IOMERON

Ulotka: informacje dla pacjenta

IOMERON 150 mg/ml roztwór do wstrzykiwania, 200 mg/ml roztwór do wstrzykiwania, 250 mg/ml roztwór do wstrzykiwania, 300 mg/ml roztwór do wstrzykiwania, 350 mg/ml roztwór do wstrzykiwania, 400 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

Iomeprolo
Dokładnie przeczytaj tę ulotkę przed podaniem tego leku,
ponieważ zawiera ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może być konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem.
• Jeśli wystąpią jakieś niepożądane działania, w tym te niewymienione w tej ulotce, powiadom lekarza. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest IOMERON i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed podaniem IOMERON
3. Jak będzie Ci podawany IOMERON
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać IOMERON
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest IOMERON i do czego służy

IOMERON zawiera substancję czynną iomeprolol, która należy do grupy leków zwanych środkami kontrastowymi.
IOMERON jest stosowany w celach diagnostycznych podczas badania rentgenowskiego, ponieważ pochłania promienie X, umożliwiając lekarzowi lepsze zobrazowanie naczyń krwionośnych, stawów, kanału rdzeniowego i narządów poddawanych badaniu rentgenowskiemu oraz dokładniejsze rozpoznanie zarówno struktur normalnych, jak i ewentualnych procesów patologicznych (patrz konkretna wskazania na końcu tego ulotki).

2. Co należy wiedzieć przed podaniem IOMERON

Nie będzie Ci podawany IOMERON, jeśli

• jesteś uczulony na iomeprolol lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6.);
• jesteś w ciąży lub podejrzewasz, że możesz być w ciąży, albo masz stan zapalny narządów rodnych i badanie rentgenowskie musi zostać wykonane w celu zobrazowania macicy (zobacz punkt 2. Ciąża i karmienie piersią);
• niedawno przeszedłeś badanie rentgenowskie z użyciem jodu w przestrzeni podpajęczynówkowej (przestrzeń wokół rdzenia kręgowego), ponieważ powtarzające się podawanie jodu może powodować niepożądane skutki uboczne spowodowane przedawkowaniem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem przed podaniem IOMERON.
Ze względu na możliwe poważne niepożądane skutki uboczne, stosowanie środków kontrastowych jodowych powinno być ograniczone do przypadków, w których wykonanie badania z użyciem środka kontrastowego jest wyraźnie wskazane. Konieczność wykonania badania z użyciem środka kontrastowego należy określić na podstawie stanu zdrowia, z szczególnym uwzględnieniem chorób układu sercowo-naczyniowego, nerek, wątroby i dróg żółciowych.
Powiadom radiologa i/lub personel medyczny, jeśli cierpisz na chorobę szpiku kostnego (paraproteinemia Waldenströma, szpiczak plazmocytowy), poważne choroby nerek lub wątroby.
Podobnie, badanie rentgenowskie narządów rodnych u kobiet jest przeciwwskazane, jeśli jesteś w ciąży lub podejrzewasz, że możesz być w ciąży, albo jeśli masz ostrą chorobę zapalną narządów rodnych (zobacz punkt 2. Ciąża i karmienie piersią).
Jeśli jesteś osobą starszą, jesteś szczególnie wrażliwy na rozwój niepożądanych skutków ubocznych. Lekarz zwróci szczególną uwagę na dawkowanie.
Podczas lub bezpośrednio po procedurze diagnostycznej może wystąpić krótkotrwałe zaburzenie mózgu zwane encefalopatią. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz którykolwiek z objawów związanych z tym stanem opisanych w punkcie 4.
Skonsultuj się z lekarzem przed podaniem IOMERON, jeśli cierpisz na:

• Alergię (nadwrażliwość) na środki kontrastowe jodowe;
• Alergie (np. katar sienny, pokrzywka, alergie pokarmowe), astmę;
• Choroby tarczycy (gruczołu szyjnego);
• Obniżoną czynność nerek (niewydolność nerek) lub wątroby;
• Cukrzycę (zobacz punkt 2. Inne leki i IOMERON);
• Anemię sierpowatą (nieprawidłowość czerwonych krwinek, rodzaj komórek krwi);
• Miażdżycę (chorobę charakteryzującą się osłabieniem mięśni, która może prowadzić do porażenia);
• Poważne choroby serca i naczyń krwionośnych, w tym niewydolność serca (słabe działanie serca), miażdżycę wieńcową, zawał serca;
• Feochromocytomę, chorobę charakteryzującą się nadmierną produkcją hormonów powodujących ciężkie nadciśnienie tętnicze;
• Zaburzenia neurologiczne, takie jak przemijające ataki niedokrwienne, zator naczyń krwionośnych uniemożliwiający dopływ krwi do mózgu (ostry udar mózgu), nagłe wylewanie krwi z naczyń mózgu (ostra krwawica wewnątrzczaszkowa), nagromadzenie płynu powodujące obrzęk mózgu (obrzęk mózgu);
• Nowotwory lub przerzuty mózgowe;
• Chorobę charakteryzującą się niekontrolowanymi ruchami i możliwą utratą przytomności (epilepsja), niedawny udar mózgu (zator naczyń krwionośnych uniemożliwiający dopływ krwi do mózgu);
• Niepokój, lęk lub ból;
• Alkoholizm;
• Uzależnienie od narkotyków.

Podczas lub krótko po procedurze diagnostycznej może wystąpić krótkotrwałe zaburzenie mózgu zwane encefalopatią. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz którykolwiek z objawów związanych z tym stanem opisanych w punkcie 4.
Po podaniu IOMERON dożylnie lekarz będzie Cię monitorować przez co najmniej 30 minut.
Alergie – Jeśli masz skłonność do alergii, wiesz, że jesteś uczulony na środki kontrastowe zawierające jod i/lub cierpisz na astmę, może być pomocne podanie leków zapobiegających reakcjom alergicznym, takich jak leki przeciwhistaminowe i/lub kortykosteroidy.
Lęk – Jeśli cierpisz na lęk, może być pomocne podanie środka uspokajającego, leku zmniejszającego stan niepokoju i/lub pobudzenia.
Powtarzane procedury – Jeśli cierpisz na chorobę nerek, lekarz poprosi Cię o wykonanie specjalnych badań krwi w celu oceny funkcji nerek przed badaniem.
Ogólnie rzecz biorąc, badanie ze środkiem kontrastowym nie powinno być powtarzane wcześniej niż po 5–7 dniach.
Dzieci
Dzieci poniżej jednego roku życia, a zwłaszcza noworodki, są szczególnie wrażliwe na rozwój niepożądanych skutków ubocznych. Lekarz zwróci szczególną uwagę na dawkowanie, technikę procedury oraz stan pacjenta.
Zaburzenia tarczycy mogą wystąpić u noworodków i urodzonych przed terminem po procedurze diagnostycznej, zarówno u matki podczas ciąży, jak i u noworodka. Zaleca się monitorowanie czynności tarczycy.
Zobacz koniec tego ulotki, aby zapoznać się z konkretnymi ostrzeżeniami.
Inne leki i IOMERON
Powiadom lekarza, jeśli aktualnie przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz przyjąć inne leki.
Jednoczesne przyjmowanie IOMERON i niektórych innych leków może prowadzić do wystąpienia niepożądanych skutków ubocznych.
Powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz:

• Leki na zaburzenia psychiczne (neuroleptyki lub leki przeciwdepresyjne), leki pobudzające, leki przeciwwymiotne lub pochodne fenantrenu; leków przeciwpadaczkowych nie należy przerywać;
• leki na cukrzycę, takie jak metformyna. Jeśli cierpisz na umiarkowaną niewydolność nerek, przyjmowanie metformyny należy przerwać 48 godzin przed leczeniem IOMERON. Po wykonaniu badań krwi lekarz może zalecić wznowienie terapii dopiero po 48 godzinach;
• leki na leczenie chorób serca i/lub nadciśnienia tętniczego (beta-blokery);
• leki modyfikujące odpowiedź układu odpornościowego, takie jak interleukina-2. Jeśli planujesz badanie tarczycy lub pęcherza żółciowego (za pomocą cholecystografii) lub wykonanie badań laboratoryjnych w ciągu dwóch tygodni po podaniu środka kontrastowego, porozmawiaj z lekarzem, ponieważ wyniki mogą być zaburzone.

IOMERON z pożywieniem, napojami i alkoholem
Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, w dniu badania możesz spożywać normalne posiłki, przyjmując odpowiednią ilość płynów. Należy jednak unikać jedzenia w ciągu dwóch godzin poprzedzających badanie.
Powiadom lekarza, jeśli często spożywasz alkohol, przed poddaniem się badaniu z IOMERON.
Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz ciążę, albo karmisz piersią, powiadom lekarza lub pielęgniarkę przed podaniem tego leku.
Ciąża
Jeśli to możliwe, należy unikać napromieniowania podczas ciąży, dlatego lekarz dokładnie oceni, czy istnieje potrzeba wykonania badania rentgenowskiego, z lub bez środka kontrastowego.
Jeśli jesteś w ciąży lub podejrzewasz ciążę, nie powinnaś poddawać się badaniom rentgenowskim w celu zobrazowania macicy (zobacz punkt 2. Nie będzie Ci podawany IOMERON).
Jeśli byłaś w ciąży i otrzymałaś Iomeron podczas ciąży, zaleca się monitorowanie czynności tarczycy u dziecka po urodzeniu.
Karmienie piersią
Iomeprolol przechodzi do mleka matki, ale nie powinno wystąpić szkodliwe działanie na noworodka. Niemniej jednak, jeśli lekarz nie zaleci inaczej, wstrzymaj się od karmienia piersią przez 24 godziny po leczeniu środkiem kontrastowym.
Płodność
Lekarz podejmie szczególne środki ostrożności podczas wykonywania badania, jeśli jesteś kobietą w wieku rozrodczym.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Przed kierowaniem pojazdów lub użytkowaniem maszyn sprawdź, czy nie występują niepożądane skutki uboczne, takie jak hipotensja (zbyt niskie ciśnienie krwi), zawroty głowy, stan dezorientacji, duszność (trudności w oddychaniu).

3. Jak będzie podawany IOMERON

IOMERON będzie podawany przez lekarza radiologa i/lub personel medyczny. IOMERON może być
wstrzykiwany do żyły, tętnicy, do jamy ciała lub do przestrzeni podpajęczynówkowej, czyli przestrzeni wokół rdzenia kręgowego.
Dawka wstrzykiwana może się różnić w zależności od rodzaju badania, zastosowanej techniki, a także od wieku, masy ciała i ogólnego stanu zdrowia. Dokładna dawka do wstrzyknięcia jest dokładnie ustalana przez lekarza i/lub technika radiologa.
Zobacz koniec tego ulotki, aby uzyskać szczegółowe informacje dotyczące dawkowania.
Stosowanie u dzieci
U dzieci dawkowanie oparte jest również na wieku.
Jeśli podano Ci więcej IOMERONU niż należałoby
Jest bardzo mało prawdopodobne, aby podano Ci więcej IOMERONU niż powinno się, ponieważ Twój lekarz dokładnie monitoruje przebieg procedury podczas badania.
Zbyt duża dawka może prowadzić do poważnych niepożądanych działań na serce, krążenie i płuca. Lekarz natychmiast poda odpowiednią terapię, aby zapobiec ewentualnym uszkodzeniom.
Iomeprolol może być usuwany z organizmu poprzez filtrowanie i oczyszczanie krwi (hemodializę).

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, I może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz ciężką reakcję skórną: czerwone, łuszczące się wysypki z pęcherzykami i pustulkami (pustuloza egzantematyczna).
Większość reakcji alergicznych pojawia się w ciągu pierwszych minut po podaniu środka kontrastowego zawierającego jod, ale czasem mogą wystąpić nawet po 24 godzinach.
Objawy reakcji alergicznych objawiają się głównie w postaci:

• Ogólnej uczucia ciepła, pocenia się, zawrotów głowy, łzawienia, kichania, kołatania serca, mrowienia (parestezji), swędzenia, pulsowania w uszach, bólu i uczucia ucisku w gardle, dysfagii, kaszlu, kichania;
• Reakcji skórnych, takich jak rumień, swędzenie, pokrzywka;
• Ogólnego nagromadzenia płynu lub w płucach (obrzęk dróg oddechowych), trudności w oddychaniu (bronchospazm);
• Opuchlizny twarzy lub błon śluzowych (angioedem), obniżenia ciśnienia krwi (hipotensja);

Ciężkie reakcje anafilaktyczne ze strony układu sercowo-naczyniowego objawiają się
rozszerzeniem naczyń obwodowych z silną hipotensją, odruchową tachykardią, dusznością,
niepokoem, sinocą i utratą przytomności oraz, w wyniku zatrzymania oddechowego i/lub serca, mogą prowadzić do śmierci.
Te zdarzenia mogą pojawić się szybko i wymagają natychmiastowych działań resuscytacyjnych.
Podawanie środka kontrastowego należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, należy pilnie rozpocząć odpowiednie i specyficzne leczenie dożylne.
Pierwotny kolaps sercowo-naczyniowy może objawiać się jako jedyna i/lub wstępna objawa bez objawów oddechowych lub innych wyżej wymienionych objawów.
W przypadku iomeprolu zaobserwowano następujące działania niepożądane, wymienione poniżej według częstości występowania:
Częste (może dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Bladość i uczucie ciepła
  Nieczeście (może dotyczyć do 1 na 100 osób)
• Zawroty głowy, ból głowy
• Wysokie ciśnienie krwi (hipertensja)
• Trudności w oddychaniu (dyspnę), zatkany nos (zatkanie nosa)
• Wymioty, nudności
• Rumień, pokrzywka, pęcherzyki i swędzenie
• Niekontrolowane skurcze mięśni (skurcze mięśniowe)
• Ból w klatce piersiowej, ból i uczucie ciepła w miejscu wstrzyknięcia
  Rzadkie (może dotyczyć do 1 osoby na 1000)
• Uczucie utraty przytomności (presynkopa)
• Zbyt wolne i/lub zbyt szybkie bicie serca (bradykardia i tachykardia), nieregularne skurcze serca (ekstrasystolie)
• Niskie ciśnienie krwi (hipotensja)
• Wysypka
• Ból pleców
• Uszkodzenie nerek (dysfunkcja nerek), zmniejszenie ilości oddawanej codziennie moczu (oliguria), nieprawidłowa ilość białka w moczu (proteinuria)
• Osłabienie (astenia), sztywność mięśni, gorączka
• Zwiększenie poziomu wskaźnika funkcji nerek (kreatyniny) we krwi

Nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

• Czerwona, łuszcząca się wysypka z pustulkami i pęcherzykami (pustuloza egzantematyczna)
• Zmniejszona produkcja płytek krwi (trombocytopenia)
• Anemia hemolityczna (uszkodzenie czerwonych krwinek, które może powodować zmęczenie, zwiększoną częstość bicia serca i duszność)
• Reakcje anafilaktyczne (charakteryzujące się objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i skóry) / reakcje anafilaktyczne
• Reakcje anafilaktyczne/reakcje anafilaktyczne powodujące rozlany wysyp pustulowy z gorączką lub obrzęk twarzy lub gardła, zimny pot
• Zmniejszony apetyt (anoreksja)
• Lęk, stan dezorientacji, śpiączka
• Utrata/słabnięcie zdolności do ruchu w określonym obszarze mięśni (paraliż/paresa)
• Zaburzenia pamięci (amnezja)
• Przejściowe przerywanie dopływu krwi do obszaru mózgu (przejściowy atak niedokrwienny), zaburzenia naczyń głowy
• Zaburzenia mózgu (encefalopatia) z objawami takimi jak ból głowy, trudności w widzeniu, utrata wzroku, dezorientacja, drgawki, utrata koordynacji, utrata ruchomości po jednej stronie ciała, problemy z mówieniem i utrata przytomności
• Nagromadzenie płynu w mózgu powodujące obrzęk (obrzęk mózgu), przejściowa utrata przytomności (zawał)
• Drgawki, utrata przytomności, trudności w mówieniu (dysartria), mrowienie kończyn (parestezja), senność, zaburzenia smaku
• Zaburzona percepcja zapachów (parosmia), drżenie, zaburzenia zdolności językowej (afazja)
• Przejściowa utrata wzroku, zaburzenia wzroku, zapalenie spojówek, zwiększone łzawienie, uczucie widzenia świateł i błysków (fotopsja)
• Zatrzymanie krążenia, zawał serca, zmniejszona funkcja serca (niewydolność serca), ból w klatce piersiowej spowodowany przejściowym zmniejszeniem przepływu krwi do serca (angina pectoris)
• Zaburzenia rytmu serca (arytmie, migotanie przedsionków, komorowe, blok przedsionkowo-komorowy)
• Sinawa/liliowa barwa skóry i błon śluzowych (cyanosis), zmniejszony dopływ krwi do organizmu (kolaps krążeniowy lub wstrząs)
• Rozszerzenie naczyń, zaczerwienienie
• Zatrzymanie oddechu, ostra niewydolność oddechowa spowodowana różnymi chorobami (zespół ostrej niewydolności oddechowej), zatrzymanie płynu w płucach (obrzęk płuc), obrzęk gardła lub krtani (obrzęk gardła lub krtani), bronchospazm, astma
• Niedobór tlenu (hipoksja), świsty podczas oddychania (stridor), kaszel
• Zaburzenia gardła lub krtani, katar, zaburzenia głosu (dysfonia)
• Biegunka, ból brzucha, zwiększone wydzielanie śliny, trudności w połykaniu (dysfagia), powiększenie gruczołów produkujących ślinę
• Ostry obrzęk skóry lub błon śluzowych (angioedem), zwiększone pocenie się, różne zaburzenia wysypki skórnej (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka, rumień wielopostaciowy)
• Zmniejszona funkcja nerek (niewydolność nerek i ostra niewydolność nerek);
• Reakcja w miejscu wstrzyknięcia, niedowliżenie, uczucie zimna w danym obszarze, obrzęk (edema)
• Nieprawidłowy zapis EKG, zaburzone testy czynności wątroby, zwiększenie poziomu mocznika we krwi.
• Zaburzenia mózgu (encefalopatia) z objawami takimi jak ból głowy, trudności w widzeniu, utrata wzroku, dezorientacja, drgawki, utrata koordynacji, utrata ruchomości po jednej stronie ciała, trudności w mówieniu i utrata przytomności.

W przypadku podania do przestrzeni podpajęczynówkowej, czyli w przestrzeń wokół rdzenia kręgowego, mogą wystąpić następujące działania niepożądane, o różnej częstości:

• Bardzo częste: ból głowy
• Częste: zawroty głowy, nadciśnienie, nudności, wymioty, ból pleców i kończyn oraz reakcja w miejscu wstrzyknięcia
• Rzadkie: utrata przytomności, niemożność poruszania rękoma i/lub nogami (paraparesa), mrowienie (parestezja), zmniejszenie wrażliwości na bodźce (hipoestezja), senność, hipotensja, zaczerwienienie, zwiększone pocenie się, swędzenie, sztywność mięśni, ból szyi, uczucie ciepła i gorączka.
• Nieznane: Reakcje alergiczne, padaczka, wysypka skórna, zaburzenia mózgu (encefalopatia) z objawami takimi jak ból głowy, trudności w widzeniu, utrata wzroku, dezorientacja, drgawki, utrata koordynacji, utrata ruchomości po jednej stronie ciała, trudności w mówieniu i utrata przytomności

Dodatkowo, po podaniu do jamy ciała (wewnątrzjamy), mogą wystąpić następujące działania niepożądane, których nie można oszacować pod względem częstości:

• Lekki wzrost poziomu enzymów metabolizujących cukry (amilaza) jest częsty po badaniach w celu wizualizacji dróg żółciowych i trzustki. Opisano rzadkie przypadki zapalenia trzustki.
• Reakcje alergiczne, głównie ze strony skóry.
• Ból w dolnej części brzucha i niedowliżenie

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci
U dzieci występują te same działania niepożądane co u dorosłych.
U noworodków może wystąpić przejściowe zaburzenie tarczycy, szczególnie u wcześniaków lub u noworodków z niską masą ciała urodzeniową.
Nie odnotowano działań niepożądanych po podaniu do przestrzeni, w której przepływa płyn otaczający rdzeń kręgowy (wewnątrzjamy).
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te, które nie są wymienione w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem www.agenziafarmaco.gov.it/content/come-segnalare-una-sospetta-reazione-avversa.
Zgłaszanie działań niepożądanych może pomóc w uzyskaniu dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać IOMERON

Ten lek nie wymaga szczególnych warunków przechowywania pod względem temperatury.
Przechowuj butelkę w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić lek przed światłem.
Przechowuj produkt w miejscu zabezpieczonym przed promieniowaniem jonizującym.
Trzymaj ten lek poza zasięgiem wzroku i zasięgiem ręki dzieci.
Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu po oznaczeniu Scad.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie stosuj tego leku, jeśli roztwór zmienił barwę lub jeśli widoczne są zawieszone cząstki.
Nie wyrzucaj leków do ścieków ani do odpadów komunalnych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Ochroni to środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera IOMERON
IOMERON 150 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

• Substancją czynną jest iomeprol. 100 ml roztworu zawiera 30,62 g iomeprolu
• Pozostałe składniki to trometamol, kwas chlorowodorowy, woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwania

IOMERON 200 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

• Substancją czynną jest iomeprol. 100 ml roztworu zawiera 40,82 g iomeprolu
• Pozostałe składniki to trometamol, kwas chlorowodorowy, woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwania

IOMERON 250 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

• Substancją czynną jest iomeprol. 100 ml roztworu zawiera 51,03 g iomeprolu
• Pozostałe składniki to trometamol, kwas chlorowodorowy, woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwania

IOMERON 300 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

• Substancją czynną jest iomeprol. 100 ml roztworu zawiera 61,24 g iomeprolu
• Pozostałe składniki to trometamol, kwas chlorowodorowy, woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwania

IOMERON 350 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

• Substancją czynną jest iomeprol. 100 ml roztworu zawiera 71,44 g iomeprolu
• Pozostałe składniki to trometamol, kwas chlorowodorowy, woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwania

IOMERON 400 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

• Substancją czynną jest iomeprol. 100 ml roztworu zawiera 81,65 g iomeprolu
• Pozostałe składniki to trometamol, kwas chlorowodorowy, woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwania

Opis wyglądu IOMERON i zawartość opakowania
IOMERON ma postać roztworu do wstrzykiwania.
IOMERON 150 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Dostępne w fiolkach o pojemności 50 i 100 ml.
IOMERON 200 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Dostępne w fiolkach o pojemności 50, 75, 100, 150, 200 ml.
IOMERON 250 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Dostępne w fiolkach o pojemności 50, 100, 150, 200, 250 ml.
IOMERON 300 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Dostępne w strzykawkach wstępnie wypełnionych o pojemności 90 i 125 ml oraz w fiolkach o pojemności 50, 75, 100, 150, 200, 500 ml.
IOMERON 350 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Dostępne w strzykawkach wstępnie wypełnionych o pojemności 125 ml oraz w fiolkach o pojemności 50, 100, 150, 200, 250, 500 ml.
IOMERON 400 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Dostępne w strzykawkach wstępnie wypełnionych o pojemności 90 i 125 ml oraz w fiolkach o pojemności 50, 75, 100, 150, 200, 250, 500 ml.
Może się zdarzyć, że nie wszystkie opakowania są wprowadzone na rynek.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Bracco Imaging S.p.A.
Via E. Folli, 50
20134 Milano
Producent
Patheon Italia S.p.A.
2° Trav. SX, Via Morolense 5
03013 Ferentino (FR)
BIPSO GmbH
Robert-Gerwig-Strasse 4
78224 Singen
Germany
Bracco Imaging S.p.A.- Bioindustry Park
Via Ribes, 5
10010 Colleretto Giacosa (TO) (Italy)

Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Wskazania terapeutyczne
I 150 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Urografia infuzyjna, flebografia z cyfrową subtrakcją obrazu, tomografia komputerowa (TK) głowy i ciała, kavernografia, cyfrowa angiografia subtrakcyjna (DSA) dożylna i wewnątrz tętnicza, retroskopowa cholangiopankreatografia w endoskopii (ERCP), mikcyjna uretrocystografia (MCU) u dorosłych i w pediatrii.
I 200 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Flebografia obwodowa i z cyfrową subtrakcją obrazu, TK (głowa i ciało), kavernografia, DSA dożylna i wewnątrz tętnicza, ERCP, artrografia, histerosalpingografia, cholangiografia, uretrografia i retroskopowa pieloureterografia, mielografia.
I 250 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Urografia wewnątrzżylowa, flebografia obwodowa, TK (głowa i ciało), DSA dożylna i wewnątrz tętnicza, mielografia.
I 300 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Urografia wewnątrzżylowa (u dorosłych i w pediatrii), flebografia obwodowa, TK (głowa i ciało), kavernografia, DSA dożylna, angiografia konwencjonalna, DSA wewnątrz tętnicza, kardiografia (u dorosłych i w pediatrii), selektywna konwencjonalna koronarografia, interwencyjna koronarografia, ERCP, artrografia, histerosalpingografia, fistulografia, dyskografia, galaktografia, cholangiografia, dakryocystografia, scylografia, retroskopowa uretrografia i pieloureterografia, mielografia.
I 350 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Urografia wewnątrzżylowa (u dorosłych i w pediatrii), TK (ciało), DSA dożylna, angiografia konwencjonalna, DSA wewnątrz tętnicza, kardiografia (u dorosłych i w pediatrii), selektywna konwencjonalna koronarografia, interwencyjna koronarografia, artrografia, histerosalpingografia, fistulografia, galaktografia, retroskopowa cholangiografia, dakryocystografia i scylografia.
I 400 mg/ml roztwór do wstrzykiwania
Urografia wewnątrzżylowa (dorośli, również z niewydolnością nerek lub cukrzycą), TK (ciało), angiografia konwencjonalna, DSA dożylna, kardiografia (u dorosłych i w pediatrii), selektywna konwencjonalna koronarografia, interwencyjna koronarografia, fistulografia, galaktografia, dakryocystografia i scylografia.

OSTRZEŻENIA I ŚRODKI OSTROŻNOŚCI
Ogólne dla wszystkich dróg podania
Procedury diagnostyczne związane z zastosowaniem środków kontrastowych muszą być wykonywane pod nadzorem personelu posiadającego odpowiednie przygotowanie oraz wiedzę na temat danej procedury.
W celu leczenia wszelkich powikłań po procedurze podania oraz w nagłych przypadkach ciężkich reakcji na środek kontrastowy, należy zapewnić odpowiednie wyposażenie. Obejmuje to sprzęt do resuscytacji oraz personel wyspecjalizowany w resuscytacji i leczeniu anafilaksji. Po podaniu środka kontrastowego dożylnego lub do tętnic, taki personel powinien być dostępny przez co najmniej 30 minut po zakończeniu badania, aby móc szybko zareagować na wszelkie powikłania oraz leczyć nagłe lub opóźnione ciężkie reakcje na środek kontrastowy.
Ze względu na możliwe ciężkie działania niepożądane, stosowanie środków kontrastowych organicznych zawierających jod powinno być ograniczone do przypadków, w których istnieje wyraźne wskazanie kliniczne do badania kontrastowego, które należy ocenić w kontekście stanu klinicznego pacjenta, szczególnie w odniesieniu do znanych chorób układu krążenia, nerek oraz wątroby i dróg żółciowych.
Ryzyko związane z danymi badaniami diagnostycznymi może wzrosnąć w przypadku takich stanów jak ciężka miażdżyca, nadciśnienie, zawał serca, ciężkie choroby systemowe oraz choroby naczyniowe mózgu.
Stosowanie środków kontrastowych w badaniach kardiograficznych może mieć miejsce wyłącznie w klinikach, szpitalach lub zakładach leczniczych, gdzie zapewniona jest natychmiastowa dostępność niezbędnego sprzętu do resuscytacji oraz personelu kompetentnego w jego obsłudze.
Podstawowe parametry życiowe i zapis EKG pacjenta powinny być rutynowo monitorowane podczas procedury.

Encefalopatia wywołana środkiem kontrastowym
W przypadku stosowania iomeprolu zgłaszano występowanie encefalopatii (patrz punkt 4.8).
Encefalopatia spowodowana środkiem kontrastowym może objawiać się objawami i oznakami zaburzeń neurologicznych, takimi jak ból głowy, zaburzenia wzroku, ślepotę korową, dezorientację, drgawki, utratę koordynacji, hemiparezę, afazję, nieświadomość, śpiączkę i obrzęk mózgu, które pojawiają się w ciągu kilku minut lub godzin po podaniu iomeprolu i zazwyczaj ustępują w ciągu kilku dni.
Lekarstwo należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami, które wpływają na integralność bariery krew-mózg (BBB), co może prowadzić do zwiększenia przepuszczalności środka kontrastowego przez BBB i zwiększyć ryzyko encefalopatii.
W przypadku podejrzenia encefalopatii spowodowanej środkiem kontrastowym, podanie iomeprolu należy przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie medyczne.

Grupy specjalne
Populacja pediatryczna – Dzieci poniżej jednego roku życia, a zwłaszcza noworodki, są szczególnie wrażliwe na zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany hemodynamiczne. Należy zwrócić uwagę na dawkowanie, technikę procedury oraz stan pacjenta.
Zanotowano przejściowe zahamowanie czynności tarczycy lub hipotyreozę u dzieci po narażeniu na środki kontrastowe jodowe. Po procedurze diagnostycznej obserwowano to częściej u noworodków i wcześniaków, a także po procedurach związanych z wyższymi dawkami. Noworodki mogą również być narażone poprzez narażenie matki. U noworodków, szczególnie wcześniaków, którzy byli narażeni na Iomeprol, zarówno poprzez matkę podczas ciąży, jak i w okresie noworodkowym, zaleca się monitorowanie czynności tarczycy. W przypadku stwierdzenia hipotyreozy, należy rozważyć potrzebę leczenia i monitorować czynność tarczycy aż do jej normalizacji.

Osoby starsze – Pacjenci starsi powinni być uważani za grupę ryzyka reakcji spowodowanych zbyt wysoką dawką środka kontrastowego. Częste współistnienie chorób neurologicznych i ciężkich chorób naczyniowych stanowi dodatkowy czynnik zwiększający ryzyko.

Nadwrażliwość na środki kontrastowe jodowe – Nadwrażliwość lub wcześniejsze reakcje na środki kontrastowe jodowe zwiększają ryzyko nawrotu reakcji, nawet przy zastosowaniu środków niejonowych.

Predispozycje alergiczne – Wiadomo, że reakcje niepożądane na środki kontrastowe jodowe są częstsze u pacjentów z wcześniejszymi alergiami: katar sienny, pokrzywka, alergie pokarmowe.

Pacjenci astmatycy – Pacjenci stosujący leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, szczególnie pacjenci astmatycy, mogą mieć niższy próg wystąpienia skurczu oskrzeli i mogą być mniej wrażliwi na leczenie agonistami beta i adrenalina, co może wymagać stosowania wyższych dawek.
Dlatego u tych pacjentów należy zachować szczególną ostrożność.

Czynność tarczycy i badania czynności tarczycy – Środki kontrastowe mogą zawierać śladowe ilości jodku nieorganicznego, które mogą wpływać na czynność tarczycy, szczególnie u pacjentów z hiperfunkcją tarczycy (ukrytą lub wyraźną) lub z wole z towarzyszącą tireotoksykozą. Opisano przypadki kryzysu tireotoksykowego po zastosowaniu jonowych środków kontrastowych. Dlatego u tych pacjentów należy zachować szczególną ostrożność.

Podanie dożylnie i wewnątrz tętniczo
Niewydolność nerek – U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek podanie środków kontrastowych może wywołać epizody niewydolności nerek. Środki zapobiegawcze obejmują: identyfikację pacjentów z wysokim ryzykiem; zapewnienie odpowiedniego nawodnienia przed podaniem środka kontrastowego, najlepiej poprzez kontynuowanie wlewu dożylnego przed i podczas procedury, aż do momentu, gdy środek kontrastowy zostanie wydalony przez nerki; unikanie, jeśli to możliwe, podawania leków nefrotoksycznych lub przeprowadzania u pacjenta istotnych zabiegów chirurgicznych lub procedur, takich jak angioplastyka nerek, aż do całkowitego wydalenia środka kontrastowego przez nerki; odroczenie kolejnego badania z użyciem środka kontrastowego do czasu powrotu czynności nerek do poziomu sprzed badania.
Pacjenci poddawani dializie mogą otrzymać środki kontrastowe, takie jak Iomeprol, które są łatwo dializowane.

Cukrzyca – Nefropatia cukrzycowa może zwiększać ryzyko niewydolności nerek po podaniu środków kontrastowych do naczyń. Podanie środków kontrastowych do naczyń może wywołać kwasycę mlekową u pacjentów leczonych biguanidami (metformyna) i z umiarkowaną niewydolnością nerek.
(Patrz punkt 4.5. Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji).

Feochromocytoma – U tych pacjentów mogą wystąpić ciężkie kryzy hipertensyjne (rzadko niekontrolowane) podczas procedur z użyciem środków kontrastowych.
Dlatego u tych pacjentów zaleca się premedykację alfa i beta-blokerami.

Miażdżyca ciężka – Podanie organicznych środków kontrastowych jodowych może nasilić objawy i objawy miastenii.

Choroby układu sercowo-naczyniowego i nadciśnienie płucne – Istnieje wysokie ryzyko ciężkich reakcji u osób z poważnymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, szczególnie z niewydolnością serca i miażdżycą wieńcową.
Wstrzyknięcie środka kontrastowego do naczyń może spowodować obrzęk płuc u pacjentów z zaawansowanym lub początkującym niewydolnością serca, a istnienie nadciśnienia płucnego i chorób zastawkowych może sprzyjać znacznym zaburzeniom hemodynamiki.

Objawy neurologiczne – Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ostrym zawałem mózgu lub krwotokiem mózgowym, a także w przypadku uszkodzenia bariery krew-mózg, obrzęku mózgu i ostrych zmian demielinizacyjnych. Obecność pierwotnych lub wtórnych guzów mózgu oraz wcześniejsze przypadki epilepsji zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia napadów drgawkowych.
Nie należy przerywać terapii lekami przeciwdrgawkowymi i należy zapewnić ich podawanie w dawce optymalnej.
Objawy neurologiczne spowodowane przez zwyrodnieniowe, niedokrwienne, zapalne lub nowotworowe choroby naczyń mózgowych mogą się nasilać po podaniu środków kontrastowych. Ci pacjenci są narażeni na zwiększone ryzyko przejściowych powikłań neurologicznych.
Zjawiska wazospazmu i powstające w ich wyniku epizody niedokrwienia mózgu mogą być wywołane przez wstrzyknięcie środka kontrastowego do naczyń.

Alkoholizm – Wykazano zarówno doświadczalnie, jak i klinicznie, że alkoholizm ostry lub przewlekły zwiększa przepuszczalność bariery krew-mózg. Ułatwia to przechodzenie związków jodowych do tkanki mózgowej, co może prowadzić do zaburzeń układu nerwowego środkowego (CNS). Należy wziąć pod uwagę możliwy spadek progu wywoływania napadów drgawkowych.

Uzależnienia od narkotyków – U pacjentów uzależnionych od narkotyków również zwiększa się przepuszczalność bariery krew-mózg. Ułatwia to przechodzenie związków jodowych do tkanki mózgowej, co może prowadzić do zaburzeń CNS. Należy wziąć pod uwagę możliwy spadek progu wywoływania napadów drgawkowych.

Środki ostrożności stosowania
W odniesieniu do pacjenta
Nawodnienie – Pacjent musi być odpowiednio nawodniony, a wszelkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej należy skorygować przed i po podaniu środka kontrastowego. Szczególnie nie należy dopuszczać do odwodnienia pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, szpiczakiem mnogim lub innymi paraproteinemią, anemią sierpowatą, cukrzycą, poliurią, oligurią, hiperurykemią, a także noworodków, dzieci i osób starszych.
Należy zachować szczególną ostrożność przy nawadnianiu pacjentów z chorobami, które mogą się nasilić w wyniku przeciążenia płynami, takimi jak niewydolność serca.

Sugestie dietetyczne – Jeśli lekarz prowadzący nie zaleci inaczej, w dniu badania można przestrzegać diety normalnej.
Jednak pacjent powinien powstrzymać się od jedzenia przez dwie godziny przed badaniem.
Należy zapewnić odpowiednie przyjmowanie płynów przed i po podaniu środka kontrastowego zawierającego jod do naczyń.

Nadwrażliwość – U pacjentów z predyspozycjami alergicznymi, znaną nadwrażliwością na środki kontrastowe jodowe i/lub z wywiadem astmy, rozważa się premedykację antyhistaminikami i/lub kortykosteroidami w celu zapobiegania ewentualnym reakcjom typu anafilaktycznego.

Lęk – Widoczne stany pobudzenia, lęku i niedobytu mogą być przyczyną działań niepożądanych lub nasilać reakcje związane ze środkiem kontrastowym. W takich przypadkach można podać środek uspokajający.

Powtarzane procedury
U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek należy zwrócić uwagę na wartości czynności nerek przed badaniem ze środkiem kontrastowym.
Ogólnie, badanie ze środkiem kontrastowym nie powinno być powtarzane wcześniej niż po 5–7 dniach.

Obserwacja pacjenta
Podanie środka kontrastowego do naczyń powinno być przeprowadzane, jeśli to możliwe, z pacjentem w pozycji leżącej. Pacjenta należy obserwować przez co najmniej 30 minut po podaniu.

Podanie wewnątrzrdzeniowe
Po zakończeniu badań w odcinkach szyjnym lub lędźwiowo-szyjnym:

• podnieść końcowy koniec stołu pod kątem około 45° przez około 2 minuty, aby umożliwić odpływ środka kontrastowego w kierunku ogonowym
• podnieść koniec noszy na poziomie głowy pacjenta o co najmniej 30° przed położeniem pacjenta
• unikać nadmiernych i szczególnie aktywnych ruchów lub rozciągania pacjenta
• utrzymywać pacjenta pod ścisłą obserwacją, w spokoju i z głową uniesioną, szczególnie w pierwszych godzinach po badaniu
• pacjent powinien pozostać w pozycji leżącej i w łóżku przez ten okres
• zachęcać do doustnego przyjmowania płynów i diety, jeśli jest tolerowana

W odniesieniu do procedury
Krzepnięcie krwi, techniki kaniulacji – Jedną z właściwości niejonowych środków kontrastowych jest słabe zakłócanie normalnych funkcji fizjologicznych.
Niejonowe środki kontrastowe mają zatem in vitro niższą aktywność przeciwkrzepliwą niż środki jonowe.
Personel medyczny i paramedyczny wykonujący procedury kaniulacji naczyń powinien być poinformowany o tym fakcie i zwrócić szczególną uwagę na technikę angiograficzną oraz przepłukanie kaniuli roztworem fizjologicznym (w razie potrzeby z dodatkiem heparyny), aby zmniejszyć ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych związanych z procedurą.

Testy wrażliwości – Nie istnieją testy wrażliwości o wartości prognostycznej dla reakcji niepożądanych na środki kontrastowe.

Ryzyko zapalenia i wycieku – Podczas wstrzykiwania środka kontrastowego należy zachować najwyższą ostrożność, aby uniknąć wycieku środka kontrastowego. Jest to szczególnie ważne u pacjentów z ciężkimi chorobami tętniczo-żylnych.

Podanie wewnątrzrdzeniowe – Iomeprol należy podawać ostrożnie u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym lub podejrzeniem guzów mózgu, ropni lub krwotoków.
Terapię przeciwdrgawkową należy kontynuować przed i po procedurach mielografii u pacjentów z napadami drgawkowymi.

INTERAKCJE
Należy rozważyć przerwanie leczenia lekami obniżającymi próg napadowy drgawkowy do 24 godzin po procedurze w przypadku podania wewnątrzrdzeniowego i u pacjentów z zaburzoną barierą krew-mózg (patrz zaburzenia CNS w punkcie 4.4 charakterystyki produktu leczniczego).
Podobnie reakcje przypominające alergiczne występują częściej i mogą objawiać się jako reakcje opóźnione u pacjentów leczonych lekami immunomodulującymi, takimi jak interleukina 2 (IL-2).

Badania czynności tarczycy – Po podaniu środków kontrastowych jodowych zdolność tkanek tarczycy do wychwytu radioizotopów w celu diagnozy chorób tarczycy jest obniżona przez okres do dwóch tygodni lub dłużej.
Badania czynności tarczycy oparte na „wiązaniu jodu do białka” i „wychwycie radioaktywnego jodu” mogą nie odzwierciedlać rzeczywistej czynności tarczycy w ciągu dwóch tygodni po podaniu środków kontrastowych jodowych. W takim przypadku zaleca się stosowanie innych testów czynności tarczycy, takich jak „T3 na żywicy” i „tyroksyna całkowita lub wolna (T4)”.
Każde badanie, które może być wpływać przez środek kontrastowy, powinno być wykonane przed jego podaniem.

Środki kontrastowe doustne do badania pęcherzyka żółciowego – Najnowsze badania nie wykazały interakcji środków kontrastowych wydawanych z moczem z doustnymi środkami kontrastowymi do badania pęcherzyka żółciowego.

Badania laboratoryjne – Wysokie stężenia środków kontrastowych w surowicy i moczu mogą wpływać na wyniki badań laboratoryjnych bilirubiny, białek i substancji nieorganicznych (np. żelazo, miedź, wapń, fosforany).

Metformyna – Podanie środków kontrastowych do naczyń może wywołać kwasycę mlekową u pacjentów leczonych metformyną (patrz również punkt 4.4).
Obecność uszkodzenia nerek u pacjentów z cukrzycą stanowi jeden z czynników ryzyka predysponujących do niewydolności nerek po podaniu środka kontrastowego. Niewydolność nerek może prowadzić do kwasicy mlekowej u pacjentów z cukrzycą leczonych lekami z grupy biguanidów (metformyna).
Aby zapobiec wystąpieniu kwasicy mlekowej u tych pacjentów, zaleca się odstawienie leczenia metformyną 48 godzin przed badaniem ze środkiem kontrastowym i kontynuowanie jej 48 godzin po badaniu, a wznowienie leczenia dopiero po potwierdzeniu, że czynność nerek (wartości kreatyniny) wróciła do poziomu sprzed badania.
W przypadku nagłej potrzeby lub gdy czynność nerek jest zaburzona lub nieznana, należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Jeśli podanie środka kontrastowego jest uznane za niezbędne, należy podjąć środki ostrożności. Metformynę należy odstawić w czasie podawania środka kontrastowego. Po procedurze diagnostycznej pacjenta należy obserwować pod kątem wystąpienia kwasicy mlekowej. Leczenie metformyną można wznowić 48 godzin po podaniu środka kontrastowego, jeśli stężenie kreatyniny w surowicy/eGFR wróciło do wartości sprzed badania.
Pacjenci z prawidłową czynnością nerek mogą kontynuować regularne przyjmowanie metformyny.

DAWKA, SPOSÓB I CZAS PODANIA
Dawkę oraz szybkość podania można dostosować do potrzeb klinicznych, techniki, obszaru do zwizualizowania, rodzaju aparatury, a także wieku, masy ciała, frakcji wyrzutowej serca i ogólnego stanu pacjenta.
IOMERON jest dostępny w różnych dawkach i opakowaniach, aby umożliwić personelowi medycznemu wybór najodpowiedniejszego środka do danego badania.

Instrukcja stosowania
Roztwór środka kontrastowego do stosowania dożylnego należy podgrzać do temperatury ciała.
Przed użyciem należy sprawdzić produkt, aby upewnić się, że pojemnik i zatwierdzenie nie zostały uszkodzone. Pobieranie roztworu środka kontrastowego z fiolki należy przeprowadzać w warunkach bezpylnych i przy użyciu strzykawek sterylnych.
Podawanie dożylnego i/lub za pomocą kaniuli i przewodników musi odbywać się z zachowaniem najwyższych zasad aseptyki.
W przypadku stosowania sprzętu wielokrotnego użytku należy zwrócić szczególną uwagę, aby uniknąć resztkowego zanieczyszczenia śladami środków myjących.
Należy przestrzegać ogólnych zaleceń dotyczących podawania dożylnego wymienionych powyżej.
Z jednej opakowania środka kontrastowego nie należy pobierać wielokrotnie dawek. Nie należy więcej niż jeden raz nakłuwać korka gumowego. Zaleca się stosowanie odpowiedniej igły-kanuli do przebicia korka i pobrania środka kontrastowego. Środek kontrastowy należy pobrać do strzykawki bezpośrednio przed użyciem i nie należy go rozcieńczać. Pozostała, niewykorzystana ilość środka kontrastowego po badaniu powinna zostać odrzucona razem z przewodami połączeniowymi.
W przypadku stosowania fiolki o pojemności 500 ml zaleca się przestrzeganie następujących zasad. Roztwór środka kontrastowego należy podawać za pomocą dozownika automatycznego. Przewód łączący dozownik z pacjentem (przewód pacjenta) należy wymieniać po każdym badaniu, ponieważ może być zanieczyszczony krwią. Niewykorzystany środek kontrastowy znajdujący się w fiolce, przewodach połączeniowych oraz w dowolnej części dozownika należy odrzucić na końcu dnia badania.
Należy ponadto przestrzegać wszelkich dodatkowych instrukcji podanych przez producenta systemu wstrzykiwania lub sprzętu.

PRZEDAWYDOZOWANIE
Przedawkowanie może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, głównie z udziałem układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Leczenie przedawkowania skierowane jest na utrzymanie wszystkich funkcji życiowych i obejmuje szybkie wdrożenie terapii objawowej. Iomeprolol nie wiąże się z białkami osocza ani surowicy, a zatem może być usuwany przez dializę.
W razie potrzeby iomeprolol może być usuwany za pomocą hemodializy.
W przypadku przedawkowania środka kontrastowego podanego dożylnie należy monitorować nawodnienie organizmu i stan elektrolitowy pacjenta, aby w razie potrzeby interweniować. W tej sytuacji należy monitorować czynność nerek przez co najmniej trzy dni.
W przypadku przedawkowania środka kontrastowego podanego do opon mózgowo-rdzeniowych pacjent powinien być dokładnie monitorowany przez co najmniej 24 godziny pod kątem wystąpienia zaburzeń ze strony OUN. Mogą one obejmować nadmierną odruchowość lub skurcze toniczno-kloniczne, hipertermię, stan otępienia i depresję oddychania.
W przypadku przeniknięcia środka kontrastowego do wnętrza czaszki zaleca się wdrożenie profilaktycznego leczenia przeciwdrgawkowego diazepem lub barbituranami doustnie przez 24–48 godzin.

ZACHOWANIE
Nie należy stosować tego leku, jeśli zauważysz zmianę koloru lub obecność zawiesiny.
Chociaż wrażliwość iomeprololu na promieniowanie rentgenowskie jest niska, zaleca się przechowywanie go z dala od promieniowania jonizującego.