Betacor

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU BETACOR (BETACOR)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera 20 mg betaksololu chlorowodoranu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodu glikolian skrobi (typ A), krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: mieszanina do powłoki filmowej Opadry II White (hydroksypropyloceluloza, laktoza jednowodna, glikol polietylenowy, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna).

Postać leku. Tabletka pokryta powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o kształcie okrągłym, z powierzchnią podwójnie wypukłą i ryflowana, pokryta powłoką filmową białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektiwne blokery receptorów beta-adrenergicznych.

Kod ATC C07AB05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Betaksolol charakteryzuje się trzema właściwościami farmakologicznymi:

• kardioszelektywnym działaniem beta-adrenoblokującym;
• brakiem częściowej aktywności agonistycznej (tzn. nie wykazuje własnej aktywności sympatykomimetycznej);
• słabym działaniem membranostabilizującym (podobnie jak chinina lub leki przeciwbólowe miejscowe) w stężeniach przekraczających zalecane dawki terapeutyczne.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Lek jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym przy bardzo niewielkim efekcie „pierwszego przejścia” przez wątrobę oraz bardzo wysokiej biodostępności – około 85%, co zapewnia niewielkie różnice stężenia leku w osoczu u różnych pacjentów oraz u jednego pacjenta podczas długotrwałego stosowania. Betaksolol wiąże się z białkami osocza w przybliżeniu w 50%.

Metabolizm. Objętość dystrybucji wynosi około 6 l/kg. W organizmie betaksolol jest głównie przekształcany w metabolity nieaktywne, a jedynie 10–15% betaksololu wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Główną drogą eliminacji są nerki.

Wydalanie. Okres półtrwania betaksololu z organizmu wynosi 15–20 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze. Zapobieganie napadom dławicy piersiowej wysiłkowej.

Przeciwwskazania.

• Ciężkie postacie astmy oskrzelowej i przewlekłych chorób obturacyjnych płuc;
• niewydolność serca nieuleczalna leczeniem;
• szok kardiogenny;
• blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia u pacjentów bez stymulatora serca;
• dławica Prinzmetala (monoterapia lekiem jest przeciwwskazana w izolowanej/typowej formie tej choroby);
• zaburzenia czynności węzła zatokowego (w tym blok zatokowo-przedsionkowy);
• bradykardia (częstość skurczów serca < 45–50 uderzeń/min);
• ciężkie postacie zespołu Raynauda i inne zaburzenia krążenia obwodowego;
• nieleczona fochromocytoma;
• hipotensja tętnicza;
• nadwrażliwość na betaksolol;
• reakcje anafilaktyczne w wywiadzie;
• kwasica metaboliczna.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzoną galaktozemią, zespołem niedoboru laktozy, malabsorpcją glukozy/galaktozy (ze względu na zawartość laktozy).

Lek jest przeciwwskazany do stosowania w połączeniu z floktafeninem i sulpirydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Nie zaleca się stosowania leku w połączeniu z amiodaronem, beprydylem, dyltiazemem i werapamilem (patz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Bradykardia może być wywołana przez wiele leków: beta-adrenoblokery, leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, dysopyramyda), klasy III (amiodaron, sotalol), klasy IV (dyltiazem, werapamil), glikozydy naparstnicy, klonidynę, guanfacynę, meflochinę oraz inhibitory cholinesterazy stosowane w leczeniu choroby Alzheimera.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leku z poniższymi lekami.

Floktafenin. W przypadku szoku lub hipotensji tętniczej spowodowanej floktafeninem beta-adrenoblokery mogą prowadzić do obniżenia kompensacyjnych reakcji sercowo-naczyniowych.

Sulpiryd. Zaburzenia automatyzmu serca (nadmierna bradykardia) spowodowane działaniem addytywnym na zmniejszenie częstości skurczów.

Nie zaleca się stosowania leku w połączeniu z poniższymi lekami.

Blokery kanałów wapniowych (beprydy, dyltiazem, werapamil). Zaburzenia automatyzmu (nadmierna bradykardia, zatrzymanie węzła zatokowego), przewodnictwa zatokowo-przedsionkowego i przedsionkowo-komorowego oraz niewydolność serca (działanie synergiczne). Takie połączenia można stosować wyłącznie pod ścisłym nadzorem klinicznym i elektrokardiograficznym, szczególnie u pacjentów starszych lub na początku leczenia.

Amiodaron. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie sympatycznych mechanizmów kompensacyjnych).

Należy stosować lek z ostrożnością w połączeniu z poniższymi lekami.

Anestetyki wziewne zawierające halogen. Beta-adrenoblokery prowadzą do obniżenia kompensacyjnych reakcji sercowo-naczyniowych (podczas operacji hamowanie beta-adrenoreceptorów można skorygować za pomocą beta-stymulatorów). Ogólnie leczenia beta-blokerami nie należy przerywać, a nagłego odstawienia leku należy unikać w każdym przypadku. Należy poinformować anestezjologa o prowadzonym leczeniu.

Leki mogące wywoływać napadową tachyarytmię komorową typu „torsades de pointes” (poza sulpirydem). Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramyda) i klasy III (amiodaron, dofetylid, ibutilid, sotalol); niektóre neuroleptyki z grupy fenotiazyn (chloropromazyna, cyamemazyna, lewomepromazyna, tiorydazyna), benzamidy (amisulpryd, sulpiryd, tiapryd), butyrofenony (dromerydol, haloperidol), inne neuroleptyki (pimozyd) oraz inne leki (cizapryd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, mizolastyna, moxifloksacyna, pentamidyna, spiramycyna dożylne, winakamin). Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowej, a zwłaszcza napadowej tachyarytmii typu „torsades de pointes” (hipokaliemia jest czynnikiem wywołującym).

Wymagany jest nadzór kliniczny i elektrokardiograficzny.

Propafenon. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie sympatycznych mechanizmów kompensacyjnych). Wymagany jest nadzór kliniczny i elektrokardiograficzny.

Baklofen. Wzmożenie działania przeciwciśnieniowego. Wymagany jest pomiar ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki leku przeciwciśnieniowego.

Insulina i leki przeciwcukrzycowe z grupy sulfonamidów. Wszystkie beta-blokery mogą maskować niektóre objawy hipoglikemii, takie jak tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjent powinien być poinformowany o konieczności wzmocnienia samokontroli poziomu glukozy we krwi.

Inhibitory cholinesterazy (ambenonium, donepezyl, galantamina, neostygmina, pirydostygmina, rywastygmina, takryna). Ryzyko nasilenia bradykardii (działanie addytywne). Wymagany jest regularny nadzór kliniczny.

Leki przeciwciśnieniowe o działaniu centralnym (klonidyna, apraklonidyna, alfa-metylodopa, guanfacyna, moxonidyna, ryłmenidyna). Znaczny wzrost ciśnienia tętniczego po nagłym odstawieniu leku przeciwciśnieniowego o działaniu centralnym. Należy unikać nagłego odstawienia leku i prowadzić nadzór kliniczny.

Lidokaina (dożylne). Zwiększenie stężenia lidokainy w osoczu z możliwym nasileniem niepożądanych efektów neurologicznych i sercowych (obniżenie metabolizmu lidokainy w wątrobie). Zalecany jest nadzór kliniczny i elektrokardiograficzny oraz, w razie potrzeby, oznaczenie stężenia lidokainy w osoczu zarówno podczas, jak i po zakończeniu leczenia beta-adrenoblokerami. W razie potrzeby – korekta dawki lidokainy.

Połączenia wymagające szczególnej uwagi.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (działające ogólnie), w tym selektywne inhibitory COX-2. Obniżenie działania hipotensyjnego (hamowanie przez NLPZ rozszerzających naczynia prostaglandyn i zatrzymanie płynu oraz sodu przez pochodne pirazolonu).

Blokery kanałów wapniowych (dihydropirydyny). Hipotensja tętnicza, niewydolność krążenia u pacjentów z ukrytą lub niekontrolowaną niewydolnością serca. Leczenie beta-adrenoblokerami może minimalizować odruchowe mechanizmy współczulne wyzwalane przez nadmierne reakcje hemodynamiczne.

Antydepresanty imipraminowe, neuroleptyki. Wzmożenie działania hipotensyjnego i ryzyko hipotensji ortostatycznej (działanie addytywne).

Meflochina. Ryzyko bradykardii (działanie addytywne w odniesieniu do rozwoju bradykardii).

Dipirydamol (dożylne). Wzmożenie działania przeciwciśnieniowego.

Blokery alfa stosowane w urologii (alfuzosyna, doksazozyna, prazozyna, tamsulozyna, terazozyna). Wzmożenie działania przeciwciśnieniowego. Zwiększony ryzyko hipotensji ortostatycznej.

Amifostyna. Wzmożenie działania przeciwciśnieniowego.

Glikozydy sercowe. Połączenie może wydłużać czas przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i powodować bradykardię.

Fingolimod. Jednoczesne stosowanie fingolimodu z beta-blokerami może potencjonować działanie bradykardyzujące i dlatego nie jest zalecane. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, wymagany jest odpowiedni monitoring od momentu rozpoczęcia leczenia; zalecany jest co najmniej nocny monitoring.

Substancje kontrastowe zawierające jod. W przypadku wystąpienia szoku lub hipotensji tętniczej po podaniu substancji kontrastowej zawierającej jod, beta-blokery powodują obniżenie kompensacyjnych reakcji sercowo-naczyniowych.

Jeśli to możliwe, leczenie beta-blokerami należy wstrzymać przed wykonaniem badania radiologicznego. Jeśli stosowanie jest konieczne, lekarz powinien mieć możliwość prowadzenia intensywnej terapii.

Kortykosteroidy i tetrakosaktyd. Obniżenie działania przeciwciśnieniowego (zatrzymanie wody i sodu w połączeniu z kortykosteroidami).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nigdy nie należy nagle przerywać leczenia lekiem u pacjentów z chorobą wieńcową: nagłe przerwanie przyjmowania leku może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, zawału mięśnia sercowego lub nagłego zgonu.

Z uwagi na zawartość laktozy, lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzoną galaktozemią, malabsorpcją glukozy/galaktozy lub zespołem niedoboru laktozy.

Ostrożność w stosowaniu.

Przestawanie stosowania leku. Leczenia lekiem nie należy przerywać nagle, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres 1–2 tygodni, a w razie potrzeby można jednocześnie rozpocząć terapię zastępczą, aby uniknąć nasilenia się objawów choroby wieńcowej.

Astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc. Blokerów beta-adrenergicznych można przepisywać tylko pacjentom z chorobą o umiarkowanym nasileniu, wybierając selektywny bloker beta-adrenergiczny w niskiej dawce początkowej. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się ocenę funkcji oddechowej.

W przypadku wystąpienia napadów podczas leczenia można stosować leki rozszerzające oskrzela (beta2-adrenomimetyki).

Niewydolność serca. W leczeniu pacjentów z niewydolnością serca oporną na leczenie, lek może być stosowany w razie potrzeby pod ścisłym nadzorem medycznym w niskich dawkach, które stopniowo się zwiększa.

Bradykardia. Należy zmniejszyć dawkę, jeśli częstość skurczów serca w spoczynku jest niższa niż 50–55 uderzeń na minutę oraz jeśli pacjent wykazuje kliniczne objawy bradykardii.

Blokada przedsionkowo-komorowa I stopnia. Ze względu na negatywny efekt dromotropowy blokerów beta-adrenergicznych, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia.

Choroba wieńcowa Prinzmetala. Liczba i długość napadów choroby wieńcowej mogą się nasilać podczas stosowania blokerów beta-adrenergicznych u pacjentów z chorobą wieńcową Prinzmetala. Stosowanie leku jest możliwe przy chorobie o umiarkowanym nasileniu i pod warunkiem jednoczesnego leczenia lekami rozszerzającymi naczynia.

Zaburzenia krążenia obwodowego. Blokery beta-adrenergiczne mogą pogarszać stan pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba Raynauda lub zespół Raynauda, tętniak lub przewlekłe choroby obturacyjne tętnic kończyn dolnych). W takich przypadkach zaleca się stosowanie kardioselektywnego blokera beta-adrenergicznego o częściowych właściwościach agonisty receptorów beta; należy go stosować z ostrożnością.

Feochromocytoma. W przypadku stosowania blokerów beta-adrenergicznych w leczeniu nadciśnienia tętniczego spowodowanego feochromocytomą, wymagana jest ścisła kontrola ciśnienia tętniczego.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym konieczne jest ścisłe przestrzeganie przeciwwskazań. Należy zachować ostrożność: leczenie pacjentów w wieku podeszłym należy rozpoczynać od niskiej dawki i pod ścisłym nadzorem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie należy dostosować w zależności od stężenia kreatyniny we krwi lub klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z cukrzycą. Pacjenta należy uprzedzić o konieczności wzmocnienia samokontroli poziomu glukozy we krwi na początku leczenia. Objawy prodromalne hipoglikemii mogą być maskowane, szczególnie tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca oraz nadmierne pocenie się (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami” i „Działania niepożądane”).

Łuszczycy. Przepisanie leku wymaga starannego ocenienia potrzeby jego stosowania, ponieważ istnieją doniesienia o pogorszeniu stanu pacjentów z łuszczycą podczas leczenia blokerami beta-adrenergicznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcje alergiczne. U pacjentów skłonnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych, szczególnie związanych ze stosowaniem floktafeniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami”), lub podczas terapii desensybilizacyjnej, leczenie blokerami beta-adrenergicznymi może prowadzić do dalszego nasilenia reakcji i zmniejszenia skuteczności leczenia tego stanu standardowymi dawkami adrenaliny.

Zagregowanie ogólna. Blokery beta-adrenergiczne osłabiają odruchową tachykardię i zwiększają ryzyko hipotensji tętniczej. Kontynuacja leczenia blokerami beta-adrenergicznymi zmniejsza ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu, niedokrwienia mięśnia sercowego i napadów nadciśnienia. Należy poinformować anestezjologa, że pacjent przyjmuje lek z grupy blokerów beta-adrenergicznych.

W razie potrzeby przerwania leczenia i odstawienia leku, uznaje się, że 48 godzin jest wystarczające do przywrócenia wrażliwości na katecholaminy.

Leczenia blokerami beta-adrenergicznymi nie należy przerywać:

• u pacjentów z niedokrwieniem wieńcowym, którym zaleca się kontynuację leczenia przed zabiegiem chirurgicznym, ze względu na ryzyko związane z nagłym odstawieniem blokerów beta-adrenergicznych;
• w przypadku zabiegów pilnych lub w sytuacjach, gdy przerwanie leczenia jest niemożliwe.

Pacjenta należy chronić przed skutkami pobudzenia nerwu błędnego, stosując premedykację atropiną, z powtórzeniem w razie potrzeby. W celu znieczulenia należy stosować środki, które najmniej tłumią mięsień sercowy, a utratę krwi należy skompensować.

Należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Oftalmologia. Blokada receptorów beta-adrenergicznych prowadzi do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i może wpływać na wyniki badań przesiewowych w kierunku jaskry. Lekarz okulista powinien być poinformowany, że pacjent przyjmuje betaksolol. U pacjentów stosujących blokery beta-adrenergiczne zarówno doustnie, jak i w postaci kropli do oczu, należy prowadzić ścisłą kontrolę, ze względu na możliwy efekt addytywny tych leków.

Toksyczność tarczycy. Blokery beta-adrenergiczne maskują objawy sercowo-naczyniowe toksyczności tarczycy.

Sportowcy. Sportowcy powinni wziąć pod uwagę, że lek zawiera substancję czynną, która może powodować pozytywny wynik w testach antydopingowych.

Lek zawiera laktozę, dlatego jest przeciwwskazany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem malabsorpcji glukozy/galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Aspekt teratogenny. Dotychczas nie ma doniesień o efektach teratogennych u ludzi ani informacji o występowaniu wad wrodzonych.

Aspekt noworodkowy. Działanie blokera beta-adrenergicznego utrzymuje się przez kilka dni po urodzeniu u noworodków, których matki otrzymywały leczenie tym lekiem. Choć ten efekt resztkowy może nie mieć konsekwencji klinicznych, istnieje możliwość wystąpienia niewydolności serca. W takim przypadku noworodka należy umieścić w oddziale intensywnej terapii (patrz sekcja „Przedawkowanie”), a także należy unikać stosowania środków zastępczych osocza (ze względu na ryzyko ostrej obrzęku płuc). Istnieją również doniesienia o przypadkach wystąpienia bradykardii, zespołu ostrej niewydolności oddechowej i hipoglikemii. Z tego powodu zaleca się ścisłą kontrolę stanu noworodka w warunkach specjalistycznych (monitorowanie częstości skurczów serca i poziomu glukozy we krwi przez pierwsze 3–5 dni życia).

Z tego powodu stosowanie betaksololu w czasie ciąży nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią.

Blokery beta-adrenergiczne przenikają do mleka matki. Karmienie piersią w czasie leczenia lekiem należy przerwać, ponieważ ryzyko wystąpienia hipoglikemii lub bradykardii u noworodków nie zostało zbadane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ betaksololu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych. Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami należy wziąć pod uwagę, że przyjmowanie tego leku może czasem powodować zawroty głowy, zaburzenia ostrości widzenia i inne działania niepożądane, które mogą negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykła dawka w nadciśnieniu tętniczym oraz w celu zapobiegania napadom dławicy bolesnej – 1 tabletka 20 mg na dobę.

Dawkowanie u chorych z niewydolnością nerek. U chorych z niewydolnością nerek klirens betaksololu zmniejsza się wraz ze spadkiem czynności nerek. Dawka powinna być dostosowana do stanu czynności nerek chorego: przy klirensie kreatyniny ≥ 20 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Jednak zaleca się obserwację kliniczną począwszy od 1. tygodnia leczenia aż do osiągnięcia stężenia równowagowego leku we krwi (średnio po 4 dniach).

U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę (niezależnie od częstotliwości i harmonogramu zabiegów dializy u chorych poddawanych hemodializie).

U chorych z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby korygowania dawki; jednak na początku terapii wskazana jest obserwacja kliniczna.

Dzieci. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci, dlatego jego zastosowanie u tej grupy pacjentów jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania leku: bradykardia lub nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego.

W przypadku bradykardii lub nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego należy podać:

• 1-2 mg atropiny dożylnie;
• 1 mg glukagonu (w razie potrzeby powtarzać podawanie);
• w razie potrzeby prowadzić powolną infuzję 25 μg izoprenaliny lub podawać 2,5-10 μg/kg/mc dobaminy.

W przypadku dekompensacji serca u noworodków, których matki w okresie ciąży stosowały leki z grupy beta-adrenolityków:

• glukagon w dawce 0,3 mg/kg masy ciała;
• hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii;
• izoprenalina i dobamina: zazwyczaj w stosunkowo wysokich dawkach i przez dłuższy czas, pod kontrolą specjalisty.

Efekty uboczne.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje skórne, w tym wypryski przypominające łuszczycę lub nasilenie objawów łuszczycy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); pokrzywka, swędzenie, nadmierna potliwość.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy; parestezje obwodowe; odrętwienie.

Ze strony narządu wzroku: uczucie suchości oczu, zaburzenia ostrości widzenia.

Ze strony psychiki: osłabienie, bezsenność, zmęczenie; depresja; koszmary nocne, dezorientacja, halucynacje.

Ze strony układu pokarmowego: zaburzenia przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty).

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania: hipoglikemia, hiperlipidemia, bradykardia (może być ciężka); spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego lub nasilenie istniejącego bloku przedsionkowo-komorowego, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego.

Ze strony naczyń krwionośnych: uczucie zimna w kończynach; zespół Raynauda, nasilenie kulewki przestankowej.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony układu rozrodczego: impotencja.

Wskaźniki laboratoryjne. Rzadko obserwuje się pojawienie się przeciwciał antyjądrowych, które jedynie w wyjątkowych przypadkach towarzyszyły objawom klinicznym typu toczeń rumieniowaty układowy, ustępujące po odstawieniu leku.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Lek recepturowy.

Producent. AT „KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04073, Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua.