LUSOPRESS

LUSOPRESS ®
Nitrendypina
C08CA08
SKŁAD
Jedna tabletka zawiera:
Substancja czynna: nitrendypina mg 20.
Substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, celuloza mikrokrystaliczna, poliwinylopirydolon, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian.
POSTAĆ DAWKOWA I OPAKOWANIE
28 podzielnych tabletek do użytku doustnego w pudełku z tektury litografowanej.
KATEGORIA FARMACOTERAPEUTYCZNA
Wybiórczy antagonist wapnia o głównie działaniu naczyniowym.
NAZWA I ADRES PODMIOTU ODPOROWEGO ZA UDZIELENIE POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU ORAZ PRODUCENTA
LUSOFARMACO
Istituto Luso Farmaco d'Italia S.p.A.
Milanofiori – Strada 6 – Edificio L – Rozzano (MI)
Wyprodukowano i kontrolowano:
Berlin Chemie - Glenicker Weg, 125 - Berlin (Niemcy)
WSKAZANIA TERAPEUTYCZNE
Nadciśnienie tętnicze.
PRZECIWSKAZANIA
Lusopress jest przeciwwskazany:

• u pacjentów z znaną nadwrażliwością na nitrendypinę lub którykolwiek ze składników pomocniczych (patrz punkty „Odpowiednie środki ostrożności stosowania” i „Skład”)
• u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową oraz po ostrym zawałcie mięśnia sercowym w ciągu pierwszych 4 tygodni
• w czasie ciąży i karmienia piersią (patrz punkt „Ostrzeżenia szczególne”).

Na podstawie doświadczeń z kalcioantagonistą strukturalnie podobnym do nifedypiny, należy przewidywać, że ryfampicyna przyspiesza metabolizm nitrendypiny z powodu indukcji enzymatycznej, co może uniemożliwić osiągnięcie skutecznych stężeń nitrendypiny we krwi. Dlatego jednoczesne stosowanie ryfampicyny jest przeciwwskazane (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
ODPOWIEDNIE ŚRODKI OSTROŻNOŚCI STOSOWANIA
Lek należy stosować z ostrożnością i pod kontrolą lekarza u pacjentów z chorobami wątroby i nerek oraz z jaskrą.
Niekiedy obserwowano wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej. Dlatego zaleca się okresowe badania czynności wątroby, a w razie potrzeby należy przerwać leczenie.
W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości, takich jak wysypka skórna i uogólnione swędzenie, zaleca się przerwanie podawania leku.
Niewydolność serca dekompensowana
Pacjentów z niewydolnością serca dekompensowaną należy leczyć z ostrożnością.
Zaburzenia wątroby
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby działanie nitrendypiny może być nasilone i przedłużone. W takich przypadkach należy dokładnie monitorować pacjenta, często kontrolując ciśnienie krwi w trakcie leczenia (patrz punkt „Dawkowanie, sposób i czas podania”).
Dławica piersiowa
Jak to ma miejsce z innymi substancjami działającymi na naczynia, bardzo rzadko dławica piersiowa może wystąpić podczas stosowania nitrendypiny o natychmiastowym uwalnianiu (dane z doniesień spontanicznych), szczególnie na początku leczenia. Dane z badań klinicznych potwierdzają, że wystąpienie napadów dławicy piersiowej nie jest częste (patrz punkt „Działania niepożądane”).
Układ cytochromu CYP 3A4
Nitrendypina jest metabolizowana za pośrednictwem układu cytochromu CYP 3A4. Dlatego leki, które znane są jako inhibitory lub induktory tego układu enzymatycznego, mogą zmieniać efekt pierwszego przejścia lub klirens nitrendypiny (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Leki inhibitory układu CYP 3A4, które mogą prowadzić do wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny, to:
makrolidowe antybiotyki (np. erytromycyna),
inhibitory proteaz przeciwwirusowych HIV (np. rytonawir),
azole antygrybkowe (np. ketokonazol),
antydepresanty nefazodon i fluoksetyna,
kwiniuprycyna/dalfoprycyna,
kwas walproinowy,
cyklosporyna,
cymetydyna i ranitydyna.
W przypadku jednoczesnego podawania tych leków należy monitorować ciśnienie krwi i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nitrendypiny (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Reakcje na lek, które mogą różnić się pod względem nasilenia od osoby do osoby, mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Dotyczy to szczególnie początku leczenia, zmiany dawki leku oraz jednoczesnego spożycia alkoholu.
INTERAKCJE Z INNYMI LEKAMI I INNE RODZAJE INTERAKCJI
Leki wpływające na nitrendypinę
Nitrendypina jest metabolizowana za pośrednictwem układu CYP 3A4, obecnego zarówno w błonie śluzowej jelita, jak i w wątrobie. Dlatego leki, które znane są jako inhibitory lub induktory tego układu enzymatycznego, mogą zmieniać efekt pierwszego przejścia lub klirens nitrendypiny.
Należy wziąć pod uwagę siłę i trwanie interakcji, gdy nitrendypina jest stosowana w połączeniu z następującymi lekami:
Ryfampicyna
Na podstawie doświadczeń z nifedypiną, kalcioantagonistą strukturalnie podobnym, należy przewidywać, że ryfampicyna przyspiesza metabolizm nitrendypiny poprzez mechanizm indukcji enzymatycznej. W związku z tym skuteczność nitrendypiny może być zmniejszona, gdy jest stosowana jednocześnie z ryfampicyną. Jednoczesne stosowanie nitrendypiny z ryfampicyną jest zatem przeciwwskazane (patrz punkt „Przeciwwskazania”).
W przypadku jednoczesnego podawania następujących inhibitorów układu CYP 3A4 należy monitorować ciśnienie krwi i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nitrendypiny (patrz punkt „Dawkowanie”).
Antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna)
Nie przeprowadzono badań interakcji między nitrendypiną a antybiotykami makrolidowymi. Leki należące do tej klasy znane są jako inhibitory metabolizmu innych leków pośrednictwem CYP 3A4. Dlatego nie można wykluczyć potencjalnego wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny w przypadku jednoczesnego podawania z tymi antybiotykami makrolidowymi (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Azitromycyna, mimo że strukturalnie związana z antybiotykami makrolidowymi, nie hamuje CYP 3A4.
Inhibitory proteaz przeciwwirusowych HIV (np. rytonawir)
Nie przeprowadzono formalnych badań mających na celu ocenę potencjalnej interakcji między nitrendypiną a niektórymi inhibitorami proteaz przeciwwirusowych HIV. Wiadomo, że leki z tej klasy są silnymi inhibitorami układu CYP 3A4. Dlatego nie można wykluczyć potencjalnego wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny w przypadku jednoczesnego podawania tych inhibitorów proteaz (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Antygrybkowe azole (np. ketokonazol)
Nie przeprowadzono formalnego badania mającego na celu ocenę potencjału interakcji farmakologicznej między nitrendypiną a niektórymi antygrybkowymi azolami. Leki z tej klasy znane są jako inhibitory układu CYP 3A4 i opisano różne interakcje z innymi kalcioantagonistami dihydropirydynowymi. Dlatego w przypadku doustnego podawania w połączeniu z nitrendypiną nie można wykluczyć istotnego wzrostu biodostępności systemowej nitrendypiny z powodu zmniejszonego metabolizmu pierwszego przejścia (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Nefazodon
Nie przeprowadzono formalnych badań mających na celu ocenę potencjalnej interakcji między nitrendypiną a nefazodonem. Wiadomo, że ten antydepresant jest silnym inhibitorem układu CYP 3A4. Dlatego nie można wykluczyć potencjalnego wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny w przypadku jednoczesnego podawania z nefazodonem (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Fluoksetyna
Na podstawie doświadczeń z nimodypiną, kalcioantagonistą dihydropirydynowym strukturalnie podobnym, jednoczesne podawanie z antydepresantem fluoksetyną prowadziło do wzrostu stężeń plazmatycznych nimodypiny o około 50%.
Ekspozycja na fluoksetynę znacznie się zmniejszała, natomiast nie zaobserwowano wpływu na aktywny metabolit norfluoksetynę. Dlatego po jednoczesnym podaniu fluoksetyny nie można wykluczyć potencjalnego wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny, istotnego z klinicznego punktu widzenia (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Kwiniuprycyna/dalfoprycyna
Na podstawie doświadczeń z nifedypiną, kalcioantagonistą strukturalnie podobnym, jednoczesne podawanie kwiniuprycyny/dalfoprycyny może prowadzić do wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Kwas walproinowy
Nie przeprowadzono formalnych badań mających na celu ocenę potencjalnej interakcji między nitrendypiną a kwasem walproinowym. Ponieważ wykazano, że kwas walproinowy zwiększa stężenia plazmatyczne nimodypiny, bloker kanałów wapniowych strukturalnie podobny, z powodu hamowania enzymatycznego, nie można wykluczyć wzrostu stężeń plazmatycznych nitrendypiny i tym samym zwiększenia skuteczności (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Cymetydyna, ranitydyna
Cymetydyna i, w mniejszym stopniu, ranitydyna mogą prowadzić do wzrostu stężenia plazmatycznego nitrendypiny, w ten sposób nasilając jej działanie (patrz punkt „Odpowiednie środki ostrożności stosowania”).
Dodatkowe badania
Leki przeciwpadaczkowe indukujące układ CYP 3A4, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina
Nie przeprowadzono formalnego badania mającego na celu ocenę potencjału interakcji farmakologicznej między nitrendypiną a tymi lekami przeciwpadaczkowymi. Jednakże fenytoina, fenobarbital i karbamazepina są znane jako potencjalne induktory układu CYP 3A4. Jednoczesne podawanie tych leków przeciwpadaczkowych może prowadzić do klinicznie istotnego zmniejszenia biodostępności nitrendypiny i w konsekwencji można przewidywać zmniejszenie jej skuteczności. Jeśli dawkę nitrendypiny zwiększono podczas jednoczesnego podawania fenytoiny, fenobarbitalu lub karbamazepiny, należy rozważyć zmniejszenie dawki nitrendypiny po zakończeniu leczenia lekami przeciwpadaczkowymi.
Działanie nitrendypiny na inne leki
Leki przeciwciśnieniowe
Nitrendypina może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwciśnieniowych podawanych jednocześnie, takich jak:
moczopędne,
beta-blokery,
inhibitory ACE,
antagonisty receptora angiotensyny 1 (AT1),
inne kalcioantagonisty,
leki blokujące alfa-adrenergiczne,
inhibitory PDE5,
alfa-metylodopa.
Digoksyna
W przypadku jednoczesnego podawania nitrendypiny i digoksyny należy przewidywać wzrost stężeń plazmatycznych digoksyny. Dlatego pacjentów należy monitorować pod kątem możliwego wystąpienia objawów przedawkowania digoksyny, a w razie potrzeby należy określić stężenia plazmatyczne digoksyny i ewentualnie zmniejszyć dawkę glikozydu.
Leki rozkurczające mięśnie
Czas trwania i intensywność działania leków rozkurczających mięśnie, takich jak pancuronium, mogą być nasilone podczas terapii nitrendypiną.
Interakcje lek-żywność
Sok grejpfrutowy
Sok grejpfrutowy hamuje układ CYP 3A4. Podawanie kalcioantagonistów dihydropirydynowych w połączeniu z sokiem grejpfrutowym prowadzi do wzrostu stężeń plazmatycznych z powodu zmniejszenia metabolizmu pierwszego przejścia lub zmniejszonego klirensu.
W związku z tym działanie hipotensyjne może być nasilone. Na podstawie doświadczeń z nizoldypiną, kalcioantagonistą strukturalnie podobnym, ten efekt może trwać co najmniej 3 dni po ostatnim spożyciu soku grejpfrutowego.
Dlatego należy unikać spożycia grejpfruta/soku grejpfrutowego podczas leczenia nitrendypiną.
OSTRZEŻENIA SZCZEGÓLNE
Tabletki wyjęte z blisty należy chronić przed światłem.
Lek nie jest przeciwwskazany dla osób chorych na celiakię.
Ciąża
Dane dotyczące stosowania nitrendypiny u kobiet w ciąży są ograniczone lub brakujące.
Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Badania na zwierzętach z zastosowaniem dawek nitrendypiny wyraźnie toksycznych dla matki wykazały obecność wad wrodzonych.
Nitrendypina jest przeciwwskazana w czasie ciąży (patrz punkt „Przeciwwskazania”).
Karmienie piersią
Nitrendypina wydzielana jest z mlekiem matki.
Działanie nitrendypiny na noworodki/laktujące niemowlęta nie jest znane.
Nitrendypina jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią (patrz punkt „Przeciwwskazania”).
Plodność
W pojedynczych przypadkach zapłodnienia in vitro kalcioantagonisty były związane z odwracalnymi zmianami biochemicznymi w części wierzchołkowej plemników, które mogą prowadzić do zaburzeń funkcji nasienia.
U mężczyzn, u których wielokrotnie nie powiodło się zapłodnienie in vitro i gdy nie można znaleźć innej przyczyny, należy rozważyć kalcioantagonisty jako potencjalną przyczynę.
W przypadku planowania ciąży i przewidywania negatywnego wpływu na płodność, można rozważyć leczenie alternatywne.
DAWKOWANIE, SPOSÓB I CZAS PODANIA
Leczenie nitrendypiną należy prowadzić zgodnie z indywidualnymi potrzebami i nasileniem nadciśnienia tętniczego, zawsze pod kontrolą lekarza.
O ile lekarz nie zaleci inaczej, zalecane dawkowanie u dorosłych jest następujące:
1 tabletka raz dziennie rano lub ½ tabletka dwa razy dziennie, rano i wieczorem (łącznie 20 mg nitrendypiny dziennie).
Jeśli konieczne są wyższe dawki, można stopniowo zwiększyć dawkę dzienną do 1 tabletka dwa razy dziennie, rano i wieczorem (łącznie 40 mg nitrendypiny dziennie).
Jeśli konieczne będzie zmniejszenie dawki, podaje się ½ tabletki (10 mg nitrendypiny) rano.
U pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby lub niewydolnością nerek opóźnione są odpowiednio metabolizm i wydalanie leku; konieczne jest zatem indywidualne dostosowanie dawki w zależności od nasilenia współistniejących chorób. W powyższych przypadkach leczenie należy rozpocząć od ¼ tabletki (5 mg) rano.
Dodatkowe informacje dla grup specjalnych
Bezpieczeństwo i skuteczność nitrendypiny nie zostały ustalone u dzieci poniżej 18. roku życia.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpocząć od najniższej dostępnej dawki (10 mg nitrendypiny = ½ tabletki) i należy dokładnie monitorować pacjenta podczas terapii.
PRZEDAWKOWANIE
Objawy
W przypadkach przedawkowania/intoksycji w fazie ostrej należy przewidywać nasilenie objawów rumienia, bólu głowy, spadku ciśnienia krwi (w połączeniu z kolapsem cyrkulacyjnym) oraz zaburzenia częstości akcji serca (tachykardia lub bradykardia).
Leczenie przedawkowania u człowieka
Pierwszą rozważaną miarą terapeutyczną jest przepłukanie żołądka, po którym podaje się węgiel aktywny. Należy monitorować funkcje życiowe. W przypadku ciężkiego spadku ciśnienia zaleca się stosowanie dopaminy lub noradrenaliny. Należy zwrócić uwagę na możliwe działania niepożądane katecholamin (szczególnie zaburzenia rytmu serca).
W przypadku wystąpienia bradykardii, jak to ma miejsce przy przedawkowaniu lub intoksycji innymi kalcioantagonistami, wskazane jest podanie atropiny lub orkiprenaliny.
Na podstawie doświadczeń z intoksycji innymi kalcioantagonistami, wielokrotne podawanie 10 ml roztworu glukonianu wapnia lub chlorku wapnia 10%, po którym następuje kroplówka (z uwzględnieniem hiperkalcemii), zazwyczaj prowadzi do szybkiego poprawienia objawów.
Niekiedy katecholaminy okazały się skuteczne w takich przypadkach tylko przy wysokich dawkach. Dalsze leczenie należy prowadzić na podstawie najważniejszych objawów.
DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Streszczenie profilu bezpieczeństwa
Dane bezpieczeństwa pochodzące z badań klinicznych i nadzoru pozarejestrowego lub z innych źródeł są analizowane i przedstawiane w sekcji ADR nitrendypiny. Częstotliwość objawów jest obliczana na podstawie analizy badań klinicznych lub szacowana na podstawie nadzoru pozarejestrowego.
Najczęstsze działania niepożądane (częstość częsta: ≥1/100, <1/10) to ból głowy, kołatanie serca, rozszerzenie naczyń, obrzęk, wzdęcia, uczucie niedoboru samopoczucia i reakcje lękowe. Na podstawie ogólnej wiedzy żadne z tych działań niepożądanych nie jest uważane za ciężkie. Z wyjątkiem „uczucia niedoboru samopoczucia” i „reakcji lękowych”, działania niepożądane można przypisać mechanizmowi działania nitrendypiny.
Najcięższe działania niepożądane to hipotensja, dławica piersiowa (ból w klatce piersiowej) i reakcja alergiczna, w tym angiośwego (wszystkie o częstotliwości nieczęstej: ≥1/1000, <1/100). Te działania niepożądane mogą wymagać natychmiastowego leczenia medycznego.
Działania niepożądane wymienione jako „częste” obserwowano z częstotliwością poniżej 3%, z wyjątkiem obrzęku (6,2%), bólu głowy (4,7%) i rozszerzenia naczyń (3,0%).
Częstotliwość działań niepożądanych (ADR) oparta jest na badaniach z nitrendypiną kontrolowanych placebo, uporządkowanych według kategorii częstości CIOMS III (baza danych badań klinicznych eksperymentalnych: nitrendypina n = 824; placebo n = 563).
„Hiperplazja dziąseł” została zgłoszona na podstawie spontanicznych doniesień przypadków. W związku z tym oszacowano częstość <1/400, stosując regułę 3/X.
Częstotliwość działań niepożądanych zgłoszonych z nitrendypiną podana jest w poniższej tabeli.
W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności malejącej ważności. Częstotliwość jest określona następująco:
Bardzo częste (≥1/10),
Częste (≥1/100, <1/10),
Niecześć (≥1/1000, <1/100),
Rzadkie (≥1/10 000, <1/1000),
Bardzo rzadkie (<1/10 000)
Tabela 01:

Przechowywać lekarstwo w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Na datę ważności wskazuje data podana na opakowaniu.
Uwaga: nie należy stosować lekarstwa po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.