Atrogrel

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Atrogrel

Skład:

substancja czynna: clopidogrel;

1 tabletka zawiera clopidogrelu bisulfat 98 mg, co odpowiada clopidogrelowi 75 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421); celuloza mikrokryształyczna; hydroksypropyloceluloza;

makrogol 6000; wodorowana olej rzycynowy; crospovidon; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

otoczka: Opadray II różowy (hydroksypropyloceluloza; laktoza monohydrat; dwutlenek tytanu (E 171); triacetyloin; tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, powlecione powłoką różowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwzakrzepowe. Środki przeciwagregacyjne. Kod ATC B01A C04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Clopidogrel selektywnie hamuje wiązanie adenozynodifosforanu (ADP) z receptorem na powierzchni płytek krwi oraz dalszą aktywację kompleksu GPIIb/IIIa pod wpływem ADP, co prowadzi do hamowania agregacji płytek krwi. Do powstania aktywnej inhibicji agregacji płytek krwi konieczna jest biotransformacja clopidogrelu. Clopidogrel hamuje również agregację płytek krwi indukowaną przez inne agonisty, poprzez blokadę wzrostu aktywności płytek krwi wywołanego uwalnianiem się ADP. Clopidogrel nieodwracalnie modyfikuje receptory ADP płytek krwi. W związku z tym płytki krwi, które weszły w interakcję z clopidogrelem, są zmienione do końca ich cyklu życia. Normalna funkcja płytek krwi odzyskiwana jest z szybkością odpowiadającą szybkości odnowy płytek krwi.

Już od pierwszego dnia stosowania leku w dawkach wielokrotnych 75 mg stwierdza się istotne spowolnienie ADP-indukowanej agregacji płytek krwi. Działanie to wzrasta stopniowo i ustabilizowuje się między 3. a 7. dniem. W stanie stacjonarnym średnie stężenie hamowania agregacji pod wpływem dawki dobowej 75 mg wynosi od 40% do 60%. Agregacja płytek krwi oraz czas krwawienia powracają do poziomu wyjściowego średnio po 5 dniach od przerwania leczenia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki oraz wielokrotnych dawek 75 mg na dobę clopidogrel jest szybko wchłaniany. Średnie szczytowe stężenia w osoczu niezmienionego clopidogrelu (około 2,2–2,5 ng/ml po pojedynczej dawce 75 mg doustnie) osiągane są około 45 minut po przyjęciu dawki. Wchłanianie wynosi nie mniej niż 50%, na podstawie wydalania metabolitów clopidogrelu z moczem.

Rozkład. Clopidogrel oraz główny (nieaktywny) metabolit krążący we krwi, in vitro odwracalnie wiążą się z białkami osocza człowieka (98% i 94% odpowiednio). To wiązanie pozostaje nienasycone in vitro w szerokim zakresie stężeń.

Metabolizm. Clopidogrel jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. In vitro i in vivo istnieją dwie główne drogi jego metabolizmu: jedna z udziałem esteraz prowadząca do hydrolizy i powstania nieaktywnej pochodnej kwasu karboksylowego (stanowiącej 85% wszystkich metabolitów krążących w osoczu), a druga z udziałem enzymów układu cytochromu P450. Clopidogrel jest najpierw przekształcany w pośredni metabolit 2-okso-clopidogrel. W wyniku dalszego metabolizmu 2-okso-clopidogrelu powstaje pochodna tiolowa – metabolit aktywny. In vitro ta droga metabolizmu jest pośrednikiem enzymów CYP3A4, CYP2C19, CYP1A2 oraz CYP2B6. Aktywny metabolit clopidogrelu (pochodna tiolowa), który został wyizolowany in vitro, szybko i nieodwracalnie wiąże się z receptorami na płytkach krwi, uniemożliwiając tym samym agregację płytek krwi.

Wydalanie. W ciągu 120 godzin po przyjęciu znacznika 14C-clopidogrelu u człowieka około 50% znacznika wydalało się z moczem i około 46% z kałem. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki 75 mg okres półtrwania clopidogrelu wynosi około 6 godzin. Okres półtrwania głównego (nieaktywnego) metabolitu krążącego we krwi wynosi 8 godzin po pojedynczym i wielokrotnym stosowaniu leku.

Farmakogenetyka. Wiadomo, że clopidogrel jest aktywowany przez kilka polimorficznych enzymów CYP450. CYP2C19 bierze udział w powstawaniu zarówno aktywnego metabolitu, jak i pośredniego metabolitu 2-okso-clopidogrelu. Farmakokinetyka aktywnego metabolitu clopidogrelu oraz efekty przeciwzakrzepowe, na podstawie pomiaru agregacji płytek krwi ex vivo, różnią się w zależności od genotypu CYP2C19. Allel CYP2C19*1 odpowiada pełni funkcjonującemu metabolizmowi, podczas gdy allele CYP2C19*2 i CYP2C19*3 odpowiadają niefunkcjonującemu metabolizmowi. Allele CYP2C19*2 i CYP2C19*3 odpowiadają za większość alleli osłabiających funkcję u pacjentów rasy europejskiej (85%) i mongolskiej (99%) z obniżonym metabolizmem. Inne allele związane z brakiem lub osłabionym metabolizmem występują znacznie rzadziej. Należą do nich CYP2C19*4, *5, *6, *7 i *8, jednak występują one u populacji znacznie rzadziej.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka przejawów zatorowości tętniczej u dorosłych:

• u pacjentów po przebytym zawałcie mięśnia sercowego (rozpoczęcie leczenia – kilka dni, ale nie później niż 35 dni po wystąpieniu), po udarze niedokrwiennym (rozpoczęcie leczenia – po 7 dniach, ale nie później niż 6 miesięcy po wystąpieniu) lub u których stwierdzono chorobę tętnic obwodowych (uszkodzenie tętnic i zatorowość tętnic nóg);
• u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym:
  • bez podwyższenia odcinka ST (niestabilna dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego bez fali Q), w tym u pacjentów, którym wszczepiono stent podczas przezskórnej angioplastyki wieńcowej – w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (KAS);
  • z ostrym zawałem mięśnia sercowego z podwyższeniem odcinka ST – w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (u pacjentów otrzymujących standardowe leczenie farmakologiczne, którym wskazana jest terapia trombolytyczna).

Profilaktyka powikłań zatorowych i zakrzepowo-zatorowych przy migotaniu przedsionków.

Klopidogrel w połączeniu z KAS jest wskazany u dorosłych pacjentów z migotaniem przedsionków, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka wystąpienia powikłań naczyniowych, u których istnieją przeciwwskazania do leczenia antagonistami witaminy K (AWK) i którzy mają niskie ryzyko krwawienia, w celu zapobiegania powikłaniom zatorowym i zakrzepowo-zatorowym, w tym udarom mózgu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu. Ciężka niewydolność wątroby. Ostra krwawica (np. wrzód żołądka lub krwotoka śródczaszkowa).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antykoagulancy doustne. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania preparatu Atrogrel z antykoagulantami doustnymi, ponieważ taka kombinacja może nasilić krwawienie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Choć stosowanie klopidogrelu w dawce 75 mg na dobę nie zmienia farmakokinetyki S-warfaryny ani międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) u pacjentów leczonych przez długi czas warfaryną, jednoczesne stosowanie klopidogrelu i warfaryny zwiększa ryzyko krwawienia z powodu niezależnego wpływu na hemostazę.

Inhibitory receptorów glikoprotein IIb/IIIa. Klopidogrel należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących inhibitory receptorów glikoprotein IIb/IIIa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Kwas acetylosalicylowy (KAS). Kwas acetylosalicylowy nie zmienia działania hamującego klopidogrelu na ADP-indukowaną agregację płytek, ale klopidogrel nasila działanie KAS na agregację płytek indukowaną kolagenem. Jednak jednoczesne stosowanie 500 mg KAS dwa razy dziennie przez jeden dzień nie powodowało istotnego wydłużenia czasu krwawienia wydłużonego w wyniku przyjmowania klopidogrelu. Ponieważ możliwe jest oddziaływanie farmakodynamiczne między klopidogrelem a kwasem acetylosalicylowym z zwiększeniem ryzyka krwawienia, jednoczesne stosowanie tych leków wymaga ostrożności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Mimo to, klopidogrel i KAS można stosować łącznie do 1 roku (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Heparyna. Dane wskazują, że klopidogrel nie wymagał korekty dawki heparyny i nie zmieniał działania heparyny na krzepnięcie. Jednoczesne stosowanie heparyny nie zmieniało hamującego działania klopidogrelu na agregację płytek. Ponieważ możliwe jest oddziaływanie farmakodynamiczne między klopidogrelem a heparyną z zwiększeniem ryzyka krwawienia, jednoczesne stosowanie tych leków wymaga ostrożności.

Leki trombolytyczne. U pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, jednoczesne stosowanie klopidogrelu, leków trombolytycznych fibrynospołecznych lub fibrynyniespołecznych oraz heparyn było związane z częstością występowania klinicznie istotnych krwawień podobną do tej obserwowanej przy jednoczesnym stosowaniu leków trombolytycznych i heparyny z KAS.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ). Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i napeksenu zwiększa liczbę utajonych krwawień przewodu pokarmowego. Jednakże z powodu braku badań dotyczących interakcji preparatu z innymi NLPZ, nie wiadomo, czy ryzyko krwawień przewodu pokarmowego wzrasta przy stosowaniu z wszystkimi NLPZ. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, w szczególności inhibitorów COX-2, z klopidogrelem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie innych leków. Ponieważ klopidogrel jest przekształcany do swojego aktywnego metabolitu częściowo za pośrednictwem CYP2C19, stosowanie leków obniżających aktywność tego enzymu najprawdopodobniej prowadzi do obniżenia stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu we krwi, a także do zmniejszenia skuteczności klinicznej. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków, które hamują aktywność CYP2C19.

Do leków hamujących aktywność CYP2C19 należą omeprazol, esomeprazol, fluwoksalmina, fluoksetyna, moklobemid, worykonazol, flukenazol, tyklopidyna, cyprofloksacyna, cykloheksamina, karbamazepina, okskarbazepina i chloramfenikol.

Inhibitory pompy protonowej (IPP). Omeprazol w dawce 80 mg raz dziennie, przy jednoczesnym stosowaniu z klopidogrelem lub przy stosowaniu w odstępie 12 godzin między przyjmowaniem tych dwóch leków, zmniejszał stężenie aktywnego metabolitu we krwi o 45% (dawka załadunkowa) i 40% (dawka utrzymaniowa). To zmniejszenie towarzyszyło zmniejszeniu hamowania agregacji płytek o 39% (dawka załadunkowa) i 21% (dawka utrzymaniowa). Oczekuje się, że interakcja esomeprazolu z klopidogrelem będzie analogiczna.

W wyniku badań obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych konsekwencji tych interakcji farmakokinetycznych (FK) i farmakodynamicznych (FD) pod kątem rozwoju głównych powikłań układu sercowo-naczyniowego. Jako środek zapobiegawczy, nie należy jednoczesnie stosować omeprazolu ani esomeprazolu z klopidogrelem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Mniej wyraźne zmniejszenie stężenia metabolitu we krwi obserwowano przy stosowaniu pantoprazolu lub lansoprazolu.

Przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu w dawce 80 mg raz dziennie stężenia aktywnego metabolitu we krwi zmniejszyły się o 20% (dawka załadunkowa) i o 14% (dawka utrzymaniowa). To zmniejszenie towarzyszyło zmniejszeniu średniego wskaźnika hamowania agregacji płytek o 15% i 11% odpowiednio. Uzyskane wyniki wskazują na możliwość jednoczesnego stosowania klopidogrelu i pantoprazolu.

Nie ma dowodów, że inne leki zmniejszające produkcję kwasu w żołądku, takie jak blokery H2 (z wyjątkiem cykloheksaminy, która jest inhibitorem CYP2C9) lub antacida, wpływają na działanie przeciwzakrzepowe klopidogrelu.

Kombinacja z innymi lekami. Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakodynamicznych, gdy klopidogrel stosowano jednoczesnie z atenololem, nifedypinem lub z obydwoma lekami. Ponadto, aktywność farmakodynamiczna klopidogrelu praktycznie nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu fenobarbitalu, cykloheksaminy lub estrogenów.

Farmakokinetyka digoxydyny i teofiliny nie zmienia się przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu. Antacida nie wpływają na stopień wchłaniania klopidogrelu.

Metabolity karboksylowe klopidogrelu mogą hamować aktywność cytochromu P450 2C9. Potencjalnie może to prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi takich leków, jak fenytoina i tolbutamid, oraz NLPZ metabolizowanych przez P450 2C9. Fenytoinę i tolbutamid można bezpiecznie stosować jednoczesnie z klopidogrelem.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji klopidogrelu z lekami, które są zwykle przepisywane pacjentom z zatorowością tętniczą. Jednak u pacjentów stosujących jednoczesnie inne leki, w tym diuretyki, blokery beta, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, antagoniści wapnia, leki rozszerzające naczynia wieńcowe, leki obniżające poziom cholesterolu, leki przeciwcukrzycowe (w tym insulinę), leki przeciwpadaczkowe, terapię hormonalną i antagoniści GPIIb/IIIa, nie stwierdzono klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Krwawienie i zaburzenia hematologiczne. Ze względu na ryzyko wystąpienia krwawienia i hematologicznych działań niepożądanych należy niezwłocznie przeprowadzić rozwiniętą analizę krwi i/lub inne odpowiednie badania, jeśli podczas stosowania leku wystąpią objawy wskazujące na możliwe krwawienie (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jak wszystkie leki przeciwpłytkowe, klopidogrel należy stosować ostrożnie u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawienia spowodowanym urazem, zabiegiem chirurgicznym lub innymi stanami patologicznymi, a także w przypadku jednoczesnego stosowania kwasu acetylosalicylowego (ASA), heparyny, inhibitorów glikoproteiny IIb/IIIa lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym inhibitorów COX-2. Należy dokładnie obserwować występowanie u pacjentów objawów krwawienia, w tym krwawienia utajonego, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia i/lub po inwazyjnych zabiegach serca i interwencjach chirurgicznych. Jednoczesnego stosowania klopidogrelu z doustnymi lekami przeciwwąskawiczymi nie zaleca się, ponieważ może to nasilić krwawienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku planowanego zabiegu chirurgicznego, który nie wymaga stosowania leków przeciwpłytkowych, leczenie lekiem należy przerwać 7 dni przed operacją. Pacjenci powinni informować lekarza (w tym stomatologa) o przyjmowaniu klopidogrelu przed przepisaniem jakiegokolwiek zabiegu chirurgicznego lub przed zastosowaniem nowego leku. Klopidogrel wydłuża czas krwawienia, dlatego należy stosować go ostrożnie u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawienia (szczególnie przewodu pokarmowego i śródkosnego).

Pacjentów należy uprzedzić, że podczas leczenia klopidogrelem (samodzielnego lub w połączeniu z ASA) krwawienie może ustąpić później niż zwykle i że powinni informować lekarza o każdym przypadku niezwykłego (pod względem lokalizacji lub czasu trwania) krwawienia.

Zespół hemolityczno-urodzony (TTP). Rzadko obserwowano przypadki zespół hemolityczno-urodzony (TTP) po stosowaniu klopidogrelu, czasem nawet po krótkotrwałym leczeniu. TTP objawia się trombocytopenią i mikroangiopatyczną anemią hemolityczną z objawami neurologicznymi, zaburzeniami czynności nerek lub gorączką. TTP to stan potencjalnie zagrażający życiu, który może prowadzić do śmiertelnego skutku i dlatego wymaga natychmiastowego leczenia, w tym plazmaferezy.

Hemofilia nabyta. Zgłaszano przypadki rozwoju hemofilii nabytej po stosowaniu klopidogrelu. W przypadkach potwierdzonego izolowanego wydłużenia czasu częściowej aktywacji tromboplastyny (APTT), towarzyszącego lub nie krwawieniu, należy rozważyć możliwość rozpoznania hemofilii nabytej. Pacjenci z potwierdzonym rozpoznaniem hemofilii nabytej powinni być pod opieką lekarza i otrzymywać odpowiednie leczenie, a stosowanie klopidogrelu należy przerwać.

Ostatnio przebyty udar niedokrwienny. Ze względu na niewystarczające dane nie zaleca się stosowania klopidogrelu w pierwszych 7 dniach po ostrym udarze niedokrwiennym.

Cytochrom P450 2C19 (CYP2C19). Farmakogenetyka: u pacjentów z genetycznie obniżoną funkcją CYP2C19 stwierdza się niższe stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu w osoczu i słabszy efekt przeciwpłytkowy. Obecnie istnieją testy pozwalające na wykrycie genotypu CYP2C19 u pacjenta.

Ponieważ klopidogrel jest częściowo przekształcany do swojego aktywnego metabolitu pod wpływem CYP2C19, stosowanie leków obniżających aktywność tego enzymu najprawdopodobniej prowadzi do zmniejszenia stężenia aktywnego metabolitu klopidogrelu w osoczu krwi. Jednak znaczenie kliniczne tej interakcji nie jest ustalone. Dlatego jako środek zapobiegawczy należy unikać jednoczesnego stosowania silnych i umiarkowanych inhibitorów CYP2C19 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”; lista inhibitorów CYP2C19 znajduje się w sekcji „Farmakokinetyka”).

Reakcje krzyżowe między tiopirydynami. Pacjentów należy przebadać pod kątem wcześniejszej nadwrażliwości na inne tiopirydyny (takie jak tyklopidyna, prasugrel), ponieważ istnieją dane wskazujące na możliwość wystąpienia reakcji alergicznych krzyżowych między tiopirydynami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Stosowanie tiopirydyn może prowadzić do wystąpienia reakcji alergicznych od łagodnych do ciężkich, takich jak wysypka, obrzęk Quinckego, lub reakcji hematologicznych, takich jak trombocytopenia i neutropenia. Pacjenci, którzy w przeszłości mieli w wywiadzie reakcje alergiczne i/lub hematologiczne na jeden z tiopirydynów, mają zwiększone ryzyko wystąpienia tej samej lub innej reakcji na inny tiopirydyn. Zaleca się monitorowanie pod kątem reakcji krzyżowych.

Zaburzenia czynności nerek. Doświadczenie terapeutyczne stosowania klopidogrelu u pacjentów z niewydolnością nerek jest ograniczone, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia czynności wątroby. Doświadczenie stosowania leku u pacjentów z chorobami wątroby średniego stopnia nasilenia i ryzykiem wystąpienia hemoragycznego diatezy jest ograniczone, dlatego klopidogrel należy stosować z ostrożnością u tych chorych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Składniki pomocnicze. Atrogrel zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy podawać tego leku.

Atrogrel zawiera olej rycynowy uwodorniony, który może powodować zaburzenia żołądka i biegunkę.

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania pozostałości i odpadów. Nieużywany lek lub odpady należy zniszczyć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ponieważ brak danych klinicznych dotyczących stosowania klopidogrelu w czasie ciąży, nie zaleca się przepisywania klopidogrelu kobietom w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród i rozwój poporodowy.

Nie wiadomo, czy klopidogrel wydostaje się do mleka matki u kobiet. Badania na zwierzętach wykazały, że wydostaje się on do mleka matki. Dlatego podczas leczenia lekiem Atrogrel należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych maszyn.

Klopidogrel nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i chorzy w wieku podeszłym. Atrogrel stosować w dawce 75 mg raz na dobę, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia odcinka ST (niestabilna dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego bez zespołu Q w EKG) leczenie należy rozpocząć od jednorazowej dawki ładującej 300 mg, a następnie kontynuować dawką 75 mg raz na dobę (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75–325 mg na dobę). Ze względu na to, że stosowanie wyższych dawek ASA zwiększa ryzyko krwawienia, zaleca się nie przekraczać dawki kwasu acetylosalicylowego 100 mg. Optymalny czas trwania leczenia nie został formalnie ustalony. Dane wskazują na korzyści z stosowania leku do 12 miesięcy, a maksymalny efekt obserwowano po 3 miesiącach leczenia.

Pacjentom z ostrym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST należy stosować 75 mg leku raz na dobę, począwszy od jednorazowej dawki ładującej 300 mg, w połączeniu z ASA, z zastosowaniem leków trombolytycznych lub bez nich. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczenie należy rozpocząć bez dawki ładującej klopidogrelu. Leczenie kombinowane należy rozpocząć jak najszybciej po wystąpieniu objawów i kontynuować przez co najmniej 4 tygodnie. Korzyść z stosowania kombinacji klopidogrelu z ASA przez ponad 4 tygodnie w przypadku tej choroby nie była badana.

Pacjentom z migotaniem przedsionków lek należy stosować w jednorazowej dawce dobowej 75 mg. Wraz z lekiem należy rozpocząć i kontynuować stosowanie ASA (w dawce 75–100 mg na dobę).

W przypadku pominięcia dawki:

• jeśli od momentu, w którym należało przyjąć kolejną dawkę, minęło mniej niż 12 godzin: pacjent powinien natychmiast przyjąć pominiętą dawkę, a następną dawkę przyjąć w zwyczajnym czasie;
• jeśli minęło więcej niż 12 godzin, pacjent powinien przyjąć następną dawkę w zwyczajnym czasie i nie podwajać dawki w celu nadrobienia pominiętej dawki.

Dzieci i młodzież. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.

Niewydolność nerek. Doświadczenie terapeutyczne w stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością nerek jest ograniczone (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Niewydolność wątroby. Doświadczenie terapeutyczne w stosowaniu leku u pacjentów z chorobami wątroby średniego nasilenia oraz z ryzykiem wystąpienia diatezy krwotocznej jest ograniczone (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skutecz游戏副本

Niepożądane działania.

Krwawienie jest najczęstszym niepożądanym działaniem, najczęściej występującym w pierwszym miesiącu leczenia.

Ze strony krwi i układu limfatycznego. Trombocytopenia, leukopenia, eozynofilia, neutropenia, w tym ciężka neutropenia, zakrzepowa zakrzepica małopłytkowa (TTP) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, ciężka trombocytopenia, nabyta hemofilia A, granulocytopenia, anemia.

Ze strony układu odpornościowego. Choroba surowicza, reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość krzyżowa między tiennopirydynami (np. tiklopidyna, prasugrel) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Ze strony psychiki. Halucynacje, dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego. Krwawienia wewnątrzczaszkowe (w niektórych przypadkach zakończone śmiercią), ból głowy, parestezje, zawroty głowy, zmiana wrażliwości smakowej.

Ze strony narządów wzroku. Krwawienia w okolicy oka (na spojówkę, oko, siatkówkę).

Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego. Zawroty głowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Krwiak, ciężki wylew krwi, krwawienie z rany operacyjnej, zapalenie naczyń, hipotensja tętnicza.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia. Krwawienie z nosa, krwawienia dróg oddechowych (plwocina z krwią, krwawienia płucne), skurcz oskrzeli, zapalenie międzybłoniowe płuc, eozynofilowe zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego. Krwawienia przewodu pokarmowego, biegunka, ból brzucha, dyspepsja, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, zapalenie żołądka, wymioty, nudności, zaparcia, wzdęcia, wylew krwi do przestrzeni zaotrzewnowej, krwawienia przewodu pokarmowego i zaotrzewnowe zakończone śmiercią, zapalenie trzustki, zapalenie okrężnicy (w szczególności wrzodziejące lub limfocytowe), zapalenie jamy ustnej.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego. Ostra niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Krwiak podskórny, wysypka, świąd, krwawienia wewnątrzskórne (purpura), zapalenie skóry pęcherzowe (necrolyza naskórka toksyczna, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe), obrzęk naczynioruchowy, wysypka rumieniowa, pokrzywka, zespół nadwrażliwości na leki, wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), zespół ekzematy, łuszczycy płaskiej.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i tkanki kostnej. Krwawienia do kości i mięśni (hemartroza), zapalenie stawów, ból stawów, ból mięśni.

Ze strony układu moczowego. Hematuria, kłębuszkowe zapalenie nerek, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi.

Zaburzenia ogólne. Krwawienia w miejscu wstrzyknięcia, gorączka.

Badania laboratoryjne. Wydłużenie czasu krwawienia, obniżenie liczby neutrofili i płytek krwi.

Donoszenie o podejrzewanych niepożądanych działaniach.

Donoszenie o podejrzewanych niepożądanych działaniach po dopuszczeniu leku do obrotu przez organy dozoru jest ważnym elementem. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku „korzyści/ryzyko” stosowania danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia proszone są o donoszenie o wszystkich podejrzewanych niepożądanych działaniach.

Okres ważności. 2 lata od daty produkcji leku w opakowaniu „in bulk”.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1 blistrze w pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Farmaceutyczna firma „Zdrowie”.

(wyprodukowano z produktu in bulk firmy „FARMEKS GRUP”, Ukraina).

Adres siedziby.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.