Aylar®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Aylar® (ILAR®)

Skład:

substancja czynna: insulin glargine;

1 ml roztworu zawiera 3,6378 mg insuliny glargine (rekombinowanego DNA), co odpowiada 100 jednostkom insuliny glargine;

1 kartusz zawiera 3 ml roztworu do wstrzykiwań, co odpowiada 300 jednostkom insuliny glargine;

1 fiolka zawiera 10 ml roztworu do wstrzykiwań, co odpowiada 1000 jednostkom insuliny glargine;

substancje pomocnicze: metakrezol, gliceryna (85 %), chlorek cynku, kwas solny rozcieńczony lub roztwór wodorotlenku sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Insuliny i analogi o działaniu długotrwałym do wstrzykiwań.

Kod ATC A10AE04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Insulina glargina została opracowana jako analog insuliny ludzkiej o niskiej rozpuszczalności w środowisku obojętnym. W leku znajduje się w pełni rozpuszczona dzięki kwasowemu środowisku roztworu do wstrzykiwań (pH 4). Po podaniu podskórnie kwasowy roztwór ulega zobojętnieniu, co prowadzi do powstawania mikroprecypitatów, z których stopniowo uwalnia się niewielka ilość insuliny glarginy. Zapewnia to płynny (bez szczytów) i przewidywalny profil krzywej zależności „stężenie–czas” oraz dłuższy czas działania leku.

Insulina glargina metabolizowana jest do dwóch aktywnych metabolitów – M1 i M2 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Wiązanie z receptorem insuliny: wyniki badań in vitro wskazują, że powinność insuliny glarginy oraz jej metabolitów M1 i M2 do ludzkiego receptora insuliny jest podobna do powinności insuliny ludzkiej.

Wiązanie z receptorem IGF-1 (czynnika wzrostu podobnego do insuliny 1): powinność insuliny glarginy do receptora IGF-1 jest około 5–8 razy wyższa niż powinność insuliny ludzkiej (ale około 70–80 razy niższa niż powinność IGF-1 do tego receptora), natomiast metabolity M1 i M2 wiążą się z receptorem IGF-1 z powinnością nieco niższą niż insulina ludzka.

Ogólne stężenie terapeutyczne insuliny (insuliny glarginy oraz jej metabolitów), stwierdzone u pacjentów z cukrzycą typu I, było znacznie niższe niż stężenie konieczne do półmaksymalnego wiązania z receptorem IGF-1 oraz do dalszej aktywacji mechanizmu mitogenno-proliferacyjnego uruchamianego przez receptor IGF-1. Endogenny IGF-1 w stężeniach fizjologicznych może aktywować mechanizm mitogenno-proliferacyjny; jednak stężenia terapeutyczne insuliny stosowane w terapii insulinowej, w tym terapii insuliną glarginą, są znacznie niższe niż stężenia farmakologiczne konieczne do aktywacji mechanizmu pośredniczonego przez IGF-1.

Najważniejszym działaniem insuliny, w tym insuliny glarginy, jest regulacja metabolizmu glukozy. Insulina oraz jej analogi obniżają poziom glukozy we krwi poprzez stymulację jej zużycia przez tkanki obwodowe, w szczególności przez mięśnie szkieletowe i tkankę tłuszczową, oraz poprzez hamowanie powstawania glukozy w wątrobie. Insulina hamuje lipolizę w adipocytach i proteolizę, jednocześnie wzmacniając syntezę białek.

Wykazano równoważność działania jednakowych dawek insuliny glarginy i insuliny ludzkiej po ich podaniu dożylnej. Jak w przypadku każdego rodzaju insuliny, na charakter działania insuliny glarginy w czasie mogą wpływać aktywność fizyczna oraz inne czynniki.

Badania z zastosowaniem metody utrzymywania euglikemii, przeprowadzone u zdrowych ochotników i chorych na cukrzycę typu I, wykazały, że w przeciwieństwie do insuliny ludzkiej NPH (neutralny protamin Hagedorna), działanie insuliny glarginy po podaniu podskórnie rozpoczyna się później, przebiega płynnie bez powstawania szczytów stężenia glukozy we krwi, a czas jej działania jest przedłużony.

Wyniki jednego z badań u pacjentów przedstawiono na poniższym wykresie.

Profil aktywności u chorych na cukrzycę typu I

Czas (godziny) od podania podskórnej iniekcji

Koniec okresu obserwacji

* Określona jako ilość glukozy podanej w celu utrzymania stałego poziomu glukozy we krwi (średnie wartości godzinowe).

Dłuższy czas działania podskórnie podawanego insuliny glarginy jest bezpośrednio związany z wolniejszą absorpcją, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Charakter działania w czasie insuliny oraz jej analogów, takich jak insulina glargin, może wykazywać znaczną indywidualną zmienność.

Po wstrzyknięciu dożylnym insuliny glarginy oraz insuliny ludzkiej objawy hipoglikemii lub hormonalnej odpowiedzi kontrregulacyjnej były podobne u zdrowych ochotników oraz u chorych na cukrzycę typu I.

Wpływ insuliny glarginy (podawanej raz na dobę) na przebieg retinopatii cukrzycowej oceniano w trakcie otwartego, pięcioletniego badania, w którym lekiem porównawczym była insulina NPH (podawana dwa razy na dobę). W badaniu wzięło udział 1024 pacjentów z cukrzycą typu II, u których stwierdzono postęp retinopatii o 3 lub więcej punktów w skali stosowanej w badaniu „Early Treatment Diabetic Retinopathy Study (ETDRS)”. Postęp oceniano za pomocą fotografii dna oka. Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w postępie retinopatii cukrzycowej między grupą otrzymującą insulinę glarginę a grupą otrzymującą insulinę NPH.

Badanie ORIGIN (Outcome Reduction with Initial Glargine INtervention, „Redukcja ryzyka niekorzystnych skutków klinicznych przy wczesnym stosowaniu glarginy”) było wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem o projekcie czynnikowym 2 × 2, przeprowadzonym wśród 12 537 pacjentów z wysokim ryzykiem kardiowaskularnym (KW), u których stwierdzono zaburzoną glikemię na czczo (ZGN) lub zaburzoną tolerancję glukozy (ZTG) (12 % uczestników) albo cukrzycę typu II, leczoną jednym lub kilkoma doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (88 % uczestników). Uczestnicy badania zostali losowo przydzieleni (1:1) do otrzymywania albo insuliny glarginy (n = 6264), której dawkę dopasowywano do osiągnięcia poziomu glukozy we krwi na czczo ≤95 mg/dl (5,3 mmol/l), albo standardowej terapii (n = 6273).

Pierwszym wskaźnikiem w ramach połączonego głównego punktu końcowego był czas do pierwszego wystąpienia zgonu z przyczyn kardiowaskularnych, nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego (ZM) lub nieśmiertelnego udaru mózgu, a drugim wskaźnikiem w ramach połączonego głównego punktu końcowego był czas do pierwszego wystąpienia któregoś z tych zdarzeń połączonego głównego punktu końcowego lub wykonania procedury rewaskularyzacji (naczyń wieńcowych, szyjnych lub obwodowych), albo hospitalizacji z powodu niewydolności serca.

Do wtórnych punktów końcowych należała śmiertelność z wszelkich przyczyn oraz połączony punkt końcowy zdarzeń mikronaczyniowych.

Insulina glargin nie zmieniała względnego ryzyka chorób kardiowaskularnych i zgonów z przyczyn kardiowaskularnych w porównaniu ze standardową terapią. Nie stwierdzono różnicy między insuliną glarginą a standardową terapią w odniesieniu do obu wskaźników w ramach połączonego głównego punktu końcowego; żadnego z elementów punktu końcowego obejmującego te niekorzystne skutki kliniczne; śmiertelności z wszelkich przyczyn; połączonego punktu końcowego zdarzeń mikronaczyniowych.

Średnia dawka insuliny glarginy na końcu badania wynosiła 0,42 jednostki/kg. Na początku badania średni poziom HbA1c u uczestników wynosił 6,4 %, a w trakcie leczenia badanego poziomy HbA1c wahały się od 5,9 do 6,4 % w grupie stosującej insulinę glarginę i od 6,2 % do 6,6 % w grupie stosującej standardową terapię przez cały okres obserwacji.

Częstość występowania ciężkiej hipoglikemii (przedstawiona jako liczba uczestników badania, u których obserwowano takie epizody, na 100 pacjentów-rok leczenia) wynosiła 1,05 w grupie stosującej insulinę glarginę i 0,30 w grupie stosującej standardową terapię, a częstość potwierdzonych epizodów nieciężkiej hipoglikemii wynosiła 7,71 w grupie stosującej insulinę glarginę i 2,44 w grupie stosującej standardową terapię. W trakcie tego sześciolatniego badania u 42 % pacjentów w grupie stosującej insulinę glarginę nie obserwowano w ogóle epizodów hipoglikemii.

Podczas ostatniej wizyty w trakcie leczenia badanego zaobserwowano przyrost masy ciała od poziomu wyjściowego w grupie stosującej insulinę glarginę średnio o 1,4 kg i jej spadek średnio o 0,8 kg w grupie stosującej standardową terapię.

Dzieci i młodzież

W trakcie randomizowanego, kontrolowanego badania klinicznego dzieci (w wieku od 6 do 15 lat) z cukrzycą typu I (n = 349) przez 28 tygodni otrzymywały terapię insulinową w trybie bazalno-bolusowym, przy czym zwykła insulina ludzka była podawana przed każdym posiłkiem. Insulinę glarginę podawano raz na noc, a insulinę NPH jeden lub dwa razy dziennie. W obu grupach wpływ na poziom hemoglobiny glikowanej oraz częstość występowania hipoglikemii towarzyszącej objawom klinicznym był podobny, jednak spadek poziomu glukozy we krwi na czczo w porównaniu z wartością wyjściową był większy w grupie otrzymującej insulinę glarginę niż w grupie otrzymującej insulinę NPH. Ponadto w grupie otrzymującej insulinę glarginę ciężkość hipoglikemii była mniejsza. 143 pacjentów spośród tych, którzy otrzymywali insulinę glarginę w trakcie tego badania, kontynuowało leczenie insuliną glarginą w ramach niekontrolowanego przedłużenia badania, którego średnia długość dalszej obserwacji wynosiła 2 lata. W trakcie kontynuacji leczenia insuliną glarginą nie uzyskano żadnych nowych sygnałów wskazujących na niebezpieczeństwo.

Przeprowadzono również badanie krzyżowe porównujące kombinacje insuliny glarginy z insuliną lispro oraz insuliny NPH z insuliną ludzką (każde leczenie stosowano przez 16 tygodni w sposób losowy) wśród 26 nastolatków z cukrzycą typu II w wieku od 12 do 18 lat. Tak jak w opisanym powyżej badaniu wśród dzieci, spadek poziomu glukozy we krwi na czczo w porównaniu z poziomem wyjściowym był większy w grupie otrzymującej insulinę glarginę niż w grupie otrzymującej insulinę NPH/insulinę ludzką. Zmiany poziomu hemoglobiny HbA1c w porównaniu z poziomem wyjściowym były podobne w obu grupach, jednak poziomy glikemii nocnych były istotnie wyższe w grupie otrzymującej insulinę glarginę/insulinę lispro niż w grupie otrzymującej insulinę NPH/insulinę ludzką, przy czym średnie najniższe wartości wynosiły odpowiednio 5,4 mmol/l i 4,1 mmol/l. W związku z tym częstość występowania hipoglikemii nocnych wynosiła 32 % w grupie otrzymującej insulinę glarginę/insulinę lispro i 52 % w grupie otrzymującej insulinę NPH/insulinę ludzką.

Przeprowadzono 24-tygodniowe badanie w grupach równoległych, w którym wzięło udział 125 dzieci z cukrzycą typu I w wieku od 2 do 6 lat, w którym insulinę glarginę podawaną raz dziennie rano porównywano z insuliną NPH podawaną raz lub dwa razy dziennie jako insulina bazalna. Uczestnicy obu grup badania otrzymywali iniekcje bolusowe insuliny przed posiłkami.

Głównym celem badania – wykazanie, że insulina NPH przynajmniej nie ma przewagi nad insuliną glarginą pod względem ogólnego ryzyka hipoglikemii – nie osiągnięto, a w trakcie stosowania insuliny glarginy zaobserwowano tendencję do zwiększenia częstości zdarzeń hipoglikemicznych [stosunek częstości w grupach stosujących insulinę glarginę: NPH [95 % przedział ufności (PU)] = 1,18 (0,97–1,44)].

Zmiany poziomów hemoglobiny glikowanej oraz glukozy we krwi w obu badanych grupach były podobne. Nie zaobserwowano żadnych nowych danych dotyczących bezpieczeństwa badanych leków w tym badaniu.

Farmakokinetyka.

Porównanie stężenia insuliny we krwi u zdrowych ochotników i u chorych na cukrzycę wskazywało na wolniejszą i dłuższą absorpcję oraz wykazało brak szczytu stężenia po podskórnej iniekcji insuliny glarginy w porównaniu z insuliną NPH ludzką. W ten sposób uzyskane stężenia insuliny glarginy odpowiadały całkowicie profilowi farmakodynamicznej aktywności leku w czasie. Na wykresie powyżej przedstawiono profil aktywności insuliny glarginy oraz insuliny NPH w czasie.

Po podaniu insuliny glarginy raz na dobę stężenie równowagowe osiągane jest po 2–4 dniach od pierwszej iniekcji.

Po wstrzyknięciu dożylnym okresy półtrwania insuliny glarginy oraz insuliny ludzkiej były porównywalne.

Po podskórnej iniekcji u pacjentów z cukrzycą insulina glargin szybko ulega metabolizmowi na karboksylowym końcu łańcucha beta, tworząc dwa aktywne metabolity – M1 (21A-glicyna-insulina) i M2 (21A-glicyna-des-30B-treonino-insulina). W osoczu głównym krążącym związkiem jest metabolit M1. Ekspozycja na M1 wzrasta proporcjonalnie do dawki podanej insuliny glarginy. Dane farmakokinetyczne i farmakodynamiczne wskazują, że efekt podskórnej iniekcji insuliny glarginy jest głównie związany z ekspozycją na M1. Insulina glargin oraz metabolit M2 nie były wykrywane u większości uczestników badań, a gdy ich obecność można było określić, ich stężenia nie zależały od dawki podanej insuliny glarginy.

W badaniach klinicznych analiza podgrup utworzonych według wieku i płci nie wykazała różnic w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności między pacjentami otrzymującymi insulinę glarginę a populacją badaną jako całość.

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę leku u dzieci w wieku od 2 do 6 lat z cukrzycą typu I oceniano w jednym badaniu klinicznym (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

U dzieci otrzymujących insulinę glarginę przeprowadzono oznaczenie minimalnych poziomów insuliny glarginy oraz jej głównych metabolitów (M1 i M2) we krwi, na podstawie którego stwierdzono, że wzorce zmian stężenia we krwi są podobne do tych u dorosłych, a nie wykazano żadnych dowodów na korzyść kumulacji insuliny glarginy lub jej metabolitów przy długotrwałym stosowaniu leku.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W ramach standardowych badań farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności dla funkcji rozrodczych nie stwierdzono szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie cukrzycy u dorosłych, nastolatków oraz dzieci od 2. roku życia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Istnieje szereg substancji wpływających na metabolizm glukozy, w związku z czym ich stosowanie może wymagać dostosowania dawki insuliny glarginy.

Do substancji, które mogą nasilać działanie hipoglikemiczne insuliny i zwiększać skłonność do wystąpienia hipoglikemii, należą doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), dysopiramid, fibraty, fluoksetyna, inhibitory monoaminooksydazy (MAO), pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany oraz sulfonamidowe środki przeciwbakteryjne.

Do substancji, które mogą osłabiać działanie hipoglikemiczne insuliny, należą kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, środki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny i progestageny, pochodne fenytoazyny, somatropina, leki sympatykomimetyczne (adrenalina, salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, atypowe leki przeciwpadaczkowe (np. klozapina, olanzapina) oraz inhibitory proteaz.

Blokery β-adrenergiczne, klonidyna, sole litu oraz alkohol mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie hipoglikemiczne insuliny. Pentamidyna może wywoływać hipoglikemię, po której czasem następuje hiperglikemia.

Dodatkowo, pod wpływem leków sympatykolitycznych, takich jak blokery β-adrenergiczne, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej reakcji przeciwregulacyjnej mogą być osłabione lub całkowicie zaniknąć.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Aylar® nie jest lekiem z wyboru w leczeniu ketoacydozy cukrzycowej. W takich przypadkach zaleca się dożylne podawanie insuliny krótkodziałającej (regular).

Jeśli w wyniku leczenia nie uda się osiągnąć wystarczającego kontroli poziomu glukozy lub występuje tendencja do nasilania się epizodów hipoglikemii lub hiper-glikemii, przed zmianą dawki leku należy sprawdzić, czy pacjent przestrzega zaleceń dotyczących trybu leczenia, miejsca wstrzyknięcia leku, odpowiedniej techniki wstrzykiwania, a także ocenić inne istotne czynniki wpływające na skuteczność terapii.

Przejście pacjenta na inny typ lub markę insuliny powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską. W przypadku zmiany siły działania, marki (producenta), typu (regular, NPH, lente, długodziałająca itp.), pochodzenia (zwierzęce, ludzkie, analog ludzkiej insuliny) i/lub metody produkcji może zaistnieć konieczność dostosowania dawki insuliny.

Podawanie leków zawierających insulinę może prowadzić do powstawania przeciwciał przeciwko niej. W pojedynczych przypadkach z powodu obecności przeciwciał przeciwko insuline może zaistnieć potrzeba dostosowania dawki w celu zapobiegania hipoglikemii lub hiper-glikemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Hipoglikemia

Czas wystąpienia hipoglikemii zależy od profilu działania stosowanych insuliny i może się zmieniać przy zmianie trybu leczenia. Ze względu na bardziej stabilne dostarczanie insuliny bazalnej do organizmu przy stosowaniu leku Aylar® ryzyko wystąpienia hipoglikemii w nocy jest mniejsze, natomiast hipoglikemia wczesnym rankiem jest bardziej prawdopodobna.

Szczególną ostrożność i wzmocnioną kontrolę poziomu glukozy we krwi należy zachować u pacjentów, u których napady hipoglikemii mogą być szczególnie niebezpieczne z klinicznego punktu widzenia, w szczególności u pacjentów z wyraźnym zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg (ryzyko powikłań sercowych lub mózgowych spowodowanych hipoglikemią), a także u pacjentów z proliferacyjną retinopatią, u których nie wykonano fotokoagulacji (ryzyko wystąpienia przejściowej pohipoglikemicznej ślepoty).

Pacjenci powinni wiedzieć, że w pewnych okolicznościach pierwsze objawy hipoglikemii mogą być mniej wyraźne. Objawy wskazujące na rozwijającą się hipoglikemię mogą się zmieniać, stawać się mniej wyraźne lub być całkowicie nieobecne u pacjentów należących do określonych grup ryzyka. Należą do nich chorzy:

• u których obserwuje się znaczne polepszenie kontroli glikemii;
• u których hipoglikemia rozwija się stopniowo;
• w wieku podeszłym;
• którzy przeszli z insuliny pochodzenia zwierzęcego na insuliny ludzkie;
• z neuropatią autonomiczną (wegetatywną);
• chorzy na cukrzycę przez dłuższy okres czasu;
• z zaburzeniami psychicznymi;
• którzy jednocześnie otrzymują terapię niektórymi innymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W takich sytuacjach może dojść do ciężkiej hipoglikemii (możliwej z utratą przytomności), zanim pacjent zda sobie sprawę, że jego poziom glukozy we krwi spadł.

Ze względu na długotrwałe działanie insuliny glarginy po podaniu podskórnie, może to prowadzić do konieczności dłuższego czasu w celu przywrócenia normoglikemii.

Jeśli u chorego obserwuje się normalny lub obniżony poziom hemoglobiny glikowanej, może to wskazywać na występowanie u niego okresowych, niezdiagnozowanych (szczególnie nocnych) epizodów hipoglikemii.

Dla zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii bardzo ważne jest przestrzeganie przez pacjenta dawki leku, diety, prawidłowej techniki wstrzykiwania insuliny, a także świadomość pacjenta dotycząca objawów hipoglikemii. Istnieje szereg czynników, które zwiększają skłonność do wystąpienia hipoglikemii i wymagają starannego obserwowania stanu pacjenta, a czasem również dostosowania dawki leku. Do takich czynników należą:

• zmiana miejsca wstrzyknięcia insuliny;
• zwiększenie wrażliwości na insulinę (np. po usunięciu czynników stresowych);
• niezwykłe, nadmierne lub długotrwałe obciążenie fizyczne;
• choroba współistniejąca (np. wymioty, biegunka);
• nieregularne odżywianie;
• pominięcie posiłku;
• spożycie alkoholu;
• niektóre zaburzenia układu endokrynnego (zaburzenia funkcji tarczycy, niedoczynność przysadki mózgowej lub kory nadnerczy) w fazie dekom-pensacji;
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzyknięcia w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny i pogorszenia kontroli glikemii po wstrzyknięciach insuliny w miejscach tych reakcji. Doniesienia wskazują, że zmiana miejsca wstrzyknięcia na niezmieniony obszar skóry może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się prowadzenie monitoringu poziomu glukozy we krwi po zmianie miejsca wstrzyknięcia i można rozważyć dostosowanie dawki leków przeciw cukrzycy.

Choroby współistniejące

Obecność choroby współistniejącej wymaga wzmocnienia kontroli wskaźników metabolicznych. We wielu przypadkach wskazane jest przeprowadzenie analizy moczu w celu wykrycia ciał ketonowych, a często pojawia się konieczność dostosowania dawki insuliny. Potrzeba w insuline często może wzrastać. Pacjenci z cukrzycą typu 1 muszą nadal regularnie spożywać przynajmniej niewielką ilość węglowodanów, nawet jeśli są w stanie przyjmować tylko niewielką ilość pokarmu lub w ogóle nie mogą go przyjmować lub u nich występują wymioty. Nigdy nie powinni całkowicie przerywać stosowania insuliny.

Przeciwciała przeciwko insuline

Podawanie leków zawierających insulinę może prowadzić do powstawania przeciwciał przeciwko niej. W rzadkich przypadkach z powodu obecności przeciwciał przeciwko insuline może zaistnieć potrzeba dostosowania dawki, aby zapobiec wystąpieniu hipoglikemii lub hiper-glikemii (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie strzykawki-pensetu

Przed użyciem strzykawki-pensetu należy dokładnie przeczytać instrukcję obsługi. Aylar® należy stosować zgodnie z instrukcją.

Pomyłkowe podanie innego leku

Napływają doniesienia o przypadkach pomyłkowego podania leków, gdy zamiast insuliny glarginy przypadkowo podawano inne insulinę, w szczególności insulinę krótkodziałającą. Przed każdym wstrzyknięciem należy sprawdzić etykietę na opakowaniu insuliny, aby uniknąć pomyłkowego podania innej insuliny zamiast insuliny glarginy.

Połączenie leku Aylar® z pioglitazonem

Zgłaszano przypadki niewydolności serca podczas stosowania pioglitazonu w połączeniu z insulina, szczególnie u pacjentów z ryzykiem rozwoju niewydolności serca. Należy to uwzględnić przy rozważaniu możliwości leczenia kombinacją pioglitazonu i leku Aylar®. Podczas stosowania tej kombinacji pacjenci powinni być pod kontrolą ze względu na możliwość wystąpienia objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała i obrzęków. W przypadku jakiegokolwiek pogorszenia objawów kardiologicznych należy przerwać stosowanie pioglitazonu.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol/ dawkę sodu (23 mg), tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie istnieją dane z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania insuliny glarginy w okresie ciąży. Dane uzyskane podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek dotyczące stosowania tego leku u ciężarnych kobiet (dane z ponad 1000 przypadków ciąży) wskazują, że insulina glargina nie ma szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, ani nie powoduje wad rozwojowych u płodu/noworodka, ani wpływu toksycznego na niego. Nie stwierdzono oznak toksyczności reprodukcyjnej u zwierząt. Lek Aylar® można stosować w czasie ciąży, jeśli istnieje taka potrzeba.

Pacjentkom z cukrzycą przedciążową i pacjentkom z cukrzycą ciężarnych ważne jest utrzymywanie odpowiedniej kontroli metabolicznej przez cały okres ciąży, aby zapobiec wystąpieniu niepożądanych skutków klinicznych związanych z hiper-glikemią. Potrzeba w insuline może się zmniejszać w I trymestrze ciąży i zazwyczaj wzrastać w II i III trymestrze. Natychmiast po porodzie potrzeba w insuline szybko spada (wzrasta ryzyko wystąpienia hipoglikemii). Dlatego bardzo ważne jest staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy insulina glargina wydzielana jest do mleka matki. Nie oczekuje się żadnych metabolicznych skutków wynikających z przeniknięcia insuliny glarginy do organizmu noworodka/niemowlęcia z mlekiem matki, ponieważ insulina glargina jest peptydem, który w przewodzie pokarmowym człowieka rozkłada się na aminokwasy. Jednak kobiety w okresie karmienia piersią mogą wymagać dostosowania dawki leku i diety.

Funkcja rozrodcza

Nie stwierdzono bezpośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość jego reakcji mogą być zaburzone w wyniku wystąpienia hipoglikemii lub hiper-glikemii lub np. w wyniku zaburzeń wzroku. Może to być niebezpieczne w sytuacjach, gdy te cechy są szczególnie ważne (podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami).

Pacjentom należy doradzić podjęcie niezbędnych środków ostrożności w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu. Jest to szczególnie ważne dla pacjentów, u których pierwsze objawy hipoglikemii są słabo wyrażone lub całkowicie nieobecne, a także dla tych chorych, u których hipoglikemia występuje dość często. Należy dokładnie rozważyć, czy warto siadać za kierownicą lub pracować z maszynami w takim stanie.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Aylar® zawiera insulinę glargine – analog długodziałającego insuliny. Lek wprowadza się raz dziennie o dowolnej porze doby, jednak zawsze o tej samej godzinie. Stylus strzykawkowy umożliwia wprowadzanie dawek insuliny z krokiem co 1 jednostkę.

Schemat dawkowania leku Aylar® (dawka i czas podania) należy dobrać indywidualnie. Pacjentom z cukrzycą typu II Aylar® można również stosować jednocześnie z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Siła działania tego leku wyrażana jest w jednostkach. Jednostki te dotyczą wyłącznie preparatu Aylar® i różnią się od j.m. lub jednostek, w których wyrażana jest siła działania innych analogów insuliny.

Dzieci i młodzież

Stosuje się u dzieci od 2. roku życia.

Bezpieczeństwo i skuteczność insuliny glargine zostały potwierdzone w badaniach u dzieci i młodzieży od 2. roku życia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zastosowanie insuliny glargine u dzieci poniżej 2. roku życia nie było badane.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

U osób starszych stopniowe pogarszanie się czynności nerek może prowadzić do trwałego zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę.

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek zapotrzebowanie na insulinę może się zmniejszyć z powodu osłabienia metabolizmu insuliny.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby zapotrzebowanie na insulinę może się zmniejszać z powodu obniżonej zdolności do glukoneogenezy oraz spowolnionego metabolizmu insuliny.

Przejście z innych insulin na lek Aylar®

Podczas zmiany schematu leczenia z insulin o działaniu średnim lub długim na schemat leczenia lekiem Aylar® może zaistnieć potrzeba zmiany dawki insuliny bazalnej oraz korekty towarzyszącej terapii przeciwcukrzycowej (dawek i czasu podania dodatkowo stosowanych insuliny zwykłej (regular) lub analogów insuliny szybko działającej, a także dawek doustnych leków przeciwcukrzycowych).

Zmiana z dwukrotnego dziennego podania insuliny NPH na lek Aylar®

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii w nocy lub w wczesnych porannych godzinach, pacjentom zmieniającym schemat stosowania insuliny bazalnej z dwukrotnego dziennego podania insuliny NPH na jednorazowe podanie Aylar® należy zmniejszyć dawkę insuliny bazalnej o 20–30% w pierwszych tygodniach leczenia.

Zmiana z insuliny glargine 300 jednostek/ml na lek Aylar®

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii, pacjentom zmieniającym schemat stosowania insuliny bazalnej z jednorazowego podania (insulina glargine 300 jednostek/ml) na jednorazowe podanie leku Aylar® należy zmniejszyć dawkę insuliny bazalnej o około 20%.

W tym okresie obniżania dawki, zmniejszenie to powinno być przynajmniej częściowo skompensowane przez zwiększenie dawki insuliny podawanej w powiązaniu z posiłkami. Po zakończeniu tego okresu schemat dawkowania należy dostosować indywidualnie.

Tak jak w przypadku stosowania innych analogów insuliny, u pacjentów otrzymujących wysokie dawki insuliny z powodu obecności przeciwciał do ludzkiej insuliny, przejście na Aylar® może wiązać się z poprawą odpowiedzi organizmu na podaną insulinę.

Podczas zmiany na inny lek oraz w pierwszych tygodniach po tej zmianie zaleca się dokładne monitorowanie wskaźników metabolicznych.

Poprawa kontroli metabolicznej i związane z nią zwiększenie wrażliwości na insulinę mogą wymagać dodatkowej korekty schematu dawkowania. Korekta dawki może być również konieczna np. przy zmianie masy ciała pacjenta, zmianie stylu życia, zmianie godziny podania insuliny lub przy wystąpieniu innych czynników sprzyjających zwiększeniu skłonności do hipoglikemii lub hiperglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób podania

Aylar® należy podawać podskórnie.

Aylar® nie można podawać dożylnie. Długotrwałe działanie leku Aylar® wynika z jego podania podskórnie. Podanie dożylnie typowej dawki podskórnej może prowadzić do wystąpienia ciężkiej hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej różnicy w stężeniach insuliny lub glukozy we krwi po podaniu insuliny glargine w okolicy brzusznej, w okolicy mięśnia delta lub w okolicy uda. Przy każdej kolejnej iniekcji miejsce zastrzyku należy zmieniać w obrębie obszaru ciała zalecanego do podania insuliny, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry (patrz sekcje instrukcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Aylar® nie można mieszać z żadną inną insuliną ani rozcieńczać. Mieszanie lub rozcieńczanie może zmienić profil działania leku w czasie. Ponadto mieszanie z innymi insulinami może prowadzić do powstawania osadu.

Stylus strzykawkowy do insuliny

Podanie leku Aylar® w kartuszach wymaga użycia odpowiedniego urządzenia dawkującego – stylusa strzykawkowego. Zaleca się stosowanie urządzeń: VitalPen (Copernicus Sp. z o. o., Polska), i-PEN (INSUPen) („Biocon Limited”, Indie) lub urządzeń analogicznych.

Stylusy strzykawkowe należy stosować zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia do wstrzykiwania.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji producenta dotyczących użytkowania stylusa strzykawkowego podczas napełniania kartusza, montowania igły i podawania insuliny.

Jeśli stylus strzykawkowy do podania insuliny jest uszkodzony lub nie działa prawidłowo (z powodu wad mechanicznych), należy go zniszczyć i użyć nowego stylusa strzykawkowego.

W przypadku awarii stylusa strzykawkowego (patrz instrukcja obsługi stylusa strzykawkowego) roztwór z kartusza można nabrać do strzykawki (odpowiedniej do podania insuliny, kalibrowanej na 100 jednostek/ml) i wykonać zastrzyk.

Kartusz

Przed włożeniem kartusza do stylusa strzykawkowego należy go pozostawić przez 1–2 godziny w temperaturze pokojowej. Należy sprawdzić kartusz przed jego użyciem. Można go stosować tylko wtedy, gdy roztwór wewnątrz jest klarowny, bezbarwny, bez widocznych cząstek stałych i ma taką samą konsystencję jak woda. Ponieważ Aylar® jest roztworem, nie wymaga on resuspenzji przed zastosowaniem.

Przed zastrzykiem należy usunąć wszelkie pęcherzyki powietrza z kartusza (patrz instrukcja obsługi stylusa strzykawkowego). Nie wolno ponownie napełniać pustych kartuszy.

Przed każdą iniekcją należy sprawdzić etykietę insuliny, aby uniknąć przypadkowego podania innej insuliny zamiast insuliny glargine (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Fiolka

Sprawdzić fiolkę przed jej użyciem. Można ją stosować tylko wtedy, gdy roztwór wewnątrz jest klarowny, bezbarwny, bez widocznych cząstek stałych i ma taką samą konsystencję jak woda.

Ponieważ Aylar® jest roztworem, nie wymaga on resuspenzji przed zastosowaniem.

Dzieci.

Lek stosować dzieciom od 2. roku życia wyłącznie pod ścisłym nadzorem medycznym.

Przedawkowanie.

Objawy

Przedawkowanie insuliny może prowadzić do ciężkiej, a czasem długotrwałej hipoglikemii, która może zagrozić życiu pacjenta.

Leczenie

Lekkiej hipoglikemii zazwyczaj można zaradzić doustnym podaniem węglowodanów. Może być również konieczna korekta dawki leku oraz wprowadzenie zmian w diecie lub aktywności fizycznej.

Cięższa hipoglikemia, towarzysząca śpiączce, drgawkom lub zaburzeniom neurologicznym, wymaga podania glukagonu do mięśnia/podskórnie lub dożylnej infuzji stężonego roztworu glukozy. Ponieważ hipoglikemia może powtarzać się nawet po wyraźnej poprawie stanu klinicznego pacjenta, konieczne są długotrwałe przyjmowanie węglowodanów oraz obserwacja pacjenta.

Efekty uboczne.

Hipoglikemia jest zazwyczaj najczęstszą reakcją niepożądaną występującą podczas terapii insuliną. Pojawia się wtedy, gdy dawka podanej insuliny znacznie przekracza rzeczywiste zapotrzebowanie organizmu.

Niepożądane reakcje związane z zastosowaniem leku, obserwowane podczas badań klinicznych, wymieniono poniżej według układów narządów zgodnie z klasyfikacją MedDRA oraz według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100); nieczęsto (≥ 1/10 000 – < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych informacji).

Zaburzenia układu odpornościowego:
rzadko – reakcje alergiczne.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania:
bardzo często – hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:
bardzo rzadko – dysgezja.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:
rzadko – zaburzenia widzenia, retinopatia.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:
często – lipohipertrófia; rzadko – lipotrofia; nieznane –
amyloidoza skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:
bardzo rzadko – mialgia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:
często – reakcje w miejscu wstrzyknięcia leku; rzadko – obrzęk.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania

Ciężkie epizody hipoglikemii, szczególnie te powtarzające się, mogą prowadzić do uszkodzenia układu nerwowego. Przedłużająca się lub ciężka hipoglikemia może zagrażać życiu chorego.

U wielu pacjentów objawom wskazującym na niedostateczne dopływy glukozy do tkanek mózgu (neuroglukopenia) towarzyszą objawy regulacji adrenergicznej. Im szybszy i większy spadek stężenia glukozy we krwi, tym wyraźniejsza reakcja adrenergiczna i intensywniejsze objawy charakterystyczne.

Zaburzenia układu odpornościowego

Reakcje natychmiastowej nadwrażliwości na insulinę występują rzadko. Objawami takich reakcji na insulinę (w tym na insulinę glarginyne) lub substancje pomocnicze mogą być uogólnione reakcje skórne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, hipotensja i wstrząs, które mogą zagrażać życiu chorego.

Podawanie leków insuliny może prowadzić do powstawania przeciwciał przeciwko niej. W badaniach klinicznych u grup pacjentów leczonych insuliną NPH oraz insuliną glarginyne stwierdzono taką samą częstość powstawania przeciwciał krzyżowo reagujących z ludzką insuliną. W pojedynczych przypadkach obecność przeciwciał przeciwko insulinie może wymagać dostosowania dawki w celu zapobieżenia wystąpieniu hipoglikemii lub hiperglikemii.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Znaczna zmiana stężenia glukozy we krwi może prowadzić do tymczasowych zaburzeń widzenia, spowodowanych chwilową zmianą turgoru i zaburzeniem refrakcji soczewki.

Ryzyko postępu retinopatii cukrzycowej zmniejsza się po osiągnięciu długotrwałej normalizacji stężenia glukozy we krwi. Jednak intensyfikacja terapii insuliną i nagłe polepszenie kontroli glikemicznej mogą towarzyszyć tymczasowemu pogorszeniu przebiegu retinopatii cukrzycowej. U chorych z retinopatią proliferacyjną, szczególnie u tych, którzy nie byli leczeni metodą fotokoagulacji, epizody ciężkiej hipoglikemii mogą prowadzić do tymczasowej utraty wzroku.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Tak jak przy stosowaniu innych leków insuliny, w miejscu wstrzyknięcia mogą występować zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – lipodystrofia i amyloidoza skóry, co może prowadzić do zmniejszenia szybkości wchłaniania insuliny w miejscu wstrzyknięcia. Stała zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie obszaru wstrzyknięcia może pomóc w zmniejszeniu lub zapobieżeniu tym reakcjom (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Do reakcji występujących w miejscu podania należą zaczerwienienie skóry, ból, świąd, pokrzywka, obrzęk lub stan zapalny. Większość łagodnych reakcji na insulinę, które pojawiają się w miejscu podania leku, zazwyczaj ustępuje po upływie kilku dni do kilku tygodni.

Rzadko insulinę może prowadzić do zatrzymania sodu w organizmie i powstawania obrzęków, szczególnie w przypadkach, gdy dzięki wzmocnieniu intensywności terapii insuliną osiąga się poprawę kontroli glikemicznej, która wcześniej nie była odpowiednia.

Dzieci i młodzież

Ogólnie profil bezpieczeństwa leku u dzieci (do 18 roku życia) nie różni się od profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

W doniesieniach o reakcjach niepożądanych uzyskanych podczas obserwacji pogwarancyjnej zgłaszano częstsze występowanie reakcji w miejscu podania leku (ból w miejscu podania leku, reakcja w miejscu podania leku), a także reakcji ze strony skóry (wysypka, pokrzywka) u dzieci i młodzieży (≤ 18 lat) w porównaniu z dorosłymi.

Dane dotyczące badań bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci poniżej 2. roku życia są obecnie niedostępne.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważnym procederem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane reakcje niepożądane poprzez system farmakokontroli.

Okres ważności.

Kartusze – 2 lata.

Falkony – 2 lata.

Okres ważności po pierwszym użyciu kartusza

Okres ważności leku w kartuszu po otwarciu – 28 dni pod warunkiem przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Chronić przed przegrzaniem i bezpośrednim działaniem promieni słonecznych.

Używanych kartuszy nie należy przechowywać w lodówce.

Okres ważności po pierwszym otwarciu falkonu

Okres ważności leku w falkonie po otwarciu – 28 dni pod warunkiem przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Chronić przed przegrzaniem i bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Falkon należy przechowywać w zewnętrznej tekturowej opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Zaleca się oznaczenie daty pierwszego otwarcia falkonu na etykiecie.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Nieotwarte kartusze

Przechowywać w temperaturze od +2 °C do +8 °C (w lodówce). Nie zamrażać!

Nie dopuszczać do kontaktu z zamrażalnikiem lub nośnikami zimna.

Kartusz należy przechowywać w zewnętrznej tekturowej opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Kartusze po pierwszym użyciu

Warunki przechowywania patrz w sekcji „Okres ważności”.

Nieotwarte falkony

Przechowywać w temperaturze od +2 °C do +8 °C (w lodówce). Nie zamrażać!

Nie dopuszczać do kontaktu z zamrażalnikiem lub nośnikami zimna.

Falkon należy przechowywać w zewnętrznej tekturowej opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Falkony po otwarciu

Warunki przechowywania patrz w sekcji „Okres ważności”.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.
3 ml w kartuszu. 5 kartuszy w blisterze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

10 ml w falkonie. 1 falkon w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.
Na receptę.

Producent.
AT „Farmak”.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.
Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.