Baktiseptol-Zdorovia

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku BAKTISEPTOL-ZDOROVIA (BACTISEPTOLE-ZDOROVYE)

Sk³ad:

substancje czynne: sulfamethoxazole, trimethoprim;

5 ml| zawiesiny zawieraj¹|zawiera| sulfametoksazolu| 200 mg, trymetoprimu| 40 mg;

substancje pomocnicze: metylobenzoan (E 218); propylobenzoan (E 216); powidon; aspartam (E 951); glicyryzyna amonowa; celuloza mikrokryszta³kowa; sorbitol (E 420); chlorek sodu; gliceryna; sody karboksymetyloceluloza oczyszczona; barwnik ¼ó³ty FCF (E 110); smakowy aromat spo¿ywczy „Brzoskwiniowy 696”, zawieraj¹cy glikol propylenowy; woda oczyszczona.

Postaæ leku. Zawiesina.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: zawiesina o barwie różowo-pomarañczowej| odcieniu| z|ze| zapachem owocowym.

Grupa farmakoterapeutyczna. œrodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego|u¿ywania|. Kombinacje sulfonamidów i trymetoprimu, w tym pochodne. Kod ATC J01E E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Działanie przeciwbakteryjne leku in vitro obejmuje zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne, w tym poniżej wymienione mikroorganizmy, choć wrażliwość może zależeć od strefy geograficznej.

Zwykle wrażliwe drobnoustroje (MIC 90 ≤2 mg/l [rymetoprymina]; ≤38 mg/l [sulfametoksazol])

Walciki Gram-ujemne: Haemophilus parainfluenzae, Citrobacter freundii, inne Citrobacter spp., Klebsiella oxytoca, inne Klebsiella spp., Enterobacter cloacae, Enterobacter aerogenes, Hafnia alvei, Serratia marcescens, Serratia liquefaciens, inne Serratia spp., Yersinia enterocolitica, inne Yersinia spp., Vibrio cholerae.

Różne pałeczki Gram-ujemne: Edwardsiella tarda, Alcaligenes faecalis, Burkholderia pseudomallei.

Na podstawie doświadczeń klinicznych jako wrażliwe uznaje się również: Brucella spp., Listeria monocytogenes, Nocardia asteroides, Pneumocystis carinii, Cyclospora cayetanensis.

Częściowo wrażliwe drobnoustroje (MIC 90 = 4 mg/l [trimetoprymina]; = 76 mg/l [sulfametoksazol]).

Walciki: Staphylococcus aureus (szczepy wrażliwe i oporne na metycylinę), Staphylococcus spp. (koagulazo-ujemne), Streptococcus pneumoniae (wrażliwy i oporny na penicylinę).

Walciki Gram-ujemne: Haemophilus influenzae (β-laktamazo-dodatnie, β-laktamazo-ujemne), Haemophilus ducreyi, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri, inne Providencia spp., Salmonella typhi, Salmonella enteritidis, Stenotrophomonas maltophilia (wcześniej Xanthomonas maltophilia).

Różne pałeczki Gram-ujemne: Acinetobacter lwoffi, Acinetobacter anitratus (szczególnie A. baumannii), Aeromonas hydrophila.

Oporne drobnoustroje (MIC 90 ≥8 mg/l [trimetoprymina]; ≥152 mg/l [sulfametoksazol])

Burkholderia (Pseudomonas) cepacia, Pseudomonas aeruginosa, Mycoplasma spp., Mycobacterium tuberculosis, Shigella spp., Treponema pallidum, Neisseria gonorrhoeae, Bacteroides, inne wyłącznie beztlenowce.

W przypadku stosowania leku na podstawie doświadczenia klinicznego należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności wśród bakterii wywołujących infekcję, w związku z którą przeprowadza się leczenie.

W przypadku infekcji wywołanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości należy przeprowadzić testy wrażliwości, aby wykluczyć oporność.

Wrażliwość na lek można określić za pomocą standardowych metod, takich jak metoda krążków lub metoda rozcieńczeń, zalecanych przez Instytut Standardów Klinicznych i Laboratoryjnych (ISKL). ISKL zaleca stosowanie poniżej wymienionych kryteriów wrażliwości:

* Dysk: 1,25 μg trimetoprimu i 23,75 μg sulfametoksazolu.

** Trimetoprim (TM) i sulfametoksazol (SMZ) w stosunku 1 do 19.

Odporność na lek rozwija się rzadko podczas leczenia. Istnieje krzyżowa odporność między wszystkimi sulfonamidami; nie występuje krzyżowa odporność na antybiotyki chemicznie niespokrewnione w wyniku nabycia oporności na lek.

Synergizm, antagonizm. Obserwuje się wyraźny synergizm między sulfametoksazolem a trimetoprimem. Synergizm ten ujawnia się w większości przypadków nawet przy obecności oporności na jeden z dwóch składników leku.

Farmakokinetyka. Z punktu widzenia klinicznie istotnych właściwości farmakokinetycznych trimetoprim i sulfametoksazol są w dużym stopniu podobne.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu trimetoprim i sulfametoksazol są szybko i niemal całkowicie wchłaniane (bioudziałność 80–100%) w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Po jednorazowym przyjęciu dawki 160 mg trimetoprimu + 800 mg sulfametoksazolu maksymalne stężenie w osoczu krwi na poziomie 1,5–3 mg/l dla trimetoprimu i 40–80 mg/l dla sulfametoksazolu osiągane jest w ciągu 1–4 godzin. Gdy przyjmowanie powtarza się co 12 godzin, stężenie równowagowe w osoczu krwi sulfametoksazolu i trimetoprimu jest w większości przypadków o 50–100% wyższe niż po jednorazowym doustnym przyjęciu. Stężenie w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki. Wpływ pokarmu na kinetykę substancji czynnych nie był badany. Gdy zawiesinę trimetoprimu przyjmuje się po posiłku, absorpcja jest mniejsza niż w przypadku przyjmowania na czczo, choć szybkość wchłaniania pod wpływem typowego pokarmu nie ulega zmianie.

Rozkład. Objętość rozkładu trimetoprimu i sulfametoksazolu wynosi odpowiednio około 1,6 l/kg i 0,2 l/kg. Przy wspomnianych wyżej stężeniach 37% trimetoprimu i 62% sulfametoksazolu wiąże się z białkami osocza krwi. Lek dobrze przenika do tkanek. Znaczna ilość trimetoprimu i niewielka ilość sulfametoksazolu przechodzi z krwiobiegu do płynu międzykomórkowego i innych płynów pozajelitowych organizmu. Stężenie trimetoprimu i sulfametoksazolu może być podwyższone w tkankach zapalonych. Stwierdzono obecność trimetoprimu i sulfametoksazolu w łożysku płodu, krwi pępowinowej, płynie owodniowym i tkankach płodu (wątroba, płuca), co potwierdza przenikanie tych substancji przez barierę łożyskową. Zazwyczaj stężenie trimetoprimu jest zbliżone do stężenia we krwiobiegu matki, natomiast poziom sulfametoksazolu u płodu jest niższy (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”). Obie substancje przenikają do mleka matki. Stężenie w mleku matki jest zbliżone (trimetoprim) lub niższe (sulfametoksazol) w porównaniu ze stężeniem leku w osoczu krwi matki (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Metybolizm. Około 20% dawki trimetoprimu ulega metabolizmowi. Nie jest znane, który izoenzym układu cytochromu P450 bierze udział w metabolizmie oksydacyjnym trimetoprimu. Głównymi metabolitami trimetoprimu są 1- i 3-tlenki oraz pochodne 3’- i 4’-hydroksylowe; niektóre z metabolitów są aktywne. 80% sulfametoksazolu ulega metabolizmowi w wątrobie głównie do jego pochodnej N4-acetylowanej (≈ 40% przyjętej dawki) i w mniejszym stopniu poprzez glukuronidację. Sulfametoksazol podlega również oksydacyjnemu rozszczepieniu. Pierwszy etap utlenienia, w wyniku którego powstaje pochodna hydroksyloaminy, jest katalizowany przez CYP2C9; jego metabolity są nieaktywne.

Wydalanie. Przy prawidłowej funkcji nerek okresy półwydalenia obu składników są bardzo zbliżone (średnio 10 godzin dla trimetoprimu i 11 godzin dla sulfametoksazolu). Ogólne stężenie klirensu wynosi około 100 ml/min dla trimetoprimu i 20 ml/min dla sulfametoksazolu. Okres półwydalenia trimetoprimu u dzieci wynosi około połowę okresu półwydalenia u dorosłych, natomiast istotnych różnic dotyczących sulfametoksazolu nie zaobserwowano. Obie substancje oraz ich metabolity są wydalane głównie przez nerki zarówno poprzez filtrację kłębuszkową, jak i sekrecję kanalikową. Stężenie trimetoprimu i sulfametoksazolu w moczu jest około 100 i 5 razy wyższe niż odpowiednie stężenie w osoczu krwi. Oколо ⅔ trimetoprimu wydala się w postaci niezmienionej z moczem. Część dawki sulfametoksazolu wydalana w niezmienionej postaci z moczem waha się od 10 do 30% w zależności od pH moczu. Ogólny klirens osoczowy trimetoprimu wynosi 1,9 ml/min/kg, sulfametoksazolu – do 0,32 ml/min/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na lek, a mianowicie:

• infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych oraz infekcje ucha: zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, rozszerzenia oskrzeli, zapalenie płuc (w tym zapalenie płuc wywołane Pneumocystis carinii), zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego;
• infekcje układu moczowo-płciowego: ostre i przewlekłe zapalenie pęcherza, zapalenie nerek, zapalenie cewki, zapalenie gruczołu krokowego;
• infekcje układu pokarmowego, w tym gorączka tyfoidalna i paratyfoidalna (w tym leczenie przewlekłych nosicieli) oraz cholera (jako uzupełnienie terapii odtwarzania płynów i elektrolitów);
• inne infekcje bakteryjne wywołane wrażliwymi drobnoustrojami: ostre bruceloza, nokardoza, aktinomycetoma (z wyjątkiem wywołanej przez prawdziwe grzyby), brazylijski grzybica Ameryki Południowej (Paracoccidioides brasiliensis).

W osteomielicie – jako lek ostatniej linii (np. gdy wancomycyna jest przeciwwskazana), jeśli wykazano wrażliwość wielolekoopornych patogenów na lek.

Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania antybiotyków, szczególnie zaleceń dotyczących stosowania w celu zapobiegania zwiększaniu się oporności na antybiotyki.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancje czynne, sulfa amidy lub trimetoprim, lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Umiarkowane lub ciężkie uszkodzenie wątroby.
• Ciężkie zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min), jeśli nie ma możliwości okresowego oznaczania stężenia trimetoprimu i sulfametoksazolu w osoczu krwi.
• Anemia megaloblastyczna spowodowana niedoborem folianów.
• Immune trombocytopenia wywołana stosowaniem trimetoprimu i/lub sulfonamidów.
• Zaburzenia hematologiczne.
• Kombinacja z dofetylidem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakokinetyczne.

Trimetoprim jest inhibitorem białka transportującego organiczne kationy 2 (OCT2) i słabym inhibitorem CYP2C8. Sulfametoksazol jest słabym inhibitorem CYP2C9.

Podczas jednoczesnego leczenia lekiem może rozwijać się podwyższenie stężenia cyfostatyny we krwi, szczególnie u pacjentów starszych.

Po podaniu w dawkach zwyczajowych lek wydłużał okres półtrwania fenytoiny o 39% i obniżał klirens o 27%. U pacjentów przyjmujących fenytoinę należy obserwować objawy toksyczności fenytoiny.

Stan pacjentów przyjmujących pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid, gliklazyd, glipizyd, chlorpropamid i tolbutamid), repaglinid, rosiglitazon lub pioglitazon należy regularnie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych może być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu leku.

Sulfonamidy, w tym sulfametoksazol, mogą wypierać metotreksat z miejsc wiązania z białkami osocza krwi i pogarszać nerkowy transport metotreksatu, co zwiększa stężenie wolnego metotreksatu i nasila jego działanie.

Lek może wpływać na wymaganą dawkę doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Podobnie jak inne antybiotyki, lek może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Dlatego pacjentkom należy zalecać stosowanie dodatkowych środków zapobiegania ciążom podczas leczenia lekiem.

Obserwowane interakcje.

U pacjentów starszych, którzy jednocześnie przyjmowali niektóre diuretyki, głównie z grupy tiazydowej, obserwowano zwiększoną częstość występowania trombocytopenii z purpurą. Dlatego należy regularnie kontrolować poziom płytek krwi u pacjentów przyjmujących diuretyki.

Jednoczesne stosowanie z lekiem może zwiększać ekspozycję systemową leków metabolizowanych głównie dzięki CYP2C9, takich jak kumaryny (warfaryna, acenokumarol, fenprokumon), fenytoina i pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid, gliklazyd, glipizyd, chlorpropamid i tolbutamid).

U pacjentów przyjmujących kumaryny należy kontrolować krzepliwość.

U pacjentów, którzy przyjmowali lek i cyklosporynę po przeszczepieniu nerki, obserwowano odwracalne pogorszenie funkcji nerek.

Zgłaszano przypadki pancytopenii u pacjentów przyjmujących kombinację trimetoprimu i metotreksatu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Trimetoprim charakteryzuje się niską powinowactwo do ludzkiej dihydrofolatereduktazy, jednakże trimetoprim może nasilać działanie toksyczne metotreksatu, szczególnie w obecności innych czynników ryzyka, takich jak wiek starszy, hiperalbuminemia, zaburzenia funkcji nerek i zmniejszenie rezerwy szpiku kostnego, oraz u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu. Pacjentów z grupy ryzyka należy leczyć kwasem foliowym lub folinianem wapnia w celu przeciwdziałania wpływowi metotreksatu na hematopoezę (leczenie nagłe).

Pojedyncze doniesienia wskazują, że u pacjentów przyjmujących leki zawierające pirymetaminę w celu zapobiegania malarii w dawkach przekraczających 25 mg pirymetaminy tygodniowo, przy jednoczesnym przyjmowaniu leku może rozwijać się anemia megaloblastyczna.

Zydowudyna i w mniejszym stopniu dany lek indukują zaburzenia hematologiczne. W związku z tym potencjalnie możliwy jest dodatkowy efekt farmakodynamiczny. Dlatego zaleca się monitorowanie pod kątem toksyczności hematologicznej oraz korektę dawki (w razie potrzeby) w przypadku jednoczesnego stosowania danego leku i zydowudyny.

Jednoczesne stosowanie azatiopriny lub merkaptopuryny może zwiększać ryzyko wystąpienia hematologicznych reakcji niepożądanych, szczególnie u pacjentów przyjmujących lek przez dłuższy czas oraz u pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia niedoboru kwasu foliowego. Pacjentom przyjmującym azatioprynę lub merkaptopurynę należy rozważyć przepisanie alternatywy dla leku. Jeśli lek stosuje się w połączeniu z azatiopryną lub merkaptopuryną, pacjentów należy obserwować pod kątem toksyczności hematologicznej.

Ze względu na działanie zatrzymujące potas lek należy stosować ostrożnie w połączeniu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w osoczu krwi, takimi jak inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę i blokery receptorów angiotensyny. Zaleca się częste monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami poziomu potasu, niewydolnością nerek lub u pacjentów przyjmujących lek w wysokich dawkach.

Jednoczesne stosowanie z danym lekiem może zwiększać ekspozycję systemową leków transportowanych za pomocą OCT2, tj. dofetylidu, amantadyny i memantyny.

Nie można stosować leku w połączeniu z dofetylidem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Istnieją dowody, że trimetoprim hamuje wydzielanie dofetylidu przez nerki. Przy jednoczesnym stosowaniu trimetoprimu w dawce 160 mg w połączeniu z sulfametoksazolem w dawce 800 mg dwa razy dziennie oraz dofetylidu w dawce 500 µg dwa razy dziennie przez 4 dni obserwowano zwiększenie pola pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) dofetylidu o 103% i maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) o 93%.

Dofetylid może powodować wydłużenie odcinka QT z poważnymi arytmiami komorowymi, w tym dwubiegunową tachykardię komorową (typu torsades de pointes), co bezpośrednio zależy od stężenia dofetylidu w osoczu krwi.

U pacjentów przyjmujących amantadynę lub memantynę może zwiększać się ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych neurologicznych, takich jak delirium i mioklonus. Zgłaszano toksyczne delirium po jednoczesnym stosowaniu leku i amantadyny.

Jednoczesne stosowanie z lekiem może zwiększyć ekspozycję systemową leków metabolizowanych głównie za pomocą CYP2C8, w szczególności paklitakselu, amiodaronu, dapsonu, repaglinidu, rosiglitazonu i pioglitazonu.

Paklitaksel i amiodaron mają wąski zakres terapeutyczny. Pacjentom przyjmującym paklitaksel lub amiodaron należy rozważyć przepisanie alternatywnego antybiotyku.

I dapson, i dany lek mogą powodować metemoglobinurię. U pacjentów przyjmujących dapson w połączeniu z danym lekiem należy obserwować pod kątem metemoglobinurii. W razie możliwości należy rozważyć przepisanie alternatywnych metod leczenia.

Interakcje farmakodynamiczne i interakcje o nieustalonym mechanizmie.

Należy unikać jednoczesnego stosowania z klozapiną, która może powodować agranulocytozę.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z alergią w wywiadzie lub z astmą oskrzelową.

Toksykozność oddechowa.

Podczas leczenia sulfametoksazolem w połączeniu z trimetoprimem donoszono o bardzo rzadkich, ciężkich przypadkach toksyczności oddechowej, które czasem przechodziły w ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Pojawienie się objawów płucnych, takich jak kaszel, gorączka i duszność, wraz z objawami radiologicznymi infiltratów płucnych oraz pogorszenie funkcji płuc może być objawem wstępnym ARDS. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

W zależności od dawki i długości leczenia istnieje możliwość zwiększenia ryzyka ciężkich działań niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, a także u pacjentów stosujących jednocześnie inne leki. Rzadko donoszono o przypadkach śmiertelnych w związku z działaniami niepożądanymi, a mianowicie z trwałymi patologicznymi zmianami składu komórkowego krwi (dyskrazją), zespołem Stevensa-Johnsona, toksycznym nekrolizmem epidermy (zespołem Lyella), lekowym wysypem z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz fulminantnym martwiczym zapaleniem wątroby.

Oprócz wyjątkowych przypadków lek nie powinien być przepisywany pacjentom z ciężkimi, trwałymi patologicznymi zmianami składu komórkowego krwi. Czasem lek stosowano u pacjentów otrzymujących leki cytotoksyczne w leczeniu białaczki, bez obserwacji działań niepożądanych ze strony szpiku kostnego czy krwi obwodowej.

Z uwagi na możliwość hemolizy lek nie powinien być przepisywany pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy lub niektórymi hemoglobinopatiami (Hb-Zurych, Hb-Köln), z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności i tylko w minimalnych dawkach.

Hemofagocytarny limfogranulomatoza (HLH).

Bardzo rzadko donoszono o przypadkach wystąpienia hemofagocytarnej limfogranulomatozy (HLH) u pacjentów przyjmujących sulfametoksazol w połączeniu z trimetoprimem. Hemofagocytarna limfogranulomatoza (HLH) to zespół patologicznej aktywacji immunologicznej, stan zagrożony dla życia, charakteryzujący się objawami klinicznymi i objawami nadmiernej aktywacji układu immunologicznego (np. gorączka, hepatosplenomegalia, hipertriglicerydemia, hipofibrynogenemia, wysoki poziom ferrytyny w surowicy, cytopenia i hemofagocytoza). Pacjentów, u których pojawiają się wczesne objawy patologicznej aktywacji immunologicznej, należy natychmiast przebadać. Jeśli rozpoznanie HLH zostanie potwierdzone, należy przerwać stosowanie leku.

Leczenie należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia wysypek skórnych lub innych poważnych działań niepożądanych.

Aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, czas trwania leczenia lekiem powinien być jak najkrótszy, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. W przypadku zaburzeń funkcji nerek dawkowanie należy dostosować zgodnie z instrukcjami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Ciężka, trwała biegunka podczas lub po leczeniu może wskazywać na kolit pseudomembranowy, wymagający natychmiastowego leczenia. W takich przypadkach należy przerwać przyjmowanie leku i rozpocząć odpowiednie badania diagnostyczne i leczenie (np. podać wancomycynę w dawce 250 mg 4 razy dziennie doustnie). Leki przeciwwstrząsowe są w tych przypadkach przeciwwskazane.

Jeśli lek jest stosowany przez dłuższy okres czasu, należy regularnie monitorować morfologię krwi. W przypadku istotnego zmniejszenia liczby elementów morfotycznych krwi poniżej normy należy przerwać przyjmowanie leku.

Podczas długotrwałego leczenia należy monitorować funkcję nerek i układu moczowego, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

W celu zapobiegania rozwojowi krystalurii w trakcie leczenia należy zapewnić odpowiednią podaż płynów i odpowiedni diurezę.

Ponieważ lek, podobnie jak inne antybiotyki, może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, należy doradzić pacjentkom stosowanie dodatkowych środków antykoncepcyjnych podczas leczenia.

Długotrwałe leczenie lekiem może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów i grzybów opornych. W przypadku nadkażenia należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z porfirią lub zaburzeniami funkcji tarczycy.

U pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek możliwe są zmiany krwi wskazujące na niedobór kwasu foliowego. Zmiany te ustępują po podaniu kwasu foliowego.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka rozwoju niedoboru kwasu foliowego, takimi jak leczenie fenytoiną lub innymi antagonistami kwasu foliowego oraz niedostateczne odżywianie.

Donoszono o przypadkach pancytopenii u pacjentów przyjmujących kombinację trimetoprimu i metotreksatu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ustalono, że trimetoprim wpływa na metabolizm fenyloalaniny. Jednak nie dotyczy to pacjentów z fenyloketonurią przestrzegających odpowiedniej diety.

Osoby z powolnym acetylowaniem mogą mieć zwiększone ryzyko reakcji idiosyncratycznych na sulfonamidy.

Lek zawiera metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może to obejmować opóźnione reakcje).

Aspartam, składnik leku, jest pochodną fenyloalaniny i stanowi zagrożenie dla pacjentów z fenyloketonurią.

Lek zawiera sorbitol, dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Ten lek zawiera 1,043 mmol (lub 23,99 mg) sodu w jednej łyżce dozującej (5 ml zawiesiny). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę ograniczającą sod.

Barwnik żółty zachodni FCF (E 110), który wchodzi w skład leku, może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ponieważ trimetoprim i sulfametoksazol przenikają przez barierę łożyskową i mogą wpływać na metabolizm kwasu foliowego, a także powodować żółtaczkę jąder, lek nie powinien być stosowany w czasie ciąży. Bardzo wysokie dawki leku powodowały wady rozwojowe u zwierząt, typowe dla antagonistów kwasu foliowego.

Dane wskazują, że lek nie powoduje istotnego ryzyka efektu teratogennego u ludzi.

Karmienie piersią. Ponieważ trimetoprim i sulfametoksazol przenikają do mleka matki, karmienie piersią podczas przyjmowania leku nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek zazwyczaj nie wpływa bezpośrednio na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Istnieje jednak możliwość wystąpienia niepożądanych działań ze strony układu nerwowego i psychicznego, które mogą wpływać na tę zdolność, w niektórych przypadkach w znaczący sposób (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Przed użyciem wstrząsnąć. Stosować co 12 godzin. Lek najlepiej przyjmować po posiłku, wraz z odpowiednią ilością płynu. W przypadku zakażeń ostrych leczenie należy przepisać na okres nie krótszy niż 5 dni.

Dawki dla dzieci w wieku do 12 lat:

Dawkowanie dla dzieci podane poniżej odpowiada w przybliżeniu dobowej dawce 6 mg trimetoprimu i 30 mg sulfametoksazolu na 1 kg masy ciała. U dzieci z ciężkimi infekcjami dawki można zwiększyć o 50%.

Dawkowanie w szczególnych przypadkach.

Pacjenci z zapaleniem płuc wywołanym przez Pneumocystis carinii. Zalecaną dawką jest do 20 mg trimetoprimu i do 100 mg sulfametoksazolu na 1 kg masy ciała na dobę doustnie, podawane w równych dawkach co 6 godzin przez 14 dni. Ogólne zalecenia dotyczące maksymalnej dawki w zależności od masy ciała pacjenta z zapaleniem płuc wywołanym przez Pneumocystis carinii określono w poniższej tabeli:

Profilaktyka zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis carinii. Dzieciom zaleca się dawkę trimetoprimu 150 mg/m2/dobę i sulfametoksazolu 750 mg/m2/dobę, podawaną w dwóch równych dawkach co 12 godzin przez 3 kolejne dni. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 320 mg trimetoprimu i 1600 mg sulfametoksazolu.

W poniższej tabeli przedstawiono ogólne zalecenia dotyczące maksymalnej dawki w zależności od masy ciała pacjentów z zapaleniem płuc wywołanym przez Pneumocystis carinii:

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci poddawani hemodializie. Jeśli lek jest wskazany u pacjentów poddawanych hemodializie, należy go podać po raz pierwszy w dawce standardowej, a następnie połowę lub jedną trzecią dawki standardowej co 24–48 godzin. Konieczne jest monitorowanie stężenia leku w surowicy krwi i odpowiednia korekta dawki.

Dzieci. Lek można stosować u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat.

Leku nie należy przepisywać dzieciom przedwczesnym oraz noworodkom w pierwszych 2 miesiącach życia ze względu na zwiększony ryzyko żółtaczki jąderkowej (encefalopatii bilirubinowej).

Przedawkowanie.

Objawy. Przy ostrym przedawkowaniu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia intelektualne i wzrokowe; w ciężkich przypadkach – krystaluria, hematuria, anuria.

Objawy przewlekłego przedawkowania: zahamowanie hematopoezy, objawiające się trombocytopenią, leukopenią, a także inne patologiczne zmiany obrazu krwi spowodowane niedoborem kwasu foliowego.

<Leczenie. W zależności od objawów należy podjąć następujące działania: zapobieganie dalszemu wchłanianiu leku, zwiększenie wydalania nerkowego poprzez wymuszone moczowanie (alkalizacja moczu sprzyja wydalaniu sulfametoksazolu), hemodializę (dializa otrzewnowa jest nieskuteczna), monitorowanie parametrów krwi i poziomu elektrolitów. W przypadku wyraźnych patologicznych zmian obrazu krwi lub żółtaczki należy podjąć leczenie specyficzne. W celu wyeliminowania wpływu trimetoprimu na hematopoezę można podać folinian wapnia w dawce 3–6 mg wstrzykiwany domięśniowo przez 5–7 dni.

Działania niepożądane.

Główne działania niepożądane to reakcje skórne oraz łagodne zaburzenia przewodu pokarmowego.

Zakażenia i inwazje: infekcje grzybicze, a mianowicie kandydoza.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: głównie neutropenia; leukopenia; granulocytopenia; trombocytopenia; eozynofilia; agranulocytoza; anemia (megaloblastyczna, immunohemolityczna, aplastyczna); methemoglobinemia; pancytopenia. Najczęściej obserwowane zmiany ze strony krwi były łagodne, bezobjawowe i odwracalne po odstawieniu leku.

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje alergiczne, a mianowicie: gorączka, zwykle w związku z wysypką skórną; obrzęk naczynioruchowy; pokrzywka; reakcje anafilaktyczne i choroba surowicowa; zapalenie tętnic naczyniowych; alergiczny zapalenie mięśnia sercowego, egzfoliatywny zapalenie skóry, toczeń rumieniowaty układowy.

*Zaburzenia układu naczyniowego: z częstością „nieznana” – *szok cyrkulacyjny. Opisywano przypadki szoku cyrkulacyjnego, często w połączeniu z gorączką oraz brakiem efektu leczenia standardowymi metodami nadwrażliwości, podczas stosowania sulfametoksazolu + trymetoprimu, głównie u pacjentów z obniżoną odpornością.

Zaburzenia metaboliczne: hiponatremia; podwyższenie stężenia potasu w surowicy krwi – u dużej części pacjentów z zapaleniem płuc spowodowanym Pneumocystis carinii wysokie dawki trymetoprimu powodują postępujące, ale odwracalne podwyższenie stężenia potasu w surowicy krwi. U pacjentów z zaburzeniami gospodarki potasem lub z niewydolnością nerek lub u tych, którzy przyjmują leki indukujące hiperkaliemię, trymetoprim bardzo często może wywołać hiperkaliemię, nawet przy stosowaniu w dawkach zalecanych. U takich pacjentów należy zapewnić dokładne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Hipoglikemia u pacjentów niechorujących na cukrzycę, zwykle pojawia się w pierwszych dniach leczenia. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek, chorobami wątroby lub niedożywieniem, a także ci, którzy przyjmują wysokie dawki leku.

Zaburzenia psychiczne: halucynacje, depresja, apatia, bezsenność, zwiększona zmęczliwość. Delirium i psychóza, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku; ostry psychóza.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: neuropatia (w tym zapalenie nerwów obwodowych i parestezje), zapalenie tunic uchu środkowego. Bezylnicze zapalenie opon mózgowych lub objawy przypominające zapalenie opon mózgowych, ataksja, drgawki, ból głowy, zawroty głowy, szumy w uszach, drżenie spoczynkowe typowe dla choroby Parkinsona, czasem w połączeniu z apatią, klonus stóp i chód na szerokiej podstawie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: zapalenie płuc z eozynofilową infiltracją.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności z wymiotami lub bez, anoreksja, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i grubego, zapalenie trzustki, w tym ostre zapalenie trzustki u ciężko chorych pacjentów.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby (w tym ciężkie), fulminantne zapalenie wątroby, martwica wątroby, zespół znikania przewodów żółciowych, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych/transaminaz, bilirubiny, cholestaza, żółtaczka cholestatyczna.

Działania niepożądane u pacjentów zakażonych HIV. Pacjenci zakażeni HIV, z częstymi chorobami współistniejącymi i leczeniem towarzyszącym, zazwyczaj otrzymują długotrwałą profilaktykę lub leczenie zapalenia płuc spowodowanego Pneumocystis carinii (Pneumocystis jiroveci) przy użyciu wysokich dawek leku. Profil działań niepożądanych u tych pacjentów jest podobny do profilu u populacji pacjentów niezakażonych HIV, mimo niewielkiej liczby dodatkowych działań niepożądanych. Jednak niektóre działania niepożądane występują częściej i są często cięższe, co wymaga przerwania leczenia u niektórych pacjentów. W szczególności dodatkowo lub częściej obserwowano następujące działania niepożądane:

ze strony skóry: wysypka (w tym wysypka makulopapularna, zazwyczaj z świądem). Te działania niepożądane w większości przypadków są łagodne i szybko ustępują po odstawieniu leku. Jak i przy stosowaniu innych leków zawierających sulfonamidy, bardzo rzadkimi reakcjami niepożądanymi są wielopostaciowa rumień, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (zespoł Lyella), wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), purpura, purpura Schöna-Lichena, nadwrażliwość na światło;

ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: ból stawów, ból mięśni, rabdomioliza;

ze strony nerek i dróg moczowych: zaburzenia funkcji nerek i niewydolność nerek, oliguria, anuria, zapalenie nerek międzywątrobowe, podwyższone stężenie mocznika we krwi, podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy krwi, krystaluria. Sulfonamidy mogą nasilać działanie moczopędne, szczególnie u pacjentów z obrzękami spowodowanymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 100 ml w fiolce z łyżeczką dozującą w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdrowia”.

Miejsce położenia producenta i adres siedziby prowadzonej działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.