Biblok

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku BIBLOK (BIBLOCK)

Sk³ad:

substancja czynna: esmololu hydrochloridum;

1 ml zawiera esmololu hydrochloridum 10 mg;

substancje pomocnicze: natrii acetas trihydricus; acidum aceticum glacial; natrii chloridum; natrii hydroxidum; acidum hydrochloridum concentratum; aqua pro injectione.

Postaæ leku. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne cechy fizykochemiczne: przejrzysta ciecz bezbarwna lub lekko ¿ó³ta.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne blokery receptorów beta-adrenergicznych.

Kod ATC C07AB09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Chlorek esmololu to selektywny beta (kardioselektywny) bloker receptorów adrenergicznych bez istotnej wewnętrznej sympatymimetycznej ani stabilizującej błony aktywności w dawkach terapeutycznych.

Chlorek esmololu jest chemicznie związany z klasą beta-blokerów fenyloksypropyloamin. Lek Biblok charakteryzuje się szybkim początkiem działania i bardzo krótkim czasem jego trwania, co pozwala na szybką korektę dawki.

Po zastosowaniu odpowiedniej dawki nasycenia stężenia równowagowe we krwi osiągane są w ciągu 5 minut. Jednak efekt terapeutyczny osiągany jest wcześniej niż stabilne stężenia osoczowe. Prędkość infuzji może być dostosowana w celu uzyskania pożądanego efektu farmakologicznego.

Lek Biblok wykazuje właściwości hemodynamiczne i elektrofizjologiczne typowe dla beta-blokerów:

• obniżenie częstości skurczów serca w stanie spoczynku i podczas wysiłku fizycznego;
• obniżenie podwyższonej częstości skurczów serca wywołanej izoprenalina;
• wydłużenie czasu odzyskiwania węzła zatokowego;
• opóźnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (AV);
• wydłużenie interwału AV przy prawidłowym rytmie zatokowym i podczas stymulacji przedsionków bez opóźnienia w tkance Hissa-Purkinjego;
• wydłużenie czasu PQ, indukcja bloku AV II stopnia;
• wydłużenie funkcjonalnego okresu refrakcji przedsionków i komór;
• negatywny efekt inotropowy z obniżeniem frakcji wyrzutowej;
• obniżenie ciśnienia tętniczego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Parametry kinetyczne esmololu u zdrowych dorosłych są liniowe, stężenie osoczowe jest proporcjonalne do dawki. Jeśli dawka nasycenia nie jest stosowana, stężenie równowagowe we krwi osiągane jest w ciągu 30 minut przy dawkach od 50 do 300 µg/kg/min.

Rozkład

Okres półrozpadu chlorku esmololu jest bardzo krótki — około 2 minut. Objętość rozkładu wynosi 3,4 l/kg.

Biblok wiąże się z białkami osocza krwi człowieka w 55%, a kwasowy metabolit jedynie w 10%.

Metabolizm

Metabolizm chlorku esmololu jest niezależny, gdy dawka wynosi od 50 do 300 µg/kg/min. Chlorek esmololu metabolizowany jest w erytrocytach poprzez hydrolizę grupy estrowej pod wpływem esterazy do kwasowego metabolitu (ASL-8123) i metanolu.

Wydalanie

Okres półwydalenia po podaniu dożylnym wynosi około 9 minut. Całkowity klirens wynosi 285 ml/kg/min; nie zależy on od przepływu przez wątrobę ani inny organ. Chlorek esmololu wydzielany jest przez nerki: częściowo w postaci niezmienionej (mniej niż 2% podanej ilości), częściowo w postaci kwasowego metabolitu, który wykazuje słabe działanie beta-blokujące (mniej niż 0,1% działania esmololu). Kwasowy metabolit wydzielany jest z moczem, jego okres półwydalenia wynosi około 3,7 godziny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadkomorowe nadżądliwości (z wyjątkiem zespołów przedwczesnego pobudzenia komorowego) lub niereaktywna tachykardia zatokowa

Biblok jest wskazany do szybkiej kontroli rytmu komorowego u pacjentów z migotaniem przedsionków lub trzepotaniem przedsionków w okresie okołochirurgicznym, pooperacyjnym lub w innych sytuacjach, gdy konieczna jest krótkotrwała kontrola rytmu komorowego za pomocą leku o krótkim czasie działania. Biblok jest również wskazany w przypadku niereaktywnej tachykardii zatokowej, jeśli lekarz uzna, że nasilenie tachykardii wymaga specjalnego interwencji.

Tachykardia i nadciśnienie tętnicze w okresie okołochirurgicznym

Leczenie tachykardii i nadciśnienia tętniczego występujących podczas wprowadzania do znieczenia, intubacji tchawicy, w trakcie zabiegu chirurgicznego, po przebudzeniu z znieczenia oraz w okresie pooperacyjnym, gdy lekarz uzna taką specyficzną interwencję za wskazaną.

Biblok nie jest wskazany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). Biblok nie jest wskazany do stosowania w stanach przewlekłych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na składniki leku lub inne leki beta-adrenolityczne (może występować krzyżowa nadwrażliwość między lekami beta-adrenolitycznymi);
• ciężka bradykardia zatokowa (częstość rytmu serca poniżej 50 uderzeń na minutę);
• wstrząs kardiogenny;
• ciężka hipotensja;
• niedostateczność serca w stanie dekompensacji;
• zespół słabości węzła zatokowego;
• zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i zatokowo-komorowego; blok przewodnictwa AV II lub III stopnia;
• jednoczesne lub niedawne wstrzyknięcie dożylnie werapamilu (leku Biblok nie można podawać w ciągu 48 godzin po zakończeniu stosowania werapamilu);
• fiochromocyto, jeśli nie jest leczona;
• nadciśnienie płucne;
• ostry napad astmy;
• kwasica metaboliczna.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy zachować ostrożność za każdym razem, gdy Biblok stosuje się razem z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi lub lekami, które mogą powodować hipotensję lub bradykardię: może dojść do nasilenia działania terapeutycznego leku Biblok lub działań niepożądanych takich jak hipotensja lub bradykardia.

Leki blokujące kanały wapniowe, takie jak werapamil i w mniejszym stopniu diltiazem, mogą negatywnie wpływać na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodnictwo AV. Kombinacji tych leków nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa, a Biblok nie powinien być podawany w ciągu 48 godzin po zakończeniu stosowania werapamilu.

Leki blokujące kanały wapniowe, takie jak pochodne dihydropirydynowe (np. nifedypina), zwiększają ryzyko hipotensji. U pacjentów z niewydolnością serca leczenie lekami beta-adrenolitycznymi może prowadzić do zatrzymania serca. Zaleca się ostrożne dozowanie Bibloku oraz odpowiedni monitoring hemodynamiczny.

Jednoczesne stosowanie leku Biblok, leków przeciwarytmicznych klasy I (takich jak dysopyramida, chinidyna) i amiodaronu może nasilać przewodnictwo wewnątrzprzedsionkowe i wywoływać negatywny efekt inotropowy.

Jednoczesne stosowanie leku Biblok oraz insuliny lub doustnych leków przeciwdiabetycznych może nasilać działanie obniżające poziom glukozy we krwi (szczególnie dotyczy to leków nieselektywnych beta-adrenolitycznych). Blokada beta-adrenergiczna może maskować objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia, jednak inne objawy, takie jak zawroty głowy i potliwość, nie będą wpływać.

Znieczulenia. Jeśli stan wolumetryczny pacjenta nie jest ustalony lub stosowane są jednocześnie leki przeciwnadciśnieniowe, może dojść do osłabienia odruchowej tachykardii i zwiększenia ryzyka hipotensji. Kontynuacja blokady beta-adrenergicznej zmniejsza ryzyko wystąpienia arytmii podczas indukcji i intubacji. Jeśli pacjent oprócz Bibloku otrzymuje inny lek beta-adrenolityczny, należy poinformować o tym anestezjologa. Dawkowanie każdego leku można odpowiednio dostosować w celu utrzymania pożądanego stanu hemodynamicznego.

Kombinacja leku Biblok z ganglioblokatorami może nasilić działanie hipotensyjne.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne mogą zmniejszać działanie hipotensyjne leków beta-adrenolitycznych.

Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu floktafeniny lub amisulprydu z lekami beta-adrenolitycznymi.

Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (takich jak imipramina i amitryptylina), barbituranów lub fenytoazyn (takich jak chloropromazyna) oraz innych leków przeciwpsychotycznych (takich jak klozapina) może nasilić działanie obniżające ciśnienie tętnicze. Aby uniknąć nieoczekiwanej hipotensji, dawkowanie leku Biblok należy odpowiednio zmniejszyć.

U pacjentów stosujących leki beta-adrenolityczne i narażonych na rozwój reakcji anafilaktycznych może wystąpić zwiększone nasilenie reakcji na alergen (przypadkowy, diagnostyczny lub terapeutyczny). Pacjenci otrzymujący leki beta-adrenolityczne mogą nie odpowiadać na standardowe dawki adrenaliny stosowanej w leczeniu reakcji anafilaktycznych.

Leki sympatomietyczne mogą niwelować działanie leków beta-adrenolitycznych przy jednoczesnym stosowaniu. Dawkowanie każdego leku może wymagać dostosowania w zależności od odpowiedzi pacjenta. Może być wskazane zastosowanie leków alternatywnych.

Leki stymulujące uwalnianie katecholamin, np. rezercyna, w połączeniu z lekami beta-adrenolitycznymi mogą wywoływać efekt addytywny. Pacjentów otrzymujących jednocześnie Biblok i leki stymulujące uwalnianie katecholamin należy dokładnie badać pod kątem objawów hipotensji lub wyraźnej bradykardii, które mogą prowadzić do zawrotów głowy, utraty przytomności lub hipotensji ortostatycznej.

Stosowanie leków beta-adrenolitycznych z moksonidyną lub agonistami alfa-2 (np. klonidyną) zwiększa ryzyko odrzutu nadciśnienia. Jeśli klonidyna lub moksonidyna są stosowane w połączeniu z lekiem beta-adrenolitycznym i konieczne jest zakończenie leczenia oboma lekami, najpierw należy przerwać stosowanie leku beta-adrenolitycznego, a dopiero po kilku dniach klonidyny lub moksonidyny.

Stosowanie leków beta-adrenolitycznych z pochodnymi nasion żyta może prowadzić do ciężkiego zwężenia naczyń obwodowych i nadciśnienia tętniczego.

Dane badań nad interakcją leku Biblok i warfaryny wskazują, że ich jednoczesne stosowanie nie powoduje zmiany stężeń warfaryny we krwi. Jednak stężenia leku Biblok przy jednoczesnym stosowaniu z warfaryną były wyższe.

Podczas jednoczesnego dożylnej podawania doustnej digoksyny i leku Biblok zdrowym ochotnikom obserwowano czasem wzrost stężenia digoksyny we krwi o 10–20%. Jednoczesne stosowanie glikozydów nasercowych i leku Biblok może wydłużać czas przewodnictwa AV. Digoksyna nie wpływała na farmakokinetykę leku Biblok.

W badaniach interakcji morfiny i leku Biblok przy dożylnej podawaniu zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu leku Biblok na stężenie morfiny we krwi. Równowagowe stężenie leku Biblok we krwi wzrastało w obecności morfiny o 46%, natomiast żadne inne parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie.

Wpływ leku Biblok na czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej chlorkiem sukcynocholiny lub mivakurium był badany u pacjentów podczas zabiegów chirurgicznych. Biblok nie wpływał na szybkość rozwoju blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej chlorkiem sukcynocholiny, ale wydłużał jej czas trwania o 5–8 minut. Biblok umiarkowanie wydłużał czas trwania klinicznego (o 18,6%) i indeks odzyskiwania po podaniu mivakurium (o 6,7%).

Chociaż interakcje obserwowane podczas badań z warfaryną, digoksyną, morfiną, chlorkiem sukcynocholiny lub mivakurium nie mają znaczenia klinicznego, dawkowanie leku Biblok należy ostrożnie dobrać u pacjentów otrzymujących jednoczesne leczenie tymi lekami.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zaleca się ciągłe monitorowanie ciśnienia tętniczego i pracy serca za pomocą EKG u wszystkich pacjentów otrzymujących lek Biblok.

Stosowanie leku Biblok w celu kontrolowania odpowiedzi komorowej u pacjentów z arytmią nadkomorową należy prowadzić ostrożnie, jeśli pacjent ma zaburzenia hemodynamiczne lub przyjmuje inne leki obniżające poniższe funkcje: opór obwodowy, napełnienie mięśnia sercowego, kurczliwość mięśnia sercowego lub przewodnictwo impulsu elektrycznego w mięśniu sercowym. Pomimo szybkiego początku i końca działania leku Biblok, mogą wystąpić ciężkie reakcje, w tym utrata przytomności, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie serca. Zgłaszano kilka przypadków zgonów w złożonych przypadkach klinicznych, gdy Biblok był prawdopodobnie stosowany w celu kontroli rytmu komorowego.

Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest zależna od dawki hipotensja, która może wystąpić przy stosowaniu każdej dawki. Hipotensja może być ciężka. W przypadku wystąpienia hipotensji należy zmniejszyć szybkość wlewu lub, jeśli to konieczne, przerwać podawanie leku. Hipotensja jest zazwyczaj odwracalna (w ciągu 30 minut po przerwaniu podawania leku Biblok). W niektórych przypadkach mogą być wymagane dodatkowe działania w celu przywrócenia ciśnienia. Należy zachować szczególną ostrożność przy doborze dawki i w trakcie wlewu podtrzymującego, jeśli pacjent ma niskie ciśnienie skurczowe.

Podczas stosowania leku Biblok odnotowano przypadki bradykardii, w tym ciężkiej bradykardii oraz zatrzymania serca. Lek Biblok należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z niską częstością akcji serca przed leczeniem i tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przeważa nad ryzykiem.

Lek Biblok jest przeciwwskazany u pacjentów z istniejącą ciężką bradykardią zatokową. Jeśli częstość tętna spadnie poniżej 50–55 uderzeń na minutę w stanie spoczynku i pacjent odczuwa objawy związane z bradykardią, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie.

Stymulacja sympatyczna jest niezbędna do utrzymania krążenia u pacjentów z niewydolnością serca. Blokada beta wiąże się z potencjalnym ryzykiem dalszego hamowania kurczliwości mięśnia sercowego i przyśpieszenia rozwoju ciężkiej niewydolności. Długotrwałe hamowanie mięśnia sercowego w wyniku stosowania leków beta-adrenolitycznych przez pewien czas może w niektórych przypadkach prowadzić do niewydolności serca.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku Biblok u pacjentów z zaburzeniami czynności serca. W przypadku pierwszych objawów zagrożenia niewydolnością serca należy odstawić Biblok (hydrochloran esmololu). Choć z uwagi na krótki okres półtrwania może wystarczyć odstawienie leku, można również rozważyć leczenie specyficzne. Biblok jest przeciwwskazany u pacjentów z dekompensowaną niewydolnością serca.

Z uwagi na negatywny wpływ na czas pobudzenia, leki beta-adrenolityczne można stosować u pacjentów z blokadą serca I stopnia lub innymi zaburzeniami przewodnictwa serca tylko z ostrożnością.

Biblok należy przepisywać z ostrożnością i tylko po wcześniejszym zastosowaniu blokerów receptorów alfa pacjentom z fochromocytomą.

Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu leku Biblok w leczeniu nadciśnienia tętniczego po hipotermii indukowanej.

Pacjentom z chorobą bronchospastyczną nie powinno się ogólnie przepisywać leków beta-adrenolitycznych. Z uwagi na względną selektywność beta1 i możliwość dozowania, Biblok można ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą bronchospastyczną. Jednakże, ponieważ selektywność beta1 nie jest absolutna, dawkę leku Biblok należy starannie dobrać, aby ustalić najniższą skuteczną dawkę. W przypadku wystąpienia bronchospazmu należy natychmiast przerwać wlew i, jeśli konieczne, podać agonistę beta2.

Jeśli pacjent przyjmuje już lek stymulujący receptory beta2, może być konieczna korekta dawki tego leku.

Biblok należy stosować z ostrożnością u pacjentów z uczuciem duszności lub astmą w wywiadzie.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z cukrzycą lub podejrzeniem lub potwierdzoną hipoglikemią. Leki beta-adrenolityczne mogą maskować objawy wstępne hipoglikemii, takie jak tachykardia. Jednak zawroty głowy i potliwość nie będą wpływać. Jednoczesne stosowanie leków beta-adrenolitycznych i leków przeciwcukrzycowych może nasilać działanie leków przeciwcukrzycowych (obniżenie stężenia glukozy we krwi).

Reakcje w miejscu wlewu występują przy stosowaniu leku Biblok zarówno w stężeniu 10 mg/ml, jak i 20 mg/ml. Obejmują one podrażnienie i stan zapalny w miejscu wlewu, a także cięższe reakcje, takie jak tromboflebita, martwica i powstawanie pęcherzy, szczególnie w przypadku ekstrawazacji. Należy unikać wlewu do żył o małej średnicy lub z zastosowaniem kaniuli typu „motyl”. W przypadku wystąpienia reakcji w miejscu wlewu należy użyć alternatywnego miejsca wlewu.

Leki beta-adrenolityczne mogą zwiększać częstość i trwanie napadów dławicy piersiowej u pacjentów z dławicą Prinzmetala z powodu niehamowanego skurczu tętnicy wieńcowej pośredniczonego przez receptory alfa. Takim pacjentom nie należy przepisywać nieselectywnych leków beta-adrenolitycznych, a leki selektywne beta1 można przepisywać tylko z nadzwyczajną ostrożnością.

U pacjentów z hipowolemia Biblok może osłabiać odruchową tachykardię i zwiększać ryzyko niewydolności naczyniowej. Dlatego lek ten należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów.

Leków beta-adrenolitycznych należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z obwodowymi zaburzeniami krążenia (choroba lub zespół Raynauda, przemijające kulawienie) z powodu ryzyka nasilenia tych chorób.

Stosowanie niektórych leków beta-adrenolitycznych, szczególnie do wstrzykiwań dożylnych, w tym leku Biblok, wiązano ze wzrostem stężenia potasu w surowicy i hiperkaliemią. Ryzyko to wzrasta u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek i przeprowadzanie hemodializy.

Leki beta-adrenolityczne mogą zwiększać wrażliwość na alergeny i nasilać ciężkie reakcje anafilaktyczne. Pacjenci otrzymujący leki beta-adrenolityczne mogą nie odpowiadać na standardowe dawki adrenaliny stosowanej w leczeniu reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idnych.

Leki beta-adrenolityczne wiązano z rozwojem łuszczycy lub wysypek typu łuszczycowego oraz nasileniem łuszczycy. Leki beta-adrenolityczne należy przepisywać pacjentom z wywiadem łuszczycy w rodzinie lub u nich samych dopiero po dokładnej analizie oczekiwanej korzyści i ryzyka.

Takie leki beta-adrenolityczne, jak propranolol i metoprolol, mogą maskować niektóre objawy kliniczne nadczynności tarczycy (np. tachykardię). Nagłe odstawienie leków beta-adrenolitycznych u pacjentów z ryzykiem rozwoju lub podejrzeniem tarczycy może prowadzić do kryzu tarczycowego, a tacy pacjenci wymagają dokładnego monitorowania.

Ten lek zawiera około 1,22 mmol (lub 28 mg) sodu w jednym fiolce. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z ograniczeniem ilości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania hydrochloranu esmololu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Hydrochloran esmololu nie jest zalecany do stosowania w czasie ciąży.

Przy rozważaniu możliwości stosowania leku w późnym okresie ciąży należy wziąć pod uwagę działanie niepożądane na płód i noworodka (szczególnie hipoglikemia, hipotensja i bradykardia).

Jeśli leczenie lekiem Biblok jest uznane za konieczne, należy monitorować krążenie maciczno-łożyskowe i wzrost płodu.

Karmienie piersią

Biblok nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy Biblok wydzielany jest z mlekiem matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu esmololu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Stosowanie odbywa się w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Biblok to gotowy do użycia roztwór o stężeniu 10 mg/ml, zalecany do wstrzykiwania dożylnego. Można go stosować do podania dawek ładunkowych lub bolusowych za pomocą strzykawki ręcznej.

Tachyarytmia nadkomorowa (z wyjątkiem zespołów przedwczesnego pobudzenia komorowego) lub niereaktywna tachykardia zatokowa

Dawkę Bibloku w przypadku tachyarytmii nadkomorowych należy indywidualnie dobrać zgodnie z poniższym schematem.

Schemat rozpoczęcia leczenia i terapii utrzymującej

Podanie dawki ładunkowej 500 µg/kg/min przez 1 minutę, następnie podanie dawki utrzymującej 50 µg/kg/min przez 4 minuty.*

Pozytywna odpowiedź

Podawanie dawki utrzymującej 50 µg/kg/min.

Niewystarczająca odpowiedź w ciągu 5 minut

Ponowne podanie dawki 500 µg/kg/min przez 1 minutę.
Zwiększenie dawki utrzymującej do 100 µg/kg/min przez 4 minuty.

Pozytywna odpowiedź

Podawanie dawki utrzymującej 100 µg/kg/min.

Niewystarczająca odpowiedź w ciągu 5 minut

Ponowne podanie dawki 500 µg/kg/min przez 1 minutę.
Zwiększenie dawki utrzymującej do 150 µg/kg/min przez 4 minuty.

Pozytywna odpowiedź

Podawanie dawki utrzymującej 150 µg/kg/min.

Niewystarczająca odpowiedź w ciągu 5 minut

Ponowne podanie dawki 500 µg/kg/min przez 1 minutę.
Zwiększenie dawki utrzymującej do 200 µg/kg/min przez 4 minuty.

Dawka ładunkowa

W zależności od odpowiedzi hemodynamicznej (częstotliwość skurczów serca, ciśnienie tętnicze) może być konieczna korekta dawki ładunkowej.

Dawka utrzymująca

Dla ciągłej i progresywnej dawki skuteczną dawką utrzymującą jest od 50 do 200 µg/kg/min. Można stosować dawki 25 µg/kg/min.

W zależności od pożądanego efektu hemodynamicznego może być konieczna korekta dawki utrzymującej.

Podawanie dawek przekraczających 200 µg/kg/min daje niewielki efekt obniżenia rytmu serca, a częstość reakcji niepożądanych wzrasta.

Objętości leku Biblok 10 mg/ml wymagane jako początkowa dawka ładunkowa i dawka utrzymująca u pacjentów o różnej masie ciała podano odpowiednio w tabeli 1 i tabeli 2.

Tabela 1

Objętość leku Biblok 10 mg/ml wymagana jako początkowa dawka ładunkowa

500 µg/kg/min

Tabela 2

Objętość leku Biblok 10 mg/ml potrzebna do dawek utrzymaniowych przy szybkości wlewu od 12,5 do 300 μg/kg/min

1 ml Bibloku odpowiada 10 mg esmololu.

W miarę zbliżania się do pożąданego rytmu serca lub punktu końcowego bezpieczeństwa (np. obniżenie ciśnienia tętniczego) ODRZUĆ dawkę nasycającą i zmniejsz dawkę uzupełniającą w trwającej infuzji z 50 μg/kg/min do 25 μg/kg/min lub mniej. W razie potrzeby interwał między etapami dozowania można wydłużyć z 5 do 10 minut.

Reżimy dawkowania w przypadku zastosowania perioperacyjnego przy tachykardii i nadciśnieniu tętniczym

W przypadku perioperacyjnej tachykardii i nadciśnienia tętniczego reżim dawkowania może wyglądać następująco:

• W trakcie leczenia operacyjnego — podczas znieczulenia, gdy wymagany jest natychmiastowy kontrola, podaje się dawkę 80 mg w sposób bolusowy w ciągu 15–30 sekund, a następnie infuzję dawką 150 μg/kg/min. Dawkę infuzji należy dobrać indywidualnie, jak opisano powyżej, do maksymalnie 300 μg/kg/min. Objętość infuzji potrzebna dla pacjentów o różnej masie ciała podana jest w tabeli 2.
• Po przebudzeniu pacjenta ze znieczulenia podaje się Biblok w dawce 500 μg/kg/min przez 4 minuty, a następnie kontynuuje w dawce 300 μg/kg/min. Objętość infuzji potrzebna dla pacjentów o różnej masie ciała podana jest w tabeli 2.
• W sytuacjach popooperacyjnych, gdy jest wystarczająco dużo czasu na dozowanie, przed każdym etapem dozowania podaje się dawkę nasycającą 500 μg/kg/min przez 1 minutę w celu uzyskania szybkiego działania. Stosuje się kroki dozowania 50, 100, 150, 200, 250 oraz 300 μg/kg/min przez 4 minuty i przerywa się po osiągnięciu pożądanego efektu terapeutycznego. Objętość infuzji potrzebna dla pacjentów o różnej masie ciała podana jest w tabeli 2.

Zalecana maksymalna dawka:

W celu odpowiedniego kontrolowania ciśnienia tętniczego mogą być potrzebne wyższe dawki (250–300 μg/kg/min). Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 300 μg/kg/min nie zostało wystarczająco przebadane.

Potencjalne skutki, które należy wziąć pod uwagę podczas dawkowania leku Biblok.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych dawkę Bibloku można zmniejszyć lub przerwać leczenie. Farmakologiczne działania niepożądane ustępują w ciągu 30 minut.

Jeśli w miejscu podania wystąpi reakcja miejscowa, należy zmienić miejsce podania na alternatywne i zachować ostrożność, aby zapobiec krwotokowi.

Stosowanie Bibloku przez ponad 24 godziny nie zostało w pełni przebadane. Dlatego infuzje trwające dłużej niż 24 godziny należy prowadzić z ostrożnością.

Zalecane jest stopniowe kończenie infuzji ze względu na ryzyko wystąpienia odrzutowej tachykardii i odrzutowego nadciśnienia. Jak w przypadku innych leków beta-adrenolitycznych, należy zachować ostrożność przy nagłym przerwaniu podawania Bibloku pacjentom z chorobą niedokrwienną serca (ChNS), ze względu na niemożliwość wykluczenia efektów odstawienia.

Zamiana leku Biblok na środki alternatywne

Po osiągnięciu pożądanego kontroli rytmu serca i stabilizacji stanu klinicznego pacjenta możliwe jest przejście na alternatywne leki przeciwarytmiczne lub antagoniści wapnia.

Zmniejszenie dawki

Gdy Biblok jest zastępowany przez środek alternatywny, lekarz powinien dokładnie zapoznać się z instrukcją do stosowania wybranego alternatywnego leku i zmniejszyć dawkę Bibloku:

• w ciągu pierwszej godziny po podaniu pierwszej dawki leku alternatywnego dawkę infuzji Bibloku zmniejsza się o połowę (o 50%).
• po podaniu drugiej dawki środka alternatywnego należy ocenić reakcję pacjenta i, jeśli w ciągu pierwszej godziny osiągnięto satysfakcjonującą kontrolę, infuzję Bibloku przerywa się.

Dodatkowe informacje dotyczące dawkowania

Gdy tylko osiągnięto pożądany efekt terapeutyczny lub punkt końcowy bezpieczeństwa (np. obniżenie ciśnienia tętniczego), dawkę nasycającą należy odłączyć, a dawkę podstawową zmniejszyć do 12,5–25 μg/kg/min. Można również wydłużyć interwały między etapami dozowania z 5 do 10 minut.

Jeśli częstość skurczów serca lub ciśnienie tętnicze szybko osiągną bezpieczny poziom lub go przekroczą, Biblok należy odstawić, a następnie ponownie rozpocząć bez dawki nasycającej w niższej dawce, gdy częstość skurczów serca lub ciśnienie tętnicze powrócą do dopuszczalnego poziomu.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Leczenie pacjentów w podeszłym wieku należy prowadzić z ostrożnością, rozpoczynając od niższej dawki.

Nie przeprowadzono specjalnych badań u osób starszych. Analiza danych 252 pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie wykazała różnic w działaniach farmakodynamicznych w porównaniu z pacjentami w wieku poniżej 65 lat.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Należy zachować ostrożność podczas podawania leku Biblok w formie infuzji pacjentom z niewydolnością nerek, ponieważ kwasowy metabolit leku wydala się niewiadczony przez nerki. Wydalanie kwasowego metabolitu jest znacznie obniżone u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym, z około dziesięciokrotnym wydłużeniem okresu półtrwania w porównaniu z wartością normalną oraz istotnym wzrostem stężenia w osoczu.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

W przypadku niewydolności wątroby nie są wymagane szczególne środki ostrożności, ponieważ główną rolę w metabolizmie leku Biblok odgrywają esterazy erytrocytów.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Biblok u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy populacji (patrz sekcja „Wskazania”).

Przedawkowanie.

Znane są przypadki przypadkowego znacznego przedawkowania stężonych roztworów leku Biblok. Często przedawkowanie było śmiertelne lub prowadziło do trwałej utraty sprawności. Dawki nasycające od 625 mg do 2,5 g (12,5–50 mg/kg) były śmiertelne.

Objawy

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić następujące objawy: ciężka hipotensja, bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie krążenia, skurcz oskrzeli, niewydolność oddechowa, utrata przytomności z rozwojem śpiączki, drgawki, nudności, wymioty, hipoglikemia i hiperkaliemia.

Leczenie

Ze względu na krótki okres półtrwania wynoszący około 9 minut, pierwszym krokiem w leczeniu toksyczności powinno być przerwanie infuzji Bibloku. Czas, w którym ustępują objawy przedawkowania, zależy od podanej ilości leku Biblok (ponad 30 minut przy zastosowaniu leku w dawkach terapeutycznych). Może być konieczna wentylacja mechaniczna. Następnie, w zależności od efektów klinicznych, można podjąć poniższe ogólne działania.

Bradykardia: wstrzykiwanie dożylnie atropiny lub innego leku antycholinergicznego. Jeśli terapia nie jest wystarczająca do wyeliminowania bradykardii, może być konieczne zastosowanie stymulatora serca.

Skurcz oskrzeli: inhalacyjne podanie beta2-sympatomyminetyków. Jeśli to nie wystarcza, konieczne jest dożylne podanie beta2-sympatomyminetyków lub aminofiliny.

Objawowa hipotensja: podanie dożylne płynów i/lub środków presyjnych.

Depresja układu sercowo-naczyniowego lub wstrząs kardiogenny: może być konieczne podanie diuretyków lub sympatomyminetyków. Dawkę sympatomyminetyków (w zależności od objawów: dobutamina, dopamina, noradrenalina, izoprenalina itp.) dobiera się indywidualnie w oparciu o efekt terapeutyczny.

W razie potrzeby dalszego leczenia może być konieczne dożylne podanie następujących leków (w zależności od sytuacji klinicznej i oceny lekarza):

• atropina;
• środki inotropowe;
• jony wapnia.

Efekty uboczne.

W przypadku wystąpienia niepożądanych skutków należy zmniejszyć dawkę leku Biblok lub zaprzestać jego stosowania.

Większość efektów ubocznych była łagodna i odwracalna. Głównym efektem ubocznym była hipotensja tętnicza. Poniższe niepożądane efekty podano zgodnie z układami narządów według MedDRA oraz ich częstością występowania.

Częstość występowania niepożądanych zdarzeń klasyfikowana jest następująco:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 do < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100);

bardzo rzadko (< 1/10000);

nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia metabolizmu: często — anoreksja; nieznane — hiperkaliemia, kwasica metaboliczna.

Zaburzenia ze strony psychiki: często — depresja, lęk; nieczęsto — zaburzenia myślenia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego centralnego: często — zawroty głowy (w połączeniu z hipotensją symptomatyczną), senność, ból głowy, parestezje, dezorientacja, zaburzenia uwagi, pobudzenie; nieczęsto — omdlenia, drgawki, zaburzenia mowy.

Zaburzenia narządu wzroku: nieczęsto — zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony serca: nieczęsto — bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, podwyższone ciśnienie w tętnicy płucnej, niewydolność serca, ekstrasystolia komorowa, rytm węzłowy, dławica piersiowa; bardzo rzadko — pauza zatokowa, asystolia; nieznane — przyspieszony rytm idiożołątkowy, skurcz tętnic wieńcowych, zatrzymanie serca.

Zaburzenia ze strony naczyń: bardzo często — hipotensja; nieczęsto — ischemia obwodowa, bladość, zaczerwienienie skóry, napływy gorąca; bardzo rzadko — tromboflebita (w połączeniu z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia i infuzji).

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: nieczęsto — duszność, obrzęk płuc, skurcz oskrzeli, świsty w czasie oddychania, kongestia nosa, chrypka.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często — nudności, wymioty; nieczęsto — zaburzenia wrażliwości smakowej, dyspepsja, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo często — potliwość (w połączeniu z hipotensją symptomatyczną); nieczęsto — odbarwienie skóry i rumień (w połączeniu z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia i infuzji); bardzo rzadko — martwica skóry w wyniku ekstrawazacji (w połączeniu z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia i infuzji); nieznane — łuszczycy (leki z grupy blokerów β jako klasa mogą powodować rozwój łuszczycy w niektórych przypadkach lub jej nasilenie), obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: nieczęsto — ból kości i mięśni (w tym ból międzyłopatkowy i zapalenie chrząstek bocznych żeber).

Zaburzenia ze strony układu moczowego: nieczęsto — zatrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: często — osłabienie, zmęczenie, reakcje w miejscu wstrzyknięcia i infuzji, stan zapalny i zaciekanie w miejscu infuzji; nieczęsto — dreszcze, hipertermia, obrzęk i ból (w połączeniu z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia i infuzji), pieczenie, siniaki w miejscu podania; nieznane — flebita, tromboflebita i pęcherze w miejscu infuzji, napoty (w połączeniu z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia i infuzji).

Okres ważności.

1,5 roku.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie zamrażać.

Nie stosować, jeśli w roztworze występuje osad.

Nieużywany roztwór zniszczyć.

Niezgodność.

W przypadku braku badań zgodności niniejszy lek nie powinien być mieszany z innymi lekami ani z roztworami wodorostanu sodu.

Opakowanie.

10 ml w fiolkach. 5 fiol w opakowaniu blistrowym; 1 opakowanie blistrowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent/Wnioskodawca. Sp. z o.o. „Yuria-Farm”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby jego działalności.

Ukraina, 18030, obwód czerkaski, miasto Czerkasy, ul. Kozarska 108.

Tel. (044)-281-01-01.