Adzovi™

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LĘKU ADZOVİ™ (AJOVY®)

Skład:

substancja czynna: fremanezumab;

1 strzykawka wstępnie napełniona (1,5 ml roztworu) zawiera fremanezumab 225 mg;

substancje pomocnicze: L-histydyna, chlorku L-histydyny monohydrat, sacharoza, dwusodowa sól kwasu etylenodiaminotetraoctowego (EDTA) dwuwodny, polisorbat 80, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty lub lekko mleczny, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści peptydu kodowanego przez gen kalcitoniny. Kod ATC N02CD03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Fremanezumab to humanizowane monoklonalne przeciwciało IgG2Δa/kappa, uzyskane na podstawie mysiego prekursora. Fremanezumab selektywnie wiąże się z peptydem CGRP (CGRP – peptyd kodowany przez gen kalcitoniny) i blokuje wiązanie obu izoform CGRP (α- i β-CGRP) z receptorem CGRP. Dokładny mechanizm działania, dzięki któremu fremanezumab zapobiega napadom migreny, nie jest znany, jednak uważa się, że zapobieganie migrenie następuje poprzez modulację układu nerwu trójdzielnego. Stwierdzono, że podczas migreny poziomy CGRP znacząco wzrastają i powracają do wartości normalnych wraz z ustępowaniem bólu głowy.

Fremanezumab charakteryzuje się wysoką specyficznością wobec CGRP i nie wiąże się z pokrewnymi cząsteczkami (takimi jak amylin, kalcytoksyna, intermedyna i adrenomedulina).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Skuteczność fremanezumabu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach fazy III trwających 12 tygodni, w których uczestniczyli dorośli pacjenci z migreną epizodyczną (Badanie 1) i przewlekłą (Badanie 2). Pacjenci uczestniczący w badaniach mieli rozpoznanie migreny ustalone co najmniej od 12 miesięcy (zarówno z aurą, jak i bez) zgodnie z kryteriami diagnostycznymi Międzynarodowej Klasyfikacji Bólu Głowy (ICHD-III). Z badań wykluczano pacjentów w wieku podeszłym (>70 lat), pacjentów stosujących opioidy lub barbiturany więcej niż 4 dni w miesiącu oraz pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami krążenia mózgowego i zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi w wywiadzie.

Badanie z zastosowaniem fremanezumabu u pacjentów z migreną epizodyczną (Badanie 1)

Skuteczność fremanezumabu u pacjentów z migreną epizodyczną oceniano w randomizowanym, wieloośrodkowym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu trwającym 12 tygodni (Badanie 1). Do badania zakwalifikowano dorosłych pacjentów z wywiadem migreny epizodycznej (do 15 dni bólu głowy miesięcznie). 875 pacjentów (742 kobiety i 133 mężczyzn) zostało losowo przydzielonych do jednej z trzech grup badawczych: 675 mg fremanezumabu co trzy miesiące (kwartalnie, n=291), 225 mg fremanezumabu raz na miesiąc (miesięcznie, n=290) lub placebo miesięcznie (n=294) w formie wstrzykiwań podskórnych. Rozkład pacjentów w poszczególnych grupach badawczych pod względem cech demograficznych i wyjściowych cech choroby był proporcjonalny i porównywalny. Średni wiek pacjentów wynosił 42 lata (zakres: 18–70 lat), 85% to kobiety, 80% to osoby rasy europejskiej. W momencie zakwalifikowania do badania średnia częstość napadów migreny wynosiła około 9 dni miesięcznie. W trakcie badania pacjentom umożliwiono stosowanie leków do terapii przerywającej migrenę. Podgrupie pacjentów (21%) umożliwiono również stosowanie jednego powszechnie stosowanego środka zapobiegawczego (blocznik beta-adrenergiczny, bloker kanału wapniowego/benzocyklohepten, lek przeciwdrgawkowy, antydepresant). 19% pacjentów wcześniej stosowało topiramate. 12-tygodniowy okres leczenia w warunkach podwójnie ślepych ukończył 791 pacjentów.

Pierwotnym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana średniej liczby dni z migreną w okresie 12 tygodni leczenia, przeliczona na średnią miesięczną liczbę dni, w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Główne punkty końcowe wtórne to: zmniejszenie liczby dni migreny co najmniej o 50% w porównaniu z wartością wyjściową (odsetek odpowiedzi 50%), średnia zmiana wyniku MIDAS ocenianego przez pacjentów w porównaniu z wartością wyjściową oraz zmiana średniej miesięcznej liczby dni stosowania leków do terapii przerywającej migrenę w porównaniu z wartością wyjściową. W porównaniu z placebo oba schematy stosowania fremanezumabu – zarówno miesięczny, jak i kwartalny – wykazały statystycznie i klinicznie istotne poprawy w kluczowych punktach końcowych w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Efekt ten był obserwowany już w pierwszym miesiącu i utrzymywał się przez cały okres leczenia.

Tabela 1. Główne wskaźniki skuteczności w Badaniu 1 u pacjentów z migreną epizodyczną

CI – przedział ufności; MADM – liczba dni stosowania leków na migrenę w ciągu miesiąca; MHD – liczba dni bólu głowy o umiarkowanym lub większym nasileniu w ciągu miesiąca; MIDAS – skala oceny zaburzeń adaptacyjnych przy migrenie; MMD – liczba dni migreny w ciągu miesiąca; SD – odchylenie standardowe; TD – różnice związane z leczeniem; p – wartość „p” przy porównaniu z placebo.

a Dla wszystkich punktów końcowych średnia zmiana i CI oparte są na modelu ANCOVA, gdzie terapia, płeć, region oraz stosowanie środków profilaktycznych przed rozpoczęciem badania (tak/nie) są traktowane jako efekty stałe, a odpowiednie wartości wyjściowe oraz liczba lat od początku migreny jako kowariate.

b Różnice związane z leczeniem oparte są na analizie MMRM, gdzie terapia, płeć, region, stosowanie środków profilaktycznych przed rozpoczęciem badania (tak/nie), miesiąc, miesiąc leczenia są traktowane jako efekty stałe, a odpowiednie wartości wyjściowe oraz liczba lat od początku migreny jako kowariate.

Badanie stosowania fremanezumabu w przewlekłej migrenie (Badanie 2)

Stosowanie fremanezumabu w przewlekłej migrenie oceniano w randomizowanym, wieloośrodkowym, kontrolowanym placebo, podwójnie ślepym badaniu trwającym 12 tygodni (Badanie 2). Do populacji badawczej zakwalifikowano dorosłych pacjentów z wywiadem przewlekłej migreny (15 lub więcej dni bólu głowy miesięcznie). Ogółem zakwalifikowano 1130 pacjentów (991 kobiet i 139 mężczyzn) do otrzymywania terapii według jednego z trzech schematów: fremanezumab w dawce początkowej 675 mg, a następnie 225 mg fremanezumabu raz w miesiącu (miesięczny schemat, n=379), fremanezumab 675 mg co trzy miesiące (kwartalny schemat, n=376) lub placebo miesięczne (n=375) w formie podskórnych wstrzyknięć. Dane demograficzne oraz wyjściowe cechy choroby były proporcjonalne i porównywalne we wszystkich grupach badawczych. Średni wiek pacjentów wynosił 41 lat (zakres: 18–70 lat), 88% stanowiły kobiety, 79% to osoby o cechach rasy europejskiej. Średnia częstość bólu głowy przed rozpoczęciem badania wynosiła około 21 dni na miesiąc (z czego 13 dni charakteryzowało się co najmniej umiarkowanym nasileniem). W trakcie badania pacjenci mogli stosować leki na migrenę w terapii przerywającej. Podgrupie pacjentów (21%) umożliwiono również stosowanie jednego powszechnie stosowanego środka profilaktycznego (beta-bloker, bloker kanału wapniowego/benzocyklohepten, antydepresant, lek przeciwdrgawkowy). 30% pacjentów wcześniej stosowało topiramate, 15% – onabotulotoxin A. 1034 pacjentów ukończyło 12-tygodniowy okres leczenia w warunkach podwójnie ślepych.

Pierwotnym punktem końcowym skuteczności była zmiana w ciągu 12-tygodniowego okresu leczenia średniej liczby dni bólu głowy o co najmniej umiarkowanym nasileniu, przeliczona na średnią miesięczną wartość, w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Głównymi wtórnymi punktami końcowymi były: zmniejszenie o co najmniej 50% liczby dni bólu głowy o umiarkowanym lub większym nasileniu miesięcznie w porównaniu z wartościami wyjściowymi (odsetek odpowiedzi 50%), średnia zmiana wyników w skali NIT-6 według oceny pacjentów w porównaniu z wartością wyjściową oraz zmiana średniej miesięcznej liczby dni stosowania leków na migrenę w terapii przerywającej w porównaniu z wartością wyjściową. W porównaniu z placebo oba schematy stosowania fremanezumabu – miesięczny i kwartalny – wykazały istotną statystycznie i klinicznie poprawę w kluczowych punktach końcowych w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Efekt ten był obserwowany już w pierwszym miesiącu i utrzymywał się przez cały okres leczenia.

Tabela 2. Główne wskaźniki skuteczności w Badaniu 2 u pacjentów z przewlekłą migreną

CI – przedział ufności; HIT-6 – test oceny wpływu bólu głowy na jakość życia; MAHMD – liczba dni stosowania leków na migrenę w miesiącu; MHD – liczba dni bólu głowy co najmniej umiarkowanego nasilenia w miesiącu; MMD – liczba dni migreny w miesiącu; SD – odchylenie standardowe; TD – różnice związane z leczeniem; p – wartość „p” przy porównaniu z placebo.

a Dla wszystkich punktów końcowych średnie zmiany i CI oparte są na modelu ANCOVA, gdzie terapia, płeć, region oraz stosowanie środków profilaktycznych przed rozpoczęciem badania (tak/nie) wykorzystywane są jako efekty stałe, a odpowiednie wartości wyjściowe oraz liczba lat od początku migreny jako kowariaty.

b Różnice związane z leczeniem oparte są na analizie MMRM, gdzie terapia, płeć, region, stosowanie środków profilaktycznych przed rozpoczęciem badania (tak/nie), miesiąc, miesiąc leczenia wykorzystywane są jako efekty stałe, a odpowiednie wartości wyjściowe oraz liczba lat od początku migreny jako kowariaty.

Prawie 52% pacjentów w badaniu wykazywało nadmierne stosowanie leków na migrenę. U tych chorych różnica związane z leczeniem w zakresie zmniejszenia miesięcznej liczby dni bólu głowy (MHD) co najmniej umiarkowanego nasilenia między fremanezumabem 675 mg co kwartał a placebo wynosiła -2,2 dnia (95% CI: -3,14, -1,22), a między fremanezumabem 225 mg miesięcznie z dawką początkową 675 mg a placebo -2,7 dnia (95% CI: -3,71, -1,78).

Badaie długoterminowe (Badanie 3)

W długoterminowym badaniu (Badanie 3), w którym pacjenci otrzymywali 225 mg fremanezumabu miesięcznie lub 675 mg co kwartał, skuteczność leczenia utrzymywała się przez dodatkowe 12 miesięcy u wszystkich pacjentów, zarówno z migreną episodyczną, jak i przewlekłą. 79% chorych ukończyło 12-miesięczny okres leczenia zgodnie z protokołem Badania 3. Analiza połączona obu schematów dawkowania wykazała zmniejszenie liczby dni migreny o 6,6 dnia miesięcznie po 15 miesiącach w porównaniu z wartościami wyjściowymi w Badaniu 1 i Badaniu 2. 61% pacjentów, którzy ukończyli Badanie 3, wykazało 50% efekt terapeutyczny w ostatnim miesiącu badania. W ciągu 15-miesięcznego okresu połączonego leczenia nie zaobserwowano żadnych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa stosowania.

Badanie z zastosowaniem fremanezumabu u pacjentów z migreną trudną do leczenia (Badanie 4)

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania fremanezumabu oceniano w randomizowanym badaniu (Badanie 4), które obejmowało 12-tygodniowy podwójnie ślepy, kontrolowany placebo okres leczenia, po którym nastąpił 12-tygodniowy otwarty okres, z udziałem łącznie 838 pacjentów z migreną episodyczną i przewlekłą oraz z udokumentowaną niewystarczającą odpowiedzią na 2–4 klasy leków stosowanych wcześniej w terapii zapobiegającej migrenie. Głównym punktem końcowym skuteczności była zmiana w ciągu 12-tygodniowego podwójnie ślepego okresu leczenia średniej liczby dni migreny przeliczonej na średnią miesięczną wartość, w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Głównymi punktami końcowymi wtórnymi były zmniejszenie liczby dni migreny co najmniej o 50% w miesiącu w porównaniu z wartościami wyjściowymi, średnia zmiana średniej miesięcznej liczby dni bólu głowy co najmniej umiarkowanego nasilenia w porównaniu z wartością wyjściową oraz zmiana średniej miesięcznej liczby dni stosowania leków na migrenę w porównaniu z wartością wyjściową. W porównaniu z placebo oba schematy stosowania fremanezumabu, zarówno miesięczny, jak i kwartalny, wykazały statystycznie i klinicznie istotne poprawy w kluczowych punktach końcowych w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Wyniki Badania 4 są zgodne z głównymi wynikami poprzednich badań skuteczności i dodatkowo wykazują skuteczność w przypadku migreny trudnej do leczenia, w tym średnie zmniejszenie liczby dni migreny w miesiącu (MMD) o -3,7 (95% CI: -4,38, -3,05) przy stosowaniu fremanezumabu co kwartał i o -4,1 (95% CI: -4,73, -3,41) przy stosowaniu fremanezumabu miesięcznie, w porównaniu z -0,6 (95% CI: -1,25, 0,07) u pacjentów otrzymujących placebo. W ciągu 12-tygodniowego okresu leczenia 34% pacjentów otrzymujących fremanezumab co kwartał i 34% pacjentów otrzymujących fremanezumab miesięcznie osiągnęło zmniejszenie MMD co najmniej o 50%, w porównaniu z 9% u pacjentów otrzymujących placebo (p<0,0001). Taki efekt obserwowano już w pierwszym miesiącu i utrzymywał się przez cały okres leczenia. W ciągu 6-miesięcznego okresu leczenia nie zaobserwowano żadnych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa stosowania.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po pojedynczym podaniu podskórnie 225 mg i 675 mg fremanezumabu mediana czasu do osiągnięcia maksymalnych stężeń (tmax) u zdrowych ochotników wynosiła od 5 do 7 dni. Bezpośrednia biodostępność fremanezumabu po podaniu podskórnym w dawkach 225 mg i 900 mg u zdrowych ochotników wynosiła od 55% (±SD 23%) do 66% (±SD 26%). Dane farmakokinetyki populacyjnej wykazały proporcjonalność dawki w zakresie 225–675 mg. Stężenie stacjonarne osiągane było po około 168 dniach (około 6 miesięcy) przy schematach podawania 225 mg miesięcznie i 675 mg co kwartał. Mediana współczynnika akumulacji przy schematach podawania raz w miesiącu i raz na kwartał wynosiła odpowiednio około 2,4 i 1,2.

Rozkład

Na podstawie biodostępności na poziomie 66% (±SD 26%) obliczonej na modelu populacyjnym dla pacjentów, objętość rozkładu dla pacjenta standardowego wynosi 3,6 l (z współczynnikiem wariacji 35,1%) po podaniu podskórnym fremanezumabu w dawkach 225 mg, 675 mg lub 900 mg.

Biodegradacja

Podobnie jak inne przeciwciała monoklonalne, fremanezumab ulega enzymatycznemu rozkładowi w procesie degradacji, tworząc małe peptydy i aminokwasy.

Eliminacja

Na podstawie biodostępności na poziomie 66% (±SD 26%) obliczonej na modelu populacyjnym dla pacjentów, klirens podstawowy dla pacjenta standardowego wynosi 0,09 l/dzień (z współczynnikiem wariacji 23,4%) po podaniu podskórnym fremanezumabu w dawkach 225 mg, 675 mg i 900 mg. Powstałe małe peptydy i aminokwasy mogą być ponownie wykorzystywane w organizmie do syntezy nowych białek lub wydalane z moczem. Obliczony okres półtrwania fremanezumabu wynosi 30 dni.

Grupy specjalne

Przeprowadzono analizę farmakokinetyki populacyjnej danych 2546 osób pod kątem wieku, rasy, płci i masy ciała. W dolnym kwartylu masy ciała (43,5–60,5 kg) oczekuje się podwojenia siły działania leku w porównaniu z najwyższym kwartylem masy ciała (84,4–131,8 kg). Jednak wyniki analizy zależności ekspozycji od odpowiedzi terapeutycznej nie wykazały wpływu masy ciała na skuteczność kliniczną u pacjentów z migreną episodyczną lub przewlekłą. Dawkę fremanezumabu nie należy dostosowywać. Brak danych dotyczących związku między ekspozycją a skutecznością u osób o masie ciała >132 kg.

Upośledzenie funkcji nerek lub wątroby

Ponieważ nie stwierdzono, że przeciwciała monoklonalne są wydalane przez nerki lub metabolizowane w wątrobie, mało prawdopodobne jest, że upośledzenie funkcji nerek lub wątroby wpłynie na farmakokinetykę fremanezumabu. Stosowanie leku u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej <30 ml/min/1,73 m²) nie było badane. Analiza farmakokinetyki populacyjnej połączonych danych klinicznych leku Adzovi™ nie wykazała różnic w farmakokinetyce fremanezumabu u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby lub upośledzeniem funkcji nerek lekkiego lub umiarkowanego stopnia w porównaniu z farmakokinetyką u osób bez upośledzenia funkcji wątroby lub nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Adzovi™ jest wskazany w profilaktycznym leczeniu migreny u dorosłych, u których napady migrenowe występują co najmniej 4 dni w miesiącu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny z substancji pomocniczych.

Środki ostrożności.

Każda strzykawka wstępnie napełniona przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Nie należy stosować leku Adzovi™ w przypadku zmętnienia, zmiany barwy lub obecności cząsteczek w roztworze.

Nie należy stosować leku Adzovi™, który był zamrożony.

Nie należy wstrząsać strzykawkami wstępnie napełnionymi.

Niezużyty lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono oficjalnych klinicznych badań interakcji leków dotyczących leku Adzovi™. Biorąc pod uwagę właściwości fremanezumabu, wszelkie farmakokinetyczne interakcje lekowe są mało prawdopodobne. Ponadto, w badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie leków stosowanych w leczeniu napadów migrenowych (w szczególności środków przeciwbólowych, alkaloidów szypułki jagody żywokostu i triptanów) oraz leków stosowanych w zapobieganiu migrenie nie wykazało wpływu na farmakokinetykę fremanezumabu.

Szczególne środki ostrożności.

Śledzenie produktu.
W celu poprawy śledzenia produktów biologicznych należy zawsze dokładnie dokumentować nazwę handlową i numer serii podawanego leku.

Ciężkie reakcje nadwrażliwościowe.
Podczas stosowania fremanezumabu rzadko występowały reakcje anafilaktyczne (patrz dział „Efekty niepożądane”). Większość reakcji pojawiała się w ciągu 24 godzin od podania leku, choć niektóre miały charakter opóźniony. Pacjentów należy poinstruować o objawach związanych z reakcjami nadwrażliwościowymi. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwościowej należy rozpocząć odpowiednie leczenie i nie kontynuować terapii fremanezumabem (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego.
Pacjenci z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego byli wykluczani z udziału w badaniach klinicznych. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u takich pacjentów.

Substancje pomocnicze.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza, że może być uznawany za „bezsodowy”.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania leku Adzovi™ u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu bezpośredniego ani pośredniego związanego z toksycznością rozrodczą. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania leku Adzovi™ w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy fremanezumab wydzielany jest w mleku matki. Wiadomo, że ludzka immunoglobulina G wydzielana jest w mleku matki w pierwszych dniach po porodzie, a następnie jej stężenie szybko spada do niskich poziomów. W związku z tym w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla niemowląt karmionych piersią. W dalszym okresie stosowanie fremanezumabu w czasie karmienia piersią może być rozważane wyłącznie w przypadku istnienia klinicznej potrzeby.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Dane przedkliniczne nie wskazują na wpływ na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek Adzovi™ nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz posiadający doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu migreny.

Dawkowanie

Ten lek jest wskazany dla pacjentów, u których w momencie rozpoczęcia leczenia fremanezumabem ataki migrenowe występują co najmniej 4 dni w miesiącu.

Istnieją dwa warianty dawkowania:

• 225 mg, raz na miesiąc (stosowanie miesięczne) lub
• 675 mg, raz na trzy miesiące (stosowanie kwartalne).

W przypadku zmiany schematu dawkowania pierwszą dawkę w nowym schemacie należy podać w następnym zaplanowanym dniu podania dawki według poprzedniego schematu.

Na początku leczenia fremanezumabem dopuszcza się kontynuowanie współistniejącej terapii zapobiegającej migrenie, jeśli lekarz uzna to za stosowne.

Skuteczność leczenia ocenia się w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia terapii. Wszystkie dalsze decyzje dotyczące kontynuacji leczenia podejmuje się z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta. W dalszym ciągu zaleca się regularną ocenę potrzeby kontynuacji leczenia.

Pominięcie dawki

W przypadku niepodania w zaplanowanym dniu iniekcji fremanezumabu, należy wykonać ją jak najszybciej, zachowując przepisaną dawkę i schemat stosowania. Nie wolno podawać podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej dawki leku.

Grupy specjalne

Pacjenci w wieku podeszłym. Doświadczenie w stosowaniu fremanezumabu u pacjentów w wieku 65 lat i starszych jest ograniczone. Na podstawie wyników analizy farmakokinetyki populacyjnej nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Naruszenie funkcji nerek lub wątroby. Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby lub z lekkim lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie wymagają dostosowania dawki.

Sposób stosowania

Podanie podskórne.

Adzovi™ przeznaczony jest wyłącznie do stosowania w formie iniekcji podskórnych. Nie wolno podawać tego leku dożylnie ani domięśniowo. Iniekcje Adzovi™ można wykonywać w obszarach brzucha, uda lub górnej części ramienia, które nie są bolesne, nie mają siniaków, zaczerwienienia ani zgrubień. W przypadku wielokrotnych iniekcji należy zmieniać miejsca podania leku.

Pacjenci mogą wykonywać iniekcje samodzielnie, pod warunkiem wcześniejszego przeszkolenia przez personel medyczny w zakresie techniki samodzielnego wykonywania iniekcji podskórnych.

Szczegółowe informacje dotyczące sposobu stosowania Adzovi™ zawarte są w osobnej instrukcji dotyczącej podawania leku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Adzovi™ u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych podawano dawki do 2000 mg dożylnie bez wystąpienia toksyczności ograniczającej dawkę. W przypadku przedawkowania zaleca się obserwację występowania u pacjenta jakichkolwiek objawów lub objawów reakcji niepożądanych i, w razie potrzeby, przeprowadzenie odpowiedniej terapii objawowej.

Efekty uboczne

Uogólniony profil bezpieczeństwa

W badaniach przeprowadzonych w celu rejestracji leku Adzovi™ lek ten otrzymało ponad 2500 pacjentów (ponad 1900 pacjentów-roku). Ponad 1400 pacjentów leczono lekiem przez co najmniej 12 miesięcy.

Do często zgłaszanych efektów ubocznych należą reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból [24%], induracja [17%], zaczerwienienie [16%] oraz świąd [2%]).

Tabela efektów ubocznych

Efekty uboczne leku, o których informacje zebrano w badaniach klinicznych oraz w zgłoszeniach po rejestracji, przedstawiono z podziałem na klasy układów narządów zgodnie z MedDRA. W ramach każdej klasy układów narządów efekty uboczne zostały uporządkowane według częstości występowania, przy czym najczęściej występujące podano jako pierwsze. W ramach każdej kategorii częstości efekty uboczne zostały uporządkowane według malejącego nasilenia. W zależności od częstości występowania efekty uboczne sklasyfikowano do następujących kategorii: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); niezwykle rzadko (<1/10000).

W przypadku leku Adzovi™ stwierdzono następujące efekty uboczne.

Tabela 3. Efekty uboczne

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Najczęstsze reakcje w miejscu wstrzyknięcia to ból, induracja i zaczerwienienie. Wszystkie reakcje w miejscu wstrzyknięcia były tymczasowe i miały zazwyczaj charakter łagodny lub umiarkowany. Ból, induracja i zaczerwienienie pojawiały się zazwyczaj bezpośrednio po wstrzyknięciu, natomiast świąd i wysypka pojawiały się średnio po 24 i 48 godzinach. Wszystkie reakcje w miejscu wstrzyknięcia ustępowały zazwyczaj w ciągu kilku godzin lub dni. Ogólnie rzecz biorąc, reakcje w miejscu wstrzyknięcia nie wymagały przerywania stosowania leku.

Ciężkie reakcje nadwrażliwości. Rzadko raportowano reakcje anafilaktyczne. Reakcje te występowały zazwyczaj w ciągu 24 godzin po podaniu, choć niektóre były opóźnione.

Immunogenność. W badaniach kontrolowanych placebo przeciwciała wobec leku pojawiły się u 0,4% pacjentów (6 z 1701), którzy otrzymywali fremanezumab. Odpowiedź immunologiczna charakteryzowała się niskimi mianami przeciwciał. U jednego z 6 pacjentów wykształciły się przeciwciała neutralizujące. Po 12 miesiącach leczenia przeciwciała wobec leku wykryto u 2,3% pacjentów (43 z 1888), a przeciwciała neutralizujące pojawiły się u 0,95% pacjentów. Przeciwciała wobec leku nie wpływają na bezpieczeństwo i skuteczność fremanezumabu.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (2 – 8 °C). Nie zamarzać!

Przechowywać wypełniony wstępnie strzykawki w tekturowym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Adzovi™ może być przechowywany poza lodówką do 7 dni w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Adzovi™ przechowywany poza lodówką ponad 7 dni powinien zostać zutylizowany.

Jeśli lek był przechowywany w temperaturze pokojowej, nie należy ponownie umieszczać go w lodówce.

Niezgodność.

Ponieważ nie przeprowadzono badań oceniających zgodność, nie wolno mieszać tego leku z innymi lekami.

Opakowanie.

1,5 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej; 1 lub 3 strzykawki w opakowaniu tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Merckle GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Graf-Arco-Strasse 3, 89079 Ulm, Niemcy.