Askoril

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Askoril (ASCORIL)

Skład:

substancje czynne: 1 tabletka zawiera siarczan salbutamolu odpowiadający 2 mg salbutamolu, 8 mg chlorowodorku bromheksyny, 100 mg gwaifenezyny;

substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia, skrobia kukurydziana, metyloestrowy kwasu p-hydroksybenzoesowego (E 218), propyloestrowy kwasu p-hydroksybenzoesowego (E 216), talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe, płaskie tabletki z ukośnymi krawędziami, z ryflowaną linią na jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki połączone stosowane przy kaszlu i przeziębieniach. Środki wydzielnicze. Kombinacje.

Kod ATX R05C A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Salmeterol – bezpośredni sympatykomimetyk, selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych. Działanie β-adrenergicznych środków polega przede wszystkim na stymulowaniu adenylocyklazy – enzymu katalizującego powstawanie cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) z adenozynotrzjfosforanu (ATP). Zwiększenie stężenia cAMP prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich oskrzeli oraz hamuje uwalnianie mediatorów natychmiastowej nadreaktywności z komórek, szczególnie z komórek tucznych. Salmeterol rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli, macicy oraz łożyska naczyniowego mięśni szkieletowych. Działanie salmeterolu na receptory β2-adrenergiczne jest silniejsze i dłuższe trwania niż izoprenaliny. Salmeterol może również poprawiać mechanizmy transportu muco-cyliarnego.

Bromheksyna wykazuje działanie wykrztuszające i mukolityczne. Bromheksyna jest pochodną substancji benzylaminu i wazykiny. Zwiększa objętość wydzieliny oskrzelowej, obniża jej lepkość i sprzyja jej ewakuacji z oskrzeli; stymuluje hydrolityczną depolimeryzację włókien mukoproteidowych oraz aktywność nabłonka migotkowego. Wiadomo, że bromheksyna powoduje uwalnianie enzymów lizosomalnych przez gruczoły oskrzelowe.

Znane są również inne efekty farmakologiczne bromheksyny: zwiększenie sekrecji gruczołów egzokrynnych (np. łzawienie) oraz zwiększenie produkcji surfaktantu płucnego. Jednoczesne stosowanie bromheksyny z oksytetracykliną, erytromycyną, ampicylina lub amoksycylina prowadzi do zwiększenia stężenia tych antybiotyków w wydzielinie oskrzelowej.

Uważa się, że metabolit bromheksyny – ambroksol (NA-872) – może przyczyniać się do zwiększenia sekrecji gruczołów egzokrynnych podczas stosowania bromheksyny.

Gwajfenezyna. Działanie gwajfenezyny polega na stymulacji receptorów błony śluzowej żołądka i odruchowym pobudzeniu sekrecji gruczołów dróg oddechowych. W wyniku tego zwiększa się objętość i obniża lepkość wydzieliny oskrzelowej.

Farmakokinetyka.

Salmeterol.

Salmeterol jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, jego biodostępność wynosi od 50% do 85%. Po doustnym podaniu maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiągane jest po 1–4 godzinach (Tmax). Pokarm nie wpływa na biodostępność salmeterolu. Wiąże się z białkami w 10%. Objętość dystrybucji (Vd) wynosi 156 ± 38 l. Salmeterol jest metabolizowany w wątrobie do nieaktywnego koniugatu siarczanowego. Wydalany jest głównie przez nerki. Z 64% do 98% wydala się z moczem, a 1,2–7% – z kałem. Okres półwylu salmeterolu wynosi 3–6,5 godziny.

Bromheksyna.

Bromheksyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie bromheksyny w surowicy osiągane jest około 1 godziny po podaniu leku. Metabolizowana jest w wątrobie do aktywnego metabolitu – ambroksolu. Bromheksyna wydala się głównie z moczem w postaci metabolitów, jedynie niewielka część w niezmienionej formie. Okres półwylu bromheksyny wynosi 6,5 godziny.

Gwajfenezyna.

Gwajfenezyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. 60% gwajfenezyny ulega hydrolizie w krwi w ciągu 7 godzin, tworząc kwas β(2-metoksyfenoksy) mlekowy. Gwajfenezyna wydala się z moczem w formie metabolitów. Okres półwylu gwajfenezyny wynosi 1 godzinę.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe kaszlu produktywnego przy różnych chorobach narządów oddechowych towarzyszących skurczowi oskrzeli.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na salbutamol, inne sympatykomimetyki, bromheksynę, glikol eterynowy lub którykolwiek z innych składników leku. Niewydolność wieńcowa, arytmia, inne ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego, nadczynność tarczycy, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, wrzód żołądka i dwunastniczki lub wrzód żołądka i dwunastniczki w wywiadzie. Porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania salbutamolu i innych doustnych sympatykomimetyków, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do zaburzeń sercowo-naczyniowych.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy i pośrednich sympatykomimetyków często powoduje kryz nadciśnieniowy. Salbutamol należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom leczonym inhibitorami monoaminooksydazy lub trójpierścieniowymi lekami przeciwwdepresyjnymi, a także przez co najmniej 2 tygodnie po zakończeniu takiego leczenia, ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu niepożądane działanie salbutamolu na układ sercowo-naczyniowy może się nasilać. Opisano pojedyncze przypadki, w których pojawienie się takich działań niepożądanych, jak tachykardia i stan hipomaniakalny, wiązano z tą interakcją.

U zdrowych ochotników, którzy przyjmowali derywaty przez 10 dni, zaobserwowano wzrost jego stężenia w surowicy krwi z 16% do 22% po jednorazowym podaniu salbutamolu.

Kliniczne znaczenie tych obserwacji dla pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych, którzy otrzymują salbutamol i derywat przez dłuższy czas, nie jest jeszcze wystarczająco poznane. Jednakże zaleca się monitorowanie stężenia derywatu w surowicy krwi u pacjentów leczonych jednocześnie derywatem i salbutamolem.

Hipokaliemia, która rozwija się w wyniku stosowania leków zawierających salbutamol, może się nasilić przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków. Wskutek tego zwiększa się ryzyko rozwoju arytmii podczas stosowania glikozydów serca na tle takiego leczenia.

Działania salbutamolu mogą być osłabione przy jednoczesnym stosowaniu blokerów β-adrenergicznych, szczególnie nieselektywnych (takich jak propranolol), a także mogą być nasilone przy jednoczesnym stosowaniu ksenanów (np. teofiliny).

Blokery β mogą nie tylko blokować działanie rozszerzające oskrzela agonistów β, ale także powodować skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową. Dlatego stosowanie blokerów β jest przeciwwskazane u pacjentów z astmą.

Jednak w pewnych okolicznościach, np. jako profilaktyka po zawale mięśnia sercowego, stosowanie blokerów β u pacjentów z astmą może być rozważane. W takich przypadkach należy je stosować z ostrożnością.

Agonisty β mogą nasilać wywołane stosowaniem diuretyków wydalających potas (np. pętlowych i tiazydowych) zmiany EKG i/lub hipokaliemię.

Chociaż kliniczne znaczenie tych efektów jest nieznane, zaleca się zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania agonistów β z diuretykami wydalającymi potas.

Nie należy jednoczesnie stosować salbutamolu z lekami do znieczulenia wziewnego, adrenalina, trójpierścieniowymi lekami przeciwddepresyjnymi i kortykosteroidami.

Bromheksyny nie należy przepisywać jednoczesnie z lekami zawierającymi kodonę. Przy jednoczesnym stosowaniu bromheksyny i leków drażniących przewód pokarmowy (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne) możliwe jest wzajemne nasilenie działania drażniącego na błonę śluzową żołądka. Jednoczesne przyjmowanie z antybiotykami (amoksycylina, erytromycyna, cefuroksym, doksycyklina), sulfonamidami sprzyja zwiększeniu ich stężenia w секрęcie oskrzelowym. Przy jednoczesnym przyjmowaniu z lekami hamującymi ośrodek kaszlowy możliwe jest utrudnienie odpływu rozcieńczonego kałdu (nagromadzenie się sekretu oskrzelowego w drogach oddechowych). Możliwe jest jednoczesne przyjmowanie z bronchodilatatorami. Bromheksyna nie jest zgodna z roztworami alkalicznymi.

Glikol eterynowy nasila działanie leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, a także etanolu. Może również powodować fałszywie dodatnie wyniki testów diagnostycznych, w których oznacza się stężenie kwasu 5-hydroksyindolooctowego i kwasu wanilinomigdałowego w moczu.

Glikol eterynowy nasila działanie środków uspokajających i mięśniowych relaksantów.

Szczególne środki ostrożności.

Salbutamol, podobnie jak inne stymulatory receptorów β-adrenergicznych, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami neurologicznymi, cukrzycą, zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego (nadciśnieniem tętniczym).

Salbutamol może wpływać na układ sercowo-naczyniowy, co objawia się zwiększeniem częstości pulsu, podwyższeniem ciśnienia tętniczego oraz zmianami na EKG, takimi jak: spłaszczenie załamka T, wydłużenie odcinka QT, depresja odcinka ST. Dlatego salbutamol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, szczególnie przy nadciśnieniu tętniczym.

U niektórych pacjentów, podobnie jak po stosowaniu innych agonistów receptorów β-adrenergicznych, mogą występować klinicznie istotne zmiany ciśnienia tętniczego skurczowego i rozkurczowego.

Nagłe i postępujące pogorszenie przebiegu astmy oskrzelowej stanowi stan zagrażający życiu, wymagający stosowania kortykosteroidów lub zwiększenia ich dawki. Potrzeba zwiększenia dawki salbutamolu świadczy o pogorszeniu kontroli astmy i wymaga ponownej oceny terapii, a w razie potrzeby – wprowadzenia kortykosteroidów.

Salbutamol może powodować paradoksalny skurcz oskrzeli z nagłym nasileniem duszności, co może być stanem zagrażającym życiu. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia niedokrwiennicy mięśnia sercowego związanej ze stosowaniem salbutamolu. Pacjentom z chorobami serca (np. chorobą niedokrwienną serca), leczonymi salbutamolem, w przypadku wystąpienia bólu w klatce piersiowej lub innych objawów wskazujących na zaostrzenie choroby serca, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Należy zwrócić uwagę na ocenę objawów takich jak duszność i ból w klatce piersiowej, które mogą być spowodowane zarówno chorobą serca, jak i chorobami układu oddechowego.

Leczenie agonistami β2 może prowadzić do ciężkiej hipokaliemii. Szczególną ostrożność należy zachować w ciężkiej, ostrej formie astmy, ponieważ ten efekt może być nasilony przez jednoczesne stosowanie pochodnych ksantyny, steroidów, diuretyków i hipoksji. W takich przypadkach zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Podobnie jak inne agonisty receptorów β-adrenergicznych, salbutamol może powodować odwracalne zmiany metaboliczne, np. zwiększenie stężenia glukozy we krwi. W wyniku tego pojawiły się pojedyncze doniesienia o rozwoju kwasicy ketonowej u chorych na cukrzycę. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów może nasilić ten stan. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie leczenia tych pacjentów należy kontrolować poziom glukozy we krwi.

Z ostrożnością należy stosować glikofenizynę w leczeniu kaszlu z nadmiernym wydzielaniem się wydzieliny, kaszlu utrzymującego się lub przewlekłego, spowodowanego paleniem tytoniu, astmą, przewlekłym zapaleniem oskrzeli, emfizematą.

Bromheksyny nie należy stosować u pacjentów z wrzodami żołądka lub dwunastnicy lub z wrzodami w wywiadzie, ponieważ bromheksyna może wpływać na błonę śluzową przewodu pokarmowego. W przypadku obecności krwawień żołądkowych w wywiadzie lek należy stosować pod kontrolą lekarza. Podczas leczenia należy przyjmować wystarczającą ilość płynów, co zwiększa działanie wykrztusne bromheksyny.

Bardzo rzadko podczas stosowania bromheksyny występują ciężkie reakcje skórne, takie jak: zakaźna czerwienica, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella) oraz ostrze ogólne egzantematyczne pustularne. W przypadku pojawienia się zmian skórnych lub błon śluzowych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, a stosowanie leku należy przerwać.

W przypadku zaburzeń motoryki oskrzeli towarzyszących powstawaniu dużej ilości wydzieliny oskrzelowej (złośliwy zespół rzęsek) lek należy stosować z szczególną ostrożnością ze względu na możliwość stania się wydzieliny.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (w tym ciężkiej niewydolności nerek) lub chorób wątroby (przy niewydolności wątroby o łagodnym i średnim stopniu nasilenia) należy stosować z szczególną ostrożnością (zmniejszając dawkę lub wydłużając odstęp między dawkami).

Zaleca się okresowe monitorowanie funkcji wątroby, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu.

Nie należy stosować leku przed zastosowaniem znieczulenia.

Nie należy stosować leku u chorych z kardiomiopatią przerostową.

Metyparagydroksybenzoan (E 218) oraz propylparagydroksybenzoan (E 216), które wchodzą w skład leku, mogą powodować reakcje alergiczne (może to być reakcja opóźniona).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie stosować.

Sposobność wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym i dzieciom powyżej 12. roku życia podaje się doustnie po 1 tabletce 3 razy na dobę.

Dzieci w wieku od 6 do 12 lat: po ½ – 1 tabletce 3 razy na dobę.

Czas trwania leczenia ustala się indywidualnie.

Dzieci.

Nie stosować leku dzieciom poniżej 6. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: pobudzenie, dezorientacja, osłabienie oddychania, częste oddychanie, zaburzenia świadomości, ataksja, podwójne widzenie, lekki kwas metaboliczny, zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej, hipotensja aż do szoku, przyspieszone bicie serca, tachykardia i silny drżenie, szczególnie rąk. Możliwe dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności i wymioty; drgawki, ekstrasystolie, senność, ból głowy, hipokaliemia, bóle brzucha, nasilenie wrzodowej choroby żołądka.

Najczęstsze objawy i objawy przedawkowania salbutamolu to przejściowe zmiany wywołane farmakologicznie przez agonisty β, takie jak tachykardia, drżenie, nadpobudliwość i zaburzenia metaboliczne, w tym hipokaliemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

W wyniku przedawkowania salbutamolu może wystąpić hipokaliemia, dlatego należy sprawdzić poziom potasu w osoczu krwi. W przypadku stosowania wysokich dawek terapeutycznych lub przedawkowania krótkodziałających agonistów β2 zgłaszano przypadki kwasicy mlekowej, dlatego należy sprawdzić poziom laktytu w osoczu krwi i odpowiednio monitorować kwas metaboliczny, szczególnie w przypadku trwałego lub nasilającego się przyspieszonego oddychania, pomimo poprawy objawów bronchospazmu, takich jak oddychanie świstne.

Niewielkie lub umiarkowane przedawkowanie guajfenozyny może powodować zawroty głowy, zaburzenia przewodu pokarmowego, nudności, wymioty lub obniżenie napięcia mięśniowego. Bardzo wysokie dawki guajfenozyny mogą powodować objawy takie jak pobudzenie, dezorientacja i osłabienie oddychania. Istnieją rzadkie doniesienia o kamieniach w pęcherzu moczowym lub nerkach u pacjentów, którzy przez długi czas przyjmowali duże ilości guajfenozyny.

Leczenie. Terapia objawowa, wskazane jest monitorowanie za pomocą elektrokardiografii w celu kontroli funkcji serca.

Niepożądane działania.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości obejmujące wysypkę, świąd, reakcje anafilaktyczne, w tym zespół nadwrażliwości lekowej z eozynofilią i objawami systemowymi, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, obrzęk gardła i jamy ustnej, obrzęk twarzy; pojedynczo – zespół wielopostaciowej erytemy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolyzis epidermy (zespoł Lyella), pustulosis exanthematica generalisata acuta.

Ze strony układu pokarmowego: zaburzenia dyspeptyczne, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, nasilenie się choroby wrzodowej żołądka/ wrzodów jelita, ból brzucha, nieprzyjemny smak w jamie ustnej.

Ze strony układu nerwowego: drżenie, mięśniowe bóle, ból głowy, nadpobudliwość, dysgezja, zawroty głowy, niepokój, bezsenność, parestezje gardła i jamy ustnej.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia; rozszerzenie naczyń obwodowych; zaburzenia rytmu serca, w tym migotanie komór, nadkomorową tachykardię oraz ekstrasystolie; nadciśnienie lub hipotensja; uczucie kołatania serca; niedokrwienie mięśnia sercowego; kolaps.

Ze strony układu oddechowego: zaburzenia oddychania, nasilenie kaszlu.

Salbutamol może sprowokować paradoksalny skurcz oskrzeli, stan stanowiący zagrożenie dla życia. W przypadku jego wystąpienia należy natychmiast przerwać stosowanie leku i zastosować leczenie alternatywne.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: hipokaliemia. Stosowanie agonistów β2 może potencjalnie prowadzić do nasilonej hipokaliemii, podwyższenia stężenia laktażu w osoczu krwi / kwasicy mleczanowej.

Inne: skurcze mięśni, drgawki mięśni, uczucie napięcia w mięśniach, hipertermia, dreszcze, midriaza, atonia pęcherza moczowego, nasilone pocenie się, hiperglikemia, trombocytopenia.

U niektórych pacjentów może wystąpić przemijające podwyższenie stężenia aminotransferaz we krwi, spowodowane bromheksyną.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 2, lub po 5 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Warunki wydawania.

Na receptę.

Producent.

Glenmark Pharmaceuticals Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1. Działka nr E-37/39, E.M.A.D.S.I., Satpur, Nasik – 422 007, Indie /
   Plot No E-37/39, M.I.D.C., Industrial Estate, Satpur, Nasik – 422 007, India.

2. Wieś Kishanpura, Baddi-Nalagarh Road, Tehsil Baddi, Distt. Solan (H.P.) 173 205, Indie /
   Village Kishanpura, Baddi-Nalagarh Road, Tehsil Baddi, Distt. Solan (H.P.) 173 205, India.