Lanirapid 0,1 mg tabletki

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Lanirapid 0,1 mg tabletki

β-Metylodigoksyna

Przed zacząciem przyjmowania tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważną dla Ciebie informację.

• Zachowaj ulotkę, ponieważ możesz w niej ponownie szukać informacji.
• Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości, skonsultuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą.
• Ten lek został przepisany wyłącznie Tobie i nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli mają takie same objawy choroby co Ty, ponieważ może im zaszkodzić.
• Jeżeli wystąpią u Ciebie działania niepożądane, skonsultuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz punkt 4.

Zawartość ulotki:

1. Co to jest Lanirapid i w jakim celu jest stosowany
2. Co należy wiedzieć przed rozpoczęciem przyjmowania Lanirapid
3. Jak stosować Lanirapid
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Lanirapid
6. Zawartość opakowania i dodatkowe informacje

1. Co to jest Lanirapid i do czego służy

Lanirapid należy do grupy leków zwanych glikozydami nasierdziowymi (cyfrykami). Jego substancją czynną jest β-Metylodigoksyna, która działa na komórki serca, zwiększając siłę i szybkość skurczu, opóźniając przewodzenie bodźca oraz zwiększając odpowiedź komór na bodziec.

Ten lek jest wskazany w leczeniu:

• niewydolności serca zastoinowej (gdy serce nie pompuje wystarczającej ilości krwi i dochodzi do gromadzenia się płynu w płucach);
• zaburzeń rytmu serca (rytmu pracy serca): migotania przedsionków, trzepotania przedsionków, nadkomorowej tachyarytmii paroksysmalnej (problemów z szybkością i rytem akcji serca).

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem leku Lanirapid

Nie przyjmuj Lanirapid, jeśli

• jesteś uczulony na β-metylodigoksynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w sekcji 6);
• chorujesz na zespół zatoki szyjnej (nagłe epizody zawrotów głowy i utraty przytomności) oraz na tętniaka aorty piersiowej (rozwarstwienie aorty na poziomie klatki piersiowej);
• chorujesz na przerostową kardiomiopatię zwężającą (jest to rodzaj zaburzenia serca);
• chorujesz na zespół Wolff-Parkinsona-White’a (rodzaj choroby serca) lub na inne potwierdzone przypadki obecności dodatkowej ścieżki przewodzenia;
• chorujesz na tachykardię (przyśpieszone lub nieregularne rytm serca) lub migotanie komór (bardzo niestabilny rytm serca, który może być śmiertelny).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku w następujących przypadkach:

• Jeśli w ciągu ostatnich 2 tygodni przed zastosowaniem tego leku przyjmowałeś inny lek z grupy glikozydów nasercowych, ponieważ lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki początkowej.
• Jeśli chorujesz na hipokaliemię (niski poziom potasu we krwi), ponieważ może to nasilić działanie tego leku. Należy pamiętać o konieczności monitorowania poziomu potasu we krwi, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania leków moczopędnych.
• Jeśli chorujesz na hipomagnezemię (niski poziom magnezu we krwi), ponieważ może to nasilić działanie tego leku, co może wymagać zmniejszenia dawki.
• Jeśli chorujesz na hiperkalcemię (wysoki poziom wapnia we krwi), ponieważ może to nasilić działanie tego leku, co może wymagać zmniejszenia dawki.
• Jeśli chorujesz na hipoksję (niedotlenienie tkanek organizmu), ponieważ może to nasilić działanie tego leku, co może wymagać zmniejszenia dawki.
• Jeśli chorujesz na zaburzenia funkcji tarczycy: w przypadku hipotyreozu (obniżonej produkcji hormonów tarczycy) może wzrosnąć działanie tego leku, co może wymagać zmniejszenia dawki. Z kolei w przypadku nadczynności tarczycy (zwiększona produkcja hormonów tarczycy) wymagane są dawki większe niż zwykle. U tych pacjentów należy również wziąć pod uwagę, że każda zmiana stanu funkcji tarczycy może wpływać na odpowiedź na ustaloną dawkę (patrz sekcja 3).
• Jeśli niedawno doznałeś zawału mięśnia sercowego (ataku serca), chorujesz na zaawansowaną niewydolność oddechową (obniżoną czynność oddechową) lub na reumatyczne zapalenie serca (zapalenie serca), ponieważ zazwyczaj zwiększa się wtedy wrażliwość na glikozydy nasercowe. W takich przypadkach dawkę należy dostosować z należytą ostrożnością.
• Jeśli chorujesz na niewydolność nerek, ponieważ może to prowadzić do gromadzenia się leku w organizmie, a dawkę należy dostosować w zależności od stopnia niewydolności (patrz sekcja 3).
• Jeśli przyjmujesz produkty naturalne lub ekstrakty roślinne zawierające Hypericum perforatum, ponieważ może to zmniejszyć działanie tego leku.

Należy pamiętać, że zaburzenia rytmu serca spowodowane przedawkowaniem glikozydów nasercowych są bardzo podobne do niektórych stanów klinicznych, w których glikozydy nasercowe są wskazane. Lek należy stosować z maksymalną ostrożnością w przypadkach, gdy nie można całkowicie wykluczyć możliwości, że leczony stan jest spowodowany zatruciem glikozydami nasercowymi.

Ponadto zaleca się szczególną ostrożność w przypadku zaburzeń tworzenia lub przewodzenia impulsu sercowego towarzyszących bradykardii, a także przed kardiowersją. Lek należy stosować tylko wtedy, gdy jest absolutnie konieczny, i z maksymalną ostrożnością w przypadku pełnego bloku przewodzenia (blok AV II i III stopnia), zespołu Adama-Stokesa, zwężenia podaortalnego lub choroby nerek o podłożu gruziczym (gruziczkowica).

Dzieci i młodzież

Wrażliwość na β-metylodigoksynę może wzrosnąć u dzieci i młodzieży.

Stosowanie Lanirapid z innymi lekami

Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz potrzebować przyjmować inne leki.

Połączenie tego leku z innymi lekami może prowadzić do nasilenia lub osłabienia działania β-metylodigoksyny.

Leki, które mogą nasilić działanie β-metylodigoksyny, to:

• Wapń
• Diuretyki i środki przeczyszczające
• Penicyliny (antybiotyki)
• Amfoterycyna B (leki hamujące wzrost niektórych grzybów)
• Karbenoloksona (leki stosowane w celu złagodzenia wrzodów)
• Leki glukokortykosteroidalne
• ACTH (rodzaj hormonu)
• Salicylany (rodzaj leków łagodzących ból i obniżających gorączkę)
• Werapamil, diltiazem i kaptopril (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia)
• Leki przeciwarytmiczne, np. chinidyna, amiodaron, prokainamid i propafenon
• Tetracykliny i erytromycyna (antybiotyki)
• Rezerpina i alkaloidy Rauwolfia (leki stosowane w leczeniu nadciśnienia)
• Beta-blokery (leki sercowe)
• Chlorku suksametoniu, pancuronium, bursztynian sukcynocholiny (relaksanty mięśniowe)
• Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe (leki na depresję)
• Substancje sympatykomimetyczne (np. efedryna i środki adrenergiczne)
• Teofilina (leki ułatwiające oddychanie)
• Adrenalina (stymulator serca)
• Leki na tarczycę

Leki, które mogą osłabić działanie β-metylodigoksyny, to:

• Jony potasu
• Leki przeciwbiegunkowe typu adsorbentów jelitowych (np. węgiel aktywny lub pektyny)
• Jonowymienne żywice (np. resinolestrymina, kolestyramina, kolestypol)
• Środki przeciwwtrętne
• Neomycyna, kwas paraaminosalicylowy (antybiotyki)
• Cytostatyki (leki stosowane w leczeniu nowotworów)
• Fenytionina (leki stosowane w leczeniu padaczki).

Należy również zwracać szczególną uwagę, jeśli ten lek jest stosowany razem z lekami nasilającymi czynność serca lub z lekami powodującymi hipokaliemię i hipomagnezemię.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, uważasz, że możesz być w ciąży lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża:

Lekarz zadecyduje, czy możesz stosować ten lek w czasie ciąży, ponieważ należy go stosować wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią:

β-Metylodigoksyna wydzielana jest z mlekiem matki.

Ten lek należy stosować tylko wtedy, gdy jest absolutnie konieczny, pod kontrolą lekarza, a częstość akcji serca niemowląt należy regularnie kontrolować.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Nie ma danych dotyczących wpływu β-metylodigoksyny na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Dlatego unikaj wykonywania czynności wymagających szczególnej uwagi, dopóki nie upewnisz się, jak tolerujesz ten lek.

Lanirapid zawiera laktozę

Ten lek zawiera laktozę. Jeśli lekarz poinformował Cię o nietolerancji niektórych cukrów, skonsultuj się z nim przed zastosowaniem tego leku.

3. Jak stosować lek Lanirapid

Stosuj dokładnie zgodnie z instrukcją lekarza dotyczącą dawkowania tego leku. W razie wątpliwości ponownie skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Dawkę początkową oraz dawkę utrzymaną należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od stężenia leku we krwi.

Dawka zależy od potrzeb organizmu w zakresie glikozydów nasierdziowych oraz od szybkości eliminacji leku. Potrzebna dawka może ulec zmianie, jeśli występują zaburzenia funkcji tarczycy, niewydolność nerek lub u pacjentów w podeszłym wieku (zobacz rozdział „Stosowanie u specjalnych grup populacyjnych”).

W dawce utrzymanej większość pacjentów potrzebuje od 2 do 3 tabletek dziennie (czyli od 0,2 do 0,3 mg β-metylodigoksyny dziennie). W pojedynczych przypadkach wystarcza jedna tabletka dziennie (0,1 mg β-metylodigoksyny dziennie). Tylko u pacjentów o wysokich potrzebach glikozydowych wskazana jest dzienna dawka utrzymania 0,4 mg β-metylodigoksyny (4 tabletki dziennie).

Poniższa tabela może stanowić wskazówkę zarówno do leczenia początkowego, jak i utrzymanego przy dawkach 2 i 3 tabletek dziennie (czyli 0,2 i 0,3 mg β-metylodigoksyny dziennie):

W przypadkach ciężkiej niewydolności serca (ciężkiej niewydolności serca) i w zależności od potrzeby glikozydów, lekarz może uznać za stosowne zastosowanie szybszego leczenia wstępnego. Na przykład, orientacyjnie, podawanie 0,6 mg β-metylodigoksyny dziennie (czyli 2 tabletki Lanirapid 3 razy dziennie) przez 2–4 dni odpowiadałoby dawce utrzymaniowej 2–4 tabletki dziennie.

Sposób podania

Tabletki należy przyjmować nieprzeżuwając, najlepiej po posiłku i z niewielką ilością płynu.

Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Stosowanie u grup specjalnych

Pacjenci z niewydolnością nerek:

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę metyldigoksyny należy dostosować zgodnie z klirem kreatyniny.

Pacjenci starsi:

U pacjentów starszych dawkę metyldigoksyny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Obniżenie funkcji nerek u tych pacjentów należy określić poprzez obliczenie klirensu kreatyniny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji tarczycy:

U pacjentów z niedoczynnością tarczycy może być konieczne zmniejszenie dawki metyldigoksyny. Z kolei pacjenci z nadczynnością tarczycy mogą wymagać większych dawek metyldigoksyny, w zależności od stężenia hormonów tarczycy w surowicy.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie ma zaleceń dotyczących stosowania tego leku u populacji pediatrycznej. Brak danych dotyczących dawkowania u dzieci i młodzieży, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u tej grupy wiekowej.

Jeśli przyjmie więcej Lanirapid niż powinien

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego przyjęcia leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą albo zadzwonić na infolinię informacji toksykologicznej pod numer telefonu: 91 562 04 20, podając nazwę leku i ilość przyjętego środka.

Jeśli zapomniał przyjąć Lanirapid

Nie przyjmuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę.

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, zapytaj swojego lekarza lub farmaceuty.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Większość działań niepożądanych przypisywanych glikozydom nasercowym to objawy przedawkowania.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego

Trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek krwi).

Zaburzenia układu odpornościowego (układu odpowiedzialnego za obronę organizmu)

Reakcje o charakterze immunologicznym (np. toczeń rumieniowaty) oraz eozynofilia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Anoreksja

Zaburzenia układu nerwowego

Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (np. bóle głowy, ból twarzy, zawroty głowy, zmęczenie, senność, bezsenność, zaburzenia psychiczne, dezorientacja, depresje, obojętność, halucynacje, delirium i ostra psychota).

Zaburzenia oczne

Zaburzenia wzroku (wzrok kolorowy lub z halą, żółtawe widzenie, rozmyte widzenie, zmniejszenie ostrości wzroku lub podwójne widzenie).

Zaburzenia serca

Bradykardia i arytmie, tachykardia oraz blok AV II i III stopnia.

W przypadku przedawkowania β-metylodigoksyną arytmie serca (zaburzenia rytmu serca) mogą nasilać się do tego stopnia, że powstają groźne dla życia zaburzenia rytmu, szczególnie przy ciężkich zatruciach.

Zaburzenia przewodu pokarmowego

Ślinotok, utrata apetytu, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, zawał trzewny.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej (tkanki znajdującej się pod skórą)

Reakcje o charakterze alergicznym (np. rumień).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej (grupa bardzo różnorodnych tkanek)

Osłabienie mięśni.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Ginekomastia (powiększenie piersi u mężczyzn).

Inne działania niepożądane u dzieci i nastolatków

Arytmie serca są zazwyczaj pierwszym objawem przedawkowania u dzieci i mają głównie charakter węzłowy lub przedsionkowy.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli chodzi o działania niepożądane nie wymienione w niniejszym ulotce. Można je również zgłosić bezpośrednio poprzez Hiszpański System Farmakowigilancji Leków stosowanych u ludzi: www.notificaRAM.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można przyczynić się do dostarczenia dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania tego leku.

5. Ochrona Lanirapid

Przechowywać ten lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Nie stosować tego leku po upływie daty ważności, która jest podana na opakowaniu po oznaczeniu „CAD”. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Opakowania oraz niepotrzebne leki należy zwrócić do Punktu SIGRE w aptece. W razie wątpliwości należy zapytać farmaceuty o sposób utylizacji niepotrzebnych opakowań i leków. Dzięki temu pomogą Państwo chronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Lanirapid

• Substancją czynną jest β-Metylodigoksyna. Każdy tabletka zawiera 0,1 mg β-Metylodigoksyny.
• Pozostałe składniki to laktoza, celuloza mikrokryształowa (E-460(i)), sodowa skrobia karboksymetylowa ziemniaczana, bezwodny dwutlenek krzemu, stearynian magnezu i povidon.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Tabletka biała, okrągła, podzielona. Tabletka może być dzielona na równe dawki.

Dostępna w opakowaniach normalnych po 50 tabletek, zapakowanych w blistry z PVC/Aluminium.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent

Kern Pharma, S.L.

Pol. Ind. Colón II, C/ Venus 72

08228 Terrassa (Barcelona)

Hiszpania

Data ostatniej aktualizacji ulotki: listopad 2013 r.

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowia (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla lekarzy lub innych specjalistów zatrudnionych w ochronie zdrowia:

SPOSÓB STOSOWANIA:

Dawkowanie i sposób podania

Dawkę początkową oraz dawkę utrzymania należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta, monitorując stężenie leku we krwi.

Tabletki tego leku należy przyjmować nie żując, najlepiej po posiłku i z niewielką ilością płynu.

Dawkowanie zależy od potrzeb organizmu w zakresie glikozydów nasierdziowych oraz od szybkości eliminacji. Potrzebna dawka może się różnić u pacjentów z niewydolnością nerek, u osób starszych oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji tarczycy (patrz sekcja „Grupy populacji specjalnych”).

Jako dawkę utrzymania większość pacjentów potrzebuje od 2 do 3 tabletek dziennie (czyli od 0,2 do 0,3 mg β-metylodigoksyny dziennie). W pojedynczych przypadkach wystarcza jedna tabletka dziennie (0,1 mg β-metylodigoksyny dziennie). Tylko u pacjentów o wysokich potrzebach glikozydowych wskazana jest dzienna dawka utrzymania 0,4 mg β-metylodigoksyny (4 tabletki dziennie).

Poniższa tabela może służyć jako orientacyjna pomoc przy leczeniu początkowym o charakterze półszybkim oraz przy terapii utrzymania z dawkami 0,2 i 0,3 mg β-metylodigoksyny dziennie.

W ciężkich postaciach niewydolności serca oraz w zależności od potrzeb organizmu poszczególnych osób, można zastosować szybszą terapię wstępną. Na przykład, w sposób orientacyjny, jeśli stwierdzono, że dana osoba potrzebuje 0,6 mg β-metylodigoksyny dziennie (2 tabletki Lanirapid 3 razy dziennie) przez 2–4 dni, osiągnięty w ten sposób poziom działania odpowiadałby dawce utrzymaniowej 0,2–0,4 mg β-metylodigoksyny dziennie.

Populacja pediatryczna

Nie istnieje specyficzna zalecana dawka tego leku dla populacji pediatrycznej.

Grupy specjalne

Pacjenci z niewydolnością nerek:

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę metildigoksyny należy dostosować zgodnie z klirem kreatyniny. Dla orientacji:

Oczyszczanie kreatyniny może być obliczone za pomocą równania Cockcroft i Gaulta (stosowane wyłącznie u dorosłych):

(140 – wiek [lata] x masa ciała [kg])

Mężczyźni: Clcr [ml/min] = —————————————————

72 x Ccr [mg/dl]

Clcr = oczyszczanie kreatyniny

Ccr = stężenie kreatyniny w surowicy

Kobiety: U kobiet oczyszczanie kreatyniny wynosi 85% wartości uzyskanej za pomocą tego równania.

Pacjenci w podeszłym wieku:

U pacjentów w podeszłym wieku dawkę metyldigoksyny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Obniżenie funkcji nerek u tej grupy pacjentów należy określić poprzez obliczenie oczyszczania kreatyniny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji tarczycy:

Dawkę metyldigoksyny należy dostosować zgodnie ze stężeniem hormonów tarczycy w surowicy. U pacjentów z hipotyreozą może być konieczne zmniejszenie dawki metyldigoksyny. Z kolei pacjenci z nadczynnością tarczycy mogą wymagać wyższych dawek metyldigoksyny.

OBJAWY PRZEDAWKOWANIA I LECZENIE:

Terapeutyczny zakres działania glikozydów nasierdziowych jest wąski.

W zależności od wrażliwości serca i potrzeby stosowania glikozydów, terapeutyczne stężenie glikozydów w surowicy przy tym leku wynosi około 1 ng/ml, podczas gdy objawy zatrucia glikozydami mogą pojawić się przy wartościach powyżej 2 ng/ml.

Objawy zatrucia

Objawy kliniczne odpowiadają objawom zatrucia nasierdziowcami; nie występuje typowa kolejność ich pojawiania się.

Objawy sercowe (nasilenie niewydolności serca, arytmie komorowe lub nadkomorowe oraz zaburzenia przewodzenia) i pozasercowe (anoreksja, nadmierna ślinotoka, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, ból twarzy, ból głowy, osłabienie mięśni, zawroty głowy, senność, dezorientacja, koszmary, apatia, depresja, zaburzenia wzroku, a bardzo rzadko – delirium, ostra psychota i halucynacje) mogą występować jednocześnie lub kolejno. Objawy sercowe zatrucia glikozydami są znacznie poważniejsze niż pozasercowe.

Zatrucia nasierdziowcami kończące się śmiercią są następstwem działania kardiotoksycznego glikozydów. Szczególnie ważne są zaburzenia rytmu, np. ekstrasystolie komorowe o charakterze polimorficznym, trzepotanie komór, migotanie komór i asystolia. Poza dawką glikozydu, ciężkość objawów zatrucia zależy od zawartości potasu w przestrzeni pozanaczyniowej i wewnątrzkomórkowej.

Leczenie zatrucia

Jeśli od zażycia tabletek nie upłynęło więcej niż 4 godziny, należy natychmiast przeprowadzić przemywanie żołądka. Wstrzyknięcie atropiny (0,5–1,0 mg podskórnie) jest bardzo zalecane, szczególnie w przypadku zaburzeń bradykardii. We wszystkich innych przypadkach należy podać węgiel aktywny.

Całe leczenie powinno być prowadzone pod kontrolą EKG.

• Leczenie przyczynowe, środki przeciwdziałające

Dla przypadków zagrażających śmierci z powodu zatrucia nasierdziowcami, w których występują ciężkie zaburzenia rytmu serca lub gdy przewiduje się zaburzenia zagrażające życiu po przypadkowym zażyciu lub próbie samobójczej, opracowano fragment przeciwciała przeciwko digoksynie. Przeciwdziałanie nasierdziowcom wiąże się z digoksyną, pochodnymi digoksyny i digitoksyną w nieaktywne kompleksy przeciwciało-glikozyd, powodując szybkie przyczynowe wyeliminowanie objawów zatrucia.

Wymuszone moczowanie, hemodializa i dializa otrzewnowa mają niewielki wpływ na wydalanie glikozydów. Te techniki są zatem niewłaściwe w leczeniu zatrucia nasierdziowcami.

• Leczenie objawowe

Lekkie objawy toksyczności leczy się poprzez tymczasowe wstrzymanie leczenia i, jeśli konieczne, dodanie doustnej suplementacji potasu (4–6 g/dobę w kilku dawkach u dorosłych z prawidłową funkcją nerek).

Ciężkie przypadki mogą wymagać podania potasu dożylnie (infuzja 20 mEq/godz. do łącznej dawki 40–100 mEq) u dorosłych. U dzieci: 0,5 mEq/kg/godz. do maksimum 2 mEq/kg), pod kontrolą EKG i należy jej unikać w przypadku zaawansowanego lub całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego spowodowanego przez nasierdziowiec i niezwiązanego z tachykardią. Podawanie potasu jest przeciwwskazane w przypadku wyraźnych zaburzeń przewodzenia.

Dla wygody wyróżnia się różnicowanie w leczeniu objawowym między zaburzeniami rytmu tachykardycznymi i bradykardycznymi. Należy jednak zawsze pamiętać o odpowiednim czasie zmiany na leczenie przyczynowe za pomocą fragmentów przeciwciał:

• W zaburzeniach rytmu bradykardycznym (rytm serca poniżej 60 uderzeń/min): zaleca się podanie atropiny dożylnie, 0,5 mg u dorosłych i 0,02 mg/kg u dzieci, powtarzalnie co 5 minut, maksymalnie 4 razy. Jeśli nie uzyska się dobrych efektów, może być konieczna implantacja stymulatora serca (czasowego).

• W przypadku leczenia tachykardii:

  • Nadkomorowych z objawami niskiego rzutu serca: można zastosować fenytoinę (100 mg dożylnie, powtarzalnie po 5 minutach). W bardzo szczególnych przypadkach, gdy pacjent nie odpowiada na fenytoinę, można spróbować esmololu (0,5 mg/kg dożylnie w ciągu 1 minuty, następnie infuzja ciągła 0,05 mg/kg/min). Jeśli nie ma odpowiedzi na powyższe leki i zaburzenia rytmu mają znaczenie hemodynamiczne, należy sięgnąć po przeciwciała.
  • Arytmie komorowe: zaleca się stosowanie fenytoiny lub lidokainy. Fenytoinę podaje się dożylnie w bolusach po 50 mg co minutę lub 100 mg co 5 minut, aż do ustąpienia arytmii lub do maksymalnej dawki 1 g u dorosłych lub 20 mg/kg u dzieci. Lidokainę podaje się w bolusie 1,5 mg/kg dożylnie, następnie infuzję ciągłą 2,5–4 mg/min u dorosłych i 50 mikrogramów/kg/min u dzieci.

• W przypadku tachykardii komorowych bez tętna, leczeniem z wyboru jest defibrylacja.

Inne środki stosowane w leczeniu zatrucia nasierdziowcami obejmują wiązanie jonów wapnia, chinidynę, procainamidę lub blokery beta-adrenergiczne. Trzy ostatnie środki należy stosować również z ostrożnością w przypadku zaawansowanych bloków przedsionkowo-komorowych.

Należy rozważyć możliwość zastosowania kardiowersji, jeśli nie można podać leczenia przyczynowego w odpowiednim czasie lub jeśli leczenie objawowe nie przynosi dobrych efektów.