Genoxal 1000 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i do infuzji

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla pacjenta

Genoxal 1000 mg proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwania i do wlewu

Cyklofosfamida

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą.
• Ten lek został Ci przepisany wyłącznie Tobie. Nie wolno go przekazywać innym osobom, nawet jeśli wydają się mieć takie same objawy, ponieważ może im zaszkodzić.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz punkt 4.

Spis treści ulotki:

1. Co to jest Genoxal i do czego służy.
2. Co należy wiedzieć przed podaniem Genoxal.
3. Jak będzie Ci podawany Genoxal.
4. Możliwe działania niepożądane.
5. Jak przechowywać Genoxal.
6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa.

1. Co to jest Genoxal i kiedy się go stosuje

Genoxal zawiera substancję czynną cyklofosfamid. Należy do grupy leków zwanych „lekami cytotoksycznymi lub antyneoplastycznymi”, które działają poprzez zahamowanie wzrostu komórek nowotworowych.

Genoxal jest stosowany zazwyczaj w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami antyneoplastycznymi lub radioterapią w leczeniu różnych rodzajów nowotworów. Obejmuje to:

• różne postacie chłoniaków wpływających na układ odpornościowy (chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkina i szpiczak wielopostaciowy),
• niektóre typy nowotworów białych krwinek (ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka limfocytarna, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa),
• raka jajnika i raka piersi,
• chłoniaka Ewinga (pewną postać nowotworu kości),
• chłoniaka drobnokomórkowego płuc,
• w leczeniu przerzutów lub zaawansowanych nowotworów ośrodkowego układu nerwowego (neuroblastoma).

Dodatkowo Genoxal jest stosowany w przygotowaniu do przeszczepienia szpiku kostnego.

Czasem niektóre lekarze mogą przepisać Genoxal w innych stanach niezwiązanych z nowotworem:

• ciężkie, zagrażające życiu choroby autoimmunologiczne: ciężkie, postępujące postacie zapalenia nerek spowodowanego chorobą układu odpornościowego (lupusowe zapalenie nerek) i granulomatozę Wegenera (rzadką formę zapalenia naczyń).

2. Co należy wiedzieć przed podaniem Genoxal

Nie stosować Genoxal:

• Jeśli jest alergiczny na cyklofosfamid, jego metabolity lub którykolwiek z pozostałych składników leku (wymienionych w punkcie 6). Reakcja alergiczna może obejmować trudności w oddychaniu, świsty, wysypkę, swędzenie lub obrzęk twarzy i warg.
• Jeśli aktualnie występuje infekcja.
• Jeśli szpik kostny nie działa prawidłowo (szczególnie jeśli wcześniej poddawano się chemioterapii lub radioterapii). Przeprowadzi się badania krwi w celu sprawdzenia funkcji szpiku.
• Jeśli występuje infekcja dróg moczowych, rozpoznawana jako ból podczas oddawania moczu (cystytyt).
• Jeśli występują problemy nerkowe lub pęcherzowe spowodowane wcześniejszą chemioterapią lub radioterapią.
• Jeśli występuje choroba, która ogranicza zdolność do oddawania moczu (zastój przepływu moczu).
• Jeśli jesteś w ciąży lub w okresie laktacji.
• W leczeniu chorób niemalignych, z wyjątkiem immunosupresji w sytuacjach zagrażających życiu.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania Genoxal, jeśli:

• masz obniżone wartości krwinek,
• występują ciężkie infekcje,
• masz problemy wątrobowe lub nerkowe. Lekarz sprawdzi za pomocą badania krwi, czy wątroba i nerki działają prawidłowo oraz czy usunięto nadnercze,
• otrzymujesz lub otrzymywałeś ostatnio radioterapię lub chemioterapię; masz problemy sercowe lub otrzymywałeś radioterapię w okolicy serca,
• masz cukrzycę,
• ogólny stan zdrowia jest słaby lub jesteś osobą kruchą lub starszą,
• przeszedłeś operację mniej niż 10 dni wcześniej.

Podczas leczenia Genoxal mogą wystąpić potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne).

Genoxal może wpływać na krew i układ odpornościowy.

Komórki krwi są produkowane w szpiku kostnym. Istnieją trzy rodzaje komórek:

• czerwone krwinki, które transportują tlen w organizmie,
• białe krwinki, które walczą z infekcjami,
• płytki krwi, które umożliwiają krzepnięcie krwi.

Po podaniu cyklofosfamidu liczba wszystkich trzech rodzajów komórek krwi ulega obniżeniu. Jest to nieunikniony efekt uboczny leku. Liczba krwinek osiąga najniższy poziom około 5–10 dni po rozpoczęciu leczenia Genoxal i pozostaje obniżona przez kilka dni po zakończeniu cyklu terapii. U większości pacjentów liczba krwinek wraca do normy w ciągu 21–28 dni. Jeśli wcześniej otrzymywałeś dużą dawkę chemioterapii, może to potrwać nieco dłużej.

Ryzyko zakażeń wzrasta, gdy liczba krwinek jest obniżona. Unikaj kontaktu z osobami mającymi kaszel, przeziębienie i inne infekcje. Lekarz poda odpowiednie leczenie, jeśli podejrzewa infekcję lub istnieje ryzyko jej wystąpienia.

Lekarz upewni się, że liczba erytrocytów, leukocytów i płytek krwi jest wystarczająco wysoka przed i podczas leczenia cyklofosfamidem. Może być konieczne zmniejszenie dawki lub odłożenie kolejnej dawki.

Genoxal może wpływać na normalne gojenie ran. Utrzymuj rany w czystości i suchym stanie oraz sprawdzaj, czy się prawidłowo goją. Ważne jest dbanie o zdrowie dziąseł, ponieważ mogą wystąpić infekcje i owrzodzenia jamy ustnej. W razie wątpliwości skonsultuj się z lekarzem.

Genoxal może uszkadzać wewnętrzne nabłonki pęcherza moczowego, powodując krwawienie do moczu lub ból podczas oddawania moczu. Lekarz wie o tym ryzyku i w razie potrzeby poda lek zwany Mesna (Uromitexan), chroniący pęcherz. Mesna może być podawana jako krótkie wstrzyknięcie lub mieszana z cyklofosfamidem w roztworze do wlewu. Więcej informacji na temat Mesna znajduje się w ulotce do Uromitexan.

Większość osób otrzymujących Genoxal wraz z Mesna nie ma problemów pęcherzowych, ale lekarz może chcieć sprawdzić mocz za pomocą paska testowego lub mikroskopu w celu wykrycia krwi. Jeśli zauważysz krew w moczu, natychmiast powiadom lekarza.

Leki przeciwnowotworowe i radioterapia mogą zwiększać ryzyko rozwoju innych rodzajów nowotworów; może to wystąpić kilka lat po zakończeniu leczenia. Genoxal wiąże się z większym ryzykiem rozwoju nowotworu w okolicy pęcherza moczowego.

Genoxal może powodować uszkodzenia serca lub zaburzać rytm serca. Ten efekt jest większy przy wyższych dawkach Genoxal, podczas radioterapii lub leczenia innymi lekami chemioterapeutykami, a także u osób starszych. Lekarz będzie dokładnie monitorował pracę serca podczas leczenia.

Genoxal może powodować problemy płucne, takie jak zapalenie lub włóknienie płuc.

Może to wystąpić ponad sześć miesięcy po zakończeniu leczenia. Jeśli pojawią się trudności w oddychaniu, natychmiast powiadom lekarza.

Genoxal może wywierać potencjalnie śmiertelne działanie na wątrobę.

Jeśli wystąpi nagły przyrost masy ciała, ból w okolicy wątroby oraz żółtaczka (żółknienie skóry i białek oczu), natychmiast powiadom lekarza.

Może wystąpić łysienie. Włosy powinny odrosnąć, choć ich tekstura i kolor mogą się zmienić.

Genoxal może powodować nudności i wymioty. Mogą one trwać około 24 godziny po podaniu leku. Może być konieczne podanie leków przeciwwymiotnych. Skonsultuj się z lekarzem w tej kwestii.

Dzieci i młodzież

Na podstawie ustalonych schematów leczenia, u dzieci i młodzieży należy stosować dawki podobne do zalecanych dla dorosłych.

Stosowanie Genoxal z innymi lekami:

Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli stosujesz, stosowałeś ostatnio lub mógłbyś zacząć stosować inne leki. W szczególności poinformuj o następujących lekach lub zabiegach, ponieważ mogą być niekompatybilne z Genoxal.

Następujące leki mogą zmniejszać skuteczność Genoxal:

• aprepitant (stosowany w zapobieganiu wymiotom),
• bupropion (antydepresant),
• busulfan, tiotepa (stosowane w leczeniu nowotworów),
• cyprofloksacyna, chloramfenikol (stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych),
• flukenazol, itrakonazol (stosowane w leczeniu infekcji grzybiczych),
• prasugrel (stosowany jako lek przeciwzakrzepowy),
• sulfonamidy, takie jak sulfadiazyna, sulfasalazyna, sulfametoksazol (stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych).

Następujące leki mogą zwiększać toksyczność Genoxal:

• allopurinol (stosowany w leczeniu dny),
• chloral hydrat (stosowany w leczeniu bezsenności),
• cyklosporyna (stosowana w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów),
• metronidazol (stosowany w leczeniu infekcji bakteryjnych lub pierwotniaków),
• tamoksyfen (stosowany w leczeniu raka piersi),
• bupropion (stosowany w zaprzestaniu palenia),
• kumaryny, takie jak warfaryna (stosowane jako leki przeciwzakrzepowe),
• cyklosporyna (stosowana w zmniejszaniu aktywności układu odpornościowego),
• suksametonium (stosowane jako mięśniowy środek rozkurczowy podczas zabiegów medycznych),
• digoksyna, acetylodigoksyna ß (stosowane w leczeniu chorób serca),
• szczepionki,
• werapamil (stosowany w leczeniu nadciśnienia, dławicy piersiowej lub nieregularnego rytmu serca),
• pochodne sulfonylomoczników (może dojść do obniżenia poziomu glukozy, jeśli cyklofosfamid stosuje się jednocześnie z pochodnymi sulfonylomoczników).

Stosowanie Genoxal z pokarmami i napojami

Należy unikać spożycia alkoholu, ponieważ może nasilać nudności i wymioty wywołane przez cyklofosfamid.

Nie należy spożywać grejpfruta (w postaci owocu lub soku) podczas stosowania Genoxal.

Może on zakłócać normalne działanie leku i wpływać na jego skuteczność.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajść w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Genoxal może powodować poronienia lub uszkodzenia płodu.

Jeśli jesteś kobietą, nie powinnaś zajść w ciążę podczas leczenia cyklofosfamidem ani przez 12 miesięcy po jego zakończeniu. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety aktywne seksualnie, powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Jeśli zajdzie ciąża podczas leczenia, istnieje możliwość uzyskania porady genetycznej (konsultacji medycznej w celu oceny ryzyka wad wrodzonych u płodu).

Karmienie piersią

Nie należy karmić piersią podczas leczenia cyklofosfamidem. Skonsultuj się z lekarzem.

Płodność

Genoxal może powodować bezpłodność u obu płci. Skonsultuj się z lekarzem w sprawie kriokonserwacji (zamrażania) nasienia lub komórek jajowych przed leczeniem, ze względu na możliwość trwałej bezpłodności spowodowanej cyklofosfamidem. Jeśli planujecie rodzicielstwo po leczeniu, należy omówić to z lekarzem.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Niektóre działania niepożądane leczenia cyklofosfamidem mogą wpływać na zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Lekarz zadecyduje, czy możesz to bezpiecznie robić.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania czynności takich jak prowadzenie samochodu czy obsługa maszyn, aż do momentu sprawdzenia, czy leczenie nie wpływa na ich zdolność do wykonywania tych czynności.

3. Jak stosować Genoxal

Genoxal będzie podawany przez lekarza doświadczonego w stosowaniu chemioterapii przeciwnowotworowej (do leczenia nowotworów).

Sposób podania

Droga dożylna

Genoxal jest podawany w postaci wstrzyknięcia i zazwyczaj dodawany do dużego worka z płynem, który następnie jest powoli wstrzykiwany (infuzja) bezpośrednio do żyły. Żyła może znajdować się w ramieniu, na grzbiecie ręki lub może to być duża żyła poniżej obojczyka.

Czas trwania infuzji zależy od dawki i wynosi od 30 do 120 minut.

Genoxal jest zazwyczaj stosowany w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią.

Zalecana dawka:

Lekarz ustali, ile leku należy podać oraz kiedy powinno się go otrzymać. Będzie to zależeć od rodzaju choroby, kondycji fizycznej (kombinacja wzrostu i wagi), ogólnego stanu zdrowia oraz od tego, czy stosuje się inne leki przeciwnowotworowe lub radioterapię.

Zalecane jest podawanie Genoxalu rano. Przed, podczas i po podaniu leku ważne jest otrzymywanie odpowiedniej ilości płynów w celu zapobiegania możliwym skutkom niepożądanym ze strony dróg moczowych.

Jeśli zauważysz, że działanie Genoxalu jest zbyt silne lub zbyt słabe, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Lekarz może zdecydować o zmianie dawki oraz o konieczności dokładniejszego monitorowania stanu zdrowia, jeśli:

• występują problemy z wątrobą lub nerkami,
• pacjent jest osobą starszą (powyżej 65 roku życia).

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Genoxal jest również wskazany u dzieci. Profil bezpieczeństwa Genoxalu u dzieci jest podobny do profilu u dorosłych.

Podanie większej dawki Genoxalu niż zalecana

Ponieważ Genoxal jest podawany pod nadzorem lekarza, bardzo mało prawdopodobne jest otrzymanie zbyt dużej dawki. Niemniej jednak, jeśli po podaniu leku wystąpią skutki uboczne, należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do najbliższego szpitala z izbą przyjęć.

Może być wymagana natychmiastowa pomoc medyczna.

Objawy przedawkowania cyklofosfamidu obejmują skutki uboczne opisane w sekcji „Działania niepożądane”, ale zazwyczaj mają one cięższy charakter.

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego połknięcia leku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą albo zadzwonić do Centrum Informacji Toksykologicznej pod numer telefonu 915 620 420, podając nazwę leku oraz ilość, którą przyjęto.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Natychmiast powiadom lekarza, jeśli doświadczasz:

• Reakcji alergicznych. Objawy mogą obejmować trudności w oddychaniu, świsty, przyspieszenie tętna, obniżenie ciśnienia krwi, wysypkę, swędzenie lub obrzęk twarzy i warg. Ciężkie reakcje alergiczne mogą prowadzić do trudności w oddychaniu lub szoku, z możliwym śmiertelnym skutkiem (szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidealna).
• Powstawania siniaków bez urazu lub krwawienia z dziąseł. Może to być objaw zbyt niskiego poziomu płytek krwi we krwi.
• Ciężkiej infekcji lub gorączki, kaszlu, duszności, objawów sepsy takich jak gorączka, przyspieszone oddychanie, przyspieszenie tętna, dezorientacja i obrzęk. Może to wskazywać na obniżenie liczby białych krwinek i może być konieczne podanie antybiotyków w celu zwalczania infekcji.
• Bladości, uczucia osłabienia i zmęczenia. Może to wskazywać na niski poziom erytrocytów (anemię). Zwykle nie wymaga to leczenia, ponieważ organizm z czasem uzupełni erytrocyty. W przypadku ciężkiej anemii może być potrzebna transfuzja krwi.
• Obecności krwi w moczu, bólu podczas oddawania moczu lub zmniejszenia objętości moczu.
• Objawów sepsy takich jak gorączka, przyspieszone oddychanie, przyspieszenie tętna, dezorientacja i obrzęk.
• Silnego bólu w klatce piersiowej.
• Ciężkiego zapalenia płuc powodującego duszność, kaszel i podwyższoną temperaturę.
• Objawów takich jak osłabienie, utrata wzroku, trudności w mówieniu, utrata czucia.

Następujące działania niepożądane mogą również wystąpić podczas leczenia lekiem Genoxal.

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)

• Obniżenie liczby komórek krwi (mielosupresja),
• obniżenie liczby białych krwinek, które są ważne w walce z infekcjami (leukopenia, neutropenia),
• nudności i wymioty,
• uczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częste parcie na mocz (cystyty),
• obecność krwi w moczu (mikrohematuria),
• wypadanie włosów (alopacja),
• gorączka,
• osłabienie układu odpornościowego.

Często (może dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)

• Obniżenie liczby białych krwinek i gorączka (neutropenia gorączkowa),
• krew w moczu i ból podczas oddawania moczu (cystyty hemoragiczna),
• obecność krwi w moczu (makrohematuria),
• całkowite wypadanie włosów,
• infekcje,
• dreszcze,
• uczucie osłabienia,
• ogólne uczucie niedoboru samopoczucia,
• zapalenie błon śluzowych (mukity),
• bezpłodność u mężczyzn.

Nieczoło (może dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)

• Zwiększenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi,
• zwiększenie poziomu białka C-reaktywnego,
• zmiany w elektrokardiogramie,
• problemy sercowe (kardiomiopatia, zapalenie mięśnia sercowego, niewydolność serca),
• przyspieszone bicie serca,
• skłonność do powstawania siniaków z powodu małopłytkowości (obniżona liczba płytek krwi),
• anemia (niski poziom erytrocytów), która może powodować uczucie zmęczenia i senność,
• uszkodzenie nerwów, które może powodować mrowienie, ból i osłabienie (neuropatia),
• ból w przebiegu nerwu (neuralgia),
• obniżone stężenie hormonów płciowych,
• anoreksja,
• zapalenie płuc (pneumonia),
• sepsa,
• zaburzenia owulacji,
• reakcje alergiczne.

Rzadko (może dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów)

• Zmiany w rytmie serca,
• napady drgawkowe,
• rozmyta wizja,
• ból lub owrzodzenia w jamie ustnej (stomatyt),
• biegunka,
• zaparcia,
• ból brzucha,
• zapalenie gruczołów ślinowych,
• wysypka,
• zapalenie skóry (dermatyt),
• zapalenie skóry,
• nieodwracalne zaburzenia owulacji,
• odwodnienie,
• zwiększone ryzyko nowotworu białych krwinek (ostra białaczka) i niektórych innych nowotworów (nowotwór pęcherza, nowotwór moczowodu),
• nieefektywne wytwarzanie komórek krwi z szeregu mieloidalnego (zespoł mielodysplastyczny),
• krwawienia,
• ból w klatce piersiowej,
• zaburzenia funkcji wątroby,
• zapalenie wątroby,
• brak miesiączki (okresów),
• brak plemników.

Bardzo rzadko (może dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów)

• Przyrost masy ciała,
• dławica piersiowa,
• zawał mięśnia sercowego,
• zatrzymanie krążenia,
• migotanie komór,
• zapalenie osierdzia (zapalenie worka osierdziowego),
• migotanie przedsionków,
• powstawanie skrzeplin we wszystkich małych naczyniach organizmu (rozproszone wewnątrznaczyniowe krzepnięcie krwi),
• zespół hemolityczno-uremiczny (choroba wpływająca na krew i nerki),
• zawroty głowy,
• zaburzenia smaku (dysgeuzja, hipogeuzja),
• uczucie mrowienia, ukłucia, pieczenia lub swędzenia (parestezja),
• encefalopatia wątrobowa,
• zapalenie spojówek, obrzęk oczu, pogorszenie wzroku,
• głuchota,
• uszkodzenie płuc (zespół ostrej niewydolności oddechowej),
• włóknienie płuc powodujące trudności w oddychaniu (przewlekłe włóknienie śródmiąższowe płuc),
• niewydolność oddechowa z powodu gromadzenia się płynu w płucach (obrzęk płuc),
• trudności w oddychaniu ze świstem lub kaszlem (bronchospazm),
• duszność (dyspnea),
• stan, w którym organizm lub jego część nie otrzymują odpowiedniego zaopatrzenia w tlen (hipoksja),
• kaszel,
• niespecyficzne zaburzenia płucne,
• zapalenie jelita,
• zapalenie trzustki,
• gromadzenie się płynu w jamie brzusznej (wysięk brzuszny),
• owrzodzenie błony śluzowej,
• krwawienie żołądkowe lub jelitowe,
• krwawienie podmoczurowe,
• obecność płynu w ścianie pęcherza,
• problemy nerkowe, w tym niewydolność nerek,
• zapalenie ściany pęcherza,
• zapalenie, stwardnienie i skurcz pęcherza,
• wysoki poziom kreatyniny we krwi,
• ciężkie reakcje nadwrażliwościowe z gorączką (wysoką), czerwonymi plamami na skórze, bólem stawów i/lub zapaleniem oka (zespoł Stevensa-Johnsona),
• nagła ciężka reakcja (nadwrażliwości) z gorączką i pęcherzami na skórze/łuszczeniem się skóry (toksyczna nekroliza naskórków),
• swędzenie,
• ciężkie reakcje skórne,
• zmiany koloru paznokci i skóry,
• rumień promieniowy,
• nieprawidłowe rozpadanie mięśni, które może prowadzić do problemów nerkowych (rabdomioliza),
• skurcze,
• zwiększona wydzielanie przeciwmoczowego hormonu przysadki (zespoł nieodpowiedniego wydzielania przeciwmoczowego hormonu przysadki). Dotyczy to nerek i powoduje niski poziom sodu w organizmie (hiponatremia) oraz zatrzymanie płynów, co prowadzi do obrzęku mózgu z powodu nadmiaru wody we krwi. Objawy mogą obejmować ból głowy, zmiany osobowości lub zachowania, dezorientację i senność,
• niski poziom sodu we krwi (hiponatremia),
• sepsa,
• powikłania, które mogą wystąpić po leczeniu nowotworu, spowodowane produktami rozpadu obumierających komórek nowotworowych (zespoł lizy guza),
• zator naczynia krwionośnego z powodu skrzepliny w układzie krążenia (zatorowość),
• wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie),
• niskie ciśnienie krwi (hipotensja),
• ból głowy,
• niewydolność wielu narządów,
• reakcja w miejscu wstrzyknięcia i podczas wlewu,
• skrzeplina w wątrobie (choroba wątroby z zatorowością żył wrotnych),
• aktywacja wirusa zapalenia wątroby,
• przerost wątroby (hepatomegalia),
• żółte oczy lub skóra,
• dezorientacja,
• szok anafilaktyczny.

Nieznana częstość (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych)

• zaburzenia mózgu (encefalopatia), neurotoksyczność objawiająca się zespołem charakteryzującym się bólem głowy, dezorientacją, zaburzeniami szpiku kostnego (mielopatia), napadami drgawkowymi i utratą wzroku (odwracalny zespół leukoencefalopatii tylnej), nietypowe uczucia (dysstezja, hiposteza), choroba zwyrodnieniowa mózgu (encefalopatia), drżenie, zaburzenia węchu (parosmia), różne rodzaje zaburzeń serca (tachykardia komorowa, szok kardiogenny, wylew osierdzia, krwawienie z mięśnia sercowego, niewydolność lewej komory, bradykardia, kołatanie serca, wydłużenie odcinka QT w elektrokardiogramie, obniżenie frakcji wyrzutowej),
• śmierć wewnątrzmaczna,
• wady wrodzone płodu,
• opóźnienie wzrostu płodu,
• różne rodzaje zaburzeń krwi (niskie stężenie komórek krwi, agranulocytoza, limfopenia, obniżenie hemoglobiny),
• zwiększone łzawienie,
• szumy w uszach i zaburzenia słuchu,
• wylew do jamy opłucnowej,
• zatkane nosy (zatkanie nosa),
• niedogodności nosowe,
• ból gardła,
• katar,
• kichanie,
• choroba płuc z zatorowością żylną,
• obturacyjna oskrzelitka,
• alergiczna alweolity,
• zapalenie płuc organizujące,
• zapalenie płuc (pneumonitis),
• dolegliwości brzuszne,
• pewne choroby nerek (martwica kanalików nerkowych, zaburzenia kanalików nerkowych, nefropatia toksyczna, zapalenie moczowodu krwawe, cystytyczne owrzodzenie pęcherza, skurcz pęcherza, niefrogenna cukrzyca nefropatyczna, atypowe komórki nabłonkowe pęcherza moczowego, podwyższone stężenie mocznika we krwi),
• swędzenie, wysypka, pęcherze na wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie się skóry (wielopostaciowe rumienie, pokrzywka, rumień),
• zespół rąk-nóg,
• obrzęk twarzy,
• zwiększone pocenie się,
• stwardnienie skóry (sztywnica),
• skurcze i ból mięśni,
• ból stawów,
• zatrucie wodne,
• zmiany w wynikach niektórych badań krwi (poziom glukozy, poziom hormonów),
• różne rodzaje nowotworów, takie jak nowotwór krwi (chłoniak nieziarniczy), nowotwór nerek, nowotwór miednicy nerkowej, nowotwór tarczycy, sarkoma, działanie rakotwórcze na potomstwo,
• zator naczynia krwionośnego z powodu skrzepliny w układzie krążenia (epizody zatorowe), w tym możliwość zatoru naczyń płucnych (zator płucny),
• zapalenie ścian naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń),
• niedokrwienie obwodowe,
• rumień,
• obrzęk,
• objawy grypowe,
• poród przedwczesny,
• zaburzenia wątroby (zapalenie wątroby, cholestaza, hepatotoksyczność z niewydolnością wątroby, podwyższenie poziomu bilirubiny, nieprawidłowa funkcja wątroby, podwyższenie enzymów wątrobowych),
• bezpłodność u mężczyzn i kobiet,
• zmiany częstotliwości menstruacji,
• utrata funkcji jajników,
• zanik jąder.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszym ulotniku. Możesz je również zgłosić bezpośrednio poprzez System Farmakowigilancji Leków Używanych u Ludzi w Hiszpanii: www.notificaRAM.es.

Zgłaszając działania niepożądane, możesz przyczynić się do dostarczenia większej ilości informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Środowisko przechowywania Genoxal

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem.

Nie przechowuj w temperaturze wyższej niż 25°C. Przechowuj w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Należy unikać bezpośredniego nasłonecznienia lub bliskości źródeł ciepła. Wpływ temperatury może spowodować stopienie substancji czynnej – cyklofosfamidu. W przypadku zmian, butelki mogą być łatwo rozpoznane wizualnie – pojawi się klarowny lub żółtawy lepki płyn (w postaci oddzielnej fazy lub kropelek w butelkach). Butelki zawierające stopioną substancję czynną należy wyrzucić.

Roztwór odtworzony oraz rozcieńczony można stosować do 24 godzin od momentu odtworzenia (nie przechowywać powyżej 8°C).

Nie stosuj tego leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu po Seria/CAD. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Utylizacja niewykorzystanego leku oraz wszystkich materiałów, które miały z nim kontakt, powinna być przeprowadzona zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi cytostatyków.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Genoxal

Substancją czynną jest Cyklofosfamid.

Jedno fiolka Genoxal zawiera 1000 mg Cyklofosfamidu (jako 1069 mg cyklofosfamidu monohydratu).

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Genoxal to biały, krystaliczny proszek.

Genoxal 1000 mg proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwania i do przetaczania jest dostarczany w opakowaniu zawierającym 1 fiolkę.

Fiolki są pakowane z lub bez ochronnej plastikowej osłony. Owa osłona nie wchodzi w bezpośredni kontakt z lekiem i stanowi dodatkową ochronę podczas transportu, co zwiększa bezpieczeństwo personelu medycznego i farmaceutycznego.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

Baxter S.L. Pouet de Camilo 2, 46394 Ribarroja del Turia (Valencia)

Hiszpania

Podmiot odpowiedzialny za produkcję:

Simtra Deutschland GmbH

Kantstrasse 2

33790 Halle/Westfalen

Niemcy

Data ostatniej weryfikacji ulotki: listopad 2023

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

---

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów opieki zdrowotnej

Genoxal należy podawać wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w chemioterapii przeciwnowotworowej.

Genoxal należy stosować tylko w miejscach, gdzie istnieją możliwości regularnego monitorowania parametrów klinicznych, biochemicznych i hematologicznych przed, podczas i po podaniu leku, oraz pod nadzorem specjalistycznego ośrodka onkologicznego.

Dawkowanie

Dawki oraz długość trwania leczenia i/lub odstępy między dawkami zależą od wskazań terapeutycznych, schematu terapii łączonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, funkcji narządów oraz wyników badań laboratoryjnych (w szczególności monitorowania krwi obwodowej).

Zalecenia dotyczące dawkowania odnoszą się głównie do leczenia cyklofosfamidem w monoterapii. W połączeniu z innymi cytostatykami o podobnej toksyczności może być konieczna redukcja dawki lub wydłużenie okresów bez leczenia.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań mielosupresyjnych i/lub ułatwienia podania zaplanowanej dawki, można rozważyć stosowanie środków stymulujących hematopoezę (czynniki stymulujące wzrost kolonii i czynniki stymulujące erytropoezę).

Podczas lub bezpośrednio po podaniu należy przyjąć doustnie lub dożylnie odpowiednią ilość płynów w celu wymuszenia diurezy i zmniejszenia ryzyka toksyczności urotelialnej. Dlatego cyklofosfamid należy podawać rano. Zobacz punkt 4.4.

Aktywacja cyklofosfamidu wymaga metabolizmu wątrobowego, dlatego preferowane są drogi podania doustna i dożylne.

Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do każdego pacjenta. Zalecane dawki, chyba że lekarz zaleci inaczej:

• w leczeniu ciągłym u dorosłych i dzieci: 3–6 mg/kg masy ciała dziennie (odpowiednik 120–240 mg/m2 powierzchni ciała),
• w leczeniu przerywanym u dorosłych i dzieci: 10–15 mg/kg masy ciała (odpowiednik 400–600 mg/m2 powierzchni ciała) w odstępach co 2–5 dni,
• w leczeniu przerywanym z wysokimi dawkami u dorosłych i dzieci: 20–40 mg/kg masy ciała (odpowiednik 800–1600 mg/m2 powierzchni ciała) w odstępach co 21–28 dni. Można stosować wyższe dawki w kontekście przeszczepienia komórek macierzystych krwi: 60 mg/kg/dzień przez 2 dni. W takich przypadkach obowiązkowe jest ratowanie MESNA oraz odpowiednie nawodnienie w celu zapobiegania krwotocznej cystopatii.
• Dawki są zmienne w chemioterapii łączonej z innymi środkami cytostatycznymi. Na przykład w przypadku chłoniaków nieziarniczych, typowa dawka cyklofosfamidu wynosi 750 mg/m2 i.v. w dniu 1, co 21 dni, jako część schematu CHOP lub CHOP-R. W przypadku raka piersi dawka wynosi 600 mg/m2 i.v. jako część schematu CMF.

Sposób podania

Droga dożylne

Cyklofosfamid jest bierny, dopóki nie zostanie aktywowany przez enzymy wątrobowe. Jednakże, podobnie jak w przypadku wszystkich cytostatyków, rekonstytucję powinien przeprowadzać wykwalifikowany personel w odpowiednim miejscu.

Środki ostrożności, które należy zachować przed przygotowaniem lub podaniem leku:

Podczas przygotowywania należy stosować ochronne rękawice. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć rozbryzgu do oczu. Leku nie powinny obsługiwać kobiety w ciąży ani w okresie laktacji.

Leki do podania dożylnego należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek i zmiany barwy przed ich podaniem, o ile pozwala na to roztwór i opakowanie.

Podanie dożylne należy przeprowadzać preferencyjnie w formie przetaczania.

W celu zmniejszenia ryzyka działań niepożądanych wydających się zależnych od szybkości podania (np. obrzęk twarzy, ból głowy, zatkany nos, uczucie pieczenia skóry głowy), Genoxal należy wstrzykiwać lub przetaczać bardzo powoli.

Czas trwania przetaczania powinien być również odpowiedni dla rodzaju roztworu i objętości, w której lek zostanie rozpuszczony (zazwyczaj od 30 minut do 2 godzin).

Wstrzyknięcie bezpośrednie

Jeśli podaje się bezpośrednio, Genoxal do podania dożylnego należy odtworzyć za pomocą roztworu soli fizjologicznej (chlorek sodu 0,9%), wprowadzając roztwór solny do fiolki i intensywnie mieszając aż do całkowitego rozpuszczenia się proszku. Efektem rekonstytucji jest przezroczysty roztwór o pH od 4 do 6.

Aby uzyskać szczegółowe instrukcje dotyczące rekonstytucji, zobacz punkt 6.6.

Przetaczanie

W celu przetaczania, Genoxal należy odtworzyć wodą do wstrzykiwań lub roztworem soli fizjologicznej (chlorek sodu 0,9%) i przetaczać w zalecanych roztworach dożylnych. Odtworzony Genoxal w wodzie do wstrzykiwań jest hipotoniczny i nie powinien być wstrzykiwany bezpośrednio.

Cyklofosfamid jest kompatybilny z następującymi roztworami do przetaczania: roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór glukozowo-solny, roztwór chlorku sodu i chlorku potasu, roztwór glukozy i chlorku potasu lub roztwór Ringera.

Przed podaniem dożylnym substancja musi być całkowicie rozpuszczona.

Aby uzyskać szczegółowe instrukcje dotyczące rekonstytucji, zobacz punkt 6.6.

Czas trwania leczenia

Cykle leczenia w trybie przerywanym mogą być powtarzane co 3–4 tygodnie. Czas trwania leczenia i odstępy między cyklami zależą od wskazań terapeutycznych, protokołu leczenia łączonego, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, wyników badań laboratoryjnych oraz odzysku wartości morfologii krwi.

Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania:

Redukcja dawki u pacjentów z mielosupresją

W przypadku stosowania leczenia łączonego z innymi lekami mielosupresyjnymi może być konieczne zmniejszenie dawki. W szczególności zaleca się minimalną dawkę leków cyklosterycznych. W przypadku leków cytotoksycznych podawanych współbieżnie należy zapoznać się z odpowiednią tabelą dostosowania dawki na podstawie wyników morfologii krwi przeprowadzonej przed rozpoczęciem cyklu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Stosowanie u pacjentów, u których przed rozpoczęciem leczenia występuje już zaburzona funkcja wątroby, należy rozpatrywać indywidualnie w każdym przypadku. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby konieczne jest zmniejszenie dawki. Zaleca się zmniejszenie dawki o 25%, gdy stężenie bilirubiny surowicy wynosi 3,1–5 mg/100 ml (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Zaleca się zmniejszenie dawki o 50%, gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min (patrz punkt 4.4).

Populacja pediatryczna

Na podstawie ustalonych schematów leczenia u dzieci i dorastających należy stosować dawki zbliżone do zalecanych dawek dla dorosłych.

Pacjenci starsi i pacjenci osłabieni

Ogólnie dawkę u pacjentów starszych oraz u pacjentów osłabionych należy dobierać ostrożnie, biorąc pod uwagę częstsze występowanie zaburzeń funkcji wątroby, nerek lub serca oraz współistniejących chorób lub leczenia innymi lekami (patrz punkt 4.4).

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i innych manipulacji

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań leków cytotoksycznych powinno być wykonywane przez wykwalifikowany personel posiadający odpowiednie szkolenie i wiedzę na temat stosowanych leków, w warunkach gwarantujących ochronę środowiska oraz w szczególności ochronę personelu obsługującego leki. Wymagane jest przygotowanie oddzielnego miejsca do przygotowywania roztworów. W tym obszarze zabronione jest palenie, jedzenie i picie.

Personel powinien mieć dostęp do odpowiedniego sprzętu: fartuchów z długimi rękawami, masek ochronnych, czepek, okularów ochronnych, jednorazowych sterylnych rękawiczek, osłon ochronnych dla stanowiska pracy oraz worków na odpady.

Strzykawki i zestawy do infuzji należy montować ostrożnie, aby uniknąć wycieków (zaleca się stosowanie zamków Luer).

Wycieki i wylewy należy natychmiast oczyścić.

Należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć narażenia personelu w ciąży na działanie leku.

Należy unikać wszelkiego kontaktu z oczami. W przypadku takiego kontaktu należy natychmiast przemyć oko roztworem soli fizjologicznej. W przypadku wystąpienia podrażnienia należy skontaktować się z okulistą. W przypadku kontaktu z powierzchnią skóry należy przemyć dotknięty obszar dużą ilością wody.

Przygotowanie roztworu

W celu przygotowania roztworu do wstrzykiwań należy dodać odpowiednią ilość roztworu soli fizjologicznej do proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji zawartego w fiolkach.

Proszek rozpuszcza się szybko po intensywnym wstrząsaniu fiol po dodaniu rozpuszczalnika. Jeśli substancja nie rozpuści się natychmiast i całkowicie, zaleca się pozostawienie fiolki w spoczynku przez kilka minut.

Gdy ma być podawany w krótkotrwałej infuzji dożyłnej, przygotowany roztwór Genoxal dodaje się do roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy, roztworu glukozowo-chlorkowego, roztworu chlorku sodu i chlorku potasu, roztworu glukozy i chlorku potasu lub roztworu Ringera, aż do uzyskania całkowitej objętości ok. 500 ml.

Roztwór należy podawać wyłącznie dożylnie, najlepiej w formie infuzji. Czas trwania wlewu może wynosić od 30 minut do 2 godzin, w zależności od objętości.

Przed wykonaniem wstrzyknięcia należy upewnić się, że kaniula jest poprawnie umieszczona w żyłach. Jeśli roztwór przedostaje się do otaczających tkanek podczas podawania dożylnego, należy przerwać wstrzykiwanie i przepłukać żyłę roztworem soli fizjologicznej, a pozostałą dawkę podać w innej żyłach.

Unieszkodliwienie

Po zakończeniu należy dokładnie oczyścić wszystkie powierzchnie, które mogły mieć kontakt z lekiem, oraz umyć ręce i twarz.

Wydaliny i wymioty należy traktować z należytą ostrożnością.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku oraz wszystkich materiałów, które miały z nim kontakt, należy przeprowadzić zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi cytostatyków.