Baldosyl

INSTRUKCJA dot. stosowania leku BАLDOSYL (BALDOSYL)

Skład:

substancja czynna: silodosin (silodosin);

1 kapsułka zawiera 4 mg silodosinu;

substancje pomocnicze: sorbitol, skrobię modyfikowaną, natrium stearylofumaran; powłoka kapsułki: żelatyna, woda oczyszczona, dwutlenek tytanu (E 171), atrament czarny.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki rozmiar „3” z białym korpusem i białym kapturkiem, z oznaczeniem czarnym atramentem „H” na kapturku i „S1” na korpusie, wypełnione proszkiem białym lub prawie białym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści receptorów α-adrenergicznych. Silodosin.

Kod ATC G04C A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Sylodozyna jest selektywnym antagonistą postsynaptycznych receptorów adrenergicznych alfa-1, które znajdują się głównie w gruczole krokowym, w dnie pęcherza moczowego, szyjce pęcherza moczowego, torebce gruczołu krokowego oraz w części prostatycznej cewki moczowej. Blokada tych receptorów alfa-1 zapewnia rozluźnienie mięśni gładkich w tych tkankach, co sprzyja poprawie odpływu moczu oraz zmniejszeniu objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego (LPGK).

Przeprowadzono badanie in vitro dotyczące powinności wiązania sylodozyny z trzema podtypami receptorów alfa-1 (alfa-1A, alfa-1B oraz alfa-1D). Wyniki badania wykazały, że sylodozyna wiąże się z wysoką powinnością z podtypem alfa-1A.

W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej u pacjentów stosujących sylodozynę.

Sylodozyna w dawce 8 mg i 24 mg na dobę nie wykazuje statystycznie istotnego wpływu na odcinki EKG ani repolaryzację serca w porównaniu z placebo.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne sylodozyny oceniano u dorosłych mężczyzn, zdrowych lub chorych na LPGK, po podaniu dawki pojedynczej i/lub wielokrotnych dawkach w zakresie od 0,1 mg do 24 mg na dobę. W podanym zakresie dawek właściwości farmakokinetyczne sylodozyny zmieniają się liniowo.

Wchłanianie

Sylodozyna po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana przez organizm, wartość wchłaniania jest proporcjonalna do podanej dawki. Po jednorazowym przyjęciu 8 mg leku na dobę maksymalna stężenie (Cmax) sylodozyny wynosiło 61,6 ± 27,54 ng/ml; średni czas osiągnięcia Cmax w osoczu (tmax) wynosił 2,6 godziny; okres półtrwania (t1/2) wynosił 13,3 ± 8,07 godziny. Absolutna dostępność biologiczna leku wynosi około 32%.

Wpływ pokarmu

Maksymalny wpływ pokarmu (czyli jednoczesnego przyjmowania pokarmu o wysokiej kaloryczności i dużym zawartości tłuszczu) na farmakokinetykę sylodozyny nie był oceniany. Efekt pokarmu o umiarkowanej zawartości tłuszczu i średniej kaloryczności był różny i obniżył Cmax sylodozyny o około 18–43% oraz AUC o 4–49% w trzech różnych badaniach. W przeprowadzonym badaniu mającym na celu ocenę względnej biodostępności zawartości 8 mg kapsułki sylodozyny zmieszanej z puree jabłkowym w porównaniu z produktem podawanym w formie nieszkodliwej kapsułki, na podstawie AUC0–24 i Cmax stwierdzono bioekwiwalentność sylodozyny przy podawaniu obydwoma sposobami.

Rozkład

Udawana objętość rozkładu sylodozyny wynosi 49,5 l, a jej wiązanie z białkami osocza wynosi około 97%.

Metabolizm

Sylodozyna ulega intensywnemu metabolizmowi poprzez glukuronidację, za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz cytochromu P450 3A4 (CYP3A4). Głównym metabolitem sylodozyny jest koniugat glukuronidu (KMD-3213G), który powstaje w wyniku bezpośredniej koniugacji sylodozyny przy udziale UDP-glukuronozylotransferazy 2B7 (UGT2B7). Jednoczesne stosowanie z inhibitorami UGT2B7 (np. probenecydem, kwasem walproinowym, flukenazolem) może potencjalnie zwiększyć działanie sylodozyny. KMD-3213G, którego aktywność wykazano in vitro, ma wydłużony okres półtrwania (około 24 godziny) i osiąga stężenie w osoczu (AUC) około czterokrotnie większe niż sylodozyna. Drugi główny metabolit (KMD-3293) powstaje przy udziale alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy i osiąga stężenie w osoczu podobne do sylodozyny. Nie oczekuje się, że KMD-3293 będzie istotnie przyczyniał się do ogólnej aktywności farmakologicznej sylodozyny.

Wydalanie

Dziesięć dni po doustnym podaniu sylodozyny oznakowanej 14C około 33,5% radioaktywnej znaczki stwierdzono w moczu i 54,9% w kale. Po wstrzyknięciu dożylnym klirens plazmatyczny sylodozyny wynosił około 10 l/h.

Grupy specjalne pacjentów

Rasa. Nie przeprowadzono specjalnych badań klinicznych badających wpływ rasy.

Pacjenci w wieku podeszłym. W badaniu, w którym porównywano mężczyzn w wieku podeszłym (średni wiek 69 lat) i młodych mężczyzn (średni wiek 24 lata), ekspozycja (AUC) i okres półtrwania sylodozyny były odpowiednio o około 15% i 20% wyższe u pacjentów w wieku podeszłym niż u młodych. Nie zaobserwowano różnic w Cmax sylodozyny. W innym badaniu nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie ani skuteczności między pacjentami w wieku podeszłym a młodymi.

Dzieci. Wpływ sylodozyny nie był oceniany u pacjentów w wieku do 18 lat.

Naruszenie funkcji nerek. W badaniu z udziałem pacjentów z umiarkowanym naruszeniem funkcji nerek całkowite AUC, Cmax i okres półtrwania sylodozyny (związanego i niezwiązanego) były odpowiednio 3,2, 3,1 i 2 razy wyższe niż u podmiotów z normalną funkcją nerek. AUC i Cmax niezwiązanego sylodozyny były odpowiednio 2,0 i 1,5 razy wyższe u podmiotów z umiarkowanym naruszeniem funkcji nerek w porównaniu z podmiotami z normalną funkcją nerek.

W kontrolowanych i niekontrolowanych badaniach klinicznych częstość hipotensji ortostatycznej i zawrotów głowy była większa u podmiotów z umiarkowanym naruszeniem funkcji nerek, którzy otrzymywali codziennie 8 mg sylodozyny, niż u podmiotów z normalną lub umiarkowanie upośledzoną funkcją nerek.

Naruszenie funkcji wątroby. W badaniu, w którym porównywano pacjentów z umiarkowanym naruszeniem funkcji wątroby (klasyfikacja wg skali Childa-Pugh od 7 do 9) z podmiotami zdrowymi, rozkład farmakokinetyczny sylodozyny po dawce pojedynczej nie ulegał istotnej zmianie u pacjentów z umiarkowanym naruszeniem funkcji wątroby. Pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym naruszeniem funkcji wątroby nie wymaga się dostosowania dawki. Farmakokinetyka sylodozyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Interakcje leków

Inhibitory cytochromu P450 (CYP) 3A4. Przeprowadzono dwa badania kliniczne dotyczące interakcji leków, w których pojedynczą doustną dawkę sylodozyny podawano razem z silnym inhibitorem CYP3A4 ketokonazolem w dawkach 400 mg i 200 mg raz na dobę przez 4 dni. Jednoczesne stosowanie 8 mg sylodozyny z 400 mg ketokonazolu prowadziło do zwiększenia Cmax sylodozyny 3,8-krotnie i AUC 3,2-krotnie. Jednoczesne stosowanie 4 mg sylodozyny z 200 mg ketokonazolu spowodowało podobny wzrost: Cmax sylodozyny — 3,7-krotnie, AUC — 2,9-krotnie. Sylodozyna jest przeciwwskazana w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4.

Wpływ umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 na farmakokinetykę sylodozyny nie był oceniany.

Z uwagi na możliwość zwiększenia działania sylodozyny należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu sylodozyny z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4, szczególnie z tymi, które również hamują białko P (np. werapamil, erytromycyna).

Inhibitory białka P (P-gp). Badania in vitro wykazały, że sylodozyna jest substratem P-gp. Badania interakcji leków z silnym inhibitorem P-gp nie przeprowadzono. Jednak w badaniach interakcji leków z ketokonazolem, inhibitorem CYP3A4, który również hamuje P-gp, zaobserwowano istotne zwiększenie działania sylodozyny. Hamowanie P-gp może prowadzić do wzrostu stężenia sylodozyny. Sylodozyna nie jest zalecana pacjentom przyjmującym silne inhibitory P-gp (np. cyklosporynę).

Dygoxyna. Wpływ sylodozyny na farmakokinetykę dygoxyny oceniano w badaniu z wielokrotnym podawaniem. Nie zaobserwowano istotnych różnic w AUC i Cmax dygoxyny przy stosowaniu dygoxyny oddzielnie lub jednocześnie z sylodozyną.

Inne enzymy metaboliczne i transportery. Badania in vitro wykazały, że podawanie sylodozyny nie hamuje aktywności CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 i CYP3A4 ani nie indukuje aktywności CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i P-gp.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Leczenie objawowe łagodnego nadżuchwostania prostaty (LNP).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na sylodozynę lub którykolwiek ze składników pomocniczych preparatu.

Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny [KK] < 30 ml/min).

Ciężka niewydolność wątroby (klasa według skali Childa-Pugha > 10).

Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) (np. ketokonazolem, klaritromycyną, itrakonazolem, rytonawirem).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Średnie i silne inhibitory CYP3A4

W badaniu klinicznym oceniano wpływ silnego inhibitora CYP3A4 – 400 mg ketokonazolu – na metabolizm sylodozyny. Obserwowano 3,8-krotne zwiększenie maksymalnego stężenia sylodozyny w osoczu oraz 3,2-krotne zwiększenie ekspozycji na sylodozynę. Stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak itrakonazol lub rytonawir, może prowadzić do podwyższenia stężenia sylodozyny w osoczu. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 i sylodozyny jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wpływ średnich inhibitorów CYP3A4 na farmakokinetykę sylodozyny nie był oceniany. Jednoczesne stosowanie z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. dyltiazemem, erytromycyną, werapamilem) może zwiększyć stężenie sylodozyny. Należy zachować ostrożność i obserwować pacjentów pod kątem działania niepożądanych podczas jednoczesnego stosowania sylodozyny z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4.

Silne inhibitory białka P-glikoproteiny (P-gp)

Badania in vitro wykazały, że sylodozyna jest substancją transportowaną przez P-gp. Ketokonazol, inhibitor CYP3A4, który również hamuje P-gp, powodował istotne zwiększenie wpływu sylodozyny. Inhibicja P-gp może prowadzić do podwyższenia stężenia sylodozyny. Dlatego Baldosyl nie jest zalecany pacjentom przyjmującym silne inhibitory P-gp, takie jak cyklosporyna.

Alfa-blokery

Interakcja farmakodynamiczna między sylodozyną a innymi alfa-blokerami nie została ustalona. Można jednak oczekiwać interakcji, dlatego Baldosyl nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi alfa-blokerami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Digoksyna

Wpływ jednoczesnego stosowania sylodozyny i digoksyny w dawce 0,25 mg/dobę przez 7 dni oceniano w badaniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie sylodozyny i digoksyny nie zmieniało istotnie farmakokinetyki digoksyny w stanie stacjonarnym. Korekty dawki nie trzeba.

Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5)

Jednoczesne stosowanie sylodozyny z pojedynczą dawką 100 mg syldenafilu lub 20 mg tadalafilu oceniano w badaniu klinicznym. Parametry życiowe związane z ortostazą monitorowano przez 12 godzin po jednoczesnym podaniu. W tym okresie ogólna liczba pozytywnych wyników testu ortostatycznego była wyższa w grupie otrzymującej sylodozynę i inhibitor PDE-5 w porównaniu z grupą stosującą wyłącznie sylodozynę. Nie odnotowano przypadków objawowego ortostatyzmu ani zawrotów głowy u pacjentów otrzymujących sylodozynę z inhibitorem PDE-5.

Leki przeciwhypertensyjne.

Interakcje farmakodynamiczne między sylodozyną a lekami przeciwhypertensyjnymi nie były dokładnie badane w badaniach klinicznych. Jednak około jedna trzecia pacjentów w badaniach klinicznych stosowała jednocześnie leki przeciwhypertensyjne z sylodozyną. Częstość występowania zawrotów głowy i ortostatycznej hipotensji u tych pacjentów była wyższa niż u pacjentów przyjmujących wyłącznie sylodozynę (4,6% vs. 3,8% oraz 3,4% vs. 3,2% odpowiednio). Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwhypertensyjnymi i obserwować pacjentów pod kątem możliwych działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje metaboliczne

Dane in vitro wskazują, że sylodozyna nie jest zdolna do hamowania ani indukcji enzymatycznych układów cytochromu P450.

Interakcje z pożywieniem

Wpływ diety o umiarkowanej zawartości tłuszczu i średniej kaloryczności na farmakokinetykę sylodozyny był różny i zmniejszał maksymalne stężenie sylodozyny w osoczu (Cmax) o około 18–43% oraz ekspozycję (AUC) o 4–49% w trzech różnych badaniach. Badania kliniczne oceniające bezpieczeństwo i skuteczność sylodozyny przeprowadzano zawsze podczas przyjmowania posiłku. Pacjentów należy poinstruować, aby przyjmowali sylodozynę podczas jedzenia, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zjawiska ortostatyczne

Na początku leczenia silodozyne może rozwinąć się hipotensja posturalna z objawami lub bez objawów (np. zawroty głowy). Podobnie jak przy stosowaniu innych blokerów α, istnieje ryzyko omdlenia. Pacjentów należy poinformować o ryzyku związane z prowadzeniem pojazdów, pracą z maszynami lub wykonywaniem czynności potencjalnie niebezpiecznych na początku terapii (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek

W badaniu klinicznym farmakokinetycznym stężenie silodozynu w osoczu (AUC i Cmax) było około trzykrotnie wyższe u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek w porównaniu z osobami o prawidłowej funkcji nerek, podczas gdy okres półtrwania silodozynu uległ podwojeniu. Dawkę leku Baldosyl należy zmniejszyć do 4 mg u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek. U takich pacjentów należy zachować ostrożność i prowadzić obserwację pod kątem działań niepożądanych (zob. rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Działania silodozynu nie badano u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Baldosyl jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (zob. rozdział „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji wątroby

W badaniu porównującym pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (ocena wg skali Childa-Pugh od 7 do 9) z osobami zdrowymi farmakokinetyka pojedynczej dawki silodozynu nie uległa istotnej zmianie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby. Pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Działania silodozynu nie badano u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, dlatego nie należy go stosować u tych pacjentów (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”). Baldosyl jest przeciwwskazany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniu interakcji leków jednoczesne podanie jednorazowej dawki 8 mg silodozynu i 400 mg ketokonazolu, silnego inhibitora CYP3A4, spowodowało 3,8-krotne zwiększenie maksymalnego stężenia silodozynu w osoczu oraz 3,2-krotne zwiększenie ekspozycji na silodozyn (tj. AUC). W związku z tym jednoczesne stosowanie ketokonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazolu, klaritromycyny, rytonawiru) jest przeciwwskazane (zob. rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje farmakodynamiczne

Interakcja farmakodynamiczna między silodozynem a innymi blokerami α nie została jednoznacznie potwierdzona. Jednakże można się jej spodziewać, dlatego Baldosyl nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi blokerami α (zob. rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Specjalistycznego farmakodynamicznego badania interakcji między silodozynem a lekami przeciwhypertensyjnymi nie przeprowadzono. U pacjentów przyjmujących równocześnie leki przeciwhypertensyjne i silodozyn nie obserwowano istotnego wzrostu częstości występowania omdleń, zawrotów głowy lub ortostazów. Niemniej jednak należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwhypertensyjnymi i obserwować pacjentów pod kątem możliwych działań niepożądanych (zob. rozdziały „Działania niepożądane”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaleca się również zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu blokerów α-adrenergicznych, w tym silodozynu, z inhibitorami PDE-5. Blokery α-adrenergiczne oraz inhibitory PDE-5 są lekami rozszerzającymi naczynia, które mogą obniżyć ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie tych dwóch klas leków może potencjalnie prowadzić do wystąpienia hipotensji objawowej (zob. rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Nowotwór gruczołu krokowego

Ponieważ łagodne przerośnięcie gruczołu krokowego (LPGK) i nowotwór gruczołu krokowego wywołują podobne objawy i oba schorzenia mogą występować równocześnie, przed rozpoczęciem leczenia lekiem Baldosyl wskazanym w przypadku LPGK należy wykluczyć obecność nowotworu gruczołu krokowego.

Intraoperacyjny zespół miękkiej tęczówki

Intraoperacyjny zespół miękkiej tęczówki obserwowano podczas operacji usunięcia zaćmy u niektórych pacjentów przyjmujących lub wcześniej leczonych blokerami α-1. Ten wariant zespołu małej źrenicy charakteryzuje się połączeniem miękkiej tęczówki, która „puchnie” w odpowiedzi na strumienie roztworu podczas operacji, progresyjnego śródoperacyjnego miazmu, mimo przedoperacyjnej dylatacji standardowymi lekami mideiatycznymi, oraz potencjalnego prolapsu tęczówki w kierunku nacięć do fakoemulsyfikacji. Pacjenci planujący operację usunięcia zaćmy powinni poinformować swojego okulistę, że przyjmują lek Baldosyl (zob. rozdział „Działania niepożądane”).

Interakcje laboratoryjne

W trakcie badań klinicznych nie zaobserwowano żadnych interakcji laboratoryjnych. Leczenie silodozynem przez 52 tygodnie nie miało istotnego wpływu na poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Silodozyn przeznaczony jest wyłącznie do leczenia pacjentów płci męskiej.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Na początku leczenia silodozynem może rozwinąć się hipotensja posturalna z objawami lub bez objawów (np. zawroty głowy). Podobnie jak przy stosowaniu innych blokerów α, istnieje ryzyko omdlenia. Pacjentów należy poinformować o ryzyku związanym z prowadzeniem pojazdów, pracą z maszynami lub wykonywaniem czynności potencjalnie niebezpiecznych na początku terapii.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana dawka wynosi 8 mg (2 kapsułki po 4 mg) doustnie raz dziennie podczas jedzenia.

W przypadku niektórych grup pacjentów zalecana dawka wynosi 4 mg (1 kapsułka) leku Baldosyl raz dziennie (patrz niżej).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Baldosyl jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny < 30 ml/min). U pacjentów ze umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirem kreatyniny 30–50 ml/min) dawkę należy zmniejszyć do 4 mg raz dziennie podczas jedzenia. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirem kreatyniny 50–80 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Właściwości farmakokinetyczne”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego z zastosowaniem leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasyfikacja wg skali Childa-Pugha > 10), Baldosyl jest przeciwwskazany u tych pacjentów. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Właściwości farmakokinetyczne”).

Pacjenci w wieku podeszłym. Korekty dawki u pacjentów w wieku podeszłym nie wymaga się (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Sposób stosowania

Stosowanie doustne.

Pacjenci mający trudności z połykaniem tabletek i kapsułek mogą ostrożnie otworzyć kapsułkę Baldosyl i wysypać proszek do łyżki deserowej musu jabłkowego. Mus jabłkowy należy połknąć natychmiast (w ciągu 5 minut), nie żując, a następnie wypić szklankę zimnej wody, aby całkowicie przełknąć proszek. Mus jabłkowy nie powinien być gorący i musi być wystarczająco miękki, aby można go było połknąć bez żucia. Mieszankę proszku z musem jabłkowym należy użyć natychmiast (w ciągu 5 minut) i nie wolno jej przechowywać do późniejszego użycia. Nie zaleca się dzielenia zawartości kapsułki Baldosyl (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”).

Dzieci. Nie stosować w pediatrii.

Przedawkowanie.

Działanie silodozydyny oceniano w dawkach do 48 mg/dobę podawanych zdrowym ochotnikom płci męskiej. Dawką ograniczającą występowanie działań niepożądanych była hipotensja ortostatyczna.

W przypadku przedawkowania silodozydyny prowadzącego do hipotensji priorytetem jest wspomaganie układu sercowo-naczyniowego. Normalizacji ciśnienia tętniczego i rytmu serca można dokonać poprzez utrzymanie pacjenta w pozycji leżącej. Jeżeli ta metoda okaże się niewystarczająca, należy rozważyć podanie wlewu dożylnego. W razie potrzeby można stosować leki wazopresyjne, a czynność nerek należy monitorować i wspomagać w razie potrzeby. Dializa ma mało szans na przyniesienie istotnej korzyści, ponieważ silodozydyna w 97% silnie wiąże się z białkami osocza.

Efekty uboczne.

Doświadczenie z badań klinicznych

Ponieważ badania kliniczne przeprowadza się w bardzo różnych warunkach, częstość występowania efektów ubocznych obserwowanych podczas badań klinicznych leku może nie odzwierciedlać częstości obserwowanej w praktyce klinicznej.

W badaniach klinicznych pacjenci z łagodnym przerostem gruczołu krokowego (LUTS) otrzymywali 8 mg sylodozyny dziennie. Co najmniej jeden efekt uboczny występujący podczas leczenia zgłaszano u 55,2 % pacjentów otrzymujących sylodozynę (36,8 % pacjentów otrzymujących placebo). Większość (72,1 %) efektów ubocznych u pacjentów otrzymujących sylodozynę (59,8 % u pacjentów otrzymujących placebo) była klasyfikowana jako łagodna. Ogółem 6,4 % pacjentów otrzymujących sylodozynę (2,2 % w grupie placebo) przerwało terapię z powodu efektu ubocznego (wystąpił podczas leczenia). Najczęstszym efektem ubocznym była ejakulacja retrogradowa (2,8 %) u pacjentów otrzymujących sylodozynę. Ejakulacja retrogradowa jest odwracalna po zakończeniu leczenia.

Efekty uboczne występujące u co najmniej 2 % pacjentów otrzymujących sylodozynę i częściej niż w grupie placebo: ejakulacja retrogradowa, zawroty głowy, biegunka, hipotensja ortostatyczna, ból głowy, rinit i zapalenie nosogardzieli, uczucie zatkania nosa.

W dwóch innych badaniach od 1 % do 2 % pacjentów otrzymujących sylodozynę zgłaszało następujące efekty uboczne, występujące częściej niż w grupie placebo: bezsenność, podwyższenie poziomu PSA, zapalenie zatok, ból brzucha, osłabienie i rhinorrhea. W grupie leczonej sylodozyną odnotowano jeden przypadek omdlenia u pacjenta przyjmującego równocześnie prazozynę oraz jeden przypadek priapizmu.

W otwartym badaniu bezpieczeństwa sylodozyny zgłoszono jeden przypadek intraoperacyjnego zespołu miękkiej tęczówki (IFIS).

Doświadczenie pogwarancyjne

Poniższe efekty uboczne zostały wykryte podczas stosowania sylodozyny po rejestracji. Ponieważ donosy o tych reakcjach są dobrowolne, a rozmiar populacji, w której występują, nie jest znany, nie zawsze jest możliwe wiarygodne oszacowanie ich częstości lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z wpływem leku.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: toksyczne wysypki skórne, purpura, wysyp skórny, świąd i pokrzywka.

Zaburzenia hepatobilinarne: żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby związane ze wzrostem poziomu transaminaz.

Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje alergiczne, w tym reakcje skórne, a także obrzęk języka i obrzęk gardła prowadzący do poważnych skutków.

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 30 kapsuł w pojemniku, 1 pojemnik w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited, Indie / Hetero Labs Limited, India.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności. Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.