SUPRANE

Ulotka informacyjna: informacje dla pacjenta

SUPRANE Płyn do inhalacji

Desfluran
Dokładnie przeczytaj ten ulotkę zanim podano Ci ten lek, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może Ci być potrzebna ponowna lektura.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.
• Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym nie wymienione w niniejszej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest SUPRANE i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed podaniem SUPRANE
3. Jak będzie podawany SUPRANE
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać SUPRANE
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest SUPRANE i do czego służy

SUPRANE to lek zawierający substancję czynną desfluran, należącą do grupy leków zwanych „anestetykami ogólnymi”. SUPRANE jest stosowany przez anestezjologa, lekarza odpowiadającego za znieczulenie (stan ogólnego otępienia organizmu z utratą przytomności), w celu:

• indukcji i utrzymywania znieczenia podczas zabiegów chirurgicznych u dorosłych;
• utrzymywania znieczenia podczas zabiegów chirurgicznych u noworodków i dzieci.

2. Co powinien wiedzieć przed podaniem SUPRANE

SUPRANE nie powinno być stosowane

• jeśli jest alergicznym na desfluran lub inne leki znieczulające podobne do SUPRANE
• jeśli ma przeciwwskazania do znieczulenia ogólnego
• jeśli u Ciebie lub u członka rodziny wystąpiła lub podejrzewa się ciężka reakcja na znieczulenie (hipertermia złośliwa) (patrz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”)
• jeśli cierpisz na zaburzenia tętnic krwawiących do serca (tętnice wieńcowe) lub w przypadkach, w których należy unikać zwiększenia częstości akcji serca lub ciśnienia tętniczego (bardzo szybkie uderzenia serca lub wysokie ciśnienie krwi). W takich przypadkach SUPRANE należy stosować razem z innymi lekami (najlepiej opioidami dożylnymi i lekami nasennymi)
• jeśli po znieczuleniu inhalacyjnym miałeś w przeszłości problemy z funkcją wątroby (dysfunkcja wątroby), nieuzasadnioną gorączkę, zwiększoną liczbę białych krwinek (leukocytozę)
• jeśli cierpisz na niekontrolowane ruchy ciała (zaburzenia konwulsyjne)
• w celu indukcji znieczulenia u dzieci. SUPRANE może bowiem powodować kaszel, trudności w oddychaniu, brak oddechu (apneę), zamknięcie gardła (laryngospazm) oraz zwiększone wydzielanie.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Ten lek jest dostępny wyłącznie w szpitalu. Dlatego będzie Ci on podawany wyłącznie pod ścisłym nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego.
W szczególności, przed podaniem SUPRANE, powiadom lekarza:

• jeśli wcześniej był znieczulany lekami podobnymi do SUPRANE i po tym wystąpiła choroba wątroby, objaw możliwego uczulenia
• jeśli cierpiałeś na choroby wątroby (marskość wątroby, zapalenia wątroby wirusowe i inne uszkodzenia wątroby). W takim przypadku lekarz może zdecydować o niepodawaniu SUPRANE i wyborze innego rodzaju znieczulenia
• jeśli masz uraz głowy (uszkodzenia w przestrzeni wewnątrzczaszkowej)
• jeśli cierpisz na niskie ciśnienie krwi (hipotensję)
• jeśli masz obniżoną funkcję płuc (depresję oddychania)
• jeśli cierpisz na choroby, które mogą powodować zaburzenia tętnic krwawiących do serca (tętnice wieńcowe) (patrz sekcja „SUPRANE nie powinno być stosowane”)
• jeśli cierpisz na choroby, które mogą powodować bardzo szybkie uderzenia serca lub wysokie ciśnienie krwi (patrz sekcja „SUPRANE nie powinno być stosowane”)
• jeśli jesteś osłabiony (stan osłabienia fizycznego i psychicznego)
• jeśli znajdujesz się w stanie, w którym masz zmniejszoną objętość krwi (hipowolemia)
• jeśli cierpisz na chorobę, która utrudnia oddychanie (bronchospazm)
• jeśli wcześniej poddano Cię znieczuleniu, szczególnie jeśli było to niedawno
• jeśli cierpisz na niską objętość krwi (hipowolemia), niskie ciśnienie krwi i czujesz się osłabiony i wyczerpany. W takim przypadku lekarz może zdecydować o podaniu mniejszej ilości SUPRANE niż zalecana.
• jeśli cierpisz na ciężką chorobę mięśni (np. dystrofię mięśniową, taką jak dystrofia mięśniowa Duchenne’a).

Zgłoszono wydłużenie odstępu QT, bardzo rzadko związane z torsadą punktów
(patrz Możliwe działania niepożądane).
Dzieci i młodzież
SUPRANE nie powinno być stosowane do indukcji znieczulenia u dzieci (patrz „SUPRANE nie powinno być stosowane”)
SUPRANE nie jest zatwierdzone do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia, u których nie założono rurki do dróg oddechowych w celu wspomagania oddychania (intubacja), ponieważ może powodować działania niepożądane od strony układu oddechowego.
SUPRANE będzie podawane z szczególną ostrożnością u dzieci z astmą lub u których niedawno wystąpiła infekcja dróg oddechowych górnych.
Obudzenie po znieczuleniu u dzieci może powodować krótkotrwałe stan pobudzenia.
Inne leki i SUPRANE
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, przyjmowałeś niedawno lub możesz przyjmować inne leki.
W szczególności powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz którykolwiek z następujących leków:

• Leki rozkurczowe mięśni, które powodują rozluźnienie mięśni, ponieważ SUPRANE może nasilać ich działanie
• Opioidy, leki o silnym działaniu przeciwbólowym. W takim przypadku lekarz będzie stosował zmniejszone dawki SUPRANE
• Benzodiazepiny, leki stosowane w leczeniu depresji. W takim przypadku lekarz będzie stosował zmniejszone dawki SUPRANE
• Inne leki uspokajające, które powodują rozluźnienie. W takim przypadku lekarz będzie stosował zmniejszone dawki SUPRANE
• Tlenek azotu, ponieważ może zmniejszać działanie SUPRANE

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajście w ciążę, albo jeśli karmisz piersią, powiadom lekarza przed podaniem tego leku.
Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania SUPRANE w czasie ciąży i karmienia piersią, dlatego stosowanie SUPRANE nie jest wskazane w czasie ciąży i karmienia piersią.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Po znieczuleniu SUPRANE nie prowadź samochodu i nie korzystaj z maszyn przez co najmniej 24 godziny po zabiegu, ponieważ Twój poziom uwagi może być obniżony.

3. Jak będzie podawany SUPRANE

Ten lek jest dostępny wyłącznie w szpitalu. Dlatego będzie on podawany wyłącznie pod ścisłym nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego.
Dawkę odpowiednią dla Ciebie ustali anestezjolog (lekarz przeprowadzający znieczulenie) w zależności od Twojego wieku, masy ciała i stanu zdrowia. Lekarz poda Ci odpowiednią dawkę SUPRANE w celu rozpoczęcia i utrzymania znieczenia lub osiągnięcia pożądanego poziomu uspокоjenia, starannie oceniając Twoją odpowiedź.
Stosowanie u dzieci i młodzieży
Dawkę ustali anestezjolog w zależności od wieku, masy ciała i stanu zdrowia dziecka.
SUPRANE nie będzie stosowany do indukcji znieczenia u dzieci (patrz punkt „Kiedy nie powinno się stosować SUPRANE”).
Sposób podania
SUPRANE to znieczulacz wziewny (podawany w postaci pary do wdychania).
SUPRANE będzie podawany za pomocą wyparywacza specjalnie zaprojektowanego i skalibrowanego do desfluranu.
W przypadku podania większej ilości SUPRANE niż zalecana
Jest bardzo mało prawdopodobne, aby podano Ci zbyt dużą dawkę SUPRANE, ponieważ lekarz będzie Cię kontrolować w trakcie leczenia.
Jednakże, jeśli zostanie podana nadmierna dawka SUPRANE, lekarz przerwie jego podawanie i zastosuje odpowiednią terapię wspomagającą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób
one występują.
Podawanie Suprane może spowodować osłabienie czynności układu oddechowego i serca (depresję
oddechowo-sercową).
Podczas podawania SUPRANE mogą wystąpić następujące poważne działania niepożądane; w takim
przypadku lekarz natychmiast przerwie podawanie leku i poda odpowiednie leczenie:

• ciężka reakcja na znieczulenie (hipertermia złośliwa), która objawia się następującymi objawami:
• bardzo wysoka gorączka,
• sztywność mięśni,
• zwiększenie liczby uderzeń serca na minutę (tachykardia),
• zwiększenie częstości oddechu (tachypnea),
• sinica skóry (cyna),
• zaburzenia rytmu serca (arytmia),
• wahania ciśnienia,
• ciężkie niedotlenienie (ostra hipoksja),
• zwiększenie stężenia dwutlenku węgla we krwi (hiperkapnia),
• zmniejszenie objętości krwi krążącej (hipowolemia).

Działania niepożądane są wymienione poniżej według następującej częstości występowania:
Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10)

• wymioty
• nudności
  Często (może dotyczyć do 1 osoby na 10)
• zapalenie gardła (faryngit)
• zatrzymanie oddechu
• ból głowy
• zapalenie oka (zapalenie spojówek)
• zaburzenia rytmu serca (arytmia węzłowa)
• zmniejszenie lub zwiększenie liczby uderzeń serca na minutę (bradykardia, tachykardia)
• podwyższone ciśnienie krwi (nadciśnienie tętnicze)
• tymczasowe przerywanie oddechu (apnea)
• kaszel
• nagłe skurcze mięśni krtani powodujące tymczasowe zamknięcie dróg oddechowych (laryngospazm)
• zwiększone wydzielanie śliny
• zwiększenie stężenia we krwi niektórych enzymów zwanych kinazami fosfokreatynowymi
• nieprawidłowy elektrokardiogram (ECG, badanie służące ocenie stanu układu elektrycznego serca)
  Nieczęsto (może dotyczyć do 1 osoby na 100)
• pobudzenie
• zawroty głowy
• zawał serca (zawał mięśnia sercowego)
• niedokrwienie serca (ischemia mięśnia sercowego)
• zaburzenia rytmu serca (arytmia)
• zwiększenie średnicy naczyń krwionośnych (wazodylatacja)
• zmniejszone dopływu tlenu do tkanek (hipoksja)
• ból mięśni (mialgia)
  Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• zaburzenia mechanizmu krzepnięcia krwi (koagulopatia)
• przejściowe zwiększenie liczby białych krwinek (przejściowa leukocytoza)
• podwyższone stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia)
• obniżone stężenie potasu we krwi (hipokaliemia)
• podwyższone stężenie kwasów we krwi (kwasica metaboliczna)
• nieprzytomne skurcze niektórych mięśni, jak w padaczce (drugi)
• zwiększenie przepływu krwi w mózgu
• żółte zabarwienie oczu (żółtaczka oczna)
• zatrzymanie akcji serca (zatrzymanie krążenia)
• ciężkie zaburzenia rytmu serca (torsade de pointes)
• uszkodzenia komór i przedsionków serca (uszkodzenia komorowe, hipokinezja komorowa, migotanie przedsionków)
• bardzo wysokie ciśnienie krwi, które może powodować uszkodzenia narządów wewnętrznych (nadciśnienie złośliwe)
• krwawienie (krwotok)
• niskie ciśnienie krwi (hipotensja)
• zmniejszone dopływu krwi do tkanek (szok)
• trudności w oddychaniu (zatrzymanie oddechu, uszkodzenia oddechowe, trudności oddechowe, skurcz oskrzeli)
• kaszel z krwią (hemoptiza)
• nagłe zapalenie trzustki (ostra zapalenie trzustki)
• ból brzucha
• problemy wątrobowe (niewydolność wątroby, martwica wątroby, cholestaza, nieprawidłowa czynność wątroby, uszkodzenie wątroby)
• zapalenie wątroby (zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cytolityczne)
• żółte zabarwienie skóry i oczu (żółtaczka)
• zaczerwienienie skóry towarzyszone świądem (kрапówka)
• zaczerwienienie skóry (rumień)
• ciężkie uszkodzenie mięśni (rabdomioliza)
• osłabienie
• uczucie niedoboru
• zaburzenia elektrokardiogramu, badanie służące ocenie czynności serca (zmiany odcinka ST-T, odwrócenie fal T)
• nieprawidłowe wyniki niektórych badań krwi (zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych: alaninotransaminazy i asparaginianotransaminazy, nieprawidłowe badanie krzepnięcia, zwiększenie stężenia amoniaku, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi)
• silne obniżenie ciśnienia krwi
• uczucie odczuwania własnych uderzeń serca (kołatanie serca)
• przejściowa ślepota, zmniejszona ostrość wzroku
• pieczenie, ból lub podrażnienie oczu
• infekcja lub zapalenie części oka (rozjadowe zapalenie rogówki)
• czerwone oczy (przypływ krwi do oczu)
• choroba mózgu (encefalopatia)
• zmęczenie
• uczucie pieczenia skóry
• błąd podania leku
• pobudzenie pooperacyjne u dzieci
• stany zamroczenia umysłu

Suprane może powodować wzrost poziomu cukru we krwi podczas znieczulenia.
Tak jak przy innych lekach z tej samej klasy terapeutycznej, zaobserwowano zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odcinka QT).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem http://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych pozwala na lepsze poznanie bezpieczeństwa stosowania tego leku.

5. Jak przechowywać SUPRANE

Ten lek nie wymaga specjalnej temperatury przechowywania.
Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.
Anestezjolog i szpitalny farmaceuta ponoszą odpowiedzialność za właściwe przechowywanie, stosowanie oraz dystrybucję leku.
Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu po oznaczeniu „Scad.”
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Data ważności odnosi się do produktu nieskompromitowanego i prawidłowo przechowywanego.
Przechowuj butelkę w pozycji pionowej, z dobrze zamkniętym korkiem.
Nie wyrzucaj żadnych leków do kanalizacji ani do zwykłych śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogą to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera SUPRANE

• substancją czynną jest desfluran
• Nie zawiera innych składników

Opis wyglądu SUPRANE i zawartości opakowania
SUPRANE jest cieczą do inhalacji.
Dostępne w opakowaniach zawierających:

• 6 fiolków aluminiowych po 240 ml

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Baxter S.p.A. - Via del Serafico 89, 00142 -Roma
Producent
Baxter S.A. - Boulevard Renè Branquart 80, Lessines (Belgia)

Następujące informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
ZALECENIA DOTYCZĄCE STOSOWANIA
Desfluran należy podawać w MAC 0,8 lub niższym, w połączeniu z indukcją za pomocą barbituranów
i hipwentylacją (hipokapnią) w okresie poprzedzającym dekompresję czaszkową.
Należy zwrócić odpowiednią uwagę na utrzymanie ciśnienia perfuzji mózgowej.
U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca utrzymanie prawidłowej hemodynamiki jest ważne w celu zapobiegania niedokrwieniu mięśnia sercowego.
Znaczne zwiększenia częstości tętna, ciśnienia tętniczego średniego oraz poziomów adrenaliny i noradrenaliny są związane z szybkim wzrostem stężenia desfluranu.
Desfluranu nie należy stosować jako jedynego środka do indukcji znieczulenia u pacjentów zagrożonych chorobą niedokrwienną serca ani u pacjentów, u których niepożądane są wzrosty częstości akcji serca lub ciśnienia krwi. Należy go stosować w połączeniu z innymi lekami, preferencyjnie opioidami dożylnymi i lekami nasennymi.
Podczas utrzymywania znieczulenia wzrosty częstości akcji serca i ciśnienia krwi pojawiające się po szybkim zwiększeniu stężenia desfluranu w końcu wydechu mogą nie oznaczać niewystarczającego znieczulenia. Zmiany wynikające z aktywacji układu współczulnego ustępują w ciągu około 4 minut. Wzrosty częstości akcji serca i ciśnienia krwi pojawiające się przed lub bez szybkiego wzrostu stężenia desfluranu mogą wskazywać na zbyt powierzchowne znieczulenie.
Stosowanie desfluranu u pacjentów osłabionych, z hipowolemią i hipotensją nie zostało jeszcze szeroko przebadane. Jak w przypadku innych silnych ogólnych środków znieczulających, zaleca się stosowanie niższych stężeń niż zalecane u tych pacjentów.
Desfluran, podobnie jak inne halogenowane środki znieczulające wziewne, może reagować z wysuszonymi sorbentami dwutlenku węgla (CO₂), wytwarzając tlenek węgla, który może powodować podwyższone stężenia karboksyhemoglobiny u niektórych pacjentów. Doniesienia przypadków sugerują, że wodorotlenek baru i wapno sodowane ulegają wysuszeniu, gdy świeże gazy przepływają przez pojemnik z dwutlenkiem węgla przy wysokich prędkościach przepływu przez wiele godzin lub dni. Gdy lekarz podejrzewa, że sorbent dwutlenku węgla uległ wysuszeniu, należy go wymienić przed podaniem desfluranu.
Podobnie jak w przypadku innych szybko działających środków znieczulających, należy brać pod uwagę szybkie przebudzenie po zastosowaniu desfluranu w przypadkach, gdy przewiduje się ból pooperacyjny. Należy ocenić, czy odpowiednie znieczulenie zostało podane pacjentowi na końcu zabiegu lub bezpośrednio po zabiegu.
Ze względu na ograniczoną wiedzę na temat powtarzanych znieczuleń nie można podać jednoznacznych zaleceń w tym zakresie. Podobnie jak w przypadku wszystkich halogenowanych środków znieczulających, powtarzane znieczulenie w krótkim odstępie czasu należy przeprowadzać z dużą ostrożnością.
Przebudzenie po znieczuleniu u dzieci może powodować krótkotrwały stan pobudzenia, który może utrudniać współpracę.
Należy mieć natychmiastową dostępność sprzętu do utrzymania drożności dróg oddechowych, wentylacji wspomaganej, wzbogacania tlenem i reanimacji krążeniowo-oddechowej.
Desfluran należy podawać wyłącznie przez personel wyspecjalizowany w wykonywaniu znieczuleń ogólnych i przy użyciu wyparyzatora specjalnie dostosowanego i skalibrowanego do stosowania z desfluranem.
OSTRZEŻENIA SZCZEGÓLNE
Hiperkaliemia okołoperiodyczna
Stosowanie wziewnych środków znieczulających, w tym desfluranu, wiązano z rzadkimi wzrostami stężenia potasu w surowicy, które powodowały zaburzenia rytmu serca, niektóre śmiertelne, u pacjentów w okresie popooperacyjnym. Pacjenci z ukrytą lub wyraźną dystrofią mięśniową, szczególnie dystrofią mięśniową Duchenne’a, wydają się być bardziej narażeni. Jednoczesne stosowanie sukcylocholiny wiązano z wieloma, choć nie wszystkimi, przypadkami. Ci pacjenci mieli również znaczne wzrosty stężenia kreatyniny fosfokinazy w surowicy i, w niektórych przypadkach, zmiany w moczu zgodne z mioglobinurią. Pomimo podobieństwa do hipertempii złośliwej, żaden z tych pacjentów nie wykazywał objawów lub objawów sztywności mięśniowej lub stanu hipermetabolicznego. Zaleca się natychmiastowe i intensywne działanie w celu leczenia hiperkaliemii i opornych zaburzeń rytmu serca, a także późniejszą ocenę ukrytych uszkodzeń układu nerwowo-mięśniowego.
Stosowanie desfluranu do indukcji znieczulenia u dzieci nie jest zalecane ze względu na częste występowanie u dzieci kaszlu, duszności, apnei, laryngospazmu i zwiększonego wydzielania.
Utrzymanie znieczulenia u dzieci
Desfluran nie jest zatwierdzony do utrzymywania znieczulenia u nieintubowanych dzieci. Gdy desfluran jest stosowany do utrzymywania znieczulenia z użyciem maski do dróg oddechowych (LMA) lub maski twarzowej u dzieci w wieku 6 lat lub młodszych, może to powodować zwiększenie liczby niepożądanych zdarzeń oddechowych, np. kaszlu i laryngospazmu, szczególnie podczas usuwania LMA w głębokim znieczuleniu.
INTERAKCJE
Działanie najczęściej stosowanych miorelaksantów jest wzmocnione przez desfluran. U pacjentów leczonych opioidami, benzodiazepinami lub innymi środkami uspokajającymi wymagane są zmniejszone dawki desfluranu. Ten typ interakcji został przedstawiony poniżej. Ponadto jednoczesne stosowanie tlenku azotu zmniejsza MAC desfluranu, jak wyjaśniono w punkcie dawkowanie. Ponieważ opioidy mogą powodować osłabienie oddychania, ewentualne jednoczesne stosowanie z desfluranem należy prowadzić z dużą ostrożnością.
Miorelaksanty depolaryzujące i niepolaryzujące
W Tabeli 1 przedstawiono dawki pancuroniu, atrakurium, suxametoniu i wekuroniu potrzebne do osiągnięcia 95% (ED) depresji przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przy różnych stężeniach desfluranu. Z wyjątkiem wekuroniu, dawki te są podobne do wymaganych przy izofluranie. ED wekuroniu jest o 14% niższe przy stosowaniu desfluranu niż izofluranu. Ponadto czas odzyskiwania bloku nerwowo-mięśniowego jest dłuższy przy stosowaniu desfluranu niż izofluranu.
W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z najczęściej stosowanymi miorelaksantami.
Tabela 1 – Dawki (mg/kg) miorelaksantów powodujące 95%
depresji przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
Stężenie
Desfluranu Pancuronium Atracurium Suxametonium Vecuronium
0,65 MAC/60% N₂O/O₂ 0,026 0,133 *ND *ND
1,25 MAC/60% N₂O/O₂ 0,018 0,119 *ND *ND
1,25 MAC/O₂ 0,022 0,120 0,360 0,019
*ND = nie dostępne
Leki przedznieczuleniowe
W badaniach klinicznych nie odnotowano istotnych klinicznie interakcji z najczęściej stosowanymi lekami przedznieczuleniowymi ani z lekami stosowanymi podczas znieczulenia (środki dożylne, środki znieczulające miejscowe). Wpływ desfluranu na biodostępność innych leków nie został określony.
Opioidy i benzodiazepiny
Podawanie rosnących dawek fentanylu u pacjentów znieczulanych różnymi stężeniami desfluranu wymagało zmniejszenia ilości środka znieczulającego lub MAC. Podawanie dożylne rosnących dawek midazolamu spowodowało niewielkie zmniejszenie MAC. Wyniki przedstawiono w Tabeli 2.
Zmniejszenia MAC są podobne do obserwowanych przy izofluranie. Można więc założyć, że inne opioidy i środki uspokajające będą wpływać na MAC w podobny sposób.
Tabela 2 – Desfluran 0,6-0,8 MAC/O₂
*MAC (%) % Redukcja
MAC
Bez fentanylu 6,33 - 6,35 -
Fentanylu (3 µg/kg) 3,12 - 3,46 46 - 51
Fentanylu (6 µg/kg) 2,25 - 2,97 53 - 64
Bez midazolamu 5,85 - 6,86 -
Midazolam (25 µg/kg) 4,93 15,7
Midazolam (50 µg/kg) 4,88 16,6
* Obejmuje wartości z zakresu wiekowego 18-65 lat
Zwiększenie stężenia glukozy
Podobnie jak inne halogenowane środki znieczulające, desfluran wiązano ze wzrostem stężenia glukozy w okresie operacyjnym.
DOZA, SPOSÓB I CZAS PODANIA
Sposób podania
Desfluran podaje się przez inhalację. Stężenie desfluranu należy podawać za pomocą wyparyzatora specjalnie przeznaczonego do stosowania z desfluranem.
Wpływ na współistniejącą terapię
Opioidy i benzodiazepiny zmniejszają ilość desfluranu niezbędną do wywołania znieczulenia. Desfluran zmniejsza dawki wymagane przez środki blokujące nerwowo-mięśniowo (patrz Tabela 1). Jeśli wymagane jest dodatkowe rozluźnienie, można stosować dawki uzupełniające miorelaksantów.
Leki przedznieczuleniowe
Ewentualne leki przedznieczuleniowe należy dobrać indywidualnie, zgodnie z potrzebami pacjenta. Dotychczas dostępne badania nie wykazały wpływu leków przedznieczuleniowych na reakcję dróg oddechowych na indukcję znieczulenia wziewnego.
Dawkowanie
Minimalne stężenie alwolarne (MAC) desfluranu jest ściśle powiązane z wiekiem pacjenta i określono je następująco:
Tabela 3
MAC dla desfluranu według wieku pacjenta i mieszaniny do inhalacji (średnia ±SD)

* N = liczba par pacjentów, dla których ustalono zmodyfikowaną MAC na podstawie metody odpowiedzi skwantowanej
Wprowadzenie do narkozy u dorosłych
U dorosłych zaleca się początkowe stężenie 3%, z zwiększaniem o 0,5–1% co 2–3 oddechy. Stężenia desfluranu na poziomie 4–11% zazwyczaj powodują narkozę chirurgiczną w ciągu 2–4 minut. W badaniach klinicznych stosowano jednak dawki nawet do 15%.
Takie stężenia desfluranu powodują proporcjonalne rozcieńczenie stężenia tlenu, dlatego początkowa dawka tlenu powinna wynosić co najmniej 30%.
Podczas wprowadzania do narkozy u dorosłych ogólna częstość desaturacji oksyhemoglobiny (SpO2 < 90%) wyniosła 6%.
Wysokie stężenia desfluranu mogą powodować niepożądane działania na drogi oddechowe górne.
Po wprowadzeniu do narkozy u dorosłych za pomocą leku dożylnego, takiego jak tiopental lub propofol, desfluran może być podawany w dawce MAC około 0,5–1, gdy gazem nośnym jest tlen lub podtlenek azotu.
Należy zawsze mieć pod ręką sprzęt do resuscytacji i podawania tlenu.
Podczas wprowadzania do narkozy może wystąpić krótkotrwały okres pobudzenia.
Wprowadzenie do narkozy u dzieci
Stosowanie Suprane jest przeciwwskazane do wprowadzania do ogólnej narkozy u dzieci i noworodków z powodu częstego występowania laryngospazmu, zwiększonego wydzielania, apnei, trudności oddechowych i kaszlu (patrz punkt Przeciwwskazania).
Utrzymanie narkozy u dorosłych
Odpowiedni poziom narkozy chirurgicznej utrzymywany jest przy stężeniach desfluranu 2–6% podawanych razem z podtlenkiem azotu. Stężenia desfluranu 2,5–8,5% mogą być konieczne, gdy podawanie odbywa się z tlenem lub powietrzem wzbogaconym tlenem.
Utrzymanie narkozy u dzieci
Desfluran jest wskazany do utrzymywania narkozy u noworodków i dzieci. Poziom chirurgiczny narkozy u dzieci może być utrzymywany przy stężeniach od 5,2% do 10% desfluranu w gazie oddechowym (end-tidal), z lub bez jednoczesnego stosowania podtlenku azotu.
Chociaż stężenia do 18% były podawane przez krótkie okresy, w przypadku konieczności podania wysokich dawek desfluranu z podtlenkiem azotu należy zadbać o to, by mieszanina wdychana zawierała co najmniej 25% tlenu.
W razie potrzeby uzyskania bardziej zaawansowanego rozluźnienia mięśniowego można stosować dodatkowe dawki leków rozkurczających mięśnie.
Ciśnienie krwi i częstość akcji serca podczas utrzymania narkozy
Ciśnienie krwi i częstość akcji serca należy dokładnie monitorować podczas utrzymania narkozy jako część oceny głębokości narkozy.
Dawkowanie w przypadku niewydolności wątroby i nerek
Stężenia 1–4% desfluranu w mieszaninie podtlenek azotu/tlen były stosowane z powodzeniem u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby lub nerek oraz podczas przeszczepu nerki.
Ze względu na bardzo niski poziom metabolizmu nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów z obniżoną czynnością nerek lub wątroby.
PRZEDAWKOWANIE
Objawy i leczenie przedawkowania
Objawy przedawkowania desfluranu można uznać za podobne do tych obserwowanych przy innych lotnych środkach znieczulających i mogą obejmować pogłębienie narkozy, depresję serca i/lub oddechową u pacjentów oddychających samodzielnie, hipotensję u pacjentów wentylowanych, u których nadmiar dwutlenku węgla i niedotlenienie mogą wystąpić dopiero w zaawansowanym stadium.
W przypadku przedawkowania lub objawów sugerujących przedawkowanie należy podjąć następujące działania: natychmiastowe przerwanie podawania desfluranu, zapewnienie drożności dróg oddechowych oraz rozpoczęcie wentylacji wspomaganej lub kontrolowanej przy użyciu czystego tlenu. Funkcje hemodynamiczne należy odpowiednio wspierać i utrzymywać.