Aritmil

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Aritmil (ARYTMIL)

Skład:

substancja czynna: amiodaron;

1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloridu 200 mg (przeliczając na suchą substancję 100 %);

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, powidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchni dwuwypukłej, z głębokim podziałem, białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwarytmiczne klasy III. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika

Właściwości przeciwarytmiczne

Wydłużenie fazy III potencjału czynności miocytów wynika głównie z obniżenia przepływu jonów potasu (klasa III według klasyfikacji Vaughan Williamsa).

Spowolnienie rytmu serca następuje dzięki hamowaniu automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę.

Niekonkurencyjne działanie antyadrenergiczne alfa i beta.

Spowolnienie przewodzenia impulsu w kierunku zatokowo-śródpochwinkowym, przedsionkowym oraz węzłowo-węgnowym w mięśniu sercowym, im bardziej wyrażone, im szybszy rytm.

Brak zmian w przewodzeniu wewnątrzkomorowym.

Wydłużenie okresu refrakcji oraz zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionkowym, węzłowo-węgnowym i komorowym.

Spowolnienie przewodzenia oraz wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych przedsionkowo-komorowych drogach przewodzących.

Inne właściwości

Zmniejszenie zużycia tlenu poprzez umiarkowane zmniejszenie oporu naczyń obwodowych oraz zmniejszenie częstości skurczów serca.

Zwiększenie przepływu krwi przez tętnice wieńcowe dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń serca; utrzymanie rzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i oporu obwodowego, a także przy braku negatywnych efektów inotropowych.

Przeprowadzono metaanalizę danych z 13 prospektywnych, randomizowanych badań kontrolowanych, w których wzięło udział 6553 pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego (78 %) lub mieli przewlekłą niewydolność serca (22 %).

Średnia długość obserwacji pacjentów wynosiła od 0,4 do 2,5 roku. Średnia dobowe dawka utrzymująca leku wahała się od 200 do 400 mg.

Metaanaliza wykazała, że amiodaron istotnie statystycznie zmniejsza całkowitą liczbę zgonów o 13 % (95 % CI: 0,78–0,99; p = 0,03) oraz liczbę zgonów spowodowanych zaburzeniami rytmu o 29 % (95 % CI: 0,59–0,85; p = 0,0003).

Jednak wyniki te należy interpretować ostrożnie ze względu na heterogeniczność poszczególnych badań (różnice związane głównie z populacją włączoną do badań, długością obserwacji, zastosowaną metodologią oraz wynikami badań).

Odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony, był wyższy w grupie przyjmującej amiodaron (41 %) niż w grupie placebo (27 %).

U 7 % pacjentów przyjmujących amiodaron rozwinął się hipotyreozę, w porównaniu do 1 % w grupie placebo. Hiperteriozę zdiagnozowano u 1,4 % pacjentów w grupie przyjmującej amiodaron, w porównaniu do 0,5 % pacjentów w grupie placebo.

Rozwinięcie się choroby płucnej międzypłuczykowej zaobserwowano u 1,6 % pacjentów w grupie przyjmującej amiodaron, w porównaniu do 0,5 % pacjentów w grupie placebo.

Populacja pediatryczna. U dzieci nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych. Dane literaturowe dotyczące bezpieczeństwa stosowania amiodaronu obejmują 1118 dzieci z różnymi typami arytmii.

W ramach badań klinicznych u dzieci stosowano następujące dawki leku:

• dawka obciążająca: 10–20 mg/kg/dobę przez 7–10 dni (czyli 500 mg/m²/dobę przeliczane na powierzchnię ciała);
• dawka utrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi może ona wahać się w granicach od 5 do 10 mg/kg/dobę (czyli 250 mg/m²/dobę przeliczane na powierzchnię ciała).

Farmakokinetyka.

Amiodaron jest związkiem charakteryzującym się powolnym transportem oraz wysoką powinowactwem tkankowym.

Dostępność biologiczna po podaniu doustnym zależy od indywidualnych cech pacjenta i może wynosić od 30 % do 80 % (średnio – 50 %). Po pojedynczym podaniu dawki leku maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 3–7 godzin. Działanie terapeutyczne pojawia się średnio w ciągu pierwszego tygodnia stosowania leku (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półtrwania amiodaronu jest długi i charakteryzuje się dużą międzyindywidualną zmiennością (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia lek kumuluje się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach, a równowaga pomiędzy przyjęciem a wydaleniem leku osiągana jest w ciągu jednego lub kilku miesięcy, w zależności od pacjenta.

Takie właściwości uzasadniają stosowanie dawki obciążającej w celu szybkiego osiągnięcia stężenia leku w tkankach niezbędnego do wywołania działania terapeutycznego.

Uwalniana jest pewna ilość jodu, który wydalany jest z moczem w postaci jodku; przy stosowaniu amiodaronu w dawce dobowej 200 mg wydalenie jodu wynosi 6 mg/24 godziny. Pozostała część związku oraz odpowiednio większa część jodu wydzielana jest z kałem po metabolizmie w wątrobie.

Ponieważ z moczem wydala się niewielka ilość leku, pacjentom z niewydolnością nerek można stosować dawki standardowe.

Po odstawieniu leku jego eliminacja trwa przez kilka miesięcy. Resztkowa aktywność leku może utrzymywać się przez okres od 10 dni do jednego miesiąca.

Amiodaron jest metabolizowany głównie przy udziale cytochromu CYP3A4, a także przy udziale cytochromu CYP2C8. Amiodaron oraz jego metabolit, dezetyloamiodaron, in vitro są potencjalnymi inhibitorami cytochromów CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz CYP2C8. Amiodaron i dezetyloamiodaron mogą również hamować działanie białek transportowych, takich jak glikoproteina P oraz transporter kationów organicznych typu 2 (OCT2). Wyniki jednego badania wskazują na zwiększenie stężenia kreatyniny o 1,1 % (substrat OCT2).

Dane badań in vivo wskazują na interakcje między amiodaronem a substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiną P.

Populacja pediatryczna. U dzieci nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych. Dostępne ograniczone dane nie wskazują na różnice w parametrach farmakokinetycznych między dorosłymi a dziećmi.

Dane badań przedklinicznych. Wyniki 2-letniego badania kancerogenności u zwierząt wykazały, że amiodaron powoduje zwiększenie liczby guzów folikularnych tarczycy (gruczolaków i/lub raka) u zwierząt obu płci przy ekspozycji klinicznie istotnej.

Ponieważ wyniki badań mutagenności były negatywne, rozwój tego typu guzów tłumaczy się raczej mechanizmem epigenetycznym niż genotoksycznym.

Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na rozwój jakichkolwiek raków, jednak zaobserwowano zależną od dawki hiperplazję folikularną tarczycy. Te efekty na tarczycy u zwierząt mogły być spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i/lub wydzielanie hormonów tarczycy. Dane te mają niską istotność dla stosowania leku u ludzi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka nawrotów:

− komorowej tachyarytmii stanowiącej zagrożenie dla życia pacjenta: leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych przy ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta;

− objawowej tachyarytmii komorowej (dokumentalnie potwierdzonej), prowadzącej do niezdolności do pracy;

− nadkomorowej tachyarytmii (dokumentalnie potwierdzonej), wymagającej leczenia, w przypadkach, gdy inne leki są nieskuteczne lub są przeciwwskazane;

• migotanie komór.

Leczenie nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie migotania lub trzepotania przedsionków.

Choroba niedokrwienna serca i/lub zaburzenia funkcji lewej komory.

Przeciwwskazania.

Blokada zatokowo-komorowa, bradykardia zatokowa w przypadku braku stymulatora serca.

Zespół słabości węzła zatokowego w przypadku braku endokardialnego stymulatora serca (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego).

Zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (przewodnictwa AV) wysokiego stopnia w przypadku braku endokardialnego stymulatora serca.

Nadczynność tarczycy – ze względu na możliwość nasilenia się objawów podczas przyjmowania amiodaronu.

Nadwrażliwość na jod, amiodaron lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Okres ciąży lub karmienia piersią.

Łączenie z lekami zdolnymi do wywoływania napadowej komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes, z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu:

− leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydyna);

− leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutylyd);

− inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escytyalopram, difemanil, dolasetron (dożylnie), domperydon, dronedaron, erytromycyna (dożylnie), lewofloksacyna, mechytazyna, mizolastyna, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna (dożylnie), toremifenu, wincamina (dożylnie) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”);

− telaprewir;

− kobicystat.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki przeciwarytmiczne. Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm serca, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych należących do różnych klas może być korzystne, jednak najczęściej leczenie taką kombinacją wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować torsades de pointes (takich jak amiodaron, dysopyrydyna, związki chinidyny, sotalol), jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych tej samej klasy, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji serca.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami wywierającymi działanie negatywne inotropowe, powodującymi bradykardię i/lub spowalniającymi przewodnictwo AV, wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące indukować rozwój torsades de pointes. Ten poważny zabieg rytmu może być wywołany przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą one do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Czynnikami ryzyka są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub wrodzone lub nabyte wydłużenie odcinka QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój torsades de pointes, należą m.in. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. Dla dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i winkaminy taka interakcja występuje tylko przy stosowaniu form dożylnej.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy może powodować torsades de pointes, jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak metadon, leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) oraz neuroleptyki, których stosowanie uznaje się za absolutnie konieczne, nie są przeciwwskazane, ale nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania z innymi lekami powodującymi torsades de pointes.

Leki spowalniające rytm serca. Wiele leków może powodować bradykardię, w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy Ia, beta-blokery, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, glikozydy nasierdniakowe, pilokarpina oraz leki przeciwholinesterazowe.

Działania amiodaronu na inne leki. Amiodaron i/lub jego metabolit, dezetylamiodaron, hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinowe i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Ze względu na długotrwałe działanie amiodaronu takie interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Działania innych leków na amiodaron. Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą hamować metabolizm amiodaronu i w ten sposób zwiększać jego ekspozycję.

Inhibitory CYP3A4 (np. sok grejpfrutowy i niektóre leki) zazwyczaj nie są stosowane podczas leczenia amiodaronem.

Kombinacje przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Leki mogące indukować torsades de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu, patrz podsekcja „Niepolecane kombinacje”):

− leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydyna);

− leki przeciwarytmiczne klasy III (dofetylid, ibutylyd, sotalol);

− inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, citalopram, escytyalopram, difemanil, dolasetron dożylnie, domperydon, dronedaron, erytromycyna dożylnie, lewofloksacyna, mechytazyna, mizolastyna, winamina dożylnie, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna dożylnie, toremifenu.

Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Telaprewir. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa kardiomiocytów z ryzykiem nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości występowania niepożądanych reakcji amiodaronu w wyniku obniżenia jego metabolizmu.

Niepolecane kombinacje (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Sofosbuvir. Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami zawierającymi sofosbuvir może powodować ciężką, symptomatyczną bradykardię. Tę kombinację można stosować tylko w przypadku braku alternatywnych metod leczenia, przy starannym monitorowaniu podczas jednoczesnego stosowania tych leków (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie substratów CYP3A4 w osoczu krwi, co potencjalnie zwiększa toksyczność tych substratów.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężeń surowicy cyklosporyny poprzez zmniejszenie jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych.

Podczas leczenia amiodaronem należy przeprowadzać ilościowe oznaczanie stężenia cyklosporyny we krwi, monitorować funkcję nerek oraz dostosowywać dawkę cyklosporyny.

Dyltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady przedsionkowo-komorowej (blokady AV).

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne i EKG.

Fingolimod. Potencjacja efektów wywołanych przez bradykardię, możliwie z letalnym skutkiem. Szczególnie dotyczy to beta-blokerów hamujących mechanizmy adrenergicznej kompensacji. Po podaniu pierwszej dawki leku wymagane jest monitorowanie kliniczne i EKG przez 24 godziny.

Werapamil do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady AV.

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest staranne monitorowanie kliniczne i EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące indukować torsades de pointes (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest wcześniejsze ocenienie odcinka QT i prowadzenie monitorowania EKG.

Neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, dorperidol, flupentyksole, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperon, pipotiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklupentiksol). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Metadon. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny (przeciwwskazane kombinacje). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie komorowej tachyarytmii torsades de pointes (przyczyną wywołującą jest hipokaliemia). Przed podaniem leku należy skorygować wszelką hipokaliemię i prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne, kontrolując również poziom elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny w osoczu krwi.

Kombinacje wymagające środków ostrożności

Substraty białka P-glikoproteinowego. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteinowego. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z substratami białka P-glikoproteinowego będzie zwiększać ich stężenie we krwi.

Glikozydy nasierdniakowe. Hamowanie automatyzmu (nadmierna bradykardia) i zaburzenia przewodnictwa AV.

Podczas stosowania digoksyny obserwuje się zwiększenie poziomu digoksyny we krwi z powodu zmniejszenia klirensu digoksyny, co wymaga monitorowania EKG i stanu klinicznego. W razie potrzeby należy monitorować poziom digoksyny we krwi i dostosowywać dawkę digoksyny.

Dabigatran. Zwiększenie stężeń plazmatycznych dabigatranu z podwyższonym ryzykiem zjawisk hemoragicznych. Jeśli dabigatran jest stosowany po zabiegu chirurgicznym, należy prowadzić monitorowanie kliniczne i dostosowywać dawkę dabigatranu w razie potrzeby, ale nie powyżej 150 mg/dobę.

Ponieważ amiodaron ma długi okres półtrwania, interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenie substancji będących substratami CYP2C9, takich jak antagoniści witaminy K lub fenytoina, poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450 2C9.

Antagoniści witaminy K. Wzmocnienie działania antagonistów witaminy K i zwiększone ryzyko krwawień. Należy częściej oznaczać międzynarodowe znormalizowane stosunki (INR). Dawka antagonisty witaminy K powinna być dostosowywana podczas leczenia amiodaronem i przez 8 dni po zakończeniu leczenia.

Fenytoina (a także fosfenoitoyna). Zwiększenie stężeń plazmatycznych fenytoiny z objawami przedawkowania, szczególnie neurologicznymi (przyhamowanie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Należy prowadzić monitorowanie kliniczne, monitorować stężenie fenytoiny w osoczu krwi oraz w razie potrzeby dostosować dawkę fenytoiny.

Substraty CYP2D6: flekainid. Amiodaron zwiększa stężenia plazmatyczne flekainidu poprzez hamowanie cytochromu CYP2D6, dlatego należy dostosować dawkę flekainidu.

Substraty CYP3A4: amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie w osoczu substratów tego cytochromu, w wyniku czego zwiększa toksyczne działanie tych substratów.

Statyne (symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna). Przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna, zwiększa się ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy). W przypadku jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4.

Inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4 (lidokaina, takrolimus, syldenafil, midazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna, triazolam). Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie tych cząsteczek w osoczu krwi, co może prowadzić do zwiększenia ich toksyczności.

lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężeń plazmatycznych lidokainy, co może prowadzić do niepożądanych efektów neurologicznych i sercowych w wyniku hamowania przez amiodaron metabolizmu wątrobowego. Należy prowadzić EKG i monitorowanie kliniczne, a także w razie potrzeby ilościowe oznaczanie stężeń plazmatycznych lidokainy, w razie potrzeby – dostosowanie dawki lidokainy podczas leczenia amiodaronem i po jego odstawieniu.

Takrolimus. Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi poprzez hamowanie jego metabolizmu przez amiodaron. Należy przeprowadzać ilościowe oznaczanie stężenia takrolimusu we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawkę takrolimusu przy jednoczesnym stosowaniu z amiodaronem i po odstawieniu tego ostatniego.

Beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Beta-blokery stosowane w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernej bradykardii. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Zalecane jest regularne monitorowanie EKG i kliniczne.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Dyltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii lub blokady AV, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii i blokady AV, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne.

Niektóre makrolidy (azytromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Zalecane jest monitorowanie EKG i kliniczne podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Leki obniżające stężenie potasu: moczówki obniżające stężenie potasu (osobno lub w kombinacji), środki przeczyszczające stymulujące, amfoterycyna B (dożylne podanie), glukokortykosteroidy (stosowanie systemowe), tetrakozaktyd.

Zwiększone ryzyko arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes (hipokaliemia jest czynnikiem ryzyka). Należy usunąć hipokaliemię przed podaniem leku i prowadzić monitorowanie EKG, poziomu elektrolitów i monitorowanie kliniczne.

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężeń plazmatycznych amiodaronu i jego aktywnego metabolitu. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i, w razie potrzeby, monitorowanie EKG.

Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia niepożądanych efektów spowodowanych przez tamsulozynę w wyniku hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i, w razie potrzeby, dostosować dawkę tamsulozyny podczas leczenia inhibitorem enzymu i po zakończeniu jego stosowania.

Worykonazol. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie komorowej tachyarytmii torsades de pointes, ponieważ może występować zmniejszenie metabolizmu amiodaronu. Wymagane jest monitorowanie kliniczne i EKG oraz, w razie potrzeby, dostosowanie dawki amiodaronu.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi

Pilokarpina. Istnieje ryzyko rozwoju nadmiernej bradykardii (efekty kumulacyjne leków spowalniających rytm serca).

Особливости stosowania.

Efekty ze strony serca. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy wykonać EKG.

U pacjentów w podeszłym wieku w trakcie przyjmowania leku może nasilać się spowolnienie rytmu serca.

Amiodaron powoduje zmiany na EKG. Te wywołane amiodaronem zmiany obejmują wydłużenie odcinka QT w wyniku przedłużonej repolaryzacji, z możliwym pojawieniem się zęba U. Jest to objaw działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

Wystąpienie w trakcie leczenia blokady AV II lub III stopnia, blokady węzła zatokowego lub blokady bifascykuлярnej wymaga odstawienia leku. Rozwój blokady AV I stopnia wymaga wzmocnienia nadzoru nad pacjentem.

Opisywano przypadki wystąpienia arytmii lub nasilenia istniejącej arytmii, którą leczy się (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Taki proarytogeniczny efekt może wystąpić szczególnie przy obecności czynników sprzyjających wydłużeniu odcinka QT, w szczególności stosowanie niektórych kombinacji leków i/lub hipokaliemia (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia wywołanej przyjmowaniem leków tachykardii typu torsades de pointes w trakcie stosowania amiodaronu uważa się za niższe w porównaniu z innymi lekami przeciwarytmicznymi u pacjentów z takim samym stopniem wydłużenia odcinka QT.

Zaburzenia ze strony tarczycy. Ten lek zawiera jod, w związku z czym wpływa na wyniki niektórych wskaźników funkcji tarczycy (pochłanianie radioaktywnego jodu, poziomy jodu związanej z białkiem). Jednak wskaźniki funkcji tarczycy (T3, T4, wysokiej czułości analiza hormonu tyreotropowego (TSH)) pozostają interpretowalne.

Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z dysfunkcją tarczycy w wywiadzie. Oznaczenie stężenia TSH zaleca się u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem stosowania leku, a następnie regularnie w trakcie leczenia i przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku klinicznego podejrzenia dysfunkcji tarczycy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony płuc. Pojawienie się duszności lub nieproduktywnego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia, należy rozpatrywać jako możliwy objaw toksyczności leku dla płuc, np. rozwój zapalenia interpoczyńczego, i wymaga badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby. Zalecana jest regularna kontrola funkcji wątroby na początku przyjmowania leku, a następnie okresowo w trakcie leczenia amiodaronem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe. Amiodaron może powodować obwodową neuropatię czuciowo-ruchową lub neuropatię mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. W przypadku wystąpienia nieostrości widzenia lub zmniejszenia ostrości wzroku należy natychmiast wykonać pełne badanie okulistyczne, w tym oftalmoskopię. Rozwój neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego spowodowanych amiodaronem wymaga odstawienia leku, ponieważ kontynuacja leczenia może prowadzić do postępującego zaburzenia aż do ślepoty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ciężkie reakcje skórne. Mogą wystąpić zagrożujące życie lub nawet śmiertelne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolioza. Jeśli u pacjentów występują objawy wskazujące na rozwój tych stanów (np. postępujące wysypki skórne z pęcherzami lub zmiany błon śluzowych), należy natychmiast odstawić leczenie amiodaronem.

Ciężka bradykardia. U pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbwirem, samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania stosowanymi w leczeniu zapalenia wątroby typu C, takimi jak daklataswir, simprevir lub ledypaswir, obserwowano wystąpienie ciężkiej, potencjalnie zagrożonej dla życia bradykardii oraz ciężkich zaburzeń przewodnictwa sercowego. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków z amiodaronem nie jest zalecane.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z amiodaronem, należy dokładnie monitorować pacjentów na początku leczenia sofosbwirem samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania. Pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia bradyarytmii powinni być pod odpowiednią obserwacją przez co najmniej 48 godzin od rozpoczęcia leczenia sofosbwirem.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, odpowiedniego monitorowania wymagają również pacjenci, którzy odstawiли amiodaron kilka miesięcy przed rozpoczęciem leczenia sofosbwirem samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania.

Pacjenci otrzymujący te leki w leczeniu zapalenia wątroby typu C w połączeniu z amiodaronem, niezależnie od przyjmowania innych leków obniżających częstość skurczów serca, powinni być poinformowani o objawach bradykardii i ciężkich zaburzeń przewodnictwa sercowego oraz o tym, że w przypadku ich wystąpienia należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami. Kombinacje (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”) z takimi lekami jak:

• beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazana kombinacja) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności);
• werapamil i diltiazem

należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania niebezpiecznym dla życia arytmii komorowych.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu nie jest zalecane z następującymi lekami:

cyklosporyna, diltiazem (do wstrzykiwań) lub werapamil (do wstrzykiwań), niektóre leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna i pentamidyna), niektóre neuroleptyki (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, droperydol, flupentiksol, flufenazyna, haloperydol, lewomepromazyna, pimozyd, pipaperydon, pipotiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol), fluorochinolony (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulujące środki przeczyszczające, metadon lub fingolimod (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi. Ten lek zawiera monohydrat laktozy, dlatego nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy (rzadkie choroby dziedziczne).

Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia: ważne jest uwzględnienie wszelkich sytuacji, w których pacjent może mieć ryzyko wystąpienia hipokaliemii, ponieważ hipokaliemia może wywoływać efekty proarytogeniczne. Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu.

Niepożądane efekty wymienione poniżej są najczęściej związane z przyjmowaniem nadmiernych dawek leku; można ich uniknąć lub zminimalizować, starannie przestrzegając minimalnej dawki utrzymaniowej.

W trakcie leczenia pacjentom zaleca się unikanie ekspozycji na słońce lub stosowanie środków ochronnych przed promieniowaniem słonecznym.

Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu u dzieci nie były oceniane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Ze względu na możliwe podwyższenie progu defibrylacji i/lub progu stymulacji u pacjentów z wszczepionymi kardiowerterami-defibrylatorami lub stymulatorami serca, należy sprawdzić ten próg przed zastosowaniem amiodaronu oraz kilkakrotnie po rozpoczęciu jego stosowania, a także za każdym razem przy modyfikacji dawki leku.

Znieczulenie. Przed operacją należy uprzedzić anestezjologa, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Działania niepożądane przewlekłego leczenia amiodaronem mogą nasilać ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym. Efekty te obejmują w szczególności bradykardię, hipotensję tętniczą, zmniejszenie minutowego rzutu serca oraz zaburzenia przewodnictwa sercowego.

Ponadto, zaobserwowano niektóre przypadki ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej w wczesnym okresie pooperacyjnym u pacjentów przyjmujących amiodaron. W związku z tym zaleca się dokładny nadzór nad tymi pacjentami w trakcie sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przeszczepienie

W badaniach retrospektywnych u biorców przeszczepu zastosowanie amiodaronu przed wykonaniem przeszczepu serca było skojarzone ze zwiększonym ryzykiem pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PDP).

PDP to zagrożenie życia powikłanie po przeszczepie serca, które objawia się w pierwszych 24 godzinach po przeszczepie dysfunkcją lewej komory, prawej komory lub obu komór, dla której nie można zidentyfikować żadnej przyczyny wtórnej (patrz sekcja „Osobliwości stosowania”). Ciężka PDP może być nieodwracalna.

Należy rozważyć możliwość jak najwcześniejszego zastosowania alternatywnego leku przeciwarytmicznego przed przeszczepem u pacjentów oczekujących na przeszczep serca.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono żadnych efektów teratogennych, dlatego nie przewiduje się efektów malformacji u ludzi. Obecnie substancje wywołujące wady rozwojowe u ludzi okazały się teratogenne u zwierząt w dobrze przeprowadzonych badaniach na dwóch gatunkach.

Brakuje odpowiednich danych klinicznych do oceny możliwych efektów teratogennych lub fetotoksycznych amiodaronu przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia ciąży, nie przewiduje się wpływu na cewnik embrionalny, jeśli lek był stosowany przed tym czasem.

Nadmierna ilość jodu dostającego się do organizmu w trakcie stosowania tego leku może w okresie przyjmowania leku prowadzić do wystąpienia hipotyreozu u płodu lub nawet do rozwoju obrazu klinicznego hipotyreozu płodu (rozwój wola).

Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu, lek ten jest przeciwwskazany od II trymestru ciąży.

Okres karmienia piersią

Amiodaron i jego metabolity wraz z jodem wydzielają się w mleku matki w większej ilości niż występuje we krwi matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u niemowlęcia karmienie piersią jest przeciwwskazane w okresie leczenia amiodaronem.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie wstępne. Zwykle zalecana dawka leku to 200 mg (1 tabletka) 3 razy dziennie przez 8–10 dni. W niektórych przypadkach do leczenia wstępnego stosuje się wyższe dawki (4–5 tabletek dziennie), jednak zawsze przez krótki okres czasu i pod kontrolą EKG.

Leczenie utrzymane. Należy stosować minimalną dawkę skuteczną. W zależności od odpowiedzi pacjenta na lek dawka utrzymująca u dorosłych może wynosić od ½ tabletki dziennie (1 tabletka co 2 dni) do 2 tabletek dziennie.

Pacjenci w podeszłym wieku

Jak u wszystkich pacjentów, bardzo ważne jest stosowanie minimalnych dawek skutecznych. Pacjenci w podeszłym wieku mogą wykazywać zwiększoną wrażliwość na działanie leku Aritmil, nawet przy podawaniu zwykłych dawek. Szczególną uwagę należy poświęcić monitorowaniu funkcji tarczycy.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały ocenione, dlatego stosowanie leku u tej kategorii pacjentów nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Przypadki ostrego przedawkowania amiodaronu przy stosowaniu doustnym są niewystarczająco udokumentowane. Dostępne dane dotyczą kilku przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes, oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie powinno być objawowe. Biorąc pod uwagę profil farmakokinetyczny tego leku, zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez stosunkowo długi okres czasu.

Amiodaron i jego metabolity nie są usuwane za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Bardzo często (≥ 10 %); często (≥ 1 %, < 10 %); rzadko (≥ 0,1 %, < 1 %); bardzo rzadko (≥ 0,01 %, < 0,1 %); bardzo rzadko (< 0,01 %); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z zaburzeniami narządu wzroku

Bardzo często. Mikrodepozyty w rogówce (prawie u wszystkich dorosłych) zazwyczaj położone w okolicy pod tęczówką, nie wymagają odstawienia amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach mogą być związane z kolorowymi halami w oślepiającym świetle lub z zamazanym widzeniem.

Mikrodepozyty w rogówce to złożone odkładania lipidowe, które po odstawieniu leku są całkowicie odwracalne.

Bardzo rzadko. Neuropatia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego) z nieostrością i pogorszeniem wzroku oraz, na podstawie badania dna oka, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może postępować do bardziej lub mniej nasilonego obniżenia ostrości wzroku. Obecnie związek przyczynowo-skutkowy tego działania niepożądanego z przyjmowaniem amiodaronu nie został ustalony. Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego działania niepożądanego zaleca się odstawienie amiodaronu.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często. Fotosensybilizacja. Zaleca się unikanie oddziaływania promieniowania słonecznego (i promieniowania ultrafioletowego w ogóle) podczas stosowania leku.

Często. Pigmentacja skóry o odcieniu niebieskim lub niebiesko-szarym, pojawiająca się przy długotrwałym przyjmowaniu wysokich dawek dziennych leku i powoli zanikająca po jego odstawieniu (w ciągu 10–24 miesięcy).

Bardzo rzadko. Rumień na tle radioterapii. Wysypki skórne, zazwyczaj niemiespeczne. Dermatyt egfoliatywny, choć związek przyczynowo-skutkowy tego działania niepożądanego z przyjmowaniem leku nie został obecnie jednoznacznie ustalony. Alopecia.

Częstość nieznana. Zakażenie. Ciężkie, czasem śmiertelne, reakcje skórne, w tym toksyczny zespół martwiczy nabłonka (zespoł Lyella) i zespół Stevensa-Johnsona. Dermatyt pęcherzowy. Zespół DRESS (wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi).

Zaburzenia endokrynologiczne

Zaburzenia układu endokrynnego

Działania niepożądane ze strony tarczycy.

Bardzo często. O ile nie występują objawy kliniczne dysfunkcji tarczycy, „niezwiązane z przyjmowaniem leku” zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi (podwyższony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) nie wymagają odstawienia leku.

Często. Hipotyreozę charakteryzują typowe objawy: przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, apatia, senność. Znaczne podwyższenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Po zakończeniu leczenia amiodaronem normalna funkcja tarczycy stopniowo wraca w ciągu 1–3 miesięcy. Odstawienie leku nie jest konieczne: w przypadku, gdy stosowanie amiodaronu jest konieczne, leczenie tym lekiem można kontynuować w połączeniu z zastępczą terapią hormonalną hormonami tarczycy z zastosowaniem lewotyroksyny. Dawkę L-tyroksyny można dostosować w zależności od poziomu TSH.

Hipertyreozę trudniej rozpoznać: objawy są mniej wyraźne (nieznaczna utrata masy ciała bez wyraźnej przyczyny, niewystarczająca skuteczność leków przeciwwijątkowych i/lub przeciwarytmicznych); u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się objawy psychiczne, a nawet tężycę.

Znaczne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości potwierdza tę diagnozę. W takim przypadku należy obowiązkowo odstawić amiodaron, co zazwyczaj wystarcza do klinicznego wyrównania w ciągu 3–4 tygodni. Ponieważ poważne przypadki tego działania niepożądanego mogą być śmiertelne, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię.

W przypadku, gdy przyczyną problemów jest tężycza (bezpośrednio lub poprzez jej wpływ na wrażliwą równowagę mięśnia sercowego), zmienność skuteczności syntetycznych leków przeciwtarczycowych wymusza konieczność zalecenia przyjmowania wysokich dawek kortykosteroidów (1 mg/kg) przez wystarczająco długi okres (3 miesiące). Opisywano przypadki hipertyreoidy trwające kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu.

Inne zaburzenia endokrynologiczne

Bardzo rzadkie przypadki zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSAH), szczególnie gdy amiodaron stosuje się jednocześnie z lekami, które mogą indukować hiponatremię. Zobacz również „Wyniki badań”.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i osierdzia

Często. Opisywano przypadki rozlanego zapalenia śródmiąższowego lub alwegolarnego oraz obturacyjnego zapalenia oskrzelików z zapaleniem płuca typu sklerotycznego, czasem zakończone śmiertelnie. Pojawienie się duszności podczas wysiłku lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu (zwiększona zmęczalność, utrata masy ciała i nieznaczny wzrost temperatury ciała), wymaga badania rentgenowskiego oraz, w razie potrzeby, odstawienia leku, ponieważ te choroby płuc mogą prowadzić do włóknienia płuc.

Wczesne odstawienie amiodaronu, razem z terapią kortykosteroidami lub bez niej, prowadzi do stopniowego zaniku objawów. Objawy kliniczne zazwyczaj ustępują w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy).

Zanotowano kilka przypadków rozwoju zapalenia opłucnej, zazwyczaj skojarzonego z zapaleniem śródmiąższowym.

Bardzo rzadko. Skurcz oskrzeli u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową. Ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej, w pojedynczych przypadkach zakończony śmiercią, czasem w wczesnym okresie po zabiegu chirurgicznym (podejrzewano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu) (zobacz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Opisywano przypadki krwawienia płucnego, które w niektórych przypadkach mogą objawiać się kaszlem z krwią. Te działania niepożądane płucne często są skojarzone z zapaleniem płuc wywołanym przez amiodaron.

Zaburzenia układu nerwowego

Często. Drżenie rąk lub inna symptomatyka ekstrapiramidowa. Zaburzenia snu, w tym noce pełne koszmarów. Obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa lub mieszana neuropatia obwodowa.

Rzadko. Miopatia. Obwodowa neuropatia czuciowa, ruchowa lub mieszana oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się po kilku latach. Te działania niepożądane są zazwyczaj odwracalne po zakończeniu leczenia. Jednakże powrót do zdrowia może być niepełny, bardzo powolny i obserwowany dopiero po kilku miesiącach od zaprzestania przyjmowania leku.

Bardzo rzadko. Ataksja móżdżkowa. Dobroczynne śródczaszkowe nadciśnienie, ból głowy. W przypadku wystąpienia izolowanego bólu głowy należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia możliwej przyczyny.

Częstość nieznana. Zespół parkinsonizmu, parosmia.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Opisywano przypadki uszkodzenia wątroby. Te przypadki rozpoznawano na podstawie podwyższonego poziomu transaminaz w surowicy. Opisywano następujące działania niepożądane:

Bardzo często. Zazwyczaj umiarkowane i izolowane podwyższenie poziomu transaminaz (1,5–3 razy powyżej normy), które ustępuje po zmniejszeniu dawki leku lub nawet spontanicznie.

Często. Oste uszkodzenie wątroby z podwyższeniem poziomu transaminaz w surowicy krwi i/lub z żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem śmiertelna, wymagające odstawienia leku.

Bardzo rzadko. Przewlekłe uszkodzenie wątroby, wymagające długotrwałego leczenia. Zmiany histologiczne odpowiadają obrazowi pozorniealkoholowego zapalenia wątroby lub marskości wątroby. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne nie są wyraźne (zmienne powiększenie wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz we krwi 1,5–5 razy powyżej normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. W przypadku podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te zmiany kliniczne i biologiczne zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Zanotowano kilka odwracalnych przypadków takich zmian.

Zaburzenia serca

Często. Bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki.

Rzadko. Zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego (blok SA, blok AV różnego stopnia).

Bardzo rzadko. Nasilona bradykardia oraz, w wyjątkowych przypadkach, niewydolność węzła zatokowego, o których donoszono w kilku przypadkach (na tle dysfunkcji węzła zatokowego, u pacjentów w podeszłym wieku). Pojawienie się lub pogorszenie istniejącej arytmii, które czasem towarzyszy zatrzymanie pracy serca.

Częstość nieznana. Paroksystyczna tachykardia komorowa typu torsade de pointes.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Bardzo często. Umiarkowane zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, dysgezja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia lekiem i ustępują po zmniejszeniu jego dawki.

Częstość nieznana. Zapalenie trzustki/ostre zapalenie trzustki, suchość w ustach, zaparcia.

Zaburzenia gruczołów piersiowych i układu rozrodczego

Bardzo rzadko. Zapalenie przydatków jądra. Obecnie związek przyczynowo-skutkowy tego działania niepożądanego z przyjmowaniem tego leku nie został jednoznacznie ustalony.

Częstość nieznana. Obniżenie libidum.

Zaburzenia naczyń

Bardzo rzadko. Zapalenie naczyń.

Wyniki badań

Rzadko. Rzadkie przypadki hiponatremii mogą wskazywać na rozwój ZNSAH.

Bardzo rzadko. Uszkodzenie nerek z podwyższeniem stężenia kreatyniny w surowicy krwi.

Zaburzenia krwi i układu limfatycznego

Bardzo rzadko. Trombocytopenia.

Częstość nieznana. Neutropenia, agranulocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Zanotowano przypadki obrzęku naczynioruchowego i/lub pokrzywki.

Zaburzenia ogólne

Częstość nieznana. Zanotowano przypadki grzybicy, głównie grzybicy szpiku kostnego.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Częstość nieznana. Obniżenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Często. Obniżenie libidum.

Częstość nieznana. Zaburzenia świadomości, majaczenie, halucynacje.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Częstość nieznana. Czerwonego wilka.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur

Częstość nieznana. Pierwotna niewydolność przeszczepu po przeszczepieniu serca, potencjalnie śmiertelna (zobacz rozdział „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://аіsf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze; po 2 lub 5 blisterów w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Produkcyjny „Borszczygowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Miru, 17.