Alopurinol

ULOTKA DOŁĄCZONA DO OPAKOWANIA DLA LEKU ALOPURINOL (ALLOPURINOL)

Skład:

substancja czynna: alopurinol;

1 tabletka zawiera alopurinolu (w przeliczeniu na 100 % suchą substancję) – 100 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, białe lub prawie białe, o powierzchni płaskiej, z fasetą i ryflowane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w przypadku podagry. Leki hamujące wytwarzanie kwasu moczowego. Alopurinol. Kod ATX M04A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Alopurinol – lek przeciwpodagryczny, który hamuje syntezę kwasu moczowego i jego soli w organizmie. Lek charakteryzuje się specyficzną zdolnością do hamowania enzymu ksantynooksydazy, który uczestniczy w przekształcaniu hipoksantyny w ksantynę oraz ksantyny w kwas moczowy. W wyniku tego zmniejsza się stężenie uranów w osoczu krwi, co zapobiega ich odkładaniu się w tkankach i nerkach.

Alopurinol w organizmie przekształca się w oksypurinol (aloksyntynę), który również przeszkadza w tworzeniu kwasu moczowego, jednak jego aktywność jest mniejsza niż alopurinolu.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym alopurinol wchłania się szybko i w pełni. Prawie nie wchłania się w żołądku, wchłanianie zachodzi w dwunastopalcu i górnej części jelita cienkiego. W wyniku metabolizmu powstaje główny farmakologicznie aktywny metabolit – oksypurinol. Maksymalne stężenia oksypurinolu osiągane są po 3–4 godzinach, szybkość jego powstawania zależy od stopnia i tempa indywidualnego metabolizmu przedsystemowego. Alopurinol i oksypurinol praktycznie nie wiążą się z białkami osocza krwi. Okres półwydalenia alopurinolu z osocza krwi wynosi około 40 minut, oksypurinolu – 17–21 godzin. 80 % alopurinolu i oksypurinolu wydala się z moczem, 20 % – przez jelita. W przypadku niewydolności nerek okres półwydalenia oksypurinolu wydłuża się.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dla dorosłych:

• hiperurykemia (z poziomem kwasu moczowego w surowicy krwi 500 µmol/l (8,5 mg/100 ml) i wyższym, która nie poddaje się leczeniu dietetycznemu);
• choroby spowodowane podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi, szczególnie podagra, nefropatia uratowa i choroba kamica moczowa typu uratowego;
• wtórna hiperurykemia różnej etiologii, w tym przy łuszczycy;
• pierwotna i wtórna hiperurykemia w różnych hemoblastozach (ostrym białaczce, przewlekłej białaczce szpikowej, limfosarce);
• terapia cytotoksyczna nowotworów i chorób mieloproliferacyjnych.

Dla dzieci:

• nefropatia uratowa w wyniku leczenia białaczki;
• wtórna hiperurykemia różnej etiologii;
• wrodzona niedostateczność enzymatyczna, w szczególności zespół Lescha-Nyhana (częściowy lub całkowity deficyt fosforybulozylotransferazy hipoksantyny-guaniny) oraz wrodzony deficyt adenynofosforybulozylotransferazy.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na alopurinol lub inne składniki leku;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby lub nerek (klirens kreatyniny poniżej 2 ml/min);
• ostry napad podagry.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwzakrzepowe typu kumarynowego − nasilenie działania warfaryny i innych kumaryn, dlatego konieczna jest częstsza kontrola wskaźników krzepnięcia oraz możliwe zmniejszenie dawki leków przeciwzakrzepowych.

Azatiopryna, 6-merkaptopuryna − azatiopryna metabolizuje się do 6-merkaptopuryny, która jest inaktywowana przez ksyntynooksydazę. Jeśli 6-merkaptopuryna lub azatiopryna są stosowane jednocześnie z alopurinolem, inhibitorem ksyntynooksydazy, to hamowanie ksyntynooksydazy przedłuża ich aktywność. W rezultacie stężenia 6-merkaptopuryny lub azatiopryny w surowicy krwi mogą osiągnąć poziomy toksyczne, co może prowadzić do groźnego dla życia pancytopenii i mielosupresji. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania alopurinolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną. Jeśli jednoczesne stosowanie z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną jest klinicznie konieczne, dawkę należy zmniejszyć do jednej czwartej (25%) standardowej dawki 6-merkaptopuryny lub azatiopryny oraz zapewnić częste monitorowanie hematologiczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ). Pacjentom należy zalecić zgłaszanie wszelkich objawów lub objawów związanymi z zahamowaniem szpiku kostnego (niezwykłe siniaki lub krwawienia, ból gardła, gorączka).

Widarabina (arybozyd adeniny) − wydłuża się okres półtrwania z ryzykiem zwiększenia jej toksyczności. Tę kombinację należy stosować z ostrożnością.

Salicylany (w dużych dawkach), leki urikozuryczne (np. sulfinpirazon, probenecyd, benzbromaron) − możliwe zmniejszenie skuteczności terapeutycznej alopurinolu z powodu przyspieszonego wydalania jego głównego metabolitu – oksypurinolu. Ponadto alopurinol opóźnia wydalanie probenecydu. Należy skorygować dawki alopurinolu.

Chlorpropamid − przy zaburzeniach funkcji nerek zwiększa się ryzyko długotrwałej hipoglikemii, ponieważ alopurinol i chlorpropamid mogą konkurować o wydalanie w kanalikach nerkowych, co może wymagać zmniejszenia dawki chlorpropamidu.

Fenytoina − alopurinol może hamować metabolizm fenytoiny w wątrobie; kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Teofilina, kofeina − alopurinol w wysokich dawkach hamuje metabolizm i zwiększa stężenie teofiliny i kofeiny we krwi. Należy kontrolować poziomy teofiliny we krwi na początku leczenia alopurinolem lub przy zwiększeniu jego dawki.

Ampicylina, amoksycylina − zwiększa się częstość występowania reakcji alergicznych, w tym wyprysków skórnych u pacjentów otrzymujących jednocześnie alopurinol, w porównaniu z pacjentami, którzy nie otrzymują tej kombinacji. Dlatego pacjentom przyjmującym alopurinol należy stosować inne antybiotyki.

Cyklosporyna − możliwe zwiększenie stężenia cyklosporyny we krwi i tym samym zwiększenie jej toksyczności, szczególnie nefrotoksyczności.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyna, mechloretamina) − zwiększone ryzyko mielosupresji u pacjentów z chorobami nowotworowymi (poza białaczką) przy stosowaniu razem z alopurinolem w porównaniu z monoterapią tych leków, dlatego badania krwi należy kontrolować w krótkich odstępach czasu. Jednakże w dobrze kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów otrzymujących te cytotoksyczne leki nie stwierdzono, aby alopurinol zwiększał toksyczność tych leków.

Didanozyna − alopurinol zwiększa ryzyko jej toksyczności; u zdrowych ochotników i u chorych zakażonych HIV, którzy otrzymywali didanozynę, Cmax didanozyny we krwi i wartość AUC zwiększały się około dwukrotnie przy wspomaganej terapii z alopurinolem (300 mg/doba), okres półtrwania terminalny nie zmieniał się. Jednoczesne stosowanie tych leków zazwyczaj nie jest zalecane. Jeśli wspomagane stosowanie jest nieuniknione, może być konieczne zmniejszenie dawki didanozyny, a stan pacjentów należy dokładnie monitorować.

Diuretyki, w tym tiazydowe, oraz pokrewne leki − zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Opisywano interakcję między alopurinolem a furosemidem, prowadzącą do zwiększenia stężenia moczyn w surowicy krwi i oksypurinolu we krwi.

Kapacytabina − producent kapacytabiny zaleca unikanie jednoczesnego stosowania z alopurinolem.

Inhibitory ACE, w tym kaptopril − zwiększone ryzyko wystąpienia hematotoksycznych reakcji, takich jak leukopenia, oraz reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji skórnych, szczególnie przy przewlekłej niewydolności nerek.

Antacidy − alopurinol należy przyjmować co najmniej 3 godziny przed przyjęciem wodorotlenku glinu.

Szczególne środki ostrożności.

Podwyższona wrażliwość.

Reakcje nadwrażliwości po stosowaniu alopurinolu mogą mieć różnorodny przebieg, w tym wyprysk makularny lub plamniczo-grudkowy, a także groźne dla życia reakcje (zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznego nekrolytycznego zapalenia naskórka (TEN), zespołu nadwrażliwości, znanego jako zespół DRESS (wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi)). Należy NATYCHMIAST przerwać stosowanie alopurinolu przy pierwszych objawach wysypek skórnych lub innych oznakach nadwrażliwości (zmiany w błonach śluzowych oczu, jamy ustnej lub narządów płciowych, gorączka, limfadenopatia, erozje skóry), aby zapobiec rozwojowi cięższych reakcji nadwrażliwości. Jeśli w dowolnym czasie trwania leczenia rozwinie się zespół DRESS lub SJS/TEN, alopurinol należy odstawić NA ZAWSZE. Możliwe jest stosowanie kortykosteroidów w leczeniu reakcji nadwrażliwości.

Najwyższe ryzyko wystąpienia SJS/TEN obserwuje się w pierwszych tygodniach leczenia.

Allela HLA-B*5801.

W retrospektywnych farmakogenetycznych badaniach przypadków i kontroli obecność allelu HLA-B*5801 została zidentyfikowana jako czynnik genetyczny ryzyka (marker genetyczny) dla powiązanych z alopurinolem przypadków SJS/TEN (i być może innych poważnych reakcji nadwrażliwości) u Chińczyków Han, Tajców, Koreańczyków, Japończyków oraz pacjentów pochodzenia europejskiego. Częstość występowania tego markera genetycznego istotnie różni się w różnych grupach etnicznych (od 20–30% nosicieli allelu wśród Chińczyków Han, Afrykanów, Indian do 12% w populacji Koreańczyków i do 1–2% wśród przedstawicieli rasy europejskiej, Japończyków).

Jeśli pacjent jest znanym nosicielem allelu HLA-B*5801, nie należy rozpoczynać stosowania alopurinolu. Jeśli nie ma innych akceptowalnych możliwości terapeutycznych, kwestia przepisania alopurinolu może być rozważana tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko.

Pacjenci z przewlekłymi zaburzeniami funkcji nerek i jednoczesnym stosowaniem diuretyków, w szczególności tiazydowych, mogą mieć zwiększone ryzyko rozwoju reakcji nadwrażliwości związanych z alopurinolem, w tym SJS/TEN.

Wymagana jest szczególna czujność w kierunku pojawienia się objawów zespołu DRESS lub SJS/TEN. Pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności natychmiastowego i ostatecznego przerwania leczenia alopurinolem przy pierwszych objawach objawów nadwrażliwości.

Alopurinol należy stosować z szczególną ostrożnością:

• przy zaburzeniach funkcji nerek i wątroby – wymagana jest stała kontrola lekarska, dawki alopurinolu należy obniżyć zgodnie z odpowiednimi zaleceniami;
• u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami hematopoezy;
• u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca, którzy otrzymują inhibitory ACE i/lub diuretyki, ze względu na możliwość współistniejących zaburzeń funkcji nerek.

Bezobjawowa hiperurykemia zazwyczaj nie jest uważana za wskazanie do stosowania alopurinolu, ponieważ zazwyczaj wystarczające jest przestrzeganie odpowiedniej diety i odpowiedniego reżimu picia.

Nie zaleca się stosowania leku przy stężeniu kwasu moczowego poniżej 500 µmol/l (odpowiada 8,5 mg/100 ml) przy przestrzeganiu zaleceń dietetycznych i braku ciężkiego uszkodzenia nerek. Należy unikać produktów o wysokiej zawartości puryn (np. przysmaki: nerki, mózg, wątroba, serce i język; wywary mięsne oraz alkohol, szczególnie piwo).

Podczas leczenia alopurinolem należy utrzymywać diurezę na poziomie nie mniejszym niż 2 l na dobę, przy czym odczyn moczu powinien być obojętny lub lekko zasadowy, ponieważ zapobiega to wytrącaniu się uranów i powstawaniu kamieni. W tym celu alopurinol można przepisać w połączeniu z lekami alkalizującymi mocz.

Ostry napad podagry: leczenia alopurinolem nie należy rozpoczynać przed całkowitym ustąpieniem napadu, ponieważ może to sprowokować kolejne napady.

Na początku leczenia alopurinolem, podobnie jak przy innych lekach urkozurycznych, możliwe są ostre napady podagry spowodowane mobilizacją dużej ilości kwasu moczowego. Dlatego w celu zapobiegania napadom podagry zaleca się jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwbólowych (z wyjątkiem kwasu acetylosalicylowego lub salicylanów) lub kolchicyny przez co najmniej pierwsze 4 tygodnie.

Jeśli ostry napad podagry wystąpi u pacjentów, którzy już przyjmują alopurinol, leczenie lekiem należy kontynuować w tej samej dawce, a ostry napad należy leczyć odpowiednimi lekami przeciwzapalnymi.

Poziom kwasu moczowego w surowicy krwi należy regularnie kontrolować.

Depozyty ksenynowe: w warunkach, gdy szybkość powstawania form uranowych znacznie wzrasta (np. podczas radioterapii lub chemioterapii nowotworów, w zespole Lescha-Nyhana), absolutne stężenie ksenynu w moczu może rzadko istotnie wzrosnąć i spowodować jego odkładanie się w dróg moczowych. To ryzyko można zminimalizować poprzez odpowiednie nawadnianie w celu utrzymania wystarczającej diurezy, osiągnięcie optymalnego rozcieńczenia moczu oraz alkalizację moczu.

W celu zapobiegania hiperurykemii pacjentom z chorobami nowotworowymi, zespołem Lescha-Nyhana zaleca się przepisanie alopurinolu przed rozpoczęciem radioterapii lub chemioterapii. W takich przypadkach należy stosować minimalną skuteczną dawkę.

Odpowiednie leczenie alopurinolem może spowodować rozpuszczenie dużych kamieni uranowych w nerkach i ich przedostanie się do dróg moczowych (kolka nerkowa) z możliwym ich zablokowaniem.

Zaburzenia funkcji tarczycy

Przy długotrwałym leczeniu alopurinolem u pacjentów (5,8%) obserwowano wzrost stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) (>5,5 µIU/ml). Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu alopurinolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji tarczycy.

Należy unikać jednoczesnego stosowania alopurinolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną, ponieważ donoszono o przypadkach śmiertelnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Tabletki Alopurinolu zawierają laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem niewchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania alopurinolu w czasie ciąży. Ponieważ alopurinol wpływa na metabolizm puryn, a potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, alopurinol jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Alopurinol przenika do mleka matki, dlatego lek nie powinien być przyjmowany w czasie karmienia piersią. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Do ustalenia indywidualnej reakcji na lek należy powstrzymać się od kierowania pojazdami lub innymi maszynami ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy, senności lub ataksji.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować po posiłku, nie żując, popijając dużą ilością wody.

Dorosłym i dzieciom od 10 roku życia dawkę dobową należy ustalać indywidualnie, w zależności od poziomu kwasu moczowego w osoczu. Alopurinol należy stosować w niskich dawkach, np. 100 mg/ dobę, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, a dawkę należy zwiększać jedynie w przypadku niewystarczającego obniżenia poziomu moczynianów w osoczu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Zwykle dawka dobowa wynosi 100–300 mg/ dobę. W razie potrzeby początkową dawkę można stopniowo zwiększać o 100 mg co 1–3 tygodnie, aż do osiągnięcia optymalnego efektu. Dawka utrzymaniowa wynosi zazwyczaj 200–600 mg/ dobę. W niektórych przypadkach dawkę leku można zwiększyć do 600–800 mg/ dobę.

Jeśli dawka dobowa przekracza 300 mg, należy ją podzielić na 2–4 równe dawki.

Podczas zwiększania dawki należy kontrolować poziom oksupurinolu w osoczu, który nie powinien przekraczać 15 µg/ml (100 µmol).

Maksymalna pojedyncza dawka wynosi 300 mg, maksymalna dawka dobowy – 800 mg.

Dzieciom w wieku od 3 do 6 lat przepisuje się dawkę dobową 5 mg/kg masy ciała, dzieciom w wieku od 6 do 10 lat – 10 mg/kg masy ciała. Lek podaje się trzykrotnie dziennie, maksymalna dawka dobowa – 400 mg.

Niewydolność nerek

Leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej 100 mg i zwiększać ją tylko w przypadku niewystarczającej skuteczności leku. Dobierając dawkę, należy kierować się wartością klirensu kreatyniny:

Pacjentom poddawanym hemodializie po każdej sesji hemodializy (2–3 razy w tygodniu) należy podawać 300–400 mg Alopurinolu.

W celu zapobiegania hiperurykemii podczas terapii cytotoksycznej nowotworów i chorób mieloproliferacyjnych Alopurinol należy podawać w dawce 400 mg na dobę. Lek należy przyjmować 2–3 dni przed rozpoczęciem lub równocześnie z terapią przeciwnowotworową i kontynuować przyjmowanie przez kilka dni po zakończeniu leczenia specyficznego.

Ważne jest zapewnienie odpowiedniej hiperhydratacji w celu utrzymania optymalnego diurezy oraz alkalizacji moczu w celu zwiększenia rozpuszczalności moczanów w moczu.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby podstawowej.

Pacjenci w wieku podeszłym

W przypadku braku konkretnych danych należy stosować minimalne dawki skuteczne.

W przypadku upostępowania funkcji wątroby dawkę leku należy zmniejszyć do minimalnej skutecznej.

Dzieci

Leku nie należy stosować u dzieci poniżej 3. roku życia.

Przedawkowanie

Zgłaszano przypadki przyjęcia 22,5 g alopurinolu bez dalszych negatywnych reakcji. Po przyjęciu 20 g alopurinolu u innego pacjenta zaobserwowano takie objawy jak nudności, wymioty, biegunka i zawroty głowy. Po długotrwałym przyjmowaniu 200–400 mg alopurinolu na dobę przez pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek opisano ciężkie objawy zatrucia (reakcje skórne, gorączka, zapalenie wątroby, eozynofilia i nasilenie niewydolności nerek).

Wchłonięcie dużej ilości alopurinolu może prowadzić do istotnego hamowania aktywności ksantynooksydazy, co nie powinno powodować żadnych niepożądanych skutków. Jednak w przypadku jednoczesnego stosowania z adenozyną arabinową, 6-merkaptopuryną lub azatiopryną zwiększa się toksyczność tych leków, a przyjmowanie alopurinolu wiąże się ze znacznymi skutkami ubocznymi.

Objawy: nudności, wymioty, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, senność, ból brzucha. W pojedynczych przypadkach – niewydolność nerek, zapalenie wątroby.

Leczenie: objawowe, należy podjąć działania wspierające. Odpowiednia hiperhydratacja sprzyja wydalaniu alopurinolu i jego metabolitów poprzez utrzymanie optymalnego diurezy. W razie potrzeby – hemodializa. Nieznany jest specyficzny przeciwdziałacz.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas stosowania alopurinolu to wysypki skórne. Częstość występowania działań niepożądanych wzrasta przy zaburzeniach funkcji nerek i/lub wątroby lub przy jednoczesnym stosowaniu z ampicylina lub amoksycylina.

Częstość występowania działań niepożądanych może zależeć od choroby, dawki leku oraz oddziaływania z innymi lekami.

Na początku leczenia alopurinolem mogą występować napady podagry spowodowane mobilizacją kwasu moczowego z tophi podagrycznych i innych zbiorników.

Ocena działań niepożądanych oparta jest na informacji dotyczącej częstości ich występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny (szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby).

Rzadko:

• ciężkie uszkodzenie szpiku kostnego (trombocytopenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna).

Bardzo rzadko:

• leukopenia, leukocytoza, granulocytoza, eozynofilia, anemia hemolityczna, zaburzenia krzepliwości krwi, ostra prawdziwa erytrocytarna aplazja.

Układ odpornościowy.

Rzadko:

• reakcje nadwrażliwościowe, w tym reakcje skórne.

Bardzo rzadko:

• limfadenopatia, w tym angioimmunoblastyczny chłoniak T-komórkowy (zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leku); anafilaksja, w tym szok anafilaktyczny;
• artregia.

Zgłaszano rozwój zespół nadwrażliwościowego typu opóźnionego (zespołu DRESS) z gorączką, wysypką, zapaleniem naczyń, limfadenopatią, pseudolimfomą, artregią, leukopenią, eozynofilią, hepato-splenomegalią, nieprawidłowymi testami funkcji wątroby oraz zespołem zanikania dróg żółciowych (zniszczenie i zanikanie wewnątrzwątrobowych przewodów żółciowych), występujących w różnych kombinacjach. Inne narządy również mogą być uszkodzone (np. wątroba, płuca, nerki, trzustka, mięsień sercowy, jelito grube). W przypadku wystąpienia takich reakcji (mogą one pojawić się w dowolnym czasie trwania leczenia) stosowanie alopurinolu należy natychmiast i na stałe przerwać.

Pacjentom z zespołem nadwrażliwościowym oraz SJS/TEN nie należy ponownie stosować leczenia. Kortykosteroidy mogą być pomocne w wyeliminowaniu skórnych reakcji nadwrażliwościowych. Przy wystąpieniu uogólnionych reakcji nadwrażliwościowych zazwyczaj obserwuje się zaburzenia funkcji nerek i/lub wątroby, szczególnie w przypadku śmiertelnego skutku.

Skóra i tkanka podskórna.

Często:

• wysypka.

Rzadko:

• egzfoliatywny zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz.

Bardzo rzadko:

• naczyniowy obrzęk (może wystąpić z/ bez objawów uogólnionej reakcji nadwrażliwościowej), ustalona erytema lekowa, łysienie, wybielanie/zmiana koloru włosów.

Nieznane:

• reakcja lekowa typu lihenoidnego.

Reakcje skórne są najbardziej powszechnymi reakcjami i mogą wystąpić w dowolnym okresie leczenia. Mogą objawiać się w postaci swędzenia, wysypki makulopapularnej, purpurowej, czasem z łuszczem, a rzadko jako egzfoliatywny zapalenie skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczny epidermalny nekroliz (TEN). Najwyższe ryzyko rozwoju SJS/TEN lub innych ciężkich reakcji nadwrażliwościowych występuje w pierwszych tygodniach leczenia. Najlepsze efekty eliminacji takich reakcji osiąga się dzięki wczesnej diagnostyce i natychmiastowemu przerwaniu stosowania wszelkich podejrzanych leków. Stosowanie alopurinolu należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia takich reakcji. Po ustąpieniu łagodnych objawów stosowanie alopurinolu można w razie potrzeby wznowić w niskiej dawce (np. 50 mg/dobę) z stopniowym jej zwiększaniem. Wykazano, że obecność allelu HLA-B*5801 wiąże się z ryzykiem rozwoju związanego z alopurinolem zespołu nadwrażliwościowego i SJS/TEN. Dowody na skuteczność genotypowania jako narzędzia skriningowego przy podejmowaniu decyzji o leczeniu alopurinolem nie są ustalone. Jeśli podczas stosowania alopurinolu wysypka nawraca, lek należy natychmiast odstawić, ponieważ mogą wystąpić bardziej poważne reakcje nadwrażliwościowe (patrz sekcja „Działania niepożądane. Układ odpornościowy”). Jeśli nie można wykluczyć rozwoju SJS/TEN lub innych ciężkich reakcji nadwrażliwościowych, nie należy ponownie stosować alopurinolu z powodu ryzyka ciężkiej reakcji lub nawet skutku śmiertelnego. Kliniczna diagnoza SJS/TEN pozostaje podstawą do podjęcia decyzji. Jeśli takie reakcje wystąpią w dowolnym czasie trwania leczenia, stosowanie alopurinolu należy natychmiast i na stałe przerwać.

Zakażenia i inwazje.

Bardzo rzadko:

• furunkuloza.

Zaburzenia metaboliczne.

Bardzo rzadko:

• cukrzyca, hiperlipidemia.

Na początku leczenia możliwe są reaktywne napady podagry.

Zaburzenia psychiczne.

Bardzo rzadko:

• depresja.

Układ nerwowy.

Bardzo rzadko:

• ból głowy, ataksja, śpiączka, neuropatie, drgawki, zapalenia nerwów obwodowych, parestezje, porażenia, senność, zaburzenia wrażliwości smakowej;
• zawroty głowy.

Nieznane:

• oponowe zapalenie mózgu bezprzyczynowe.

Narządy wzroku.

Bardzo rzadko:

• zaćma (szczególnie u pacjentów starszych, przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek), makulopatia, zaburzenia widzenia.

Narządy słuchu i układ przedsionkowy.

Bardzo rzadko:

• zawroty głowy.

Układ sercowo-naczyniowy.

Bardzo rzadko:

• dławica piersiowa, bradykardia, nadciśnienie tętnicze;
• zapalenie naczyń.

Układ pokarmowy.

Nieczęsto:

• nudności, wymioty (można uniknąć, przyjmując alopurinol po posiłku), biegunka.

Bardzo rzadko:

• zmiana rytmu wypróżnień, zapalenie jamy ustnej, steatorea, wymioty z krwią;
• ból brzucha.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Nieczęsto:

• bezobjawowe podwyższenie wskaźników testów funkcji wątroby.

Dysfunkcja wątroby (zazwyczaj odwracalna po odstawieniu leku) może wystąpić bez wyraźnych objawów uogólnionych reakcji nadwrażliwościowych.

Rzadko:

• zapalenie wątroby (w tym nekroza wątroby i zapalenie wątroby granulomatyczne), ostre zapalenie dróg żółciowych.

Układ moczowy.

Bardzo rzadko:

• zapalenie śródmiąższowe nerek, krwiomocz, uremia;
• kamica nerkowa.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Bardzo rzadko:

• ginekomastia, impotencja, bezpłodność u mężczyzn;
• nocne oddawanie moczu.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna.

Bardzo rzadko:

• miopatia/mialgia, odkładanie ksenocyn w tkankach, w tym w mięśniach.

Zaburzenia ogólne.

Bardzo rzadko:

• osłabienie, gorączka, uczucie niedobytu, obrzęki.

Gorączka może wystąpić z/ bez objawów uogólnionych reakcji nadwrażliwościowych.

Badania laboratoryjne

Często:

• Podwyższenie stężenia TSH we krwi.

Wykrycie podwyższonego stężenia hormonu tropowego tarczycy (TSH) w odpowiednich badaniach nie wskazywało na wpływ na poziom wolnego T4 ani nie wykazywało stężenia TSH wskazującego na hipotyreozę podkliniczną.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 5 blisterów w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Produkcyjny „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Centralna, 113-A.