Etoxisclerol 20 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla użytkownika

Etoxisclerol 20 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Lauromakrogol 400

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie Tobie i nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli wykazują one takie same objawy jak Ty, ponieważ może im zaszkodzić.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma na tej liście. Zobacz sekcję 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest Etoxisclerol i do czego się stosuje
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Etoxisclerol
3. Jak stosować Etoxisclerol
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Etoxisclerol
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Etoxisclerol i do czego się go stosuje

Etoxisclerol to środek sclerosujący, którego substancją czynną jest lauromacrogol 400.

Etoxisclerol 20 mg/ml jest wskazany w leczeniu sclerosującym lub niszczeniu żył wariokoznych i telangiectazji (pająków naczyniowych).

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Etoxisclerol

Nie stosować Etoxisclerol w leczeniu sclerosującym żylaków

• Jeśli jest się uczulonym na lauromacrogol 400 lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
• Jeśli występuje ciężka choroba ogólnoustrojowa (dotykająca całego organizmu) w przebiegu ostrym (szczególnie u chorych nieleczonych),
• Jeśli konieczne jest leżenie w łóżku lub niemożność chodzenia,
• Jeśli występuje ciężkie zaburzenie krążenia tętniczego (choroba tętnic o zwężeniu zwężającym, stadium III i IV według Fontaine’a),
• Jeśli występuje zatorowość naczyń krwionośnych spowodowana skrzepliną lub skrzepem krwi (choroby zakrzepowo-zatorowe),
• Jeśli istnieje wysokie ryzyko zatorowości naczyń krwionośnych (trombóza), np. u pacjentów z dziedziczną skłonnością do powstawania skrzeplin krwi lub z wieloma czynnikami ryzyka, takimi jak:

użycie środków antykoncepcyjnych hormonalnych (np. pigułka), hormonalna terapia zastępcza, nadwaga, palenie tytoniu, długotrwałe okresy bezruchu itp.

Nie stosować Etoxisclerol w leczeniu sclerosującym żylaków w postaci mikropianu

• Jeśli występują objawy związane z znanym otworem w przegrodzie międzykomorowym serca (znany przewlekły otwór owalny z objawami).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Etoxisclerol należy podawać wyłącznie przez personel medyczny posiadający doświadczenie w technikach skleroterapii.

Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed rozpoczęciem stosowania Etoxisclerol

• Jeśli występuje gorączka,
• Jeśli występują napady duszności (astma oskrzelowa),
• Jeśli występuje silna skłonność do reakcji alergicznych,
• Jeśli ogólny stan zdrowia jest zły,
• Jeśli planowane jest leczenie sklerozujące „żyłek pajęczych”: u pacjentów z zaburzeniami krążenia tętniczego (choroby tętnic zwężające, stadium II według Fontaine’a),
• Jeśli występuje obrzęk nóg spowodowany gromadzeniem się płynu (obrzęk) i nie można go skorygować za pomocą ucisku,
• Jeśli występuje choroba zapalna skóry w obszarze leczenia,
• Jeśli występują objawy zatorowości drobnych naczyń krwionośnych, np. spowodowane cukrzycą (mikroangiopatia) i pogorszeniem wrażliwości (neuropatia),
• Jeśli występuje ograniczona ruchomość,
• Jeśli występują częste migreny.

Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed rozpoczęciem leczenia sklerozującego mikropianem:

• Jeśli występuje znany otwór w przegrodzie międzykomorowym serca, nawet jeśli nie powoduje objawów choroby (tzw. przewlekły otwór owalny bezobjawowy),
• Jeśli w przeszłości występowały zaburzenia widzenia (objawy wzrokowe lub objawy neurologiczne) po wcześniejszym leczeniu sklerozującym mikropianem.

Inne leki i Etoxisclerol

Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie przyjmuje się inne leki, przyjmowało się je niedawno lub może się je w przyszłości potrzebować.

Stosowanie Etoxisclerol w połączeniu z anestetykami może nasilać działanie anestetyczne na układ krążeniowo-nerwowy.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Jeśli jesteś w ciąży, lekarz nie powinien podawać Ci Etoxisclerol, chyba że jest to absolutnie konieczne, ponieważ brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania Etoxisclerol u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały żadnych dowodów na wadliwe rozwoje.

Jeśli konieczne jest leczenie Etoxisclerol 20 mg/ml w czasie karmienia piersią, zaleca się jego wstrzymanie na 2–3 dni, ponieważ brakuje danych u ludzi dotyczących przechodzenia lauromacrogol 400 do mleka matki.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Nie znane są negatywne skutki stosowania Etoxisclerol na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Etoxisclerol zawiera etanol, potas i sód

• Ten lek zawiera 84,00 mg alkoholu (etanol 96%) w każdej fiolce 2 ml, co odpowiada 5% (v/v). Ilość zawarta w jednej fiolce tego leku odpowiada mniej niż 3 ml piwa lub 1 ml wina.

Najmniej prawdopodobne, aby ilość alkoholu zawarta w tym leku miała jakikolwiek zauważalny wpływ u dorosłych lub nastolatków.

Ilość alkoholu zawarta w tym leku może zmieniać działanie innych leków.

Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, jeśli przyjmuje się inne leki. Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem tego leku.

Jeśli jesteś uzależniony od alkoholu, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem tego leku.

• Ten lek zawiera mniej niż 39 mg (1 mmol) potasu na fiolkę, co oznacza, że jest uznawany za „praktycznie pozbawiony potasu”.
• Ten lek zawiera mniej niż 23 mg (1 mmol) sodu na fiolkę, co oznacza „pozbawiony sodu”.

3. Jak stosować Etoxisclerol

Etoxisclerol jest lekiem, którego podawanie powinno być wykonywane przez lekarza, dlatego właśnie lekarz odpowiada za wiedzę oraz wybór odpowiedniej dawki i najodpowiedniejszej techniki w danej sytuacji.

Etoxisclerol może być stosowany zarówno w postaci płynu, jak i mikropianu (jednolitego, standaryzowanego, lepkiego mikropianu o drobnych pęcherzykach).

W zależności od wielkości żylaka do leczenia oraz indywidualnej sytuacji pacjenta, lekarz zadecyduje, jaki rodzaj leczenia należy zastosować. W przypadku wątpliwości należy wybrać możliwie najniższą dawkę. Ogólnie nie należy przekraczać dawki 2 mg/kg masy ciała dziennie lauromakrogolu 400.

W przypadkach rutynowych zaleca się maksymalną objętość 10 ml mikropianu (objętość mikropianu odpowiada sumie płynu i gazu) na sesję, niezależnie od masy ciała pacjenta i stężenia lauromakrogolu 400.

Aby uniknąć możliwych reakcji alergicznych, szczególnie u pacjentów o wysokiej skłonności do nadwrażliwości, zaleca się podanie niewielkiej dawki próbnego Etoxisclerolu podczas pierwszego zabiegu. W zależności od reakcji organizmu, kolejne wstrzykiwania mogą być wykonywane w następnych sesjach leczenia, pod warunkiem nieprzekraczania maksymalnej dawki.

Ponieważ objętość wstrzykiwaną w jednej sesji ogranicza się, zazwyczaj konieczne są powtarzane sesje (średnio od 2 do 4).

Po leczeniu Etoxisclerolem należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza. Może on zalecić noszenie opatrunku uciskowego lub pończoch uciskowych w celu pomocy w zmniejszeniu obrzęku i zabarwienia skóry.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie ma istotnego zastosowania Etoxisclerolu w populacji pediatrycznej.

Jeśli zastosowano zbyt dużą dawkę Etoxisclerolu

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego przyjęcia doustnego należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub zadzwonić na infolinię Toksykologicznego Centrum Informacji, tel. 91 562 04 20, podając nazwę leku i ilość przyjętego środka.

Przedawkowanie może spowodować martwicę tkanek (nekrózę), szczególnie po wstrzyknięciu do tkanek otaczających żylek.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

W tej sekcji informujemy o reakcjach niepożądanych zgłoszonych w związku z długotrwałym stosowaniem substancji czynnej. W niektórych przypadkach reakcje te były uciążliwe, ale w większości przypadków występowały jedynie tymczasowo. Ze względu na to, że chodziło często o zgłoszenia spontaniczne, bez odniesienia do określonej grupy pacjentów i bez grupy kontrolnej, nie jest możliwe dokładne oszacowanie częstości ani ustalenie jednoznacznej przyczynowej zależności w każdym przypadku. Niemniej jednak możliwe jest rozsądne oszacowanie na podstawie długotrwałego doświadczenia.

Zauważono działania niepożądane lokalne (np. martwicę), szczególnie w skórze i tkankach przylegających do żyłki (a w rzadkich przypadkach również w nerwach), gdy leczono żylaki kończyn dolnych po przypadkowych wstrzyknięciach do tkanek przylegających do nich.

Ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem stężenia i objętości Etoxisclerol.

Zaobserwowano następujące działania niepożądane z częstościami opisanymi poniżej:

• Częste (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób): pojawienie się naczyń krwionośnych w obszarze leczonym, które przed leczeniem nie były widoczne (neowaskularyzacja), siniaki (hematoma), plamy na skórze (hiperpigmentacja), krwawienie skórne (ekchymoza), ból w miejscu wstrzyknięcia (na krótko), zakrzepica w miejscu wstrzyknięcia (lokalne zakrzepy wewnątrzwarczowe).

• Nieczeste (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób): zapalenie żyły (tromboflebita powierzchowna, flegmazja), zapalenie alergiczne skóry (dermatyta), pokrzywka kontaktowa, reakcja skóry, zaczerwienienie skóry (rumień), martwica lokalna tkanek, zgrubienie tkanek, obrzęk, uszkodzenie nerwu.

• Rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób): zakrzepica żylna głęboka (możliwie spowodowana inną współistniejącą chorobą), ból kończyn.

• Bardzo rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób): szok anafilaktyczny (ciężka i nagła reakcja alergiczna, której objawami są trudności w oddychaniu, zawroty głowy, spadek ciśnienia krwi), obrzęk naczyniowy (angioedem, którego objawy obejmują nagły obrzęk, szczególnie twarzy, np. powiek, warg lub krtani), uogólniona pokrzywka, astma (napad astmy), udar mózgu (udar niedokrwienny), osłabienie powodujące utratę ruchomości w części ciała (hemipareza), ból głowy, migrena (rzadka podczas stosowania leczenia szklerozującego z mikropianem), zaburzenia czucia lokalnego (parestezja lokalna), zmniejszona wrażliwość lub uczucia w jamie ustnej (hipoestezja jamy ustnej), utrata przytomności, dezorientacja, zaburzenia mowy o podłożu centralnym (afazja), trudności w kontrolowaniu ruchów (ataksja), zawroty głowy, zaburzenia wzroku (rzadkie podczas stosowania leczenia szklerozującego z mikropianem), atak serca (zatrzymanie krążenia), zespół rozbitego serca (kardiomiopatia stresowa), szybkie lub nieregularne bicie serca (kołatania serca), nieregularne tętno, zatorowość płucna (zator tętnicy płucnej), omdlenie (zawroty wazowagalne), kolaps krążeniowy, zapalenie ścian naczyń krwionośnych (waskulity), trudności w oddychaniu (dyspnia), uczucie ucisku w klatce piersiowej, kaszel, zaburzenia smaku, nudności, wymioty, nadmierne owłosienie (hipertrykoza) w obszarze poddanym leczeniu, gorączka, uderzenia gorąca, nietypowe osłabienie (astenia), ogólne złe samopoczucie, nieprawidłowe ciśnienie krwi.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktujcie się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Można je również zgłosić bezpośrednio poprzez Hiszpański System Farmakowigilancji Leków na Użycie Ludzkie: https://www.notificaram.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych pomagacie Państwo w dostarczaniu większej ilości informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Środowisko przechowywania Etoxisclerolu

Lek ten nie wymaga specjalnych warunków przechowywania pod względem temperatury.

Przechowywać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.

Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu, po CAD. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Opakowania oraz leki, których nie potrzebujesz, należy zwrócić do punktu zbiórki odpadów lekowych SIGRE w aptece. W razie wątpliwości zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. W ten sposób pomóżesz chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Etoxisclerol

• Substancją czynną jest lauromakrogol 400.
• Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 mg lauromakrogolu 400.

Każda ampułka o pojemności 2 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 40 mg lauromakrogolu 400.

• Pozostałe składniki (substancje pomocnicze) to: etanol 96%, diwodorofosforan potasu, fosforan dwusodowy dwuwodny, woda do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Etoxisclerol to klarowny roztwór o lekkim, zielonkawo-żółtym zabarwieniu. Produkt pochodzi w postaci roztworu do wstrzykiwań w opakowaniu zawierającym 5 ampułek po 2 ml każda.

Inne opakowania handlowe

• Etoxisclerol 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań. Opakowanie zawierające 5 ampułek po 2 ml każda.
• Etoxisclerol 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań. Opakowanie zawierające 5 ampułek po 2 ml każda.
• Etoxisclerol 30 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań. Opakowanie zawierające 5 ampułek po 2 ml każda.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz producent

Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH

Rheingaustrasse 87-93

65203 Wiesbaden, Niemcy

tel.: +49 611 9271-0

faks: +49 611 9271-111

e-mail: [email protected]

Więcej informacji na temat tego leku można uzyskać, kontaktując się z lokalnym przedstawicielem właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

FERRER FARMA, S.A.

Av. Diagonal 549, 5 piętro,

08029 Barcelona (Hiszpania)

Data ostatniej weryfikacji ulotki: Czerwiec 2023

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS): http://www.aemps.gob.es/

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów medycznych

Aby uzyskać więcej informacji, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego.

Ważne środki ostrożności dotyczące stosowania

• Etoxisclerol należy podawać wyłącznie przez wykwalifikowanego specjalistę medycznego, posiadającego doświadczenie w anatomi z żył, rozpoznawaniu i leczeniu chorób układu żylnego, a także obeznanego z poprawną techniką wstrzykiwania.
• Przed leczeniem personel medyczny powinien zbadać czynniki ryzyka u pacjenta i poinformować go o możliwych zagrożeniach tej procedury. Scleroterapia jest szczególnie niewskazana u pacjentów z wywiadem zdarzeń tromboembolicznych. Niemniej jednak, jeśli uznaje się scleroterapię za konieczną, można rozpocząć profilaktyczne leczenie przeciwzakrzepowe.
• Ze względu na ryzyko przemieszczania się leku, pęcherzyków gazu lub cząsteczek do prawej komory serca, obecność komunikacji prawo-lewej (np. otwarte okienko owalne) może zwiększyć ryzyko wystąpienia ciężkich zdarzeń przeciwnych w układzie tętniczym. U pacjentów z wywiadem migreny z aureą, poważnych zdarzeń naczyniowo-mózgowych lub nadciśnienia płucnego zaleca się przed scleroterapią poszukiwanie komunikacji prawo-lewej (np. otwartego okienka owalnego).
• U pacjentów bezobjawowych, ale z znaną komunikacją prawo-lewą (np. otwartym okienkiem owalnym), zaleca się stosowanie mniejszych objętości i unikanie manewru Valsalvy w ciągu kilku minut po wstrzyknięciu.
• Należy stosować mniejsze objętości u pacjentów z wywiadem migreny.
• Ciężkie miejscowe działania niepożądane, takie jak martwica tkanek, mogą wystąpić po wypływie roztworu poza żyłę; należy więc zachować szczególną ostrożność przy umieszczaniu igły w żyłach i stosować najmniejszą skuteczną objętość w każdym miejscu wstrzyknięcia.
• Środków sclerosujących nigdy nie wolno wstrzykiwać do tętnic, ponieważ może to spowodować ciężką martwicę, która może wymagać amputacji. W przypadku wypadku należy natychmiast rozpocząć leczenie chirurgiczne układu naczyniowego.
• Stosowanie środków sclerosujących w okolicy twarzy należy ocenić bardzo starannie, ponieważ wstrzyknięcie do naczyń może spowodować ujemne ciśnienie w tętnicach i doprowadzić do trwałej utraty wzroku.
• W niektórych częściach ciała, takich jak stopy lub okolica kostki, ryzyko przypadkowego wstrzyknięcia do tętnicy może być zwiększone. Dlatego należy stosować jedynie niewielkie dawki i niskie stężenia, z szczególną ostrożnością podczas tego typu zabiegów.
• Podczas leczenia żył wielkich (vena saphena magna) wstrzyknięcie mikropianu należy wykonać w odległości co najmniej 8–10 cm od połączenia żyły wielkiej z udową. Jeśli badanie ultrasonograficzne wykaże kulę piany w układzie żył głębokich, pacjent powinien wykonać aktywację mięśni, np. zgięcie grzbietowe stawu skokowego.
• W przypadku stosowania Etoxisclerol w formie mikropianu zaleca się użycie jednorazowych strzykawek o niskiej zawartości krzemku, ponieważ zapewnia to lepszą jakość piany.

Dawkowanie jednorazowe i dobowe

Dorośli i osoby starsze

Ogólnie dawka lauromakrogolu 400 nie powinna przekraczać 2 mg/kg/dzień.

W przypadkach rutynowych zaleca się maksymalną objętość 10 ml mikropianu (objętość mikropianu odpowiada sumie cieczy i gazu) na jedną sesję, niezależnie od masy ciała pacjenta i stężenia lauromakrogolu 400. Większe objętości mikropianu mogą być stosowane pod warunkiem indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Zazwyczaj wstrzykiwane objętości mikropianu na sesję powinny być utrzymywane poniżej wartości maksymalnych, tj. w zakresie 2–8 ml.

• Objętość jest sumą cieczy i gazu.

** W przypadkach rutynowych.

Gdy stosuje się Etoxisclerol 20 mg/ml w postaci ciekłej do skleroterapii żył wariackich o średniej wielkości, w zależności od długości odcinka do leczenia, można podać kilka wstrzyknięć, maksymalnie 2 ml cieczy na jedno wstrzyknięcie.

Gdy stosuje się Etoxisclerol 20 mg/ml w postaci mikropianu, np. w leczeniu żył przebijających lub żył wariackich odpływowych, wstrzykuje się do 2 ml mikropianu na jedno nakłucie. W leczeniu żyły kulszowej mniejszej wstrzykuje się do 4 ml na jedno nakłucie, a w leczeniu żyły kulszowej większej – do 6 ml na jedno nakłucie.

Aby uniknąć możliwych reakcji alergicznych, szczególnie u pacjentów o wysokim ryzyku reakcji nadwrażliwościowych, zaleca się podanie w pierwszym zabiegu jedynie małej dawki próbnego Etoxisclerolu. W zależności od odpowiedzi organizmu, w kolejnych sesjach leczenia można podać kilka wstrzyknięć, o ile nie zostanie przekroczona maksymalna dawka.

Ponieważ objętość wstrzykiwana w jednej sesji jest ograniczona, zazwyczaj konieczne są powtarzane sesje (średnio od 2 do 4).

Populacja pediatryczna

Nie stwierdzono istotnego zastosowania Etoxisclerolu w populacji pediatrycznej.

Sposób podania

Wszystkie wstrzyknięcia należy wykonywać drogą wewnątrzwenną; należy sprawdzić położenie igły (np. poprzez aspirację krwi).

Niezależnie od sposobu nakłucia żyły (u pacjenta stojącego z jedyną kanulą lub u pacjenta siedzącego z przygotowaną strzykawką do wstrzyknięcia), wstrzyknięcia wykonuje się zazwyczaj przy nodze w pozycji poziomej. Zaleca się stosowanie jednorazowych strzykawek o płynnym ruchu tłoka do skleroterapii oraz igieł o różnej grubości, w zależności od wskazań.

W przypadku stosowania mikropianu nogę można ustawić poziomo lub unieść o ok. 30–45° powyżej poziomu. Wstrzyknięcie mikropianu powinno być idealnie wykonywane pod kontrolą ultrasonograficzną. Bezpośrednie nakłucie i wstrzyknięcie do niewidocznych żył powinny być prowadzone pod kontrolą ultrasonografii duplex. Igła nie powinna być cieńsza niż 25G.

Środek sklerozujący należy podawać drogą wewnątrzwenną w małych porcjach w wielu punktach żyły do leczenia, jako ciecz lub mikropian. W leczeniu żył przebijających zaleca się nie wstrzykiwać bezpośrednio do celowanej żyły. Celem jest osiągnięcie optymalnego zniszczenia ściany naczynia przy użyciu najniższego możliwego stężenia środka sklerozującego, niezbędnego do uzyskania efektu klinicznego. Zbyt wysokie stężenie może prowadzić do martwicy lub innych powikłań.

Mikropian należy przygotować bezpośrednio przed użyciem i podać przez lekarza odpowiednio wyszkolonego w zakresie właściwego przygotowania i stosowania mikropianu. Sposób przygotowania mikropianu opisano w punkcie 6.6 Ulomku Informacji o Produkcie. Większość technik polega na mieszaniu środka sklerozującego i gazu (np. sterylne powietrze) poprzez wielokrotne przepompowywanie między dwiema strzykawkami połączonymi ze sobą.

W zależności od stopnia zaawansowania i rozległości żył wariackich, może być konieczna wykonanie kilku sesji leczenia.

Podczas manipulacji Etoxisclerolem należy przestrzegać ściśle aseptycznych technik.

Leczenie uciskowe po wstrzyknięciu Etoxisclerolu

Po zabiegu skleroterapii cieczą Etoxisclerol należy założyć opatrunek uciskowy lub elastyczną pończochę uciskową.

Po zabiegu skleroterapii mikropianem nogę pacjenta unieruchamia się początkowo przez 2–5 minut. W tym czasie należy unikać manewru Valsalvy i aktywacji mięśni; ucisku nie należy nakładać natychmiastowo, lecz dopiero po 5–10 minutach od wstrzyknięcia.

Po tym czasie pacjent powinien chodzić przez 30 minut, najlepiej w obrębie kliniki lub gabinetu, gdzie wykonano zabieg.

Ucisk należy stosować od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od rozległości i nasilenia żył wariackich.

Niektóre skrzepliny mogą pojawiać się okazjonalnie i należy je usuwać poprzez nacięcie i opróżnienie zatoru.