INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leczniczego leku ACECOR CARDIO

Skład:

substancja czynna: acetylsalicylic acid;

1 tabletka zawiera 100 mg kwasu acetylosalicylowego;

substancje pomocnicze: krochmal ziemniaczany; talk; celuloza mikrokryształowa; kwas cytrynowy, monohydrat; cytrynian trietylu; kopolimer metakrylowy (typ A).

Postać leku. Tabletki o otoczce opóźniającej uwalnianie.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki białego koloru o powierzchni dwuwypukłej i gładkiej, pokryte powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwtrombotyczne. Inhibitory agregacji płytek krwi, z wyłączeniem heparyny. Kwas acetylosalicylowy. Kod ATC B01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas acetylosalicylowy hamuje agregację płytek krwi poprzez blokowanie syntezy tromboksanu A2. Mechanizm jego działania polega na nieodwracalnej inaktywacji enzymu cyklooksygenazy (COX-1). Ten hamujący wpływ jest szczególnie wyraźny w przypadku płytek krwi, ponieważ nie są one zdolne do resyntezy tego enzymu. Uznaje się również, że kwas acetylosalicylowy wykazuje inne działanie hamujące na płytki krwi, dzięki czemu może być stosowany w wielu chorobach naczyniowych.

Kwas acetylosalicylowy należy do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) o właściwościach przeciwbólowych, przeciwgorączkowych i przeciwzapalnych. Dawkowany doustnie w wyższych dawkach może być stosowany w celu złagodzenia bólu oraz w przypadku łagodnych stanów gorączkowych, takich jak przeziębienie czy grypa, w celu obniżenia temperatury ciała oraz złagodzenia bólu stawów i mięśni, a także w ostrych i przewlekłych chorobach zapalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, osteoarthryt czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym kwas acetylosalicylowy jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. W trakcie i po wchłonnięciu przekształca się w główny aktywny metabolit – kwas salicylowy. Maksymalne stężenie kwasu acetylosalicylowego we krwi osiąga się w ciągu 10–20 minut, a kwasu salicylowego – w ciągu 20–120 minut. Dzięki powłoce opóźniającej uwalnianie tabletek Acecor Cardio 100 mg, uwalnianie substancji czynnej nie zachodzi w żołądku, lecz w środowisku o odczynie zasadowym jelita. W związku z tym wchłanianie kwasu acetylosalicylowego opóźnia się do 3–6 godzin po zażyciu tabletki z powłoką opóźniającą uwalnianie, w porównaniu do zwykłej tabletki kwasu acetylosalicylowego.

Kwas acetylosalicylowy i kwas salicylowy wiążą się całkowicie z białkami osocza i szybko rozpraszają się w organizmie. Kwas salicylowy przenika przez łożysko oraz do mleka matki.

Kwas salicylowy ulega metabolizmowi głównie w wątrobie. Metabolitami kwasu salicylowego są kwas salicylowomoczowy, glukuronidy fenolowe i acylowe kwasu salicylowego, kwas gentyzynowy i kwas gentyzynomoczowy.

Kinetyka wydalenia kwasu salicylowego zależy od dawki, ponieważ metabolizm ograniczony jest aktywnością enzymów wątrobowych. Okres półtrwania zależy od dawki i wzrasta z 2–3 godzin przy stosowaniu niskich dawek do 15 godzin przy stosowaniu wysokich dawek. Kwas salicylowy i jego metabolity są wydalane z organizmu głównie przez nerki.

Dane przedkliniczne.

Profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego w badaniach przedklinicznych jest dobrze udokumentowany.

W badaniach na zwierzętach salicylany w wysokich dawkach powodowały uszkodzenia nerek i nie wywoływały żadnych innych uszkodzeń narządów.

Kwas acetylosalicylowy był szeroko badany in vitro i in vivo pod kątem mutagenności, jednak nie stwierdzono dowodów na potencjał mutagenny. To samo dotyczy badań kancerogenności.

Salicylany wykazywały działanie teratogenne w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. Opisano zaburzenia implantacji, działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne oraz zaburzenia zdolności uczenia się u potomstwa po podaniu leku w okresie prenatalnym.

Dane kliniczne.

Wskazania.

W celu zmniejszenia ryzyka:

śmierci u pacjentów z podejrzeniem ostrzego zawału mięśnia sercowego;
zachorowania i śmierci u pacjentów, którzy przeszli zawał mięśnia sercowego;
przejściowych ataków niedokrwiennych (TIA) oraz udaru u pacjentów z TIA;
zachorowania i śmierci przy stabilnej i niestabilnej chorobie wieńcowej;
zawału mięśnia sercowego u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych (cukrzyca, kontrolowana nadciśnienie tętnicze) oraz u osób z wieloczynnikowym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (hiperlipidemia, otyłość, palenie tytoniu, wiek starszy).

W celu zapobiegania:

zakrzepicy i embolii po zabiegach naczyniowych (przeszytna translustralna angioplastyka balonowa (PTCA), endarterektomia tętnicy szyjnej, aortalno-wieńcowa operacja by-pass (CABG), sztuczne połączenie tętniczo-żylnego);
zakrzepicy żył głębokich i tętnicy płucnej po długotrwałej immobilizacji (po zabiegach chirurgicznych).

W drugiej profilaktyce udaru mózgu.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, inne salicylany lub którykolwiek składnik leku;
astma w wywiadzie wywołana stosowaniem salicylanów lub substancji o podobnym działaniu, szczególnie leków przeciwwątpliwych niesteroidowych (NLPZ);
hemoragiczny diateza;
ostre wrzody jelitowe;
niewydolność wątroby w ciężkim stopniu;
niewydolność nerek w ciężkim stopniu;
niewydolność serca w ciężkim stopniu;
jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawce 15 mg/tydzień lub więcej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
trzeci trymestr ciąży.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania.

Stosowanie kwasu acetylosalicylowego i metotreksatu w dawkach 15 mg/tydzień lub więcej zwiększa toksyczność hematologiczną metotreksatu (obniżenie klirensu nerkowego metotreksatu przez leki przeciwzapalne oraz wypieranie metotreksatu z wiązania z białkami osocza przez salicylany).

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością.

W przypadku stosowania z metotreksatem w dawkach mniejszych niż 15 mg/tydzień zwiększa się toksyczność hematologiczną metotreksatu (na skutek obniżenia klirensu nerkowego metotreksatu przez leki przeciwzapalne oraz wypierania metotreksatu z wiązania z białkami osocza przez salicylany);
wzmocnienie działania leków przeciwkrwotocznych, doustnych leków przeciwcukrzycowych, barbituranów, litu, sulfonamidów i trójjodotyroniny;
podniesienie stężenia fenytoiny i walproianu w osoczu krwi. Przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem walproinowym kwas acetylosalicylowy wypiera go z wiązania z białkami osocza, obniżając jego metabolizm. W rezultacie stężenia walproianu w osoczu rosną, co prowadzi do częstszego występowania działań niepożądanych, takich jak drżenie, niestabilność, ataksja i zmiany osobowości;
wzmocnienie działania i działań niepożądanych wszystkich niesteroidowych leków przeciwreumatycznych;
jednoczesne stosowanie z ibuprofenem utrudnia nieodwracalne hamowanie płytek krwi przez kwas acetylosalicylowy. Leczenie ibuprofenem pacjentów z ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego może ograniczać działanie kardioprotekcyjne kwasu acetylosalicylowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
mogą wystąpić interakcje farmakodynamiczne między selektywnymi inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny a kwasem acetylosalicylowym. Jednoczesne stosowanie paroksetyny z kwasem acetylosalicylowym może zwiększyć ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego;
podniesienie stężenia digoksyny w osoczu krwi na skutek obniżenia wydalania nerkowego;
osłabienie działania antagonistów aldosteronu (np. spironolaktonu), moczopędnych pętlowych, leków urkozurycznych (np. probenecydu, sulfinpirazonu), leków przeciwciśnieniowych (inhibitorów ACE i blokerów β). Pacjentom stosującym jednocześnie Acecor Cardio i wymienione leki zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki w razie potrzeby;
wydłużenie okresu półtrwania penicyliny w osoczu krwi;
glikokortykosteroidy systemowe (z wyłączeniem hydrokortyzonu stosowanego w terapii zastępczej w chorobie Addisona) zwiększają ryzyko krwawień przewodu pokarmowego i obniżają stężenie salicylanów we krwi;
alkohol: zwiększenie ryzyka krwawień przewodu pokarmowego i przedłużenie czasu krwawienia na skutek synergizmu kwasu acetylosalicylowego i alkoholu;
osłabienie działania leków urkozurycznych. Kwas acetylosalicylowy zmniejsza wydalanie kwasu moczowego nawet przy stosowaniu niskich dawek. Może to wywołać rozwój padaczki u pacjentów z obniżonym wydalaniem kwasu moczowego;
metamizol może hamować wpływ kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem acetylosalicylowym, dlatego tej kombinacji należy używać z ostrożnością u pacjentów przyjmujących niskie dawki kwasu acetylosalicylowego w celu kardioprotekcji.

Szczególne środki ostrożności.

Acecor Cardio należy stosować z ostrożnością w następujących sytuacjach:

zaburzenia funkcji nerek lub zaburzenia krążenia sercowo-naczyniowego (np. choroba naczyń nerkowych, niewydolność serca, hipowolemia, rozległe operacje, sepsa lub silne krwawienia), ponieważ kwas acetylosalicylowy może również zwiększyć ryzyko zaburzeń funkcji nerek oraz ostrej niewydolności nerek;
zaburzenia funkcji wątroby;
jednoczesne stosowanie ibuprofenu, ponieważ ibuprofen może zmniejszyć działanie hamujące kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. W przypadku stosowania leku Acecor Cardio przed rozpoczęciem przyjmowania ibuprofenu jako środka przeciwbólowego pacjent powinien skonsultować się z lekarzem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
występowanie objawów przewlekłej dyspepsji żołądkowo-jelitowej lub jej nawrotów;
występowanie astmy oskrzelowej lub ogólna skłonność do nadwrażliwości, ponieważ kwas acetylosalicylowy może wywołać rozwój skurczu oskrzeli lub napadu astmy oskrzelowej lub inne reakcje nadwrażliwości. Czynniki ryzyka obejmują astmę w wywiadzie, katar sienny, polipy nosa lub przewlekłą chorobę układu oddechowego, reakcje alergiczne (np. wysypkę, świąd lub pokrzywkę) na inne substancje w wywiadzie;
polipy nosa;
ciężka niedostateczność glukoza-6-fosforan dehydrogenazy, ponieważ kwas acetylosalicylowy może spowodować hemolizę lub anemię hemolityczną. Czynniki, które mogą zwiększyć ryzyko hemolizy, obejmują wysokie dawki leku, gorączkę lub ostry proces infekcyjny;
jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych;
z uwagi na działanie hamujące kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi, które utrzymuje się przez kilka dni po przyjęciu, stosowanie leków zawierających kwas acetylosalicylowy może zwiększyć prawdopodobieństwo lub nasilić istniejące krwawienie podczas zabiegów chirurgicznych (w tym niewielkich interwencji chirurgicznych, np. ekstrakcji zęba);
stosowanie kwasu acetylosalicylowego dzieciom i młodzieży z ospą wietrzną i/lub chorobami wirusowymi możliwe jest wyłącznie na polecenie lekarza jako terapii drugiego rzutu (ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu Reya, stanu zagrażającego życiu encefalopatii, której głównymi objawami są ciężkie wymioty, utrata przytomności, zaburzenia funkcji wątroby). Przy niektórych chorobach wirusowych, szczególnie przy grypie A, grypie B i ospy wietrznej, istnieje ryzyko rozwoju zespołu Reya, który jest bardzo rzadką, ale zagrażającą życiu chorobą wymagającą natychmiastowego leczenia medycznego. Ryzyko może wzrosnąć, jeśli kwas acetylosalicylowy stosowany jest jako lek towarzyszący, jednak związek przyczynowo-skutkowy w tym przypadku nie został udowodniony. Jeśli wskazane stany towarzyszą ciągłym wymiotom, może to być przejaw zespołu Reya;
wrzody przewodu pokarmowego, w tym przewlekłe i nawrotowe choroby wrzodowe lub krwawienia żołądkowo-jelitowe w wywiadzie;
nadwrażliwość na środki przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwreumatyczne, a także alergia na inne substancje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Należy ostrożnie stosować salicylany w I i II trymestrze ciąży. Stosowanie salicylanów jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży.

Zahamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/wewnątrzmaczny. Dane epidemiologiczne wskazują na ryzyko poronienia i wad serca oraz gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn na wczesnym etapie ciąży. Ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością trwania terapii.

Istniejące dane epidemiologiczne nie potwierdzają związku między stosowaniem kwasu acetylosalicylowego a zwiększonego ryzyka poronienia. Dane epidemiologiczne dotyczące poronień nie są spójne, jednak nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka gastroschizy przy stosowaniu kwasu acetylosalicylowego. Wyniki badania prospektywnego dotyczącego wpływu leku w wczesnych etapach ciąży (1–4 miesiąc) z udziałem około 14800 par matka-dziecko nie wskazują na żaden związek ze zwiększonym ryzykiem rozwoju wad wrodzonych.

W I i II trymestrze ciąży leki zawierające kwas acetylosalicylowy nie powinny być przepisywane bez wyraźnej potrzeby klinicznej. U kobiet, które mogą być w ciąży, lub u kobiet w I i II trymestrze ciąży dawka leków zawierających kwas acetylosalicylowy powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy.

Zgłaszano przypadki zaburzeń implantacji, działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne oraz wpływ na zdolność dziecka do nauki po prenatalnej ekspozycji na salicylany.

Zgodnie z danymi badań na zwierzętach, stosowanie salicylanów powoduje działania niepożądane u płodu (takie jak zwiększenie śmiertelności, zaburzenia wzrostu, zatrucie salicylanami), jednak nie przeprowadzono kontrolowanych badań z udziałem ciężarnych kobiet.

Zgodnie z wcześniejszym doświadczeniem, ryzyko jest niskie przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać na płód w następujący sposób:

toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym) i/lub zaburzenia funkcji nerek z możliwym dalszym rozwojem niewydolności nerek z oligohydramnios;
wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić u kobiety i płodu na końcu ciąży;
wydłużenie czasu krwawienia możliwe również przy stosowaniu bardzo niskich dawek;
hamowanie skurczów macicy i krwawienie u ciężarnej oraz wydłużenie czasu trwania porodu.

Ze względu na to, kwas acetylosalicylowy jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Salicylany przenikają do mleka matki. Stężenia w mleku matki są równe lub nawet wyższe niż stężenia w osoczu krwi matki.

W przypadku konieczności stosowania wskazanego leku w okresie laktacji należy przerwać karmienie piersią w przypadku regularnego stosowania wysokich dawek (> 300 mg/dobę).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Badania nie były prowadzone.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować doustnie, 30–60 minut przed posiłkiem, nie żując, wypijając dużą ilość płynu.

W celu zmniejszenia ryzyka śmiertelnego u pacjentów podejrzanych o ostry zawał mięśnia sercowego stosować lek w dawce 100–300 mg na dobę. W ciągu 30 dni po zawale kontynuować przyjmowanie dawki utrzymującej 100–300 mg na dobę. Po 30 dniach należy rozważyć dalszą profilaktykę nawrotu zawału mięśnia sercowego.

Aby osiągnąć szybką absorpcję przy zastosowaniu w tym wskazaniu, pierwszą tabletkę należy rozżuć.

W celu zmniejszenia ryzyka zachorowania i śmierci u pacjentów, którzy przeszli zawał mięśnia sercowego, stosować 100–300 mg leku na dobę.

W drugorzędowej profilaktyce udaru mózgu stosować lek w dawce 100–300 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka TIA i udaru mózgu u pacjentów z TIA stosować 100–300 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju choroby i śmierci u pacjentów ze stabilną i niestabilną chorobą wieńcową: 100–300 mg na dobę.

W profilaktyce zakrzepicy tętniczej po zabiegach chirurgicznych (PTCA, endarterektomia tętnicy szyjnej, CABG, sztuczne przeszczepienie tętniczo-żylnego) stosować lek w dawce 100–200 mg na dobę każdego dnia lub 300 mg na dobę co drugi dzień.

W profilaktyce zakrzepicy żył głębokich i zakrzembienia tętnicy płucnej po długotrwałym okresie unieruchomienia (po zabiegach chirurgicznych) – 100–200 mg na dobę lub 300 mg na dobę co drugi dzień.

W celu zmniejszenia ryzyka zawału mięśnia sercowego u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych (cukrzyca, kontrolowana nadciśnienie tętnicze) oraz u osób z wieloczynnikowym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (hiperlipidemia, otyłość, palenie tytoniu, wiek starszy i inne) stosować 100 mg na dobę lub 300 mg na dobę co drugi dzień.

Dzieci.

Zgodnie z wskazaniami (patrz sekcja „Wskazania”) lek Acecor Cardio nie powinien być stosowany u dzieci.

Stosowanie kwasu acetylosalicylowego dzieciom w wieku do 16 lat może powodować ciężkie działania niepożądane (w tym zespół Reya, którego jednym z objawów jest trwające wymioty). Proszę zapoznać się z informacjami zawartymi w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Przedawkowanie.

Objawy ciężkiego zatrucia mogą rozwijać się powoli, np. w ciągu 12–24 godzin po podaniu. Po doustnym podaniu dawki kwasu acetylosalicylowego do 150 mg/kg masy ciała możliwe jest wystąpienie zatrucia o umiarkowanym nasileniu, a przy dawce > 300 mg/kg masy ciała – ciężkiego nasilenia.

Przewlekłe zatrucie salicylanami może mieć ukryty charakter, ponieważ jego objawy są niemiespeczne. Umiarkowane przewlekłe zatrucie występuje zazwyczaj dopiero po wielokrotnym przyjmowaniu dużych dawek.

O ostrym zatruciu świadczy wyraźna zmiana równowagi kwasowo-zasadowej, która może się różnić w zależności od wieku pacjenta i nasilenia zatrucia. Najczęstszym objawem u dzieci jest kwasica metaboliczna. Ciężkość stanu nie może być oceniana wyłącznie na podstawie stężenia salicylanów w osoczu krwi. Wchłanianie kwasu acetylosalicylowego może być opóźnione z powodu opóźnionego opróżnienia żołądka, powstawania konkrementów w żołądku lub w przypadku przyjmowania leku w postaci tabletek z powłoką jelitową.

Ostrzeżenie.

Lokalne objawy podrażnienia, które zazwyczaj dominują przy przedawkowaniu kwasu acetylosalicylowego, takie jak nudności, wymioty i ból brzucha, mogą być nieobecne, ponieważ ta postać leku zawierająca powłokę jelitową uwalnia substancję czynną dopiero w jelicie cienkim.

Objawy.

Ból głowy, nudności, hipokalcemia lub hipoglikemia, wysypka skórna, zawroty głowy, krwawienia przewodu pokarmowego, zahamowanie krzepnięcia krwi aż do koagulopatii, zaburzenia sercowo-naczyniowe (od arytmii, hipotensji tętniczej aż do zatrzymania serca), katar, zaburzenia wzroku i słuchu, drżenie, dezorientacja, hipertermia, nasilone pocenie się, nadwentylacja, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i dysbalans elektrolitowy, odwodnienie, śpiączka i niewydolność oddechowa.

Dzwonienie w uszach może występować przy stężeniu salicylanów w osoczu krwi powyżej 150–300 μg/ml. Cięższe działania niepożądane występują przy stężeniu salicylanów w osoczu krwi powyżej 300 μg/ml.

Terapia.

Ze względu na stan zagrażający życiu w wyniku ciężkiego zatrucia należy natychmiast podjąć wszystkie niezbędne środki zapobiegawcze: zapobieganie lub zmniejszenie resorpcji, przepłukanie żołądka w wczesnych stadiach (do 1 godziny po przyjęciu), węgiel aktywowany, kontrola i odpowiednia korekta elektrolitów. Podawanie glukozy. Węglan sodu do korekcji kwasicy i przyspieszenia wydalania (pH moczu > 8). Glicyna: dawka początkowa – 8 g doustnie, następnie – 4 g co 2 godziny przez 16 godzin. Możliwa jest hemoperfuzja lub hemodializa (konieczność stosowania może być ustalona w ośrodku toksykologicznym).

Efekty uboczne.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: wydłużenie czasu krwawienia; rzadko – trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, anemia aplastyczna.

Ze strony układu odpornościowego: nieczęsto – astma; pojedyncze przypadki – reakcje nadwrażliwościowe, takie jak reakcje skórne rumieniowe/egzematyczne, pokrzywka, katar, uczucie zatkania nosa, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, obniżenie ciśnienia tętniczego aż do stanu wstrząsu; bardzo rzadko – ciężkie reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy egzudatywny, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze odłuszczeniowe zapalenie nabłonka.

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania: rzadko – hipoglikemia, anemia z niedoboru żelaza, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.

Ze strony układu nerwowego: pojedyncze przypadki – ból głowy, zawroty głowy, katar, zaburzenia wzroku, zaburzenia słuchu, dezorientacja.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – mikrokrew w kale (70 %), objawy ze strony żołądka; nieczęsto – niestrawność, nudności, wymioty, biegunka; pojedyncze przypadki – krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia przewodu pokarmowego, które bardzo rzadko mogą prowadzić do perforacji z odpowiednimi objawami klinicznymi i zmianami parametrów laboratoryjnych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: pojedyncze przypadki – dysfunkcja wątroby (np. podwyższenie stężenia transaminaz).

Ze strony nerek i układu moczowego: zgłaszano zaburzenia funkcji nerek oraz rozwój ostrej niewydolności nerek.

Inne: rzadko – zespół Reya (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W spontanicznych doniesieniach zgłaszano inne efekty uboczne dotyczące wszystkich postaci lekarskich kwasu acetylosalicylowego, w tym terapii doustnej krótko- i długoterminowej, dlatego określenie kategorii częstości zgodnie z klasyfikacją CIOMS III jest niemożliwe.

U pacjentów z ciężką postacią niedoboru glukozo-6-fosforanodehydrogenazy obserwowano hemolizę i anemię hemolityczną.

Ze względu na działanie przeciwzakrzepowe stosowanie kwasu acetylosalicylowego może zwiększyć ryzyko krwawień. Obserwowano krwawienia takie jak krwawienia okołochirurgiczne, siniaki, krwawienia z nosa, krwawienia układu moczowo-płciowego, krwawienia z dziąseł.

Rzadko lub bardzo rzadko obserwowano ciężkie krwawienia, takie jak krwawienia przewodu pokarmowego, udar hemoragiczny, szczególnie u pacjentów z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym i/lub przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwkrzepliwych, co w pojedynczych przypadkach może stanowić zagrożenie dla życia.

Krwiaki mogą prowadzić do ostrej i przewlekłej anemii popostkrwawieniowej/anemii z niedoboru żelaza (w wyniku tzw. utajonego mikrokrowawienia) z odpowiednimi objawami laboratoryjnymi i klinicznymi, takimi jak osłabienie, bladość skóry, hipoperfuzja.

Zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak ogólne objawy i objawy niestrawności, ból w nadbrzuszu i ból brzucha; w pojedynczych przypadkach – zapalenie przewodu pokarmowego, zmiany erozyjno-żylakowe przewodu pokarmowego, które potencjalnie mogą w pojedynczych przypadkach prowadzić do krwawień przewodu pokarmowego i perforacji z odpowiednimi parametrami laboratoryjnymi i objawami klinicznymi.

Reakcje nadwrażliwościowe z odpowiednimi objawami laboratoryjnymi i klinicznymi obejmują stan astmatyczny, reakcje skórne lekkiego lub średniego stopnia, a także ze strony układu oddechowego, przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego, w tym objawy takie jak wysypka, obrzęk, świąd, niewydolność sercowo-oddechowa i bardzo rzadko – ciężkie reakcje, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Okres ważności.

3 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 lub 100 tabletek w słoiku polimerowym w pudełku z tektury.

50 tabletek (10×5) lub 100 tabletek (25×4) w blistrach w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Bez recepty.

Producent.

AT „Lubnifarm”

(odpowiedzialny za produkcję i kontrolę/analizę serii, bez uwzględnienia wprowadzenia serii do obrotu).

TOV NVF „MIKROCHIM”.

(odpowiedzialny za wprowadzenie serii do obrotu, bez uwzględnienia kontroli/analizy serii).

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwinkowa 16 (AT „Lubnifarm”).

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budyndustrii 5 (TOV NVF „MIKROCHIM”).

INSTRUKCJA

do stosowania leku

ACECOR CARDIO

(ACECOR CARDIO)

Skład:

Substancja czynna: kwas acetylosalicylowy;

1 tabletka zawiera 100 mg kwasu acetylosalicylowego;

Substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana; talk; celuloza mikrokryształowa; kwas cytrynowy, monohydrat; cytrynian trietylu; kopolimer metakrylowy (typ A).

Postać farmaceutyczna. Tabletki o otoczce jelitowej.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru o powierzchni dwuwypukłej i gładkiej, pokryte powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki antytrambotyczne. Inhibitory agregacji płytek krwi, z wyjątkiem heparyny. Kwas acetylosalicylowy. Kod ATC B01AC06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas acetylosalicylowy hamuje agregację płytek krwi poprzez blokadę syntezy tromboksanu A2. Mechanizm działania polega na nieodwracalnej inaktywacji enzymu cyklooksygenazy (COX-1). Ten hamujący efekt jest szczególnie wyraźny w przypadku płytek krwi, ponieważ nie są one zdolne do resyntezy tego enzymu. Uznaje się również, że kwas acetylosalicylowy wywiera inne działanie hamujące na płytki krwi, dzięki czemu może być stosowany w wielu chorobach naczyniowych.

Kwas acetylosalicylowy należy do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym. Dawkowane doustnie w wyższych dawkach, kwas acetylosalicylowy może być stosowany w celu złagodzenia bólu oraz w przypadku łagodnych stanów gorączkowych, takich jak przeziębienie i grypa, do obniżenia temperatury ciała oraz osłabienia bólu stawów i mięśni, a także w ostrych i przewlekłych chorobach zapalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, osteoartretyzm czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym kwas acetylosalicylowy jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Podczas i po wchłanianiu jest przekształcany w główny aktywny metabolit – kwas salicylowy. Maksymalne stężenie kwasu acetylosalicylowego w osoczu osiągane jest po 10–20 minutach, a kwasu salicylowego – po 20–120 minutach. Dzięki powłoce opóźniającej uwalnianie tabletek Acecor Cardio 100 mg, uwalnianie substancji czynnej zachodzi nie w żołądku, lecz w środowisku zasadowym jelita. Dlatego wchłanianie kwasu acetylosalicylowego opóźnia się do 3–6 godzin po podaniu tabletki pokrytej powłoką opóźniającą uwalnianie, w porównaniu do zwykłej tabletki kwasu acetylosalicylowego.

Kwas acetylosalicylowy i kwas salicylowy wiążą się całkowicie z białkami osocza i szybko rozprzestrzeniają się w organizmie. Kwas salicylowy przenika przez łożysko oraz do mleka matki.

Kwas salicylowy ulega metabolizmowi głównie w wątrobie. Metabolitami kwasu salicylowego są kwas salicylowomoczowy, fenolowe i acylowe glukuronidy kwasu salicylowego, kwas gentyzynowy i kwas gentyzynomoczowy.

Kinetyka wydalania kwasu salicylowego zależy od dawki, ponieważ metabolizm ograniczony jest aktywnością enzymów wątrobowych. Okres półtrwania zależy od dawki i wzrasta od 2–3 godzin przy stosowaniu niskich dawek do 15 godzin przy stosowaniu wysokich dawek. Kwas salicylowy i jego metabolity są wydalane z organizmu głównie przez nerki.

Dane przedkliniczne.

Profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego w badaniach przedklinicznych jest dobrze udokumentowany.

W badaniach na zwierzętach salicylany w wysokich dawkach powodowały uszkodzenia nerek i nie wywoływały żadnych innych uszkodzeń narządów.

Kwas acetylosalicylowy był szeroko badany in vitro i in vivo pod kątem mutagenności, jednak nie stwierdzono dowodów na potencjał mutagenny. To samo dotyczy badań kancerogenności.

Dane kliniczne.

Wskazania.

W celu zmniejszenia ryzyka:

śmierci u pacjentów podejrzanych o ostry zawał mięśnia sercowego;
zachorowania i śmierci u pacjentów, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego;
przejściowych ataków niedokrwiennych (TIA) oraz udaru mózgu u pacjentów z TIA;
zachorowania i śmierci przy stabilnej i niestabilnej dławicy piersiowej;
zawału mięśnia sercowego u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych (cukrzyca, kontrolowana nadciśnienie tętnicze) oraz u osób z wieloczynnikowym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (nadlipidemia, otyłość, palenie tytoniu, wiek starszy).

W celu zapobiegania:

zakrzepicy i zatorowości po zabiegach naczyniowych (przezskórna translustralna angioplastyka balonowa (PTCA), endarterektomia tętnicy szyjnej, aortokoronarne pomostowanie (CABG), sztuczne połączenie tętniczo-żylnego);
zakrzepicy żył głębokich i zatorowości tętnicy płucnej po długotrwałej immobilizacji (po zabiegach chirurgicznych).

W celu wtórnej profilaktyki udaru mózgu.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, inne salicylany lub którykolwiek składnik leku;
astma w wywiadzie wywołana stosowaniem salicylanów lub substancji o podobnym działaniu, szczególnie leków niesteroidowych przeciwzapalnych (NLPZ);
hemoragyczny diateza;
ostre wrzody jelitowe;
niewydolność wątroby ciężkiego stopnia;
niewydolność nerek ciężkiego stopnia;
niewydolność serca ciężkiego stopnia;
jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawce 15 mg/tydzień lub więcej (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
trzeci trymestr ciąży.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania.

Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością.

W przypadku stosowania z metotreksatem w dawkach mniejszych niż 15 mg/tydzień zwiększa się toksyczność hematologiczną metotreksatu (na skutek obniżenia klirensu nerkowego metotreksatu przez leki przeciwzapalne oraz wypierania metotreksatu z wiązania z białkami osocza przez salicylany);
wzmocnienie działania leków przeciwkrzepnych, doustnych leków przeciwcukrzycowych, barbituranów, litu, sulfonamidów i trijodotyroniny;
podwyższenie stężenia fenytoiny i walproianu we krwi. Przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem walproinowym kwas acetylosalicylowy wypiera go z wiązania z białkami osocza, obniżając jego metabolizm. W wyniku tego stężenie walproianu we krwi rośnie, co prowadzi do częstszego występowania działań niepożądanych, takich jak drżenie, niestabilność, chwiejność i zaburzenia osobowości;
wzmocnienie działania i działań niepożądanych wszystkich niesteroidowych leków przeciwreumatycznych;
jednoczesne stosowanie z ibuprofenem utrudnia nieodwracalne hamowanie płytek krwi przez kwas acetylosalicylowy. Leczenie ibuprofenem pacjentów z ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego może ograniczać działanie kardioprotekcyjne kwasu acetylosalicylowego (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
mogą wystąpić interakcje farmakodynamiczne między selektywnymi inhibitorami ponownego wychwytu serotoniny a kwasem acetylosalicylowym. Jednoczesne stosowanie paroksetyny z kwasem acetylosalicylowym może zwiększyć ryzyko wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego;
podwyższenie stężenia doustnie podawanego digoksyny we krwi na skutek obniżenia wydalania nerkowego;
osłabienie działania antagonistów aldosteronu (np. spironolaktonu), diuretyków pętlowych, leków moczopędnych (np. probenecydu, sulfinpirazonu), leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitorów ACE i blokerów β). Pacjentom stosującym jednocześnie Acecor Cardio i wymienione leki zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki w razie potrzeby;
wydłużenie okresu półtrwania penicyliny we krwi;
glikokortykosteroidy systemowe (z wyłączeniem hydrokortyzonu stosowanego w terapii zastępczej w chorobie Addisona) zwiększają ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i obniżają stężenie salicylanów we krwi;
alkohol: zwiększenie ryzyka krwawień z przewodu pokarmowego i przedłużenie czasu krwawienia na skutek synergizmu działania kwasu acetylosalicylowego i alkoholu;
osłabienie działania leków moczopędnych. Kwas acetylosalicylowy obniża wydalanie kwasu moczowego nawet przy stosowaniu niskich dawek. Może to wywołać rozwój padaczki u pacjentów z obniżoną ekspresją kwasu moczowego;
metamizol może hamować wpływ kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem acetylosalicylowym, dlatego tę kombinację należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących niskie dawki kwasu acetylosalicylowego w celu kardioprotekcji.

Особливости stosowania.

Acecor Cardio należy stosować z ostrożnością w następujących sytuacjach:

zaburzenia funkcji nerek lub zaburzenia krążenia sercowo-naczyniowego (np. choroba naczyń nerek, niewydolność serca, hipowolemia, rozległe operacje, sepsa lub silne krwawienia), ponieważ kwas acetylosalicylowy może również zwiększyć ryzyko zaburzeń funkcji nerek i ostrej niewydolności nerek;
zaburzenia funkcji wątroby;
jednoczesne stosowanie ibuprofenu, ponieważ ibuprofen może zmniejszyć działanie hamujące kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi. W przypadku stosowania leku Acecor Cardio przed rozpoczęciem przyjmowania ibuprofenu jako środka przeciwbólowego pacjent powinien skonsultować się z lekarzem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
występowanie objawów przewlekłej dyspepsji żołądkowo-jelitowej lub ich nawrotów;
występowanie astmy oskrzelowej lub ogólna skłonność do nadwrażliwości, ponieważ kwas acetylosalicylowy może wywołać rozwój skurczu oskrzeli lub napadu astmy oskrzelowej lub inne reakcje nadwrażliwości. Czynniki ryzyka obejmują astmę w wywiadzie, katar sienny, polipy nosa lub przewlekłą chorobę układu oddechowego, reakcje alergiczne (np. wysypka, świąd lub pokrzywka) na inne substancje w wywiadzie;
polipy nosa;
ciężka niedostateczność glukozo-6-fosforanodehydrogenazy, ponieważ kwas acetylosalicylowy może spowodować hemolizę lub anemię hemolityczną. Czynniki, które mogą zwiększyć ryzyko hemolizy, obejmują wysokie dawki leku, gorączkę lub ostry stan zakaźny;
jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych;
ze względu na działanie hamujące kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek krwi, które utrzymuje się przez kilka dni po przyjęciu, stosowanie leków zawierających kwas acetylosalicylowy może zwiększyć prawdopodobieństwo lub nasilić istniejące krwawienie podczas zabiegów chirurgicznych (w tym niewielkich interwencji chirurgicznych, np. ekstrakcji zęba);
stosowanie kwasu acetylosalicylowego dzieciom i młodzieży z ospą wietrzną i/lub chorobami wirusowymi możliwe jest wyłącznie na zalecenie lekarza jako terapię drugiej linii (ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu Reya, stanu zagrażającego życiu encefalopatii, której głównymi objawami są ciężkie wymioty, utrata przytomności, zaburzenia funkcji wątroby). Przy niektórych chorobach wirusowych, szczególnie przy grypie A, grypie B i ospy wietrznej, istnieje ryzyko wystąpienia zespołu Reya, który jest bardzo rzadką, ale zagrażającą życiu chorobą wymagającą natychmiastowego leczenia medycznego. Ryzyko może być zwiększone, jeśli kwas acetylosalicylowy stosuje się jako lek towarzyszący, jednak związek przyczynowo-skutkowy w tym przypadku nie został udowodniony. Jeśli wskazane stany towarzyszą ciągłe wymioty, może to być przejaw zespołu Reya;
wrzody przewodu pokarmowego, w tym przewlekłe i nawrotowe choroby wrzodowe lub krwawienia przewodu pokarmowego w wywiadzie;
nadwrażliwość na leki przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwreumatyczne, a także alergia na inne substancje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Należy ostrożnie stosować salicylany w I i II trymestrze ciąży. Stosowanie salicylanów jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży.

Zahamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/wewnątrzmaciczny. Dane epidemiologiczne wskazują na ryzyko poronienia oraz wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn na początku ciąży. Ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i długością trwania terapii.

Dostępne dane epidemiologiczne nie potwierdzają związku między stosowaniem kwasu acetylosalicylowego a zwiększoną częstością poronień. Dane epidemiologiczne dotyczące poronień nie są spójne, jednak nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka gastroschizy przy stosowaniu kwasu acetylosalicylowego. Wyniki badania prospektywnego dotyczącego wpływu leku w wczesnych etapach ciąży (1–4 miesiąc) z udziałem około 14800 par matka–dziecko nie wskazują na żaden związek ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia wad rozwojowych.

W I i II trymestrze ciąży leki zawierające kwas acetylosalicylowy nie powinny być przepisywane bez wyraźnej konieczności klinicznej. U kobiet, które mogą być w ciąży, lub u kobiet w I i II trymestrze ciąży dawka leków zawierających kwas acetylosalicylowy powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy.

Opisywano przypadki zaburzeń implantacji, toksyczności dla embrionu i płodu oraz wpływu na zdolność dziecka do nauki po prenatalnej ekspozycji na salicylany.

Zgodnie z wcześniejszym doświadczeniem, ryzyko jest niskie przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać na płód w następujący sposób:

toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym) i/lub zaburzenia funkcji nerek z możliwym późniejszym rozwojem niewydolności nerek z oligohydramnios;
wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić u kobiety i płodu na końcu ciąży;
wydłużenie czasu krwawienia możliwe również przy stosowaniu bardzo niskich dawek;
hamowanie skurczów macicy i krwawienia u ciężarnej oraz wydłużenie czasu trwania porodu.

Z uwagi na powyższe, kwas acetylosalicylowy jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Salicylany przenikają do mleka matki. Stężenia w mleku matki są równoważne lub nawet wyższe niż stężenia w osoczu krwi matki.

W przypadku koniecznego stosowania z wskazań w okresie laktacji należy przerwać karmienie piersią w przypadku regularnego stosowania wysokich dawek (> 300 mg/dobę).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Badania nie były prowadzone.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować wewnętrznie, 30–60 minut przed posiłkiem, nie żując, zapijając wystarczającą ilością płynu.

W celu zmniejszenia ryzyka śmiertelności u pacjentów z podejrzeniem ostrzego zawału mięśnia sercowego stosować lek w dawce 100–300 mg na dobę. W ciągu 30 dni po zawałach kontynuować przyjmowanie dawki utrzymującej 100–300 mg na dobę. Po 30 dniach należy rozważyć dalszą profilaktykę nawrotu zawału mięśnia sercowego.

Aby osiągnąć szybką absorpcję przy stosowaniu w tym wskazaniu, pierwszą tabletkę należy żuć.

W celu zmniejszenia ryzyka zachorowania i śmierci u pacjentów, którzy przeszli zawał mięśnia sercowego, stosować 100–300 mg leku na dobę.

W drugorzędnym zapobieganiu udarowi mózgu stosować lek w dawce 100–300 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka TIA i udaru mózgu u pacjentów z TIA stosować 100–300 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka rozwoju choroby i śmierci u pacjentów ze stabilną i niestabilną chorobą wieńcową: 100–300 mg na dobę.

W profilaktyce zakrzepicy tętniczej po zabiegach chirurgicznych (PTCA, endarterektomia tętnicy szyjnej, CABG, przeszczepienie aorto-wenozne) stosować lek w dawce 100–200 mg na dobę każdego dnia lub 300 mg na dobę co drugi dzień.

W profilaktyce zakrzepicy żył głębokich i zakrzepicy tętnicy płucnej po długotrwałym okresie unieruchomienia (po zabiegach chirurgicznych) – 100–200 mg na dobę lub 300 mg na dobę co drugi dzień.

Dzieci.

Zgodnie z wskazaniami (patrz rozdział „Wskazania”) leku Acecor Cardio nie należy stosować dzieciom.

Stosowanie kwasu acetylosalicylowego dzieciom w wieku do 16 lat może powodować ciężkie działania niepożądane (w tym zespół Reya, którego jednym z objawów jest trwające wymioty). Proszę zapoznać się z informacją zawartą w rozdziale „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Przedawkowanie.

Objawy ciężkiego zatrucia mogą się rozwijać powoli, np. w ciągu 12–24 godzin po podaniu. Po doustnym podaniu dawki kwasu acetylosalicylowego do 150 mg/kg masy ciała możliwe jest wystąpienie zatrucia o średnim nasileniu, a przy dawce > 300 mg/kg masy ciała – ciężkiego nasilenia.

Przewlekłe zatrucie salicylanami może mieć charakter ukryty, ponieważ objawy są niemiespeczne. Umiarkowane przewlekłe zatrucie występuje zazwyczaj tylko po wielokrotnym przyjmowaniu dużych dawek.

O ostrym zatruciu świadczy wyraźna zmiana równowagi kwasowo-zasadowej, która może się różnić w zależności od wieku pacjenta i nasilenia zatrucia. Najczęstszym objawem u dzieci jest kwasica metaboliczna. Ciężkość stanu nie może być oceniana wyłącznie na podstawie stężenia salicylanów w osoczu krwi. Wchłanianie kwasu acetylosalicylowego może być opóźnione z powodu opóźnienia opróżnienia żołądka, powstawania konkrementów w żołądku lub w przypadku przyjmowania leku w postaci tabletek z powłoką opóźniającą uwalnianie.

Ostrzeżenie.

Lokalne objawy podrażnienia, które zazwyczaj dominują przy przedawkowaniu kwasu acetylosalicylowego, takie jak nudności, wymioty i ból brzucha, mogą być nieobecne, ponieważ ta postać leku zawierającej kwas acetylosalicylowy posiada powłokę opóźniającą uwalnianie, a resorpcja zachodzi wyłącznie w jelicie cienkim.

Objawy.

Ból głowy, nudności, hipokalcemia lub hipoglikemia, wysypka skórna, zawroty głowy, krwawienia przewodu pokarmowego, hamowanie krzepnięcia krwi aż do koagulopatii, zaburzenia sercowo-naczyniowe (od arytmii, hipotensji tętniczej aż do zatrzymania serca), kichanie, zaburzenia wzroku i słuchu, drżenie, dezorientacja, hipertermia, nasilone pocenie się, nadmierne oddychanie, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i zaburzenia elektrolitowe, odwodnienie, śpiączka i niewydolność oddechowa.

Dzwonienie w uszach może występować przy stężeniu salicylanów we krwi powyżej 150–300 μg/ml. Poważniejsze działania niepożądane występują przy stężeniu salicylanów we krwi powyżej 300 μg/ml.

Terapia.

Ze względu na stan zagrażający życiu w wyniku ciężkiego zatrucia należy natychmiast podjąć wszystkie niezbędne środki zapobiegawcze: zapobieganie lub zmniejszenie resorpcji, przemywanie żołądka w wczesnych stadiach (do 1 godziny po przyjęciu), węgiel aktywowany, kontrola i odpowiednia korekta elektrolitów. Podawanie glukozy. Węglan sodu do korekcji kwasicy i przyspieszenia wydalania (pH moczu > 8). Glicyna: dawka początkowa – 8 g doustnie, następnie – 4 g co 2 godziny przez 16 godzin. Możliwa jest hemoperfuzja lub hemodializa (konieczność stosowania może być określona w ośrodku toksykologicznym).

Efekty niepożądane.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: wydłużenie czasu krwawienia; rzadko – trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, anemia aplastyczna.

Ze strony układu odpornościowego: nieczęsto – astma; pojedyncze przypadki – reakcje nadwrażliwościowe, takie jak reakcje skórne rumieniowe/egzemateczne, pokrzywka, katar sienny, uczucie zatkania nosa, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, obniżenie ciśnienia tętniczego aż do stanu szoku; bardzo rzadko – ciężkie reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy egzudatywny, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka.

Ze strony metabolizmu i przemiany materii: rzadko – hipoglikemia, anemia z niedoboru żelaza, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.

Ze strony układu nerwowego: pojedyncze przypadki – ból głowy, zawroty głowy, katar sienny, zaburzenia wzroku, zaburzenia słuchu, dezorientacja.

Ze strony układu pokarmowego: często – mikrokrewawienia (70 %), objawy ze strony żołądka; nieczęsto – niestrawność, nudności, wymioty, biegunka; pojedyncze przypadki – krwawienia przewodu pokarmowego, owrzodzenia przewodu pokarmowego, które bardzo rzadko mogą prowadzić do perforacji z charakterystycznymi objawami klinicznymi i zmianami parametrów laboratoryjnych.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: pojedyncze przypadki – dysfunkcja wątroby (np. podwyższenie stężenia transaminaz).

Ze strony nerek i układu moczowego: zgłaszano zaburzenia funkcji nerek oraz rozwój ostrej niewydolności nerek.

Inne: rzadko – zespół Reya (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

W opisach spontanicznych pojawiały się informacje o innych efektach niepożądanych dotyczących wszystkich form lekarskich kwasu acetylosalicylowego, w tym terapii krótko- i długoterminowej doustnej, dlatego określenie kategorii częstości zgodnie z klasyfikacją CIOMS III jest niemożliwe.

U pacjentów z ciężką niedoczynnością glukozo-6-fosforan dehydrogenazy obserwowano hemolizę i anemię hemolityczną.

Ze względu na działanie przeciwzakrzepowe stosowanie kwasu acetylosalicylowego może zwiększać ryzyko krwawień. Obserwowano krwawienia takie jak krwawienia okołochirurgiczne, siniaki, krwawienia z nosa, krwawienia układu moczowo-płciowego, krwawienia z dziąseł.

Rzadko lub bardzo rzadko obserwowano ciężkie krwawienia, takie jak krwawienia przewodu pokarmowego, udar mózgu krwotoczny, szczególnie u pacjentów z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym i/lub przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwpłytkowych, co w pojedynczych przypadkach może stanowić zagrożenie dla życia.

Krwawienia mogą prowadzić do ostrej i przewlekłej anemii popostrzegowej/anemii z niedoboru żelaza (w wyniku tzw. utajonego mikrokrewawienia) z charakterystycznymi objawami laboratoryjnymi i klinicznymi, takimi jak osłabienie, bladość skóry, hipoperfuzja.

Zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak ogólny dyskomfort i objawy niestrawności, ból w nadbrzuszu i ból brzucha; w pojedynczych przypadkach – zapalenie przewodu pokarmowego, zmiany erozyjno-owrzodzeniowe przewodu pokarmowego, które potencjalnie mogą w pojedynczych przypadkach prowadzić do krwawień przewodu pokarmowego i perforacji z charakterystycznymi parametrami laboratoryjnymi i objawami klinicznymi.

Reakcje nadwrażliwościowe z charakterystycznymi objawami laboratoryjnymi i klinicznymi obejmują stan astmatyczny, reakcje skórne lekkiego lub średniego nasilenia, a także ze strony układu oddechowego, przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego, w tym takie objawy jak wysypka, obrzęk, świąd, niewydolność sercowo-oddechowa oraz bardzo rzadko – ciężkie reakcje, w tym szok anafilaktyczny.

Okres ważności.

3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 lub 100 tabletek w butli polimerowej w pudełku z tektury.

50 tabletek (10×5) lub 100 tabletek (25×4) w blistrach w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Bez recepty.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM”.

(odpowiedzialny za produkcję i kontrolę/badania serii, w tym wydanie serii)

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 93000, obwód ługański, miasto Rubieżne, ul. Lenina 33 (TOV NVF „MIKROCHIM”).

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budindustrii 5 (TOV NVF „MIKROCHIM”).