Biovien Mono®

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku BIOVEN MONO® (BIOVEN MONO®)

Skład:

substancja czynna: ludzki immunoglobulina normalna / human normal immunoglobulin;

1 ml preparatu zawiera 0,05 g ludzkiej immunoglobuliny normalnej (w tym nie mniej niż 95% immunoglobuliny G (IgG));

1 fiolka o pojemności 50 ml zawiera 2,5 g ludzkiej immunoglobuliny normalnej (IVIg);

1 fiolka o pojemności 100 ml zawiera 5,0 g ludzkiej immunoglobuliny normalnej (IVIg).

Rozkład podklas immunoglobuliny IgG (wartości przybliżone):

IgG1 ............65,6 %

IgG2 ............22,1 %

IgG3 ............10,8 %

IgG4 ............1,5 %

Maksymalna zawartość IgA wynosi 25 μg/ml.

Produkowana z osocza dawców ludzkich.

substancje pomocnicze: glicyna; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta lub nieco mleczna, bezbarwna lub żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Ludzka immunoglobulina normalna do podawania dożylnego. Kod ATX J06B A02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Imunoglobulina ludzka normalna zawiera przeciwciała IgG obecne w zdrowym organizmie. Otrzymuje się ją z puli osocza uzyskanego od co najmniej 1000 dawców.

Rozkład podklas immunoglobuliny G w leku jest w przybliżeniu proporcjonalny do rozkładu w natywnej osoczu krwi człowieka.

Odpowiednie dawki tego leku mogą przywrócić nieprawidłowo niskie stężenia immunoglobuliny G do normalnego zakresu. Mechanizm działania w przypadku wskazań innych niż terapia zastępcza nie został w pełni wyjaśniony.

Składnikiem czynnym leku są przeciwciała o specyficznej aktywności przeciw różnym patogenom – wirusom i bakteriom, w tym wirusom żółtaczki typu A i B, opryszczycy, ospy wietrznej, grypie, odrze, śwince, polio, różyczce, krztuścowi, gronkowcowi, pałeczce jelitowej, pneumokokowi.

Preparat stanowi natywną immunoglobulinę G, zachowującą wszystkie właściwości biologiczne: aktywację dopełniacza, funkcję efektorową oraz opsonowo-fagocytarną; wykazuje również aktywność nieswoistą, objawiającą się zwiększeniem odporności organizmu. Ma niską spontaniczną aktywność przeciw dopełniaczowi.

Preparat stanowi immunologicznie aktywną frakcję białkową wyodrębnioną z osocza lub surowicy krwi człowieka, przetestowaną pod kątem braku przeciwciał przeciw HIV-1, HIV-2, wirusowi zapalenia wątroby typu C oraz antygenowi powierzchniowemu wirusa zapalenia wątroby typu B, oczyszczoną i skoncentrowaną metodą frakcjonowania za pomocą osadników etanolowo-wodnych, która przeszła etap wirusowej inaktywacji metodą rozpuszczalnikowo-detergentową oraz metodą nanofiltracji.

Badania kliniczne

Otwarte jednoośrodkowe badanie niekontrolowane oceniające bezpieczeństwo i tolerancję preparatu Biovien Mono® u dorosłych pacjentów z wtórnymi niedoborami odporności, faza 4 (BMV-BF-04/17)

Badanie kliniczne przeprowadzono na grupie 30 pacjentów w wieku powyżej 18 lat z wtórnym zespołem niedoboru przeciwciał – wtórną hipogammaglobulinemią oraz nawracającymi infekcjami w przebiegu przewlekłego białaczki limfocytowej (47 %) i szpiczaka mnogiego (53,3 %).

Lek podawano jednorazowo w dawce 0,3 g/kg/dobę dożylnie kroplowo z prędkością 1–1,5 ml/min.

W trakcie badania odnotowano 2 niepożądane zdarzenia (NZ) lekkiego stopnia nasilenia u jednego pacjenta, które mogły być związane z badanym lekiem. Jedno NZ należało do kategorii „Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego” – u pacjenta wystąpiła nudności. Drugie NZ należało do kategorii „Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania” – u tego pacjenta stwierdzono osłabienie.

Na podstawie częstości występowania NZ, ich związku z badanym lekiem oraz oceny dynamiki głównych wskaźników czynności życiowych, tolerancję leku oceniono jako dobrą u 96,7 % pacjentów i zadowalającą u 3,3 %. W wyniku oceny dynamiki głównych wskaźników czynności życiowych nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic w częstości skurczów serca, ciśnieniu tętniczym skurczowym i rozkurczowym.

W związku z tym, dla preparatu ustalono wysoki profil bezpieczeństwa i tolerancji.

Otwarte badanie oceniające skuteczność i tolerancję preparatu Biovien Mono®, roztwór do wlewu, u dzieci po zakończeniu intensywnej chemioterapii wielolekowej w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej

Do badania włączono 60 dzieci w wieku od 3 do 16 lat z wysokim ryzykiem powikłań infekcyjnych, po zakończeniu intensywnej chemioterapii wielolekowej w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej. U pacjentów w momencie włączenia do badania stwierdzano stan niedoboru odporności z obniżonym poziomem IgG poniżej 5,7 g/l. Główną grupę stanowiło 30 dzieci otrzymujących preparat w połączeniu z поддерживаjącą chemioterapią (purinetal, metotreksat). Do grupy kontrolnej włączono 30 dzieci otrzymujących wyłącznie поддерживаjącą chemioterapię. Okres obserwacji wynosił 6 miesięcy.

Po zakończeniu intensywnej chemioterapii wielolekowej zgodnie z protokołem ALL IC-BFM-2009 pacjentów z obu grup przekazano na поддерживаjącą chemioterapię (purinetal, metotreksat). Dodatkowo pacjentom z grupy głównej, u których poziom IgG był o 25 % niższy od dolnej granicy normy, po zakończeniu chemioterapii wielolekowej podawano badany preparat, który wprowadzano dożylnie kroplowo z prędkością 0,1 ml/min w dawce 0,5 g/kg masy ciała na dobę przez 5 dni.

W trakcie badania klinicznego oceniano częstość występowania powikłań infekcyjnych, w tym febrylnej neutropenii. Dodatkowo oceniano poziom immunoglobuliny G u pacjentów z obu grup w dynamice.

Na podstawie przeprowadzonego badania klinicznego stwierdzono przewagę skuteczności terapii skojarzonej z zastosowaniem preparatu w porównaniu ze standardową поддерживаjącą chemioterapią. Częstość występowania powikłań infekcyjnych w grupie głównej wyniosła 20,0 %, a w grupie kontrolnej – 56,7 %. Ponadto w grupie kontrolnej odnotowano przypadki ponownego wystąpienia powikłań infekcyjnych.

U pacjentów z grupy głównej po 5 podaniach badanego preparatu zaobserwowano wzrost stężenia IgG z 5,22 ± 1,47 do 10,31 ± 2,11 g/l (w grupie kontrolnej poziom wynosił odpowiednio 5,37 ± 1,24 i 5,46 ± 1,32 g/l na etapie skriningu i na 5. dobę).

Badany preparat dobrze tolerowano, nie powodował negatywnych zmian stanu pacjentów, co potwierdzono danymi badania przedmiotowego oraz klinicznych badań laboratoryjnych krwi i moczu. W trakcie badania nie odnotowano przypadków wystąpienia poważnych lub nieoczekiwanych działań niepożądanych. Łącznie zarejestrowano działania niepożądane u 5 uczestników grupy głównej (16,67 %): podwyższenie temperatury ciała do 37,5 ºC trwające do 1 doby – 3 przypadki, reakcja miejscowa w postaci zaczerwienienia trwająca do 3 godzin – 1 przypadek, umiarkowany ból głowy – 1 przypadek, nudności po pierwszym podaniu leku – 1 przypadek. Wszystkie działania niepożądane uznano za oczekiwane, niepoważne i prawdopodobnie związane z podaniem badanego preparatu.

W związku z tym, Biovien Mono®, roztwór do wlewu, zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań infekcyjnych i jest skutecznym oraz bezpiecznym lekiem w zapobieganiu powikłaniom infekcyjnym w stanach niedoboru odporności.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Imunoglobulina ludzka normalna jest natychmiastowo i w pełni dostępna biologicznie w krążeniu po podaniu dożylnym.

Rozkład

Imunoglobulina ludzka normalna stosunkowo szybko rozkłada się między osoczem a płynem pozanaczyniowym, równowaga między wewnątrznaczyniowym a pozanaczyniowym kompartmentem osiągana jest po około 3–5 dniach.

Eliminacja

Imunoglobulina ludzka normalna ma okres półtrwania wynoszący około 40 dni. Czas ten może się różnić u poszczególnych pacjentów, w szczególności u chorych z pierwotnym niedoborem odporności.

IgG oraz kompleksy IgG ulegają rozkładowi w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Imunoglobuliny są naturalnymi składnikami organizmu człowieka.

Badania toksyczności pojedynczej dawki przeprowadzono na szczurach i myszach. Nie odnotowano śmiertelności zwierząt po podaniu dawek do 2500 mg/kg. Nie stwierdzono niekorzystnego wpływu preparatu na układ oddechowy, krążeniowy i ośrodkowy układ nerwowy badanych zwierząt, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu Biovien Mono®. Testowanie toksyczności przy wielokrotnych dawkach oraz badania toksyczności embrionalno-płodowej są niemożliwe ze względu na indukcję przeciwciał u zwierząt.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Leczenie zastępcze u dorosłych, dzieci i młodzieży (0–18 lat) w następujących stanach:

• pierwotne niedobory odporności (PID) z zaburzeniem syntezy przeciwciał;
• wtórne niedobory odporności (VID) u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi infekcjami, nieskuteczną terapią antybakteryjną, udokumentowanym niedoborem przeciwciał specyficznych (DNSA) * lub poziomem IgG w surowicy krwi < 4 g/l (w szczególności wtórna hipogammaglobulinemia spowodowana chorobą onkologiczną/onkohematologiczną, chemioterapią i terapią immunosupresyjną, w tym po przeszczepieniu komórek macierzystych, leczeniem przeciwciałami monoklonalnymi, inhibitorami tyrozynokinazy Brutona i proteasomami).

* DNSA – niemożność osiągnięcia co najmniej dwukrotnego wzrostu miana przeciwciał IgG po szczepieniu polisacharydową szczepionką przeciwko pneumokokom i antygenem polipeptydowym.

Ciężkie formy infekcji bakteryjno-toksyjnych i wirusowych u dorosłych i dzieci (w tym powikłania chirurgiczne towarzyszone bakteriemią i stanami septyko-pijemicznymi, oraz w przygotowaniu pacjentów chirurgicznych do operacji);

Immunomodulacja u dorosłych, dzieci i młodzieży (w wieku 0–18 lat) w następujących stanach:

• pierwotna immunologiczna trombocytopenia (ITP) u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem operacyjnym w celu korekty liczby płytek krwi;
• zespół Guillaina-Barré;
• choroba Kawasaki (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym, patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”);
• przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (CIDP);
• neuropatia motoryczna multifokalna (MMN);
• zapalenie mięśni;
• gruźlica Wegenera;
• dermatomyozyt;
• układowe choroby tkanki łącznej (reumatoidalne zapalenie stawów).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną (immunoglobulina ludzka normalna) lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności”, „Skład”).

Przeciwwskazany u pacjentów z pierwotnym niedoborem IgA, u których wykształciły się przeciwciała przeciwko IgA, ponieważ podanie leku zawierającego IgA może prowadzić do anafilaksji.

Szczególne środki ostrożności

Lek Biovien Mono® należy stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych z zachowaniem zasad aseptyki. Przed użyciem lek należy przechowywać w temperaturze (20±2) °C przez co najmniej 2 godziny. Roztwór powinien być klarowny lub lekko opalescencyjny, bezbarwny lub lekko żółtawy. Nie należy stosować roztworów mętnych, zawierających inkluzje lub osad.

Do podania leku należy użyć oddzielnego zestawu do infuzji.

Niezaopatrzone produkty lub odpady należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ożywione osłabione szczepionki wirusowe

Podanie immunoglobuliny może zmniejszyć skuteczność ożywionych osłabionych (atenuowanych) szczepionek wirusowych, takich jak szczepionki przeciwko odrzyczce, różyczce, śwince i ospie wietrznej, przez okres co najmniej od 6 tygodni do 3 miesięcy. Przed szczepieniem ożywionymi osłabionymi szczepionkami wirusowymi powinny upłynąć 3 miesiące od podania tego leku. W przypadku szczepienia przeciwko odrzyczce zmniejszenie skuteczności szczepionki może trwać do 1 roku. Dlatego u pacjentów otrzymujących szczepionkę przeciwko odrzyczce należy sprawdzić stan przeciwciał.

Diuretyki pętlowe

Należy unikać jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych.

Leki i suplementy diety zawierające glicynę

Biovien Mono® jako substancję pomocniczą zawiera 15,4 g/l aminokwasu glicyny. Należy ostrożnie przepisywać leki i suplementy diety zawierające glicynę w celu uniknięcia przedawkowania.

Dzieci

Wskazane interakcje dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Śledzenie produktu

W celu poprawienia śledzenia produktów biologicznych, nazwę handlową i numer serii zastosowanego leku należy dokładnie odnotować w dokumentacji medycznej.

Ostrzeżenia dotyczące stosowania

Potencjalne powikłania można często uniknąć, upewniając się, że pacjenci:

• nie są wrażliwi na ludzki immunoglobulinę normalną, pod warunkiem powolnego początkowego tempa podania (0,5–1,0 ml/kg/godz.);
• są dokładnie monitorowani pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów przez cały okres infuzji.

W szczególności, aby wykryć możliwe objawy potencjalnej reakcji niepożądanej, należy dokładnie obserwować stan pacjentów podczas pierwszej infuzji i przez pierwszą godzinę po jej zakończeniu, jeśli immunoglobulina ludzka normalna jest podawana po raz pierwszy lub w przypadku zmiany na inne alternatywne immunoglobuliny do podania dożylnego (IVIg), albo po długiej przerwie od ostatniej infuzji. Stan innych pacjentów należy monitorować przez co najmniej 20 minut po podaniu tego leku.

Wszystkim pacjentom podczas podawania IVIg należy:

• zapewnić odpowiednią hiperhydratację przed rozpoczęciem infuzji;
• kontrolować diurezę;
• monitorować poziom kreatyniny w surowicy;
• unikać jednoczesnego stosowania moczopędnych pętlowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia reakcji niepożądanej należy zmniejszyć tempo infuzji lub całkowicie ją przerwać. Leczenie zależne jest od rodzaju i ciężkości reakcji niepożądanej.

Reakcje związane z infuzją

Niektóre reakcje niepożądane (np. ból głowy, uczucie gorąca, dreszcze, mięśniowe bóle, świsty, tachykardia, ból w odcinku lędźwiowym, nudności i hipotensja tętnicza) mogą być związane z szybkością infuzji. Należy ściśle przestrzegać zalecanego tempa infuzji podanego w sekcji „Sposób i dawka stosowania”. Pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem pojawienia się jakichkolwiek objawów przez cały okres podawania leku.

Niektóre reakcje niepożądane mogą występować częściej:

• gdy immunoglobulina ludzka normalna jest podawana pacjentowi po raz pierwszy lub, w rzadkich przypadkach, gdy następuje zmiana jednego produktu immunoglobuliny ludzkiej normalnej na inny, lub po długiej przerwie od ostatniej infuzji;
• u pacjentów z aktywną infekcją lub przewlekłym stanem zapalnym.

Reakcje nadwrażliwości

Reakcje nadwrażliwości występują rzadko.

Anafilaksja może się rozwinąć u pacjentów:

• z nieokreślonym brakiem IgA, którzy posiadają przeciwciała przeciwko IgA;
• którzy mieli wcześniejsze leczenie immunoglobuliną ludzką normalną.

W przypadku wystąpienia wstrząsu należy zastosować standardowe leczenie wstrząsu.

Tromboembolia

Istnieją dane kliniczne wskazujące na związek między podawaniem IVIg a rozwojem powikłań tromboembolicznych, takich jak zawał mięśnia sercowego, ostre zaburzenia krążenia mózgowego (w tym udar), zakrzepica płucna i zakrzepica żył głębokich, co według przypuszczeń może być związane z względnym wzrostem lepkości krwi w wyniku podania dużej ilości immunoglobuliny u pacjentów z grupy ryzyka. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu i podawaniu infuzji IVIg pacjentom z nadmierną masą ciała oraz pacjentom z czynnikami ryzyka wystąpienia zjawisk trombotycznych (takimi jak wiek powyżej 65 lat, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroby naczyniowe lub wcześniejsze epizody zakrzepicy, nabyte lub dziedziczne zaburzenia trombofilii, długotrwała immobilizacja, ciężka hipowolemia, choroby zwiększające lepkość krwi).

Pacjentom z ryzykiem reakcji niepożądanych tromboembolicznych leki IVIg należy podawać z najniższą możliwą prędkością infuzji i w najniższych możliwych dawkach.

Ostra niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki ostrej niewydolności nerek u pacjentów otrzymujących terapię IVIg. W większości przypadków stwierdzono czynniki ryzyka, takie jak istniejąca niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadmierna masa ciała, jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych lub wiek powyżej 65 lat.

Parametry nerek należy ocenić przed infuzją IVIg, szczególnie u pacjentów z potencjalnie zwiększonym ryzykiem rozwoju ostrej niewydolności nerek, a następnie powtórnie po odpowiednich odstępach czasu. Pacjentom z ryzykiem rozwoju ostrej niewydolności nerek leki IVIg należy podawać z najniższą możliwą prędkością infuzji i dawką. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy rozważyć przerwanie stosowania IVIg.

Chociaż doniesienia o dysfunkcji nerek i ostrej niewydolności nerek były związane z wieloma zarejestrowanymi lekami IVIg zawierającymi różne substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, glukoza i maltoza, produkty zawierające sacharozę jako stabilizator stanowiły nieproporcjonalnie dużą część ogólnej liczby przypadków. U pacjentów z grupy ryzyka można rozważyć stosowanie leków IVIg, które nie zawierają tych substancji pomocniczych.

Biovien Mono® nie zawiera sacharozy, maltozy ani glukozy.

Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAM)

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (ZAM) związanych ze stosowaniem IVIg. ZAM zwykle rozpoczyna się od kilku godzin do 2 dni po podaniu IVIg. Badania płynu mózgowo-rdzeniowego (likwory) często są pozytywne, z objawem plejocytozy do kilku tysięcy komórek na 1 mm³, głównie z rzędu granulocytów, oraz podwyższeniem poziomu białka do kilku setek mg/dl.

ZAM może występować częściej w związku z leczeniem IVIg w wysokich dawkach (2,0 g/kg).

Pacjentom, u których stwierdzono te objawy, należy przeprowadzić dokładne badanie neurologiczne, w tym badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, w celu wykluczenia innych przyczyn zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Przerwanie leczenia IVIg prowadziło do remisji ZAM w ciągu kilku dni bez powikłań.

Anemia hemolityczna

Produkty IVIg mogą zawierać przeciwciała grupowe krwi, które mogą działać jako hemolizyny i indukować in vivo pokrycie erytrocytów immunoglobuliną, powodując pozytywną bezpośrednią reakcję antyglobulinową (test Coombsa) i rzadko hemolizę. Anemia hemolityczna może się rozwinąć po terapii IVIg z powodu zwiększonego sekwestrowania erytrocytów. Pacjentów leczonych immunoglobulinami należy kontrolować pod kątem wystąpienia objawów klinicznych hemolizy (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Nieutropenia/leukopenia

Po leczeniu immunoglobulinami dożylnej (IVIg) zgłaszano tymczasowe obniżenie liczby neutrofili i/lub epizody nieutropenii, czasem ciężkie. Zazwyczaj rozwija się to w ciągu kilku godzin lub dni po podaniu IVIg i ustępuje spontanicznie w ciągu 7–14 dni.

Ostre uszkodzenie płuc związane z transfuzją (transfusion-related acute lung injury – TRALI)

Zgłaszano przypadki ostrego niekardiogennego obrzęku płuc [ostrze uszkodzenie płuc związane z transfuzją (TRALI)] u pacjentów otrzymujących IVIg. TRALI charakteryzuje się ciężką hipoksją, dusznością, tachypneą, sinicą, gorączką i hipotensją. Objawy TRALI zazwyczaj rozwijają się podczas lub w ciągu 6 godzin po podaniu leku, często w ciągu 1–2 godzin. Dlatego należy obserwować stan pacjentów podczas podawania i natychmiast przerwać infuzję IVIg w przypadku wystąpienia reakcji niepożądanych ze strony płuc. TRALI jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu, wymagającym natychmiastowego leczenia w oddziale intensywnej terapii.

Zmiany parametrów serologicznych

Po podaniu immunoglobuliny tymczasowy wzrost różnych przekazanych biernie przeciwciał we krwi pacjenta może prowadzić do fałszywie pozytywnych wyników badań serologicznych.

Bierna transmisja przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytów, np. A, B, D może wpływać na niektóre serologiczne testy przeciwciał przeciwko erytrocytom, np. bezpośredni test antyglobulinowy (bezpośredni test Coombsa).

Patogeny przenoszone drogą krwi

Standardowe środki zapobiegające infekcjom spowodowanym przez leki pochodzące z krwi lub osocza ludzkiego obejmują selekcję dawców, badanie przesiewowe indywidualnych dawek i pul osocza pod kątem obecności specyficznych markerów infekcji oraz włączenie skutecznych etapów produkcji zapewniających inaktywację/usunięcie wirusów. Pomimo to, przy podawaniu leków pochodzących z krwi lub osocza ludzkiego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Obejmuje to również nieznane lub nowe wirusy i inne patogeny.

Przyjęte środki uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak wirus HIV, wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) i wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), jak również wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) i parwowirus B19.

Istnieje obiecujące doświadczenie kliniczne w zakresie braku przeniesienia zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19 za pomocą immunoglobulin, a także przypuszcza się, że zawartość przeciwciał istotnie przyczynia się do bezpieczeństwa wirusowego.

Dzieci

Nie stwierdzono charakterystycznego dla pacjentów pediatrycznych ryzyka wystąpienia żadnych z wyżej wymienionych reakcji niepożądanych. Pacjenci w wieku dziecięcym mogą być bardziej wrażliwi na rozwój przeciążenia objętościowego (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania tego leku w czasie ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego należy go stosować z ostrożnością u kobiet w ciąży. Wykazano, że IgG przenikają przez łożysko, szczególnie w trzecim trymestrze.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania immunoglobulin wskazuje na brak szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub na płód i noworodka.

Laktacja

Bezpieczeństwo stosowania tego leku w czasie laktacji nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego należy go stosować z ostrożnością u kobiet karmiących piersią. Immunoglobuliny wydzielają się w mleko matki. Nie oczekuje się negatywnego wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią.

Plodność

Doświadczenie kliniczne ze stosowania immunoglobulin wskazuje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Biovien Mono® nie wpływa lub wpływa całkowicie nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Terapię IVIg należy prowadzić pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń układu immunologicznego.

Sposób stosowania

Do wstrzykiwania dożylnego.

Immunoglobulina ludzka normalna powinna być podawana dożylnie z początkową szybkością 0,5 ml/kg/godz. przez 30 minut. W przypadku braku niepożądanych działań ubocznych szybkość wstrzykiwania można stopniowo zwiększać do maksymalnej wartości 1,0–1,5 ml/kg/godz. Szybkość wstrzykiwania u dzieci powinna wynosić od 0,08 do 0,5 ml/min, w zależności od masy ciała. Szybsze wstrzykiwanie może spowodować rozwój reakcji kolapto-idnej.

W przypadku wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość wstrzykiwania lub przerwać infuzję.

Informacje dotyczące dodatkowych środków ostrożności znajdują się w punkcie „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dawkowanie

Dawka i schemat leczenia zależą od wskazań.

Może być konieczne indywidualne dobranie dawki dla każdego pacjenta w zależności od odpowiedzi klinicznej. Pacjentom o masie ciała niedostatecznej lub nadmiarowej może być konieczna korekta dawki w zależności od masy ciała. Dawka leku u pacjentów z nadmierną masą ciała powinna opierać się na fizjologicznej standardowej masie ciała.

Poniższe schematy leczenia podano jako ogólne wskazówki.

Terapia zastępcza w zespole pierwotnego niedoboru odporności

Schemat dawkowania powinien zapewniać minimalny poziom IgG (poziom oznacza się przed kolejnym wstrzyknięciem dożylnym) co najmniej 6,0 g/l lub w granicach normalnego zakresu kontrolnego dla osób odpowiedniego wieku. Aby osiągnąć stan równowagi (stały poziom IgG) po rozpoczęciu terapii, potrzeba 3–6 miesięcy. Zalecana dawka początkowa to 0,4–0,8 g/kg jednorazowo, a następnie co najmniej 0,2 g/kg co 3–4 tygodnie.

Dawka potrzebna do osiągnięcia minimalnego poziomu IgG 6,0 g/l wynosi 0,2–0,8 g/kg/miesiąc. Odstępy między wstrzyknięciami po osiągnięciu stanu równowagi wahają się od 3 do 4 tygodni.

Najniższe poziomy (minimalną stężenie resztkowe) IgG należy mierzyć i oceniać, uwzględniając częstość występowania infekcji. Aby zmniejszyć częstość występowania infekcji bakteryjnych, może być konieczne zwiększenie dawki i osiągnięcie wyższego minimalnego stężenia resztkowego IgG.

Terapia zastępcza w wtórnych niedoborach odporności (zgodnie z punktem „Wskazania”)

Zalecana dawka to 0,2–0,4 g/kg co 3–4 tygodnie.

Minimalne stężenie resztkowe leku należy mierzyć i oceniać, uwzględniając częstość występowania infekcji.

W razie potrzeby dawkę należy dostosować, aby osiągnąć optymalną ochronę przed infekcjami; pacjentom z trwającą infekcją może być konieczne zwiększenie dawki. Zmniejszenie dawki można rozważyć, gdy u pacjenta nie występuje infekcja.

Ciężkie postacie infekcji bakteryjno-toksycznych i wirusowych u dorosłych i dzieci (w tym powikłania chirurgiczne towarzyszące bakteriemii i stanom septyko-pijemicznym oraz w przygotowaniu pacjentów chirurgicznych do operacji) – 0,4 g/kg/dobę przez 1–4 doby.

Imunomodulacja w następujących stanach:

Pierwotna immunologiczna trombocytopenia

Istnieją dwie alternatywne schematy leczenia:

• 0,8–1,0 g/kg/dobę przez dwa kolejne dni
• 0,4 g/kg/dobę przez 2–5 dni.

W przypadku nawrotu leczenie można powtórzyć.

Zespół Guillaina-Barré

0,4 g/kg/dobę przez 5 dni (możliwe ponowne podanie dawki w przypadku nawrotu).

Choroba Kawasaki

2,0 g/kg jednorazowo. Pacjenci powinni otrzymywać leczenie towarzyszące kwasem acetylosalicylowym.

Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (CIDP)

Dawka początkowa: 2,0 g/kg, podzielona na 2–5 kolejnych dni.

Dawka utrzymująca: 1,0 g/kg, podzielona na 1–2 kolejne dni, co 3 tygodnie.

Efekt leczenia należy ocenić po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie obserwuje się efektu leczenia, należy je przerwać.

Jeśli leczenie jest skuteczne, dalszy czas trwania leczenia określa lekarz na podstawie odpowiedzi pacjenta na terapię utrzymującą. Dawkowanie i odstępy mogą być dostosowane zgodnie z indywidualnym przebiegiem choroby.

Wielofocalna neuropatia ruchowa (MMN)

Dawka początkowa: 2,0 g/kg, podzielona na 2–5 kolejnych dni.

Dawka utrzymująca: 1,0 g/kg co 2–4 tygodnie lub 2,0 g/kg co 4–8 tygodni (podzielona na dawki w ciągu 2–5 dni).

Efekt leczenia należy ocenić po każdym cyklu; jeśli po 6 miesiącach nie obserwuje się efektu leczenia, należy je przerwać.

Jeśli leczenie jest skuteczne, dalszy czas trwania leczenia określa lekarz na podstawie odpowiedzi pacjenta na terapię utrzymującą. Dawkowanie i odstępy mogą być dostosowane zgodnie z indywidualnym przebiegiem choroby.

Zapalne miopatie, gruźlica Wegenera – 0,2–0,4 g/kg/dobę przez 3–7 dni, w razie potrzeby 5-dniowe serie leczenia powtarzać w odstępach 4 tygodni.

Dermatomyozyt – 1,0 g/kg/dobę przez 3–5 dni.

Choroby układowe tkanki łącznej (reumatoidalne zapalenie stawów i inne) – 0,2–0,5 g/kg/dobę przez 5 dni.

Zalecenia dotyczące schematów leczenia przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Zaburzenia funkcji wątroby

Brak danych dotyczących potrzeby dostosowania dawki.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie ma klinicznie uzasadnionej potrzeby dostosowania dawki, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie ma klinicznie uzasadnionej potrzeby dostosowania dawki, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Dzieci

Dawkowanie u dzieci i młodzieży (0–18 lat) nie różni się od dawkowania u dorosłych, ponieważ dawkowanie dla każdego wskazania jest ustalane na podstawie masy ciała i powinno być dostosowane zgodnie z efektywnością kliniczną.

Przedawkowanie

Przedawkowanie może prowadzić do przeciążenia płynami i zwiększonej lepkości krwi, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka, w tym niemowląt, pacjentów w wieku podeszłym oraz pacjentów z niewydolnością serca lub nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Reakcje niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Reakcje niepożądane wywołane normalnymi ludzkimi immunoglobulinami (w kolejności malejącej częstości występowania) mogą objawiać się następująco (patrz także sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”):

• dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, artralgia, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz umiarkowany ból w odcinku lędźwiowym;
• odwracalne reakcje hemolityczne; szczególnie u pacjentów z grupami krwi A, B i AB oraz (rzadko) hemolityczne anemie wymagające przetaczania krwi;
• (rzadko) nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego oraz (w pojedynczych przypadkach) wstrząs anafilaktyczny, nawet jeśli pacjent wcześniej nie wykazywał nadwrażliwości podczas wcześniejszego podania;
• (rzadko) przejściowe reakcje skórne (w tym czerwony toczeń skóry, częstotliwość występowania której jest nieznana);
• (bardzo rzadko) reakcje tromboemboliczne, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica tętnicy płucnej, zakrzepica żył głębokich;
• przypadki odwracalnego, bezprzywodowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych;
• przypadki podwyższenia stężenia kreatyniny w surowicy oraz/lub wystąpienia ostrej niewydolności nerek;
• przypadki ostrego uszkodzenia płuc związanego z przetaczaniem krwi (TRALI).

Lista reakcji niepożądanych w formie tabeli

Poniższa tabela została sporządzona zgodnie z klasyfikacją układów narządów według MedDRA (z zastosowaniem terminów preferencyjnych).

Częstotliwość oceniano według następujących kryteriów: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Źródło bazy danych bezpieczeństwa leku Biovien Mono® – dane z badań klinicznych oraz zgłoszeń spontanicznych.

Tabela 2

Dzieci

W badaniach klinicznych leku Biovien Mono® większość działań niepożądanych u dzieci była oceniana jako łagodna i szybko ustępująca samoistnie lub w odpowiedzi na proste działania (zmniejszenie szybkości wlewu dożylnego lub jego tymczasowe przerwanie).

Oczekuje się, że częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu zabezpieczonym przed światłem, w temperaturze od 2 do 8°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie wykorzystanego produktu lub odpadów należy pozbyć się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku z innymi produktami leczniczymi ani z żadnymi innymi produktami IgG przeznaczonymi do wstrzykiwania dożylnego.

Opakowanie. 50 ml lub 100 ml w fiolce. 1 fiolka w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „BIOPHARMA PLASMA”, Ukraina.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Adres siedziby: Ukraina, 09100, obwód kijowski, miasto Biała Cerkiew, ul. Kijewska 37-W.

Adres miejsca prowadzenia działalności:

Ukraina, 09100, obwód kijowski, miasto Biała Cerkiew, ul. Kijewska 37-W.