Zytrocs

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZYTROCS (ZITHROX)

Skład:

substancja czynna: azithromycin;

1 fiolka zawiera azithromycinu dihydrazynę odpowiadającą 500 mg azithromycinu;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, monohydrat; sodu wodorotlenek.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat lub proszek o barwie od białej do prawie białej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azithromycin. Kod ATX J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Oporność na azytromycynę może być dziedziczna lub nabyta. Występuje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznym streptokokiem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistym paciorkowcem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i linkozamidy.

Makrolidy podawane dożylnie są aktywne wobec Legionella pneumophila. Makrolidy stosuje się w leczeniu infekcji wywołanych przez Campylobacter jejuni. Azytromycynę stosuje się w leczeniu infekcji wywołanych przez S. typhi i Shigella spp.

Stopień nabytej oporności wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego lokalna informacja na temat oporności jest niezbędna, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny poziom oporności jest na tyle wysoki, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Staphylococcus aureus oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azitromycynę.

Farmakokinetyka.

U pacjentów z zapaleniem płuc nabytym poza szpitalem, którzy otrzymywali codziennie infuzję dożylną 500 mg azitromycyny przez 1 godzinę w stężeniu 2 mg/ml, średnie maksymalne stężenie Cmax ± SD (odchylenie standardowe) wynosiło 3,63 ± 1,60 μg/ml, podczas gdy najniższe stężenie (po 24 godzinach) wynosiło 0,2 ± 0,15 μg/ml, a AUC24 wyniosła 9,6 ± 4,80 μg·godz/ml.

U zdrowych ochotników, którzy otrzymali infuzję dożylną 500 mg azitromycyny przez 3 godziny w stężeniu 1 mg/ml, średnie wartości Cmax ± SD, najniższe stężenie (po 24 godzinach) oraz AUC24 wyniosły odpowiednio 1,14 ± 0,14 μg/ml, 0,18 ± 0,02 μg/ml i 8,03 μg·godz/ml.

Po doustnym podaniu znacznie wyższe stężenia azitromycyny stwierdzono w różnych tkankach, takich jak płuca, migdałki czy prosta, gdzie stężenia azitromycyny były nawet do 50 razy wyższe niż w osoczu krwi. Wysokie stężenia azitromycyny odnotowano w tkankach narządów płciowych po 96 godzinach od podania 500 mg azitromycyny doustnie w formie dawki pojedynczej.

Średni objętość rozprowadzenia wynosi około 30 l/kg. Okres półtrwania wynosi 2–4 dni zarówno w osoczu krwi, jak i w tkankach.

Metabolizm zachodzi poprzez demetylację, hydroksylację i hydrolizę.

Oczyszczanie z osocza wynosi około 600 ml/min. Główną drogą eliminacji azitromycyny jest wątroba. Wysokie stężenia niezmienionej substancji stwierdzono w żółci, razem z wieloma mikrobiologicznie nieaktywnymi metabolitami. Oколо 12% dawki podanej dożylnie wydalone zostało w niezmienionej formie z moczem w ciągu 3 dni po podaniu, głównie w pierwszych 24 godzinach.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę. Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce przy niewydolności wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wymagające wstępnego leczenia dożylnej infuzją, wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na azytromycynę:

− zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;

− zapalenia narządów miednicy.

Aby zmniejszyć ryzyko rozwoju oporności na antybiotyki oraz zachować skuteczność azytromycyny i innych leków przeciwbakteryjnych, Zytrocs należy stosować wyłącznie w leczeniu infekcji wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na ten lek.

Przeciwwskazania.

Aztyromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na azytromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, lub na którykolwiek składnik leku.

Pacjenci z wywiadem żółtaczki cholestatycznej/dysfunkcji wątroby związanej z wcześniejszym stosowaniem azytromycyny.

Ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy podawać azytromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom jednocześnie stosującym inne leki mogące wydłużać odstęp QT.

Antacida. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu zmniejszały się o około 25%. Pacjenci nie powinni przyjmować azytromycyny i antacyd jednocześnie. Stosowanie antacyd doustnie nie wpływa na rozkład azytromycyny podawanej dożylnie.

Cetyryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i cetyryzyny w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dobowych dawek 1200 mg azytromycyny z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak digoksyna i kolchicyna, może prowadzić do wzrostu stężenia tych substratów w surowicy krwi. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny z digoksyną lub kolchicyną należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia digoksyny w surowicy krwi.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny nie wpływały na farmakokinetykę osoczową ani wydalanie z moczem zidowudyny ani jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych jest niejasne.

Pochodne ergotyny. Ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne podawanie azytromycyny z pochodnymi ergotyny nie jest zalecane.

Aztyromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznych interakcji lekowych obserwowanych przy stosowaniu erytromycyny i innych makrolidów. Aztyromycyna nie wywołuje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed azytromycyną nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumarynowego. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumarynowego. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumarynowego.

Cyklosporyna. Niektóre pokrewne antybiotyki makrolidowe wpływają na metabolizm cyklosporyny. Ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i klinicznych możliwych interakcji między azytromycyną a cyklosporyną, należy dokładnie rozważyć sytuację terapeutyczną przed jednoczesnym przepisaniem tych leków. Jeśli leczenie skojarzone jest uznane za uzasadnione, należy dokładnie monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Efawiirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawiirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne zmniejszenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi stężenia (750 mg trzy razy dziennie) prowadzi do wzrostu stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, zatem nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy krwi. U podmiotów przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę obserwowano neutropenię. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafilu ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiliny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu w podwójnej dawce (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg przez 7 dni nie wykazywało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy krwi odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje alergiczne. Zgłaszano poważne reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksję oraz reakcje skórne, takie jak ostra ogólnoustrojowa pustulka (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odluszczenie naskórka u pacjentów leczonych azytromycyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano przypadki śmiertelne. Zanotowano również przypadki reakcji na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS). Pomimo skutecznego leczenia objawowego objawów alergicznych, u niektórych pacjentów po zaprzestaniu terapii pojawiały się nawrotowe objawy bez dalszego wpływu azytromycyny. Pacjenci ci wymagali dłuższej obserwacji i leczenia objawowego. Obecnie nieznany jest związek tych epizodów z długim okresem półtrwania azytromycyny i długotrwałym działaniem antygenu.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Lekarze powinni wiedzieć, że objawy alergiczne mogą ponownie się pojawić po zakończeniu leczenia objawowego.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azytromycyny, należy ostrożnie stosować azytromycynę u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Zgłaszano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby podczas stosowania azytromycyny, prowadzącego do niewydolności wątroby zagrażającej życiu. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy wykonać analizy/ próby funkcji wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azytromycyny.

Alkaloidy ergotu. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwej interakcji między pochodnymi ergotu a azytromycyną. Jednakże z uwagi na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu nie należy stosować azytromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Superinfekcje. Jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem oznak superinfekcji wywołanych mikroorganizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, zgłaszano biegunkę związaną z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile wytwarzające hipertoksyny są przyczyną zwiększonego odsetka zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie przeciwmikrobiologiczne i mogą wymagać wykonania kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną stosowaniem antybiotyków. Wymaga to dokładnego prowadzenia historii choroby, ponieważ zgłaszano, że CDAD może występować nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min) obserwowano zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na azytromycynę o 33%.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-merdzenia komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym trzepotania-merdzenia komór) mogą prowadzić do zatrzymania krążenia, azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia arytmii (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), a mianowicie:

• u pacjentów z wrodzonym lub zdiagnozowanym wydłużeniem odcinka QT;
• u pacjentów aktualnie leczonych innymi substancjami czynnymi wydłużającymi odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; lekami przeciwdepresyjnymi (np. cytalopramem) oraz fluorochinolonami, takimi jak moxycyflokasyna i lewofloksacyna;
• u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• u pacjentów z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Zgłaszano nasilenie objawów miastenii gravis lub nowy rozwój zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azytromycyną.

Zakażenia paciorkowcowe. Azytromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń paciorkowcowych gardła i gardła. Nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. W przypadku podejrzenia, że mikroorganizmy beztlenowe są przyczyną infekcji, należy stosować lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwbakteryjnym beztlenowym w połączeniu z azytromycyną.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku w profilaktyce lub leczeniu Mycobacterium Avium Complex u dzieci nie zostały ustalone.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania azytromycyny dożylnej oceniano tylko w granicach czasowych opisanych w badaniach klinicznych z zastosowaniem leku u pacjentów z zapaleniem płuc nabyte w sposób pozaszpitalny i zapaleniem narządów miednicy.

Azytromycynę do wstrzykiwań należy rozpuścić i rozcieńczyć zgodnie z instrukcją i podawać w formie dożylnej infuzji przez co najmniej 60 minut. Nie można stosować leku w formie dożylnej bolusowej ani w formie wstrzyknięcia domięśniowego.

Lek ten zawiera około 188 mg sodu (w postaci wodorotlenku) w każdej fiolce. Należy to uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Podczas badań toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na zwierzętach stwierdzono zdolność azytromycyny do przenikania przez barierę łożyskową, jednak nie zaobserwowano efektów teratogennych. Bezpieczeństwo azytromycyny w okresie ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azytromycynę należy przepisywać w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Zgłaszano, że azytromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny do mleka ludzkiego. Dlatego stosowanie azytromycyny w okresie karmienia piersią jest możliwe, jeśli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Płodność

Badania płodności przeprowadzone na szczurach wykazały zmniejszenie wskaźnika ciążenia po zastosowaniu azytromycyny. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Brak dowodów na to, że azytromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Zapalenie płuc nieszpitalne: 500 mg w formie wlewu dożylnego raz na dobę przez co najmniej 2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, po 500 mg azromycyny jako jednorazową dawkę dzienną. Całkowity czas leczenia − 7–10 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać na polecenie lekarza i zgodnie z odpowiedzią kliniczną.

Zapalne choroby narządów miednicy, w tym infekcje układu moczowo-płciowego, takie jak zapalenie endometrium i zapalenie jajowodów: 500 mg w formie wlewu dożylnego raz na dobę przez 1–2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, po 250 mg azitromycyny raz na dobę jako jednorazową dawkę dzienną. Całkowity czas leczenia wynosi 7 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać na polecenie lekarza i zgodnie z odpowiedzią kliniczną.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Stosowanie leku u pacjentów w wieku podeszłym nie wymaga korekty dawki.

Ponieważ u pacjentów w wieku podeszłym mogą występować zaburzenia przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azitromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azitromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań związanych z leczeniem tych pacjentów azitromycyną.

Sposób stosowania

Ten lek należy stosować w postaci wlewu dożylnego przez 3 godziny z koncentracją 1 mg/ml lub przez 1 godzinę z koncentracją 2 mg/ml. Należy unikać stosowania wyższych stężeń, ponieważ u wszystkich uczestników badań klinicznych, którzy otrzymywali wlew z koncentracją powyżej 2 mg/ml, obserwowano miejscowe reakcje w miejscu wlewu.

Czas trwania wlewu azitromycyny powinien wynosić co najmniej 60 minut.

Leku nie wolno stosować w formie wstrzyknięcia bolusowego ani domięśniowego.

PRZYGOTOWANIE ROZTWORU INFUZYJNEGO

Etap 1

Przygotować pierwotny stężony roztwór do infuzji poprzez dodanie 4,8 ml jałowej wody do wstrzykiwań do fiolki z proszkiem Zytrocs. Wstrząsać fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. 1 ml odtworzonego stężonego roztworu do infuzji zawiera 100 mg azitromycyny. Otrzymany roztwór powinien być klarowny i bezbarwny.

Etap 2

Rozcieńczyć otrzymane 5 ml stężonego roztworu do infuzji odpowiednim roztworem do infuzji w celu uzyskania końcowego roztworu do infuzji zawierającego azitromycynę w stężeniu 1 mg/ml lub 2 mg/ml (patrz tabela 1 poniżej).

Tabela 1.

Przygotowanie końcowego roztworu do infuzji

Stężony roztwór do wlewu dożylnego można rozcieńczać za pomocą:

0,9 % roztworu chlorku sodu;

0,45 % roztworu chlorku sodu;

5 % wodnego roztworu d-glukozy;

roztworu Ringera;

5 % roztworu d-glukozy w 0,3 % roztworze chlorku sodu;

5 % roztworu d-glukozy w 0,45 % roztworze chlorku sodu.

Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić odtworzony i rozcieńczony roztwór pod kątem obecności cząstek. Można stosować wyłącznie przezroczyste roztwory bez cząstek. Jeśli roztwór zawiera cząstki, należy go wyrzucić. Nieużywany lek należy zniszczyć. Nieużywany lek lub jego pozostałości należy usunąć zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia infekcji u dzieci za pomocą azytromycyny w formie do wstrzykiwań dożylnych nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Doświadczenie klinicznego stosowania azytromycyny wskazuje, że objawy niepożądane występujące po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych, a mianowicie: mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

W przypadku przedawkowania zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspierających leczenie.

Efekty uboczne

Podczas stosowania doustnego lub dożylnego azytromycyny w leczeniu zapalenia płuc niepowikłanego najczęściej odnotowywanymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka/wydzielenie stolca, nudności, ból brzucha, wymioty. W przypadku dożylnej aplikacji azytromycyny zgłaszano lokalne zapalenie/ból. Częstość i nasilenie tych reakcji były podobne do obserwowanych podczas infuzji 500 mg azytromycyny w ciągu 1 godziny (2 mg/ml w postaci 250 ml roztworu do wlewu) lub 3 godzin (1 mg/ml w postaci 500 ml roztworu do wlewu).

U dorosłych kobiet stosujących azytromycynę dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia narządów miednicy, najczęściej odnotowywanymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka, nudności, bakteryjne zapalenie pochwy, ból brzucha, anoreksja, wysypka oraz świąd. U większości kobiet stosujących jednocześnie azytromycynę i metronidazol obserwowano takie niepożądane zjawiska jak nudności, ból brzucha, wymioty, podrażnienie w miejscu wlewu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawroty głowy lub duszność.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane ustalone na podstawie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej przy stosowaniu wszystkich postaci leczniczych azytromycyny, pogrupowane według układów narządów i częstości występowania. Reakcje niepożądane zgłoszone w okresie obserwacji pogwarancyjnej oznaczono kursywą. Grupy według częstości określa się według następującej skali: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości zdarzenia niepożądane są wymienione według malejącego nasilenia objawów.

Reakcje niepożądane, które mogą być powiązane z azytromycyną, na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem MycobacteriumAviumComplex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji w okresie postmarketingowym. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu do tych, o których raportowano przy stosowaniu leków o działaniu szybkim i przedłużonym:

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C we wkładzie oryginalnym.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób dawkowania i dawka”.

Opakowanie.

Po 1 lub 10 fiolkach z lekiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Immacul Life Sciences Private Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Wsieść Tantewal, Ropar Road, Nalagarh, okręg Solan, 174101, Indie.