3-Dinir

do stosowania leku 3-DINIR (3-DINIR)

Skład:

substancja czynna: cefdinir;

1 kapsułka zawiera: cefdinir w przeliczeniu na suchą substancję – 300 mg;

substancje pomocnicze: wapniowa karboksymetyloceluloza, stearynian polietylenglikolu (makrogolu), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Skład powłoki kapsułki: tlenek żelaza czarny (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe z szarym korpusem i czarnym kapturkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne środki przeciwbakteryjne beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciej generacji. Cefdinir.

Kod ATC J01D D15.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, działanie bakteriobójcze cefdyniru wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej. Cefdynir jest odporny na działanie niektórych enzymów β-laktamaz. Dzięki tej właściwości wiele organizmów opornych na penicyliny i niektóre cefalosporyny jest wrażliwych na cefdynir. Wykazano aktywność cefdyniru wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów zarówno w warunkach in vitro, jak i w zakażeniach klinicznych.

Zakres działania cefdyniru obejmuje:

• Drobnoustroje tlenowe Gram-dodatnie:

Staphylococcus aureus (łącznie z szczepami wytwarzającymi β-laktamazę, jednak nieaktywny wobec metycylinoodpornych szczepów);

Streptococcus pneumoniae (tylko szczepy wrażliwe na penicylinę);

Streptococcus pyogenes.

• Drobnoustroje tlenowe Gram-ujemne:

Haemophilus influenzae (łącznie z szczepami wytwarzającymi β-laktamazę);

Haemophilus parainfluenzae (łącznie z szczepami wytwarzającymi β-laktamazę);

Moraxella catarrhalis (łącznie z szczepami wytwarzającymi β-laktamazę).

Poniższe dane uzyskano in vitro, jednak nieznana jest ich istotność kliniczna.

Minimalne stężenie hamujące (MIC) cefdyniru in vitro wynosi 1 μg/ml lub mniej wobec szczepów (> 90 %) następujących mikroorganizmów, jednak bezpieczeństwo i skuteczność cefdyniru w leczeniu zakażeń wywołanych poniższymi mikroorganizmami nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.

• Drobnoustroje tlenowe Gram-dodatnie:

Staphylococcus epidermidis (tylko szczepy wrażliwe na metycylinę);

Streptococcus agalactiae;

Streptococcus grupy viridans.

Uwaga: cefdynir jest nieaktywny wobec Enterococcus oraz metycylinoodpornych szczepów Staphylococcus species.

• Drobnoustroje tlenowe Gram-ujemne:

Citrobacter diversus;

Escherichia coli;

Klebsiella pneumoniae;

Proteus mirabilis.

Uwaga: cefdynir jest nieaktywny wobec Pseudomonas oraz Enterobacter species.

Testy wrażliwości

Metodą kolejnych rozcieńczeń określono następujące wartości MIC:

• Dla organizmów innych niż Haemophilus spp. i Streptococcus spp.:

• Dla Haemophilus spp.: a

a Te standardy interpretacyjne dotyczą wyłącznie testów wrażliwości metodą rozcieńczeń w bulionie szczepów Haemophilus spp., stosując ośrodek Haemophilus Test Medium (HTM)(1).

b Brak danych dotyczących szczepów opornych wyklucza określenie innych wyników poza „wrażliwy”. Szczepy dające wyniki MIC wskazujące na kategorię „niewykonalny” powinny być przekazane do laboratorium referencyjnego w celu dalszego testowania.

• Dla Streptococcus spp.:

Streptococcus pneumoniae wrażliwe na penicylinę (MIC ≤ 0,06 µg/ml), lub streptokoki inne niż S. pneumoniae wrażliwe na penicylinę (MIC ≤ 0,12 µg/ml), można uznać za wrażliwe na cefdynir. Testowanie cefdyniru wobec szczepów średnio wrażliwych lub opornych na penicylinę nie jest zalecane. Nie są dostępne wiarygodne kryteria interpretacyjne dla cefdyniru.

Wynik „wrażliwy” oznacza, że patogen prawdopodobnie zostanie zahamowany, gdy stężenie środka przeciwbakteryjnego we krwi osiągnie typowe wartości. Wynik „średnio wrażliwy” wskazuje, że wynik należy traktować jako dwuznaczny i że mikroorganizm nie jest w pełni wrażliwy na alternatywne klinicznie równoważne leki. Taki test powinien zostać powtórzony. Kategoria „średnio wrażliwy” sugeruje możliwą przydatność kliniczną w miejscach organizmu, gdzie lek fizjologicznie się koncentruje, lub w sytuacjach, gdy można zastosować wysoką dawkę leku. Kategoria ta stanowi również strefę buforową, która zapobiega nieznacznym, niekontrolowanym czynnikom technicznym powodującym poważne rozbieżności w interpretacji. Wynik „oporny” oznacza, że patogen prawdopodobnie nie zostanie zahamowany, nawet jeśli stężenie środka przeciwbakteryjnego we krwi osiągnie typowe wartości. W takich przypadkach należy wybrać inną terapię.

Standardowe procedury określania wrażliwości przewidują stosowanie testowych kultur mikroorganizmów (do kontroli aspektów technicznych procedury). Standardowy proszek cefdyniru powinien zapewniać następujące wartości MIC:

Zakres kontroli jakości stosuje się wyłącznie do Haemophilus influenzae ATCC 49766, które badano metodą rozcieńczeń w bulionie przy użyciu HTM.

Metodą dyfuzji w agarze określono następujące wartości MIC:

• Dla organizmów innych niż Haemophilus spp. i Streptococcus spp.:

d Ponieważ niektóre szczepy Citrob游戏副本ter, Providencia oraz Enterobacter spp. mogą dawać niepewne wyniki wrażliwości przy użyciu dysku z cefdynirem, szczepów z tych rodzajów nie należy badać ani interpretować za pomocą tego dysku.

• Dla Haemophilus spp.: e

e Wskazane standardy średnic stref dotyczą jedynie testów z Haemophilus spp. przeprowadzonych z zastosowaniem HTM (2).

f Brak danych dotyczących szczepów opornych wyklucza określenie innych wyników poza „wrażliwymi”. Szczepy, których wyniki MIC wskazują na kategorię „niewrażliwość”, należy przesłać do laboratorium referencyjnego w celu dalszego testowania.

• Dla Streptococcus spp.:

Izolaty Streptococcus pneumoniae należy zbadać za pomocą krążków z oksacyliną 1 µg. Izolaty o średnicy strefy wokół krążka z oksacyliną ≥ 20 mm są wrażliwe na penicylinę i mogą być uznane za wrażliwe na cefdynir. Streptokoki (poza S. pneumoniae) należy testować za pomocą krążków z penicyliną 10 IU. Izolaty o średnicy strefy wokół krążka z penicyliną ≥ 28 mm są wrażliwe na penicylinę i mogą być uznane za wrażliwe na cefdynir.

Tak jak w standardowych metodach rozcieńczeń, metody dyfuzji w agarze wymagają użycia testowych mikroorganizmów kontrolnych do monitorowania aspektów technicznych procedur laboratoryjnych. W przypadku metody dyfuzji z krążkiem z cefdynirem 5 µg należy zapewnić następujące średnice stref:

g Zakres kontroli jakości stosuje się wyłącznie do Haemophilus influenzae ATCC 49766 przy użyciu HTM.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Bio dostępność po podaniu doustnym

Maksymalne stężenie cefdynu w osoczu (Cmax) osiągane jest 2–4 godziny po podaniu leku. Stężenie cefdynu w osoczu wzrasta wraz z dawką, jednak wzrost ten staje się mniej proporcjonalny w zakresie dawek od 300 (7 mg/kg) do 600 mg (14 mg/kg). Oczekiwana dostępność biologiczna kapsułek cefdynu wynosi 21% po podaniu 300 mg oraz 16% po podaniu 600 mg leku.

Wpływ pokarmu

Cmax i AUC cefdynu zmniejszają się odpowiednio o 16% i 10% przy podawaniu leku wraz z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu. Procentowe zmniejszenie tych parametrów najprawdopodobniej nie ma znaczenia klinicznego. W związku z tym cefdyn może być stosowany niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Wartości stężenia cefdynu w osoczu oraz wartości parametrów farmakokinetycznych po podaniu pojedynczych doustnych dawek 300–600 mg dorosłym zdrowym ochotnikom przedstawiono w poniższej tabeli:

Średnie (± SD [odchylenie standardowe]) wartości parametrów farmakokinetycznych cefdynu w osoczu po podaniu leku

Wielokrotne dawkowanie

Cefdynir nie kumuluje się w osoczu po podawaniu 1 lub 2 razy na dobę u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.

Rozkład

Średnia objętość rozkładu (Vd) cefdyniru u dorosłych wynosi 0,35 l/kg (± 0,29), u dzieci (w wieku 6 miesięcy – 12 lat) Vd cefdyniru wynosi 0,67 l/kg (± 0,38). 60–70 % cefdyniru wiąże się z białkami osocza krwi zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, a wiązanie nie zależy od stężenia.

Pęcherzyki skórne

U dorosłych pacjentów mediana (zakresy) stężeń cefdyniru w płynie pęcherzyków skórnych wynosiła 0,65 (0,33–1,1) oraz 1,1 (0,49–1,9) mg/ml, odpowiednio 4–5 godzin po podaniu dawek leku 300 i 600 mg. Średnie (± SD) wartości Cmax i AUC(0–∞) w płynie pęcherzyków skórnych wynosiły odpowiednio 48 % (± 13) i 91 % (± 18) wartości tych parametrów w osoczu.

Tkaniny migdałków

U dorosłych pacjentów, którzy przeszli selektywną tonsylektomię, średnie stężenie cefdyniru w tkankach migdałków 4 godziny po podaniu pojedynczych dawek 300 i 600 mg leku wyniosło odpowiednio 0,25 (0,22–0,46) i 0,36 (0,22–0,80) µg/g. Średnie stężenie leku w tkankach migdałków wyniosło 24 % (± 8) wartości parametrów stężenia w osoczu.

Zatoki nosa

U dorosłych pacjentów, którzy przeszli operacyjną chirurgię zatok szczękowych i sitkowych, średnie stężenie cefdyniru w tkankach zatok nosa 4 godziny po podaniu dawek 300 i 600 mg wyniosło odpowiednio <0,12 (<0,12–0,46) i 0,21 (<0,12–2,0) µg/g. Średnie stężenie cefdyniru w zatokach wyniosło 16 % (± 20) wartości parametrów stężenia w osoczu.

Tkaniny płucne

U dorosłych pacjentów, którzy przeszli diagnostyczną bronchoskopię, średnie stężenia cefdyniru w nabłonku oskrzeli 4 godziny po podaniu 300 i 600 mg cefdyniru wyniosły odpowiednio 0,78 (<0,06–1,33) i 1,14 (<0,06–1,92) µg/ml i stanowiły 31 % (± 18) wartości parametrów stężenia w osoczu. Odpowiednie stężenie w płucach wyniosło 0,29 (<0,3–4,73) i 0,49 (<0,3–0,59) µg/ml oraz 35 % (± 83) wartości parametrów stężenia w osoczu.

Ucho środkowe

U pacjentów pediatrycznych z objawami ostrego bakteryjnego zapalenia ucha środkowego średnie stężenie cefdyniru w płynie ucha środkowego wyniosło 0,21 (<0,09–0,94) i 0,72 (0,14–1,42) µg/ml odpowiednio 3 godziny po jednorazowym podaniu dawek 7 i 14 mg/kg. Średnie stężenie leku w płynie ucha środkowego wyniosło 15 % (± 15) wartości parametrów stężenia w osoczu.

Płyn mózgowo-rdzeniowy

Brak danych dotyczących przenikania cefdyniru do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Metabolizm i wydalanie

Cefdynir prawie nie ulega metabolizmowi. Lek wydalany jest głównie przez nerki, a średni okres półwyladowania (t½) wynosi 1,7 (± 0,6) godziny. U zdrowych ochotników (z prawidłową funkcją nerek) klirens nerkowy cefdyniru wynosi 2,0 (± 1,0) ml/min/kg, a pozorny klirens doustny wynosi odpowiednio 11,6 (± 6,0) i 15,5 (± 5,4) ml/min/kg przy dawkach 300 i 600 mg. Średni procent dawki wydalany w niezmienionej formie z moczem po podaniu dawek 300 i 600 mg wynosi odpowiednio 18,4 % (± 6,4) i 11,6 % (± 4,6) podanej dawki. Klirens cefdyniru zmniejsza się u pacjentów z dysfunkcją nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, a także podsekcja „Pacjenci z niewydolnością nerek” poniżej).

Ponieważ wydalanie nerkowe jest główną drogą eliminacji, dawkowanie leku należy odpowiednio dostosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u osób poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z klirensą kreatyniny (KK) od 30 do 60 ml/min Cmax i t1/2 zwiększały się około dwukrotnie, AUC — około trzykrotnie. U pacjentów z KK <30 ml/min Cmax zwiększała się około dwukrotnie, t1/2 — około pięciokrotnie, a A游戏副本 — około sześciokrotnie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (KK <30 ml/min) zaleca się zmianę schematu dawkowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Hemodializa

Podczas dializy (trwającej 4 godziny) z organizmu usuwa się 63 % cefdyniru; t1/2 zmniejsza się z 16 (± 3,5) do 3,2 (± 1,2) godziny. Tym pacjentom zaleca się zmianę schematu dawkowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

Ponieważ cefdynir wydalany jest głównie przez nerki i prawie nie ulega metabolizmowi, badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie były prowadzone. Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek.

Płeć i rasa

Te czynniki nie wpływają na farmakokinetykę cefdyniru.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Aby zmniejszyć tempo powstawania oporności na antybiotyki, lek należy stosować wyłącznie w leczeniu lub zapobieganiu infekcjom wywołanym przez wrażliwe bakterie. W przypadku posiadania wyników posiewów bakteriologicznych oraz oznaczenia wrażliwości, należy je uwzględnić przy wyborze lub zmianie terapii przeciwbakteryjnej. Jeśli takie dane nie są dostępne, przy empirycznym doborze terapii należy brać pod uwagę lokalne dane epidemiologiczne oraz typowe dla danej lokalizacji wzorce wrażliwości.

Do leczenia infekcji o lekkim i średnim nasileniu wywołanych szczepami mikroorganizmów wrażliwymi na cefdynir:

• Pneumonia pozaszpitalna wywołana przez Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Haemophilus parainfluenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Streptococcus pneumoniae (wyłącznie szczepy wrażliwe na penicylinę) oraz Moraxella catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę).
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, wywołane przez Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Haemophilus parainfluenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Streptococcus pneumoniae (wyłącznie szczepy wrażliwe na penicylinę) oraz Moraxella catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę).
• Ostre zapalenie zatok przynosowych, wywołane przez Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę), Streptococcus pneumoniae (wyłącznie szczepy wrażliwe na penicylinę) oraz Moraxella catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę).
• Zapalenie gardła/zapalenie migdałków, wywołane przez Streptococcus pyogenes. Cefdynir jest skuteczny w leczeniu S. pyogenes w gardle i jamie ustnej. Brak jednak danych dotyczących stosowania cefdyniru w zapobieganiu gorączce reumatycznej po zapaleniu gardła/zapaleniu migdałków wywołanym przez S. pyogenes.
• Niepowikłane infekcje skóry i tkanek miękkich, wywołane przez Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące β-laktamazę) oraz Streptococcus pyogenes.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefdynir lub na jakikolwiek inny antybiotyk z grupy cefalosporyn.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Leki przeciwwskazowe zawierające glin i magnez

Jednoczesne stosowanie cefdyniru i leków przeciwwskazowych prowadzi do zmniejszenia wartości Cmax i AUC cefdyniru o około 40%. Czas osiągnięcia Cmax wydłuża się o 1 godzinę. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę cefdyniru, jeśli lek przeciwwskazowy podaje się 2 godziny przed lub 2 godziny po przyjęciu cefdyniru. Jeśli podczas leczenia lekiem 3-Dinir konieczne jest stosowanie leków przeciwwskazowych, należy przyjmować 3-Dinir co najmniej 2 godziny przed lub 2 godziny po przyjęciu leku przeciwwskazowego.

Probenecyd

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków β-laktamowych, probenecyd zaburza wydalanie cefdyniru przez nerki przy jednoczesnym stosowaniu, co prowadzi do podwojenia wartości AUC, zwiększenia Cmax cefdyniru o 54% oraz wydłużenia t½ o 50%.

Leki zawierające żelazo oraz produkty wzbogacone żelazem

Jednoczesne stosowanie cefdyniru z lekami zawierającymi żelazo (60 mg żelaza pierwiastkowego w postaci FeSO₄) lub z preparatami witaminowymi zawierającymi 10 mg żelaza powoduje zmniejszenie wchłaniania cefdyniru odpowiednio o 80% i 31%. Jeśli pacjent wymaga przyjmowania leków żelaznych podczas terapii cefdynirem, lek 3-Dinir należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub po przyjęciu leków zawierających żelazo.

Brak danych dotyczących wpływu produktów spożywczych wzbogaconych żelazem pierwiastkowym (zazwyczaj śniadania wzbogacone żelazem) na wchłanianie cefdyniru.

Zarejestrowano przypadki czerwonawego zabarwienia stolca u pacjentów przyjmujących cefdynir. W wielu przypadkach pacjenci ci równocześnie przyjmowali produkty wzbogacone żelazem. Czerwone zabarwienie może być związane z powstawaniem w przewodzie pokarmowym nieabsorbowanego kompleksu cefdyniru lub jego produktów rozpadu z żelazem.

Interakcje z testami laboratoryjnymi

Możliwe wystąpienie fałszywie dodatniej reakcji na obecność ciał ketonowych w moczu w testach z zastosowaniem nitroprusydu, ale nie z nitroferocyjanem. Stosowanie cefdyniru może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu na glukozę w moczu z użyciem Clinitest®, roztworu Benedicta lub odczynnika Fehlinga. Oznaczanie stężenia glukozy w moczu zaleca się przeprowadzać metodami enzymatycznymi. Stosowanie cefalosporyn może prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa.

Szczególne środki ostrożności.

Środki bezpieczeństwa

Stosowanie cefdyniru w przypadku braku potwierdzenia lub uzasadnienia podejrzenia infekcji bakteryjnej, jak również jego stosowanie profilaktyczne, ma wątpliwą korzyść dla pacjenta i zwiększa ryzyko rozwoju oporności na antybiotyki.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe leczenie cefdynirem może prowadzić do wzrostu liczby mikroorganizmów opornych. Należy dokładnie monitorować stan pacjenta. W przypadku rozwoju infekcji towarzyszącej należy wdrożyć odpowiednie leczenie zastępcze.

Wpływ na układ odpornościowy.

Przed zastosowaniem leku 3-Dinir należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej reakcje nadwrażliwości na cefdynir, inne cefalosporyny, penicyliny lub inne leki. Pacjentom z uczuleniem na penicylinę cefdynir należy podawać z ostrożnością ze względu na możliwość wystąpienia krzyżowej nadwrażliwości między antybiotykami β-laktamowymi. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych na cefdynir należy przerwać przyjmowanie leku. Ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny (epinefryny) oraz podjęcia innych działań w nagłych przypadkach, zgodnie z sytuacją kliniczną.

Wpływ na przewód pokarmowy.

Podczas stosowania prawie wszystkich antybakteryjnych leków, w tym cefdyniru, odnotowano przypadki biegunki wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD — Clostridium difficile associated diarrhea), które różniły się stopniem ciężkości od łagodnej biegunki po śmiertelny kolit. Leczenie lekami antybakteryjnymi zaburza normalną mikroflorę jelita grubego, co prowadzi do zwiększonego wzrostu C. difficile.

C. difficile syntetyzuje toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Szczepy C. difficile z hiperprodukcją toksyn powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ wywołane przez nie infekcje mogą być oporne na leczenie lekami przeciwbakteryjnymi i mogą wymagać kolektomii. Rozwój CDAD należy podejrzewać u wszystkich pacjentów, u których pojawiają się objawy biegunki po zastosowaniu antybiotyków. Konieczne jest dokładne przeanalizowanie wywiadu, ponieważ donoszono o przypadkach CDAD po więcej niż 2 miesiącach od zastosowania leków antybakteryjnych.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia rozwoju kolitu pseudobłoniastego należy przerwać stosowanie leku. W zależności od stanu klinicznego pacjentowi może być wskazane podanie odpowiedniej ilości płynów i elektrolitów, suplementacja białek, leczenie antybiotykiem skutecznym wobec C. difficile oraz badanie chirurgiczne.

Stosowanie u pacjentów z kolitem w wywiadzie.

3-Dinir, tak jak inne leki przeciwbakteryjne o szerokim spektrum działania, należy stosować z ostrożnością u osób z kolitem w wywiadzie.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek.

U pacjentów z przejściową lub utrzymującą się niewydolnością nerek (CL<30 ml/min) należy zmniejszyć dawkę dobową cefdyniru, ponieważ stosowanie leku w dawkach zalecanych może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia w osoczu i t1/2 cefdyniru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Skuteczność cefdyniru u pacjentów w podeszłym wieku i u młodszych dorosłych jest porównywalna. Choć cefdynir jest dobrze tolerowany we wszystkich grupach wiekowych pacjentów, w badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku obserwowano niższy poziom działań niepożądanych (w tym biegunki) niż u młodszych dorosłych. Korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono działania teratogennego cefdyniru po podaniu doustnym szczurom w dawkach do 1000 mg/kg/dobę (70-krotnie wyższych od zalecanych maksymalnych dawek terapeutycznych przeliczonych na mg/kg/dobę, 11-krotnie — na mg/m2/dobę) ani królikom w dawkach do 10 mg/kg/dobę (0,7-krotnie wyższych od zalecanych maksymalnych dawek terapeutycznych przeliczonych na mg/kg/dobę, 0,23-krotnie — na mg/m2/dobę). Cefdynir nie wpływał na właściwości rozrodcze samic, przeżycie potomstwa, jak również na parametry jego rozwoju, zachowania i funkcji rozrodczej. Jednak brakuje danych z badań klinicznych dotyczących skutków stosowania cefdyniru u kobiet w ciąży. Ponieważ badania oceniające wpływ na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze pozwalają przewidzieć skutki działania na organizm człowieka, cefdynir można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku uzasadnionej klinicznej potrzeby. Wpływ cefdyniru na poród nie został zbadany.

Okres karmienia piersią. Po podaniu cefdyniru w dawce 600 mg nie wykryto go w mleku matki.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Doświadczenie z zastosowania cefdyniru nie wykazało niekorzystnego wpływu na zdolność kierowania pojazdami i pracowania z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek w postaci kapsułek przeznaczony jest do stosowania u dorosłych i u dzieci od 13. roku życia.

Zalecane dawki i długość leczenia infekcji u dorosłych i u dzieci od 13. roku życia przedstawiono w poniższej tabeli. Całkowita dzienna dawka przy wszystkich infekcjach wynosi 600 mg. Stosowanie 1 raz na dobę przez 10 dni jest równie skuteczne jak stosowanie 2 razy na dobę. Stosowanie 1 raz na dobę nie było badane w przypadku zapalenia płuc i infekcji skóry. W związku z tym przy tych infekcjach lek 3-Dinir należy przyjmować 2 razy na dobę. Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek

U dorosłych pacjentów z CL <30 ml/min dawka cefdyniru powinna wynosić 300 mg raz na dobę.

Pacjenci poddawani hemodializie

Hemodializa sprzyja wydaleniu cefdyniru z organizmu. Dla pacjentów poddawanych stałej hemodializie, dawka początkowa wynosi 7 mg/kg (nie więcej niż 300 mg) w dni kolejne. Dawka 7 mg/kg (nie więcej niż 300 mg) cefdyniru powinna być podana na końcu każdego cyklu hemodializy. Kolejne dawki 7 mg/kg (nie więcej niż 300 mg) należy następnie podawać w dni kolejne (czyli co 48 godzin).

Dzieci.

3-Dinir w formie kapsułek nie jest wskazany do leczenia dzieci w wieku do 13 lat.

Przedawkowanie.

Brak danych dotyczących przedawkowania cefdyniru u ludzi. W badaniach ostrej toksyczności przeprowadzonych na gryzoniach jednorazowe doustne podanie cefdyniru w dawce 5600 mg/kg nie prowadziło do wystąpienia żadnych działań niepożądanych. Objawy toksyczne i objawy przy przedawkowaniu innych antybiotyków β-laktamowych obejmują nudności, wymioty, zaburzenia trawienne, biegunkę i drgawki. Cefdynir jest usuwany z organizmu podczas hemodializy, co może być pomocne w przypadku ciężkich reakcji toksycznych spowodowanych przedawkowaniem, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Działania niepożądane.

Poniższe działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych z następującą częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

często — biegunka, kandydoza pochwy, nudności, ból głowy, ból brzucha, wagnica;

rzadko — wysypka, dyspepsja, wzdęcia, wymioty, zaburzenia stolca, anoreksja, zaparcia, zawroty głowy, suchość w ustach, osłabienie, bezsenność, leukorea, kandydoza, świąd, senność.

O poniższych działaniach niepożądanych zgłaszano podczas stosowania antybiotyków z grupy cefalosporyn:

z udziału narządów wzroku: zapalenie spojówek.

z udziału układu pokarmowego: suchość błony śluzowej jamy ustnej, stomatyt, wzdęcia, ból brzucha, nudności, biegunka, zaburzenia wypróżnień, dyspepsja, kolit pseudobłoniasty, ostry enterokolit, kolit krwotoczny, krwotoczna biegunka, niedrożność jelita, zaparcia, krwawienie z górnych odcinków przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, melena.

z udziału układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: uczucie duszności, ostra niewydolność oddechowa, wywołane zapalenie płuc, napad astmy, eozynofilowe zapalenie płuc, idiopatyczne zapalenie śródmiąższowe płuc.

z udziału układu sercowo-naczyniowego: niewydolność serca, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze.

z udziału układu nerwowego środkowego: ból głowy, bezsenność, senność, zawroty głowy, utrata przytomności, drgawki, hiperkineza, mimowolne ruchy i rabdomioliza.

z udziału krwi i układu limfatycznego: granulocytopenia, neutropenia, przemijająca leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia i agranulocytoza, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, zaburzenia krzepnięcia krwi (zespół rozsianej wewnątrznaczyniowej koagulacji), skłonność do krwawień, krwawienia i krwotoki, zaburzenia krwawicze, samoistna (idiopatyczna) purpura małopłytkowa, krwawienie.

z udziału układu odpornościowego: zespół typu surowicznego, reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja (w rzadkich przypadkach zakończona śmiercią).

z udziału układu wątrobowo-pęcherzykowego: niewydolność wątroby, ostry zapalenie wątroby, błyskawiczne zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, w tym cholestaza, żółtaczka.

z udziału układu moczowego: zaburzenia funkcji nerek, toksyczna nefropatia, ostra niewydolność nerek, nefropatia.

z udziału skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd skóry, zespół wielopostaciowej rumieniowca, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy, reakcje anafilaktyczne, wysypka makularna i plamnicza, zapalenie naczyń alergicze, dermatyt egzfoliatywny, rumieniec węzłowaty, obrzęk krtani i twarzy, szok.

z udziału wskaźników biochemicznych: podwyższenie poziomu aminotransferazy asparaginianowej (ACT), podwyższenie zawartości amylazy we krwi, fałszywie dodatni test na obecność glukozy w moczu.

Efekty spowodowane działaniem biologicznym: świąd, białe, kandydoza skóry, kandydoza pochwy, wagnica.

Zaburzenia ogólne: gorączka, osłabienie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata od daty produkcji in bulk.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blistrze. Jeden blister umieszczony w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat” (pakowanie z in bulk firmy produkcyjnej PharmaVizyon Sanai ve Ticaret A.Ş., Turcja).

Wnioskodawca. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „ARTERIUM LTD”, Ukraina.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.