Wancomycyna MYLAN

Ulotka: informacje dla użytkownika

Vancomycyna Mylan 500 mg proszek do sporządzenia roztworu do wlewu, 1000 mg proszek do sporządzenia roztworu do wlewu

wankomycyna
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje.

• Zachowaj ulotkę. Może się okazać potrzebna ponowna lektura.
• W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy choroby są podobne, ponieważ może to być niebezpieczne.
• Jeśli wystąpią jakieś działania niepożądane, w tym nie wymienione w tej ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz punkt 4.

Zawartość ulotki:

1. Co to jest Vancomycyna Mylan i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Vancomycyny Mylan
3. Jak stosować Vancomycynę Mylan
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Vancomycynę Mylan
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Vancomycyna Mylan i do czego służy

Wankomycyna to antybiotyk należący do grupy antybiotyków zwanych „glikopeptydami”.
Wankomycyna działa eliminując niektóre bakterie powodujące infekcje.
Wankomycyna w proszku jest zamieniana na roztwór do wlewu lub na roztwór doustny.
Wankomycyna jest stosowana we wszystkich grupach wiekowych za pomocą wlewu do leczenia następujących ciężkich infekcji:

• Infekcje skóry i tkanek podskórnego.
• Infekcje kości i stawów.
• Infekcje płuc nazywane „zapaleniem płuc”.
• Infekcja wsierdzia (endokarditis) oraz zapobieganie endokardytis u pacjentów zagrożonych podczas wykonywania ważnych zabiegów chirurgicznych.
• Infekcja krwi związana z powyższymi infekcjami.

Wankomycyna jest stosowana u dorosłych i dzieci do leczenia infekcji błony śluzowej jelita cienkiego i grubego z uszkodzeniem błony śluzowej (colitis pseudomembranacea), wywołanej przez bakterię Clostridium difficile.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Vancomycyny Mylan

Nie stosuj Vancomycyny Mylan

• jeśli jest alergiczny na wancomycynę lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Zgłaszano poważne działania niepożądane, które mogą prowadzić do utraty wzroku po wstrzyknięciu wancomycyny do oczu.
Skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem wancomycyny, jeśli:

• wcześniej miał reakcję alergiczną na lek teykoplaninę, ponieważ może to oznaczać, że jesteś również uczulony na wancomycynę.
• masz zaburzenia słuchu, szczególnie jeśli jesteś osobą starszą (może być konieczne przeprowadzenie badań słuchu podczas leczenia).
• masz chorobę nerek (będziesz musiał poddać się badaniom krwi i nerek podczas leczenia).
• otrzymujesz wancomycynę w formie wlewu do leczenia biegunki związanej z infekcją Clostridium difficile, zamiast w formie doustnej.
• wcześniej u Ciebie pojawiła się ciężka wysypka skórna lub odłamywanie się skóry, pęcherze i/lub owrzodzenia jamy ustnej po przyjęciu wancomycyny.

Podczas leczenia wancomycyną zgłaszano poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę nabłonkową, reakcję na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ogólnoustrojową ostre pustulę egzantematyczną (AGEP).
Przestań stosować wancomycynę i natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz którykolwiek z objawów opisanych w punkcie 4.
Zgłaszano przypadki reakcji alergicznych na ten lek, w tym problemy z oddychaniem i ból w klatce piersiowej, przy użyciu Vancomycyny Mylan. Natychmiast przestań przyjmować Vancomycynę Mylan i skontaktuj się z lekarzem lub służbami ratownictwa medycznego, jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów.
Skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką podczas leczenia wancomycyną, jeśli:

• otrzymywałeś wancomycynę przez dłuższy czas (może być konieczne przeprowadzenie badań krwi w celu oceny funkcji wątroby i nerek podczas leczenia).
• pojawi się u Ciebie jakakolwiek reakcja skórna podczas leczenia.
• rozwinie się u Ciebie ciężka i trwająca biegunka podczas lub po zakończeniu leczenia wancomycyną – natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Może to być objaw zapalenia jelita (kolit pseudomembranacea), które może wystąpić po leczeniu antybiotykami.

Dzieci
Wancomycyna będzie stosowana z szczególną ostrożnością u wcześniaków i noworodków, ponieważ ich nerki nie są jeszcze w pełni rozwinięte i mogą gromadzić wancomycynę we krwi.
W tej grupie wiekowej konieczne są badania krwi w celu kontrolowania stężenia wancomycyny we krwi.
Jednoczesne podawanie wancomycyny i leków znieczyszających wiązano z zaczerwienieniem skóry (rumień) i reakcjami alergicznymi u dzieci. Podobnie jednoczesne stosowanie z innymi lekami, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID, np. ibuprofen) lub amfoterycyna B (lek na infekcje grzybicze) może zwiększyć ryzyko uszkodzenia nerek i w związku z tym mogą być konieczne częstsze badania krwi i nerek.
Inne leki i Vancomycyna Mylan
Powiadom lekarza lub szpitalnego farmaceutę, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz przyjmować inne leki, również te dostępne bez recepty.
Leki te mogą reagować z wancomycyną, jeśli są stosowane jednocześnie, w tym leki stosowane w leczeniu:

• infekcji bakteryjnych (streptomycyna, neomycyna, gentamycyna, kanamycyna, amikacyna, bacitracyna, tobramycyna, kolistyna B, kolistyna, piperacylina/tazobaktam),
• gruźlicy (wiomycyna),
• infekcji grzybiczych (amfoterycyna B),
• nowotworów (cisplatyna),
• leki rozkurczające mięśnie stosowane podczas znieczulenia,
• znieczulające (jeśli masz być poddany znieczuleniu ogólnemu).

Lekarz może zalecić badania krwi i dostosować dawkę, jeśli wancomycyna jest stosowana jednocześnie z innymi lekami.
Ciąża i karmienie piersią
Powiadom lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę. Wancomycynę należy podawać w czasie ciąży tylko w przypadkach absolutnej konieczności.
Powiadom lekarza, jeśli karmisz piersią, ponieważ wancomycyna przechodzi w niewielkich ilościach do mleka matki i może powodować biegunkę u niemowląt. Twoje dziecko powinno być dokładnie monitorowane pod kątem wystąpienia biegunki.
Zasięgnij porady lekarza lub farmaceuty przed zażyciem tego leku.
Kierowanie pojazdami i użytkowanie maszyn
Nie są znane niekorzystne wpływy na zdolność prowadzenia pojazdów i użytkowania maszyn.

3. Jak stosować Vancomycyna Mylan

Lek vancomycyna będzie podawany przez personel medyczny podczas pobytu w szpitalu.
Dawkę dzinną i czas trwania leczenia ustali lekarz.
Dawkowanie
Dawkę leku dostosowuje się w zależności od:

• wieku,
• masy ciała,
• rodzaju infekcji,
• funkcji nerek,
• słuchu,
• innych leków, które przyjmuje.

Podawanie dożylnie
Dorośli i młodzież (od 12. roku życia)
Dawkę ustala się na podstawie masy ciała. Zwykła dawka do infuzji wynosi 15–20 mg na każdy kg masy ciała. Podaje się ją zazwyczaj co 8–12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o podaniu dawki początkowej do 30 mg na każdy kg masy ciała. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 2 g.
Stosowanie u dzieci
Dzieci od 1 miesiąca do poniżej 12. roku życia
Dawkę ustala się na podstawie masy ciała. Zwykła dawka do infuzji wynosi 10–15 mg na każdy kg masy ciała. Podaje się ją zazwyczaj co 6 godzin.
Niepełnosprawne noworodki i noworodki (od 0 do 27 dni życia)
Dawkowanie dostosowuje się na podstawie wieku po menstruacji (czas od pierwszego dnia ostatniego cyklu miesięcznego do porodu – wiek ciążowy – oraz czas po urodzeniu – wiek pozaprzewodowy).
Osoby starsze, kobiety w ciąży oraz pacjenci z chorobą nerek, w tym poddawani dializie, mogą wymagać innego dawkowania.
Podawanie doustne
Dorośli i młodzież (od 12 do 18. roku życia)
Zalecana dawka wynosi 125 mg co 6 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o podaniu wyższej dawki dobowej, do 500 mg co 6 godzin. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 2 g. Jeśli wcześniej występowały u Ciebie inne przypadki infekcji błony śluzowej, może być wymagane inne dawkowanie i dłuższy czas trwania leczenia.
Stosowanie u dzieci
Noworodki, niemowlęta i dzieci poniżej 12. roku życia
Zalecana dawka wynosi 10 mg na każdy kg masy ciała. Podaje się ją zazwyczaj co 6 godzin. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 2 g.
Sposób podania
Podawanie dożylne oznacza, że lek zawarty w fiolce lub worku do infuzji jest wprowadzany przez rurkę do jednej z żył. Lek vancomycyna jest zawsze podawany przez lekarza lub pielęgniarkę dożylnie, a nie w trycie mięśniowym.
Vancomycyna powinna być podawana dożylnie przez co najmniej 60 minut.
Jeśli lek jest stosowany w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych (tzw. colite pseudomembranosa), lek należy podawać jako roztwór do użytku doustnego (lek przyjmuje się doustnie).
Czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia zależy od rodzaju infekcji i może trwać kilka tygodni.
Czas trwania terapii może się różnić u poszczególnych pacjentów w zależności od indywidualnej odpowiedzi na leczenie.
Podczas leczenia może być konieczne wykonywanie badań krwi, może być również wymagane dostarczenie próbek moczu oraz przeprowadzenie badań słuchu w celu monitorowania możliwych działań niepożądanych.
Jeśli przyjmiesz więcej Vancomycyna Mylan niż należy
Ponieważ ten lek jest podawany w szpitalu, mało prawdopodobne jest, że przyjmiesz go więcej niż należy. Jeśli jednak masz jakiekolwiek wątpliwości, niezwłocznie powiadom lekarza lub pielęgniarkę.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich
osób one występują.
Wankomycyna może powodować reakcje alergiczne, choć ciężkie reakcje alergiczne
(szok anafilaktyczny) są rzadkie. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli pojawią się
nagłe świsty podczas oddychania, trudności z oddychaniem, zaczerwienienie górnej
części ciała, wysypka lub świąd.
Wchłanianie wankomycyny z przewodu pokarmowego jest pomijalne. Jednak jeśli cierpisz na
chorobę zapalną przewodu pokarmowego, zwłaszcza jeśli masz również chorobę nerek,
mogą wystąpić działania niepożądane, które pojawiają się, gdy wankomycyna jest
podawana za pomocą wlewu.
Przestań stosować wankomycynę i natychmiast skonsultuj się z lekarzem, jeśli zauważysz
któreś z poniższych objawów:

• czerwone, płaskie plamy w kształcie tarczy lub okrągłe plamy na tułowiu, często z pęcherzami w centrum, łuszycie się skóry, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Te ciężkie wysypki skórne mogą poprzedzać gorączka i objawy podobne do grypy (zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza nabłonkowa).
• Uogólniona wysypka, podwyższona temperatura ciała i powiększenie węzłów chłonnych (zespoł DRESS lub zespół nadwrażliwości na leki).
• Uogólniona, czerwona, łuszcząca się wysypka z podskórnych guzkami i pęcherzami, towarzysząca gorączce na początku leczenia (ogólnoustrojowa pustulka egzantematyczna ostrej). Ból w klatce piersiowej, który może być objawem potencjalnie ciężkiej reakcji alergicznej zwanej zespołem Kounis.

Działania niepożądane wywołane przez wankomycynę obejmują:
Działania niepożądane częste (mogą dotyczyć do 1 osoby na 10)

• Obniżenie ciśnienia krwi
• Brak tchu, świsty podczas oddychania (ostry dźwięk spowodowany przez zablokowanie przepływu powietrza w górnych drogach oddechowych)
• Wysypka i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, świąd, swędząca wysypka, pokrzywka
• Problemy nerkowe, które można wykryć głównie w badaniach krwi
• Zaczewienienie górnej części ciała i twarzy, zapalenie żyły
• Podwyższenie enzymów wątrobowych

Działania niepożądane nieczęste (mogą dotyczyć do 1 osoby na 100)

• Tymczasowa lub trwała utrata słuchu.

Działania niepożądane rzadkie (mogą dotyczyć do 1 osoby na 1000)

• Obniżenie liczby białych krwinek, czerwonych krwinek i płytek krwi (komórek krwi odpowiedzialnych za krzepnięcie) Zwiększenie liczby niektórych białych krwinek we krwi.
• Utrata równowagi, brzęczenie w uszach, zawroty głowy
• Zapalenie naczyń krwionośnych
• Nudności (uczucie wstrętu)
• Zapalenie nerek i niewydolność nerek
• Ból w klatce piersiowej i w mięśniach pleców
• Gorączka, dreszcze

Działania niepożądane bardzo rzadkie (mogą dotyczyć do 1 osoby na 10 000)

• Nagłe wystąpienie ciężkiej reakcji alergicznej skóry z powstawaniem pęcherzy lub łuszczeniem się skóry. Może to wiązać się z wysoką gorączką i bólem stawów
• Zatrzymanie krążenia
• Zapalenie jelita powodujące ból brzucha i biegunkę, która może zawierać krew

Częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych)

• Wymioty, biegunka
• Zaburzenia świadomości, zawroty głowy, utrata energii, obrzęk, zatrzymanie płynów, zmniejszona ilość moczu
• Wysypka z obrzękiem lub bólem za uszami, w szyi, w pachwinach, pod brodą i w pachach (powiększone węzły chłonne), nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby i krwi
• Wysypka z pęcherzami i gorączką
• Nadmierne niszczenie czerwonych krwinek prowadzące do zmęczenia i bladości skóry (anemia hemolityczna).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym takie, których nie ma w tym ulotce,
skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio
za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem:
https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse. Poprzez zgłaszanie działań
niepożądanych możesz pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać Vancomycynę Mylan

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie używaj tego leku po upływie daty ważności (Wyd.) podanej na etykiecie fiolki i opakowaniu.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Proszek: ten lek nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.
Stabilność roztworu po rekonstytucji oraz produktu po rozcieńczeniu podana jest w informacji dla personelu medycznego.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to ochronić środowisko.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera Vancomicina Mylan
Substancją czynną jest wancomycyna.
Wancomycyna 500 mg proszek do sporządzenia roztworu
Każda fiolka zawiera 500 mg wancomycyny (jako chlorowodorek), co odpowiada 500.000 IU.
Wancomycyna 1000 mg proszek do sporządzenia roztworu
Każda fiolka zawiera 1000 mg wancomycyny (jako chlorowodorek), co odpowiada 1.000.000 IU.
Innym składnikiem jest kwas chlorowodorowy do regulacji pH.

Opis wyglądu leku Vancomicina Mylan i zawartość opakowania
Lek ten jest liofilizowanym proszkiem o barwie od białej do niemal białej lub od lekko różowawej do żółtej do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań dożylnych.
Fiolka zawierająca 500 mg proszku. Opakowania zawierające 1, 5, 10 lub 20 fiol.
Fiolka zawierająca 1000 mg proszku. Opakowania zawierające 1, 5, 10 lub 20 fiol.
Może się zdarzyć, że nie wszystkie opakowania są wprowadzone do obrotu.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Mylan S.p.A., Via Vittor Pisani 20, 20124 Milano
Producenci
Biologici Italia Laboratories S.r.l. (Italy), Via Filippo Serpero, 20060 Masate (MI), Italia
Mylan S.A.S. (FR), 117 Allee des Parcs, 69800 Saint-Priest, Francja
Vianex S.A. Plant C, 16th km Marathonos Ave., Pallini Attiki, 15351, Grecja

Ten lek jest zatwierdzony w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami handlowymi:
Austria: Vancomycin Arcana 500 mg and 1000 mg - Pulver zur Herstellung einer Infusionslösung
Belgia: Vancomycine Viatris 500 mg & 1000 mg poeder voor oplossing voor infusie
Cypr: Vancomycin Viatris 500 mg and 1000 mg
Republika Czeska: Vancomycin Viatris 500 mg, & 1000 mg, prášek pro přípravu infuzního roztoku
Grecja: Vancomycin / Generics 500mg & 1000 mg powder for solution for infusion
Irlandia: Vancomycin Viatris 500 mg, 1000 mg, powder for solution for infusion
Włochy: Vancomicina Mylan
Polska i Słowacka Republika: Vancomycin Mylan
Słowenia: Vankomycin Viatris 1000 mg prašek za raztopino za infundiranje

Porady/informacje medyczne
Antybiotyki są stosowane do leczenia infekcji bakteryjnych. Nie działają one przeciwko infekcjom wirusowym. Jeśli lekarz przepisał antybiotyk, oznacza to, że jest on odpowiedni dla obecnej choroby. Mimo stosowania antybiotyków niektóre bakterie mogą przeżyć lub się rozmnażać. Zjawisko to nazywane jest opornością – niektóre terapie antybiotykami tracą skuteczność.
Nadużywanie antybiotyków zwiększa oporność. Może również pomóc bakteriom w stanie się opornymi, co może opóźnić leczenie lub zmniejszyć skuteczność antybiotyków, jeśli nie przestrzega się odpowiedniego:

• dawkowania
• harmonogramu
• czasu trwania leczenia

W związku z tym, aby zachować skuteczność tego leku:
1 – Stosuj antybiotyki tylko na receptę.
2 – Ścisłe przestrzeganie instrukcji.
3 – Nie stosuj ponownie antybiotyku bez recepty lekarza, nawet jeśli chcesz leczyć podobną chorobę.

Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Poniżej przedstawiono fragment Streszczenia Charakterystyki Produktu wspomagającego stosowanie wancomycyny. W celu ustalenia poprawności stosowania u danego pacjenta, lekarz przepisujący musi znać Streszczenie Charakterystyki Produktu leku.

SPOSÓB PODANIA
Podawanie dożylnie
Podawanie wyłącznie w formie infuzji dożylnej, nie do wstrzykiwań domięśniowych.
Wancomycyna dożylne jest zazwyczaj podawana jako infuzja przerywana.
Wancomycyna będzie podawana wyłącznie jako wolna infuzja dożylna trwająca co najmniej jedną godzinę lub z maksymalną szybkością 10 mg/min (w zależności od tego, co jest dłuższe), odpowiednio rozcieńczona (co najmniej 100 ml na 500 mg lub co najmniej 200 ml na 1000 mg) (patrz punkt 4.4).
Pacjenci, u których przyjmowanie płynów musi być ograniczone, mogą również otrzymać roztwór 500 mg/50 ml lub 1000 mg/100 ml, choć ryzyko niepożądanych działań związanych z infuzją może być większe przy tych wyższych stężeniach.
Może być rozważana ciągła infuzja wancomycyny, np. u pacjentów z niestabilnym kliremsem wancomycyny.
pH odtworzonego roztworu mieści się w przedziale od 2,8 do 4,5.

Podawanie doustne
Odtworzony i rozcieńczony roztwór może być również stosowany doustnie.
Może być podawany pacjentowi doustnie po rozcieńczeniu lub rozcieńczona substancja może być podawana za pomocą sondy nosowo-żołądkowej.
Wskazania terapeutyczne dla podania dożylnego i doustnego są różne.
Obie drogi podania nie są wzajemnie zamiennymi.

OBSŁUGA LECZENIA
Przygotowanie roztworu do infuzji
Dla wancomycyny 500 mg: rozpuścić zawartość jednej fiolki w 10 ml wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań.
Dla wancomycyny 1000 mg: rozpuścić zawartość jednej fiolki w 20 ml wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań.
1 ml odtworzonego roztworu zawiera 50 mg wancomycyny.
Po odtworzeniu roztwór należy dodatkowo rozcieńczyć. Nadające się do dalszego rozcieńczania rozpuszczalniki to: woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, 5% roztwór glukozy lub 0,9% roztwór chlorku sodu.
Wymagane są dodatkowe rozcieńczenia w zależności od sposobu podania:

• Infuzja przerywana: Odtworzone roztwory zawierające 500 mg wancomycyny (50 mg/ml) należy rozcieńczyć co najmniej 100 ml rozcieńczalnika (5 mg/ml). Odtworzone roztwory zawierające 1000 mg wancomycyny (50 mg/ml) należy rozcieńczyć co najmniej 200 ml rozcieńczalnika (5 mg/ml). Wymaganą dawkę należy podawać jako infuzję dożylną z szybkością nie przekraczającą 10 mg/min przez co najmniej 60 minut.
• Infuzja ciągła: Dodać 1 g lub 2 g wancomycyny, odpowiadających 2–4 fiolkom odtworzonego roztworu, do ilości rozcieńczalnika wymienionej powyżej, koniecznej do umożliwienia powolnego dożylnej infuzji wymaganej dobowej dawki w ciągu 24 godzin.

Stabilność rozcieńczonego roztworu:
Stabilność chemiczna i fizyczna leku w gotowym do użycia roztworze (z wymienionymi powyżej rozcieńczalnikami) została potwierdzona przez 48 godzin w temperaturze 25 °C lub do 96 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór do infuzji należy stosować natychmiast. Jeśli nie jest stosowany natychmiast, warunki i okres przechowywania podczas użytkowania są odpowiedzialnością użytkownika. Zwykle okres przechowywania nie powinien przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że roztwór do infuzji został przygotowany w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezobecności drobnoustrojów.
Przed podaniem odtworzone i rozcieńczone roztwory należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek i zmian koloru. Należy stosować wyłącznie przezroczyste, bezbarwne roztwory, pozbawione widocznych zawiesin.

Przygotowanie roztworu doustnego
Po wstępnym odtworzeniu roztworu w fiolce, odpowiednią ilość roztworu do podania pobiera się z fiolki za pomocą strzykawki z podziałką i igłą, przenosi do szklanki lub butelki i rozcieńcza w 30 ml wody bezpośrednio przed podaniem.

Unieszkodliwianie
Fiolki przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywane leki należy usunąć.
Nie używane leki oraz odpady powstałe w wyniku stosowania tego leku należy unieszkodliwiać zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi.