Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska)

INSTRUKCJA dotyczåca stosowania leku Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska)

Skład:

substancja czynna: globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska);

1 ml preparatu zawiera 50 mg globuliny końskiej;

substancje pomocnicze: glicyna, sodu wodorotlenek, kwas solny, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Konsentrat do sporządzania roztworu do infuzji.

Główne fizykochemiczne właściwości: przezroczysty, nieco opalescencyjny wodny roztwór białka, bezbarwny lub nieco różowy lub nieco brunatny, prawie bez zapachu. Może tworzyć nieznaczne ziarniste lub płatkowate wtrącenia.

Grupa farmakoterapeutyczna. Immunglobulina przeciwlifmocytarna (końska).

Kod ATC L04A A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Atgam zawiera przeciwciała wiążące się z różnorodnymi białkami na powierzchni limfocytów. Ponadto Atgam wiąże się z granulocytami, płytkami krwi, komórkami szpiku kostnego oraz innymi typami komórek. Mechanizm immunosupresji wywołanej lekiem Atgam nie został ustalony. Opublikowane dane wskazują, że mechanizm ten opiera się na wyczerpaniu populacji krążących limfocytów z przewagą wpływu na limfocyty T. Wyczerpanie limfocytów może powodować lizę zależną od dopełniacza i/lub indukowaną apoptozę. Ponadto immunosupresji może sprzywać przyłączanie przeciwciał do limfocytów, w wyniku czego następuje częściowa aktywacja oraz indukcja tolerancji immunologicznej limfocytów T.

Mechanizm leczenia anemii aplastycznej lekiem Atgam wiąże się z jego działaniem immunosupresyjnym. Atgam bezpośrednio stymuluje wzrost komórek macierzystych hematopochodnych oraz uwalnianie czynników wzrostu hematopoezy – interleukiny-3 oraz czynnika stymulującego kolonie granulocytów i makrofagów.

Farmakokinetyka.

Rozkład. Podczas infuzji dawki 10-15 mg/kg/doba średnie stężenie maksymalne leku wynosiło 727 ± 310 μg/ml (liczba pacjentów z odrzuceniem alotransplantatu nerki – 27).

Metabolizm i wydalanie. U jednej grupy biorców okres półtrwania immunoglobuliny koni wynosił 5,7 ± 3 dni po wlewie leku Atgam. Zakres okresu półtrwania wynosił od 1,5 do 13 dni.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Odrzucenie przeszczepu nerki. Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska) jest wskazany w leczeniu odrzucenia przeszczepu allogenetycznego u pacjentów z przeszczepioną nerką. Stosowanie leku w połączeniu ze standardową terapią w okresie odrzucenia zwiększa częstość pozytywnego zakończenia epizodów odrzucenia ostrego. Lek stosuje się również w połączeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi w celu opóźnienia wystąpienia pierwszego epizodu odrzucenia.

Anemia aplastyczna. Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska) jest wskazany w leczeniu umiarkowanej lub ciężkiej anemii aplastycznej u pacjentów, u których nie wskazano przeszczepienia szpiku kostnego.

Skuteczność leku Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska) nie została wykazana u pacjentów z anemią aplastyczną, którzy są odpowiednimi kandydatami do przeszczepienia szpiku kostnego, oraz u pacjentów z anemią aplastyczną towarzyszącą nowotworom, chorobom gromadzenia, mielo fibrozie, zespole Fanconiego, a także u pacjentów, którzy doznali wpływu mielotoksycznego promieniowania lub innych czynników.

Przeciwwskazania.

Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska) nie powinien być stosowany u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła reakcja anafilaktyczna na podanie tego leku lub innych leków zawierających gamma-globulinę konna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Potencjalna interakcja farmakodynamiczna dotyczy jednoczesnego stosowania Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska) z kortykosteroidami i innymi lekami immunosupresyjnymi, których zastosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zakażeń bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych z powodu ich działania immunosupresyjnego. Ciężkość zakażeń, takich jak sepsa, może być maskowana, a ich objawy kliniczne mogą mieć nietypowy charakter.

Należy obserwować pacjentów otrzymujących Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska) i leki immunosupresyjne, takie jak kortykosteroidy, podczas zmniejszania dawek kortykosteroidów i innych środków immunosupresyjnych, ponieważ taka korekta dawki może prowadzić do zmniejszenia immunosupresji i spowodować rozwój wcześniej maskowanych reakcji na Atgam / ATGAM globulina immunna przeciwlifmocytarna, globulina przeciwtymocytarna (końska).

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Śledzenie produktu.

W celu poprawy śledzenia produktów biologicznych nazwa handlowa oraz numer serii zastosowanego leku powinny być dokładnie odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta.

Podczas stosowania leku ATGAM donoszono o przypadkach anafilaksji. ATGAM podany dożylnie może powodować rozwój potencjalnie zagrażającej życiu anafilaksji. Podczas i przez co najmniej 24 godziny po zakończeniu wlewu należy monitorować pacjentów pod kątem objawów i oznak anafilaksji.

Anafilaksja.

Podczas stosowania leku ATGAM donoszono o przypadkach anafilaksji. Anafilaksja może być potencjalnie zagrażająca życiu.

W przypadku wystąpienia anafilaksji należy natychmiast przerwać stosowanie leku. Ogólne wysypki, tachykardia, duszność oraz hipotensja tętnicza mogą być objawami reakcji anafilaktycznej.

Test skórny.

W celu wykrycia osób zwiększonym ryzykiem anafilaksji ogólnoustrojowej, wszystkim potencjalnym biorcom przed rozpoczęciem leczenia zdecydowanie zaleca się wykonanie testów skórnych. Należy skonsultować się z alergologiem w celu wykonania testu naskórnego (skaryfikacyjnego) i podskórnej próby skórnej oraz interpretacji wyników. Pozytywny wynik testu skórnego na ATGAM wskazuje na kliniczne objawy nadwrażliwości oraz zwiększony ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowej reakcji alergicznej (w tym anafilaksji) po podaniu leku dożylnie. W przypadku pozytywnego wyniku testu skórnego należy rozważyć poważnie alternatywne metody leczenia. Wartość prognostyczna tego testu nie została potwierdzona klinicznie i reakcje alergiczne, takie jak anafilaksja, występowały również u pacjentów z negatywnym wynikiem testu skórnego. Ważne jest, aby pamiętać, że test skórny nie dostarcza informacji o ryzyku reakcji nadwrażliwości opóźnionego typu, takich jak choroba surowicza.

Kontrola i leczenie anafilaksji.

Podawanie leku ATGAM należy przeprowadzać w placówce medycznej pod opieką lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu potencjalnie zagrażających życiu reakcji alergicznych. Podczas i przez co najmniej 24 godziny po zakończeniu wlewu należy monitorować pacjentów pod kątem objawów i oznak anafilaksji. Należy mieć pod ręką adrenalina (epinefryna) oraz sprzęt do resuscytacji w celu leczenia ostrych objawów alergicznych, jeśli wystąpią.

Zespół uwalniania cytokin.

Podczas stosowania leku ATGAM donoszono o zespole uwalniania cytokin. Zespół uwalniania cytokin może być śmiertelny. Objawy kliniczne mogą obejmować gorączkę, dreszcze, ból głowy, ból w klatce piersiowej, hipotensję, duszność, tachypneę oraz obrzęk. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zespołu uwalniania cytokin i leczyć zgodnie z odpowiednimi zaleceniami klinicznymi.

Reakcje związane z wlewem.

Podczas stosowania leku ATGAM donoszono o poważnych reakcjach związanych z wlewem. Objawy kliniczne związane z reakcjami infuzyjnymi obejmują ogólnoustrojowe wysypki, tachykardię, duszność oraz hipotensję. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów i oznak reakcji związanych z wlewem i leczyć zgodnie z odpowiednimi wytycznymi klinicznymi.

Choroba surowicza.

Choroba surowicza to opóźniona reakcja nadwrażliwości/reakcja immunologiczna. Donoszono o objawach choroby surowiczej, w tym wysypce, artralgii, gorączce, dreszczach i bólu. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów i oznak choroby surowiczej i leczyć zgodnie z odpowiednimi wytycznymi klinicznymi.

Zakażenia przenoszone drogą krwi.

Ponieważ lek ATGAM jest wytwarzany z komponentów krwi koni oraz ludzkiej krwi, istnieje ryzyko przeniesienia patogenów zakażeń przenoszonych drogą krwi, takich jak wirusy i czynnik choroby Creutzfeldta-Jakoba. Dotyczy to również nieznanych lub nowych wirusów oraz innych patogenów.

Należy zgłaszać wszelkie infekcje, które mogą być przekazane przez ten produkt.

Infekcje.

Z powodu działania immunosupresyjnego leku ATGAM donoszono o infekcjach oportunistycznych (wirusowych, bakteryjnych i grzybiczych). Donoszono również o sepsie. Istnieje zwiększony ryzyko reaktywacji wirusów (np. cytomegalowirusa (CMV), wirusa Epsteina-Barr (EBV), wirusa opryszczki pospolitej (HSV)). Należy uważnie obserwować pacjentów pod kątem współistniejących infekcji.

Szczepienia.

Nie należy podawać żywych szczepionek pacjentom, którym planuje się wkrótce stosowanie leku ATGAM, a także podczas i po zakończeniu terapii tym lekiem. Stosowanie leku ATGAM w połączeniu z żywymi szczepionkami wirusowymi może prowadzić do potencjalnie niekontrolowanej replikacji wirusa u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym. Brak wystarczających danych, aby określić pełny zakres ryzyka i okres jego trwania. Podane żywe wirusy mogą wpływać na skuteczność leczenia lekiem ATGAM.

Trombocytopenia i neutropenia.

Podczas stosowania leku ATGAM donoszono o trombocytopenii i neutropenii. W przypadku wystąpienia trombocytopenii należy rozważyć przetaczanie płytek krwi w celu utrzymania poziomu płytek krwi na klinicznie akceptowalnym poziomie. Należy rozważyć przerwanie stosowania leku ATGAM w przypadku wystąpienia ciężkiej i trwającej trombocytopenii lub neutropenii.

Wskazniki funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów z anemią aplastyczną i innymi zaburzeniami hematologicznymi stosujących ATGAM obserwowano nieprawidłowe wyniki badań funkcji wątroby (poziomy AST, ALT, fosfatazy alkalicznej) i nerek (kreatynina surowicy). Należy kontrolować funkcje wątroby i nerek zgodnie z wskazaniami klinicznymi i leczyć zgodnie z odpowiednimi wytycznymi klinicznymi.

Stosowanie u osób starszych.

Doświadczenie kliniczne stosowania leku u ograniczonej liczby pacjentów starszych (≥ 65 lat) nie wykazało różnic w skuteczności między osobami starszymi a młodszych pacjentami. Dawkę dla pacjentów starszych należy dobrać ostrożnie, zaczynając preferencyjnie od niższych wartości zakresu dawek, ze względu na większą częstość występowania zmniejszonej funkcji wątroby, nerek lub serca oraz współistniejących chorób lub przyjmowania innych leków w tej grupie wiekowej.

Substancje pomocnicze.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na ampułkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Lek ATGAM można rozcieńczać roztworami zawierającymi sód (patrz poniżej „Przygotowanie roztworu”, „Stosowanie”, „Stabilność”), co należy uwzględnić w całkowitej ilości sodu pochodzącego ze wszystkich źródeł, które otrzyma pacjent.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich ani dobrze kontrolowanych badań klinicznych z udziałem kobiet w ciąży. Istnieje ograniczona liczba danych dotyczących stosowania leku ATGAM u kobiet w ciąży. Nie wiadomo również, czy ATGAM może powodować szkodę płodowi podczas stosowania u kobiet w ciąży lub wpływać na funkcję rozrodczą człowieka. Wynik ciąży nie może być określony. Lek ATGAM należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu.

Szacowane tło ryzyka poważnych wad wrodzonych i poronień dla tej populacji nie jest znane. Wszystkie ciąże są narażone na tło ryzyka wady wrodzonej, utraty ciąży lub innego niekorzystnego wyniku. W ogólnej populacji USA szacowane tło ryzyka poważnych wad wrodzonych i poronień przy klinicznie potwierdzonych ciążach wynosi odpowiednio 2–4% i 15–20%.

W badaniach toksyczności embrionalnej i płodowej ATGAM podawano szczurom i makakom jawajskim (Macaca fascicularis) w okresie organogenezy przez 11 i 16 dni odpowiednio. U szczurów hipoplazja kręgu szyjnego, zaburzenie związane z opóźnionym rozwojem szkieletu, obserwowano u płodów matek otrzymujących ATGAM w dawkach 100 mg/kg/dzień w okresie organogenezy. W badaniach rozrodczości u makaków jawajskich toksyczność dla matki (krwawienia pochwowe, spadek masy ciała i utrata apetytu) obserwowano przy dawkach ATGAM ≥20 mg/kg/dzień po 16 dniach podawania. Śmierć płodu występowała u samic, którym podawano ATGAM w dawce 20 mg/kg/dzień we wczesnym okresie organogenezy (dni 20–35), ale nie wtedy, gdy leczenie prowadzono w późniejszym okresie organogenezy (dni 35–50). Śmierć matki i płodu była spowodowana anemią matki wywołaną antygenem czerwonych krwinek, który nie jest wspólny dla ludzi. Dlatego toksyczność ta nie jest uważana za istotną dla rozwoju płodu człowieka.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy ATGAM przenika do mleka kobiecego. Biorąc pod uwagę, że wiele leków przenika do mleka matki i że ATGAM może powodować poważne działania niepożądane u noworodków i niemowląt karmionych piersią, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania leku, w zależności od ważności leczenia dla matki.

W badaniach na zwierzętach po podaniu pojedynczej dawki do 40 mg/kg leku ATGAM stężenie leku w mleku karmiących makaków jawajskich było poniżej granicy oznaczalności.

Kobiety i mężczyźni w wieku rozrodczym.

Kontracepcja.

Kobiety

Nie wiadomo, czy ATGAM może powodować szkodę płodowi po podaniu kobiecie w ciąży (patrz sekcja „Ciąża”). Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych podczas leczenia lekiem ATGAM oraz przez co najmniej 10 tygodni po zakończeniu leczenia.

Mężczyźni.

Mężczyznom z partnerką w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych podczas leczenia lekiem ATGAM oraz przez co najmniej 10 tygodni po zakończeniu leczenia.

Niepłodność.

W badaniach płodności ATGAM podawano makakom jawajskim (Macaca fascicularis) w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg/dzień przez 14 dni lub do (samce) lub do i po (samice) koitu z nieleczonej partnerką. Leczenie ATGAM nie było związane ze zmianami hormonalnymi lub zachowaniem kopulacyjnym u mężczyzn ani kobiet. Obserwowano zmniejszenie indeksu płodności u samic małp otrzymujących ATGAM. Toksyczność dla samic, w tym śmierć, obserwowano przy dawkach ATGAM ≥20 mg/kg/dzień. Choć etiologia tej toksyczności nie jest ustalona, może być ona przypisywana anemii hemolitycznej spowodowanej reaktywnością krzyżową leku ATGAM z antygenem czerwonych krwinek małp.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych mechanizmów. Biorąc pod uwagę potencjalne działania niepożądane, które mogą wystąpić u pacjenta (np. zawroty głowy, drgawki, dezorientacja, omdlenia), należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych automatycznych systemów podczas stosowania tego leku.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Atgam podaje się dożylnie i stosuje w połączeniu z towarzyszącymi lekami immunosupresyjnymi.

Odrzucenie przeszczepu nerki.

Zalecana dawka wynosi od 10 do 15 mg/kg na dobę przez 14 dni, następnie co drugi dzień przez kolejne 14 dni, razem 21 dawek w ciągu 28 dni. W celu opóźnienia odrzucenia przeszczepu pierwszą dawkę stosuje się w ciągu 24 godzin przed lub po przeszczepieniu.

W leczeniu odrzucenia pierwszą dawkę podaje się po rozpoznaniu pierwszego epizodu odrzucenia.

W ramach badań kilka dzieci otrzymywało lek w dawkach od 5 do 25 mg/kg na dobę. Dorośli pacjenci z przeszczepioną nerką otrzymywali Atgam w dawkach od 10 do 30 mg/kg na dobę.

Aplastyczna anemia (łagodna lub ciężka).

Zalecana dawka wynosi od 10 do 20 mg/kg na dobę przez 8–14 dni. Można również zastosować dodatkowy cykl leczenia z podawaniem leku co drugi dzień, przy czym całkowita liczba dawek nie powinna przekraczać 21.

Przygotowanie roztworu.

Przed zastosowaniem należy przeprowadzić wizualną kontrolę leków do wstrzykiwań dożylnych pod kątem braku mechanicznych domieszek, jeśli roztwór i pojemnik umożliwiają taką kontrolę. Ponieważ Atgam jest lekiem zawierającym gammaglobulinę, może być przezroczysty lub lekko opalescencyjny, od bezbarwnego do słabo różowego lub słabo brązowego zabarwienia, a także może zawierać drobne ziarniste lub warstwowe domieszki. Atgam (rozcieńczony lub nierozcieńczony) nie należy wstrząsać, ponieważ może to prowadzić do nadmiernego pienienia i/lub denaturacji białka.

Rozcieńczanie leku Atgam do infuzji dożylnej należy przeprowadzać w odwróconym fiolce/paku sterlnego rozpuszczalnika, aby nierozcieńczony Atgam nie wchodził w kontakt z powietrzem znajdującym się wewnątrz fiolki. Całkowitą dawkę dobową leku Atgam dodaje się do sterylnego rozpuszczalnika (patrz sekcja „Stabilność” oraz rozdział „Niezgodność”). Stężenie leku Atgam nie powinno przekraczać 4 mg/ml. Rozcieńczony roztwór należy ostrożnie obracać lub kołysać w celu dokładnego wymieszania.

Sposób stosowania.

Przed infuzją należy doprowadzić fiolkę z rozcieńczonym roztworem leku Atgam do temperatury pokojowej. Lek podaje się do naczynia krwionośnego, fystuli tętniczo-żylnej lub żyły centralnej o dużym przepływie krwi przez filtr przepływowy (nie dołączany) o wielkości porów od 0,2 do 1,0 mikrona. Aby zapobiec podaniu jakichkolwiek nierozpuszczalnych substancji, które mogą się pojawić w leku, należy stosować filtr przepływowy (nie dołączany) we wszystkich infuzjach leku Atgam. Podawanie leku do żył o dużym przepływie krwi minimalizuje częstość występowania zapalenia żył i zakrzepicy. Atgam należy podawać przez okres nie krótszy niż 4 godziny. Podczas infuzji oraz przez co najmniej 24 godziny po jej zakończeniu należy monitorować u pacjentów objawy i oznaki anafilaksji (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Reakcje niepożądane”).

Stabilność.

Po rozcieńczeniu lek Atgam zachowuje stabilność fizyczną i chemiczną przez 24 godziny w stężeniu maksymalnie 4 mg/ml przy zastosowaniu następujących rozpuszczalników: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztwór glukozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, 5 % roztwór glukozy w 0,45 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Rozcieńczony Atgam należy przechowywać w lodówce, jeśli roztwór został przygotowany wcześniej niż ma miejsce infuzja. Nawet przy przechowywaniu w lodówce całkowity okres przechowywania rozcieńczonego roztworu nie powinien przekraczać 24 godzin (włącznie z czasem infuzji).

Dzieci.

Doświadczenie w stosowaniu leku u dzieci jest ograniczone. Atgam stosowano bezpiecznie u niewielkiej liczby dzieci będących biorcami przeszczepu nerki oraz u dzieci z anemią aplastyczną w dawkach porównywalnych z dawkami stosowanymi u dorosłych pacjentów.

Przedawkowanie.

Oczekuje się, że maksymalna dawka dobrze tolerowana sterylnego roztworu leku Atgam będzie różnić się u poszczególnych pacjentów z powodu biologicznego pochodzenia tego leku. Wiadomo, że największa pojedyncza dawka dobową, jaką podano jednemu pacjentowi (biorcy przeszczepu nerki), wynosiła 7000 mg w stężeniu około 10 mg/ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań, co jest 7 razy wyższe niż zalecana całkowita dawka leku i stężenie roztworu do infuzji. U tego pacjenta stosowanie leku Atgam nie było związane z żadnymi objawami ostrej toksyczności ani późnymi skutkami.

Maksymalna dawka terapeutyczna nie została dotąd ustalona, dlatego dokładna definicja przedawkowania nie jest obecnie sformułowana. Niektórzy pacjenci z przeszczepioną nerką otrzymywali do 50 dawek w ciągu 4 miesięcy, podczas gdy inni pacjenci przechodzili 28-dniowe cykle leczenia składające się z 21 dawek, z możliwością wykonania 3 dodatkowych cykli w leczeniu ostrego odrzucenia. Przy stosowaniu każdej z tych schematów leczenia częstość występowania toksyczności nie wzrastała, jednak zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjentów.

Działania niepożądane.

Najważniejsze klinicznie działania niepożądane to: anafilaksja, choroby zakaźne, trombocytopenia, leukopenia, ból stawów, obrzęk, bradykardia, odchylenia wyników badań czynności wątroby i nerek.

Doświadczenie z badań klinicznych

Różne warunki prowadzenia badań klinicznych uniemożliwiają bezpośrednie porównanie działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych preparatu Atgam i innych leków. Dane te mogą zatem nie odzwierciedlać rzeczywistej częstości działań niepożądanych w praktyce klinicznej.

Ocena bezpieczeństwa preparatu Atgam została przeprowadzona u 367 pacjentów z odrzuceniem przeszczepu nerki oraz u 109 pacjentów z anemią aplastyczną.

Obie grupy pacjentów otrzymywały lek według podobnego schematu. Na podstawie połączonych danych obliczono częstość działań niepożądanych, przedstawioną poniżej.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane (obserwowane u ponad 10% pacjentów): gorączka, dreszcze, wysypka, trombocytopenia, leukopenia oraz ból stawów.

Działania niepożądane zaobserwowane u ≥1% pacjentów otrzymujących Atgam*: gorączka (39,5%), dreszcze (26,5%), wysypka (25,6%), trombocytopenia (21,6%), leukopenia (17,9%), ból stawów (17,2%), pokrzywka (9,2%), ból głowy (5,3%), świąd (4,6%), nudności (4,2%), choroby zakaźne (3,4%), wymioty (3,4%), zatorowość żył (3,2%), nadciśnienie tętnicze (2,9%), biegunka (2,9%), ból w górnej części brzucha (2,7%), ból w klatce piersiowej (2,7%), ból w miejscu wlewu (2,1%), obrzęk (2,1%), bradykardia (1,5%), ból pleców (1,5%), limfadenopatia (1,3%), zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej (1,3%), zawroty głowy (1,1%), duszność (1,1%), tachykardia (1,1%), odchylenia wyników badań czynności wątroby (1,0%).

*Dane procentowe dotyczą działań niepożądanych występujących z dowolnej przyczyny podczas stosowania leku.

Działania niepożądane zaobserwowane u <1% pacjentów otrzymujących Atgam*: drgawki (0,8%), wysięk opłucnowy (0,8%), napoty (0,8%), choroba surowicowa (0,6%), hiperwentylacja (0,6%), stomatyt (0,6%), odchylenia wyników badań czynności nerek (0,6%), opryszczka zwykła (0,4%), pobudzenie (0,4%), dudnienie (0,4%), proteinuria (0,4%), osłabienie (0,4%), niedowaga (0,4%), rozwarstwienie brzegów rany (0,4%), reakcja anafilaktyczna (0,2%), encefalit (0,2%), parestezje (0,2%), zakrzepica tętnicy nerkowej (0,2%), okluzja żyły biodrowej (0,2%), laryngospazm (0,2%), obrzęk płuc (0,2%), zapalenie skóry alergiczne (0,2%), obrzęk okolicy oczu (0,2%), toksyczny epidermalny nekrolioza (0,2%).

*Dane procentowe dotyczą działań niepożądanych występujących z dowolnej przyczyny podczas stosowania leku.

Doświadczenie z okresu po rejestracji

Poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane w okresie po rejestracji preparatu Atgam. Ponieważ te spontaniczne zgłoszenia działań niepożądanych pochodzą od nieokreślonej liczby pacjentów, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości reakcji lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego ze stosowaniem leku.

Zakażenia i choroby pasożytnicze: sepsa, zapalenie wątroby wirusowe, zakażenie lokalne, zakażenie układowe (bakteryjne, wirusowe i grzybicze).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, eozynofilia, granulocytopenia, hemoliza, anemia hemolityczna, neutropenia, pancytopenia.

Zaburzenia psychiczne: dezorientacja, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: dyskineza, omdlenie, drżenie.

Zaburzenia ze strony serca: niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony naczyń: zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: apnea, kaszel, krwawienie z nosa, ból gardła.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, krwawienie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, ból jamy ustnej.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: hiperhidroza.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból boku, sztywność mięśni, mialgia, ból kończyn.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: powiększenie nerek, pęknięcie nerki, ostra niewydolność nerek.

Wady wrodzone, dziedziczne i genetyczne: aplazja.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: zaczerwienienie skóry, obrzęk w miejscu wlewu, ból.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata. Rozcieńczony roztwór leku – 24 godziny.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie mrozić. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Niezgodność.

Nie zaleca się rozpuszczania preparatu Atgam w roztworze glukozy do wstrzykiwań, ponieważ niskie stężenie soli może spowodować wytrącenie osadu. Ponadto nie należy stosować roztworów do wlewu o wysokim stopniu zakwaszenia, ponieważ mogą one z czasem prowadzić do niestabilności fizycznej leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, część „Stabilność”).

Opakowanie. 5 ml w ampułce; 5 ampułek w blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Pharmacy and Upjohn Company LLC.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

7000 Portage Road, Kalamazoo, Michigan (MI) 49001, USA.