Zovirax

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku ZOVIRAX (ZOVIRAX)

SkÅ ad:

substancja czynna: acyklowir,

1 fiolka zawiera acyklowiru 250 mg;

substancja pomocnicza: sodu wodorotlenek.

PostaÄ lekarska. Liofilizat do sporzÄ dzania roztworu do wlewu.

GÅ wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: biaÅ y lub biaÅ owaty proszek, po rozcieÅ czeniu wodÄ do wstrzykiwaÅ szybko tworzy siÄ klarowny, pozbawiony czÄ stk roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwwirusowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J05A B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Akycyklowir jest syntetycznym analogiem nukleozydu purynowego o wysokiej aktywności in vitro oraz in vivo w stosunku do wirusów opryszczki, w tym wirusa opryszczki pospolitej typu I i typu II, wirusa Varicella zoster, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa. W hodowlach komórkowych akycyklowir wykazuje największą aktywność w stosunku do wirusa opryszczki pospolitej typu I, następnie – w miarę zmniejszania się aktywności – w stosunku do wirusa opryszczki pospolitej typu II, wirusa Varicella zoster, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa.

Aktywność inhibitorowa akycyklowiru w stosunku do wirusa opryszczki pospolitej typu I, wirusa opryszczki pospolitej typu II, wirusa Varicella zoster oraz wirusa Epsteina-Barr jest wysoce selektywna. Enzym tymidynokinaza w normalnych, niezainfekowanych komórkach nie wykorzystuje akycyklowiru jako substratu, dlatego jego toksyczność wobec komórek ludzkich jest bardzo niska. Natomiast tymidynokinaza zakodowana przez wyżej wymienione wirusy przekształca akycyklowir na monofosforan akycyklowiru, analog nukleozydu, który następnie przekształca się na difosforan, a następnie na trifosforan. Trifosforan akycyklowiru oddziałuje z wirusową polimerazą DNA i hamuje replikację wirusowego DNA.

Podczas długotrwałego lub powtarzanych cykli leczenia u pacjentów ciężko chorych z obniżoną odpornością mogą występować przypadki zmniejszonej wrażliwości poszczególnych szczepów wirusa, które mogą nie odpowiadać na leczenie akycyklowirem. Większość przypadków klinicznej niewrażliwości wiązana jest z niedoborem wirusowej tymidynokinazy, jednak istnieją doniesienia o uszkodzeniu zarówno tymidynokinazy, jak i polimerazy DNA. In vitro interakcja poszczególnych szczepów wirusa opryszczki pospolitej z akycyklowirem może również prowadzić do powstawania mniej wrażliwych szczepów. Zależność wzajemna między wrażliwością poszczególnych szczepów wirusa opryszczki pospolitej in vitro a wynikami klinicznymi leczenia akycyklowirem nie została w pełni wyjaśniona.

Farmakokinetyka.

U noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy, leczonych wstrzykiwaniem dożylnym dawki 10 mg/kg przez 1 godzinę w odstępach co 8 godzin, stężenie Cssmax wynosiło 61,2 µmol (13,8 µg/ml), a Css min wynosiło 10,1 µmol (2,3 µg/ml). U innej grupy noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy, leczonych dawką 15 mg/kg co 8 godzin, zaobserwowano proporcjonalny wzrost dawki ze stężeniem Cmax − 83,5 µmol (18,8 µg/ml) oraz Cmin − 14,1 µmol (3,2 µg/ml).

Wchłanianie

Akycyklowir jest jedynie częściowo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. Średnia wartość dostępności biologicznej po doustnym przyjęciu zawiera się w granicach 10–20%. Średnia wartość stężenia szczytowego akycyklowiru (Cmax) wynosząca 0,4 µg/ml osiągana jest około 1,6 godziny po przyjęciu doustnej dawki 200 mg na czczo. Średnie stężenie szczytowe w stanie stacjonarnym w osoczu (Cssmax) wzrasta do 0,7 µg/ml (3,1 µmol) po podaniu dawki 200 mg co cztery godziny. Po podaniu dawek 400 mg oraz 800 mg co cztery godziny wartości Cssmax osiągają odpowiednio 1,2 oraz 1,8 µg/ml (5,3 oraz 8 µmol).

Rozkład

Średni objętość rozkładu akycyklowiru wynosi 26 l, co wskazuje na jego rozkład w płynach organizmu. Wartości po przyjęciu doustnym (Vd/F) wahają się w granicach od 2,3 do 17,8 l/kg. Poziom wiązania z białkami osocza jest stosunkowo niski (9–33%) i nie zmienia się w wyniku interakcji z innymi lekami. Stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 50% stężenia w osoczu.

Biotańska transformacja

Akycyklowir jest głównie wydalany w postaci niezmienionej przez nerki. 9-karboksymetoksymetyloguanina jest jedynym głównym metabolitem akycyklowiru i stanowi około 10–15% podanej dawki.

Wydalanie

Średnie narażenie systemowe (AUC0-∞) akycyklowiru wynosi 1,9–2,2 µg*h/ml po podaniu dawki 200 mg. U dorosłych końcowy okres półwydalenia po doustnym przyjęciu akycyklowiru zawiera się w granicach od 2,8 do 4,1 godz. U dorosłych końcowy okres półwydalenia akycyklowiru po wstrzyknięciu dożylnym Zovirax wynosi 2,9 godz. Klirens nerkowy akycyklowiru (CLr = 14,3 l/h) jest istotnie wyższy niż klirens kreatyniny, co wskazuje na wydalanie leku przez nerki nie tylko drogą filtracji kłębuszkowej, ale również sekrecji kanalikowej. Okres półwydalenia oraz całkowity klirens akycyklowiru zależą od funkcji nerek, dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki.

U noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy, którym podawano dożylnie akycyklowir w dawce 10 mg/kg przez 1 godzinę w odstępach co 8 godzin, końcowy okres półwydalenia wynosił 3,8 godz.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku całkowity klirens był obniżony zgodnie z wiekiem, co jest skutkiem zmniejszenia klirensu kreatyniny oraz niewielkich zmian w końcowym okresie półwydalenia. Należy brać pod uwagę możliwość zaburzeń funkcji nerek u chorych w podeszłym wieku, dlatego dawkę leku należy odpowiednio dostosować.

Niewydolność nerek

U chorych z przewlekłą niewydolnością nerek średni końcowy okres półwydalenia wynosi 19,5 godz. Średni okres półwydalenia akycyklowiru podczas hemodializy wynosi 5,7 godz. Stężenie akycyklowiru w osoczu podczas dializy obniża się o około 60%.

Nadmierna masa ciała

W badaniu klinicznym kobiety-pacjentki (n=7) z otyłością otrzymywały akycyklowir dożylnie w dawkach obliczanych na podstawie ich rzeczywistej masy ciała. Stężenia w osoczu były wówczas około dwa razy wyższe niż u pacjentów (n=5) o normalnej masie ciała, co odpowiada różnicom w masie ciała między obiema grupami pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów z niedoborem odporności oraz ciężkiej opryszczki narządów płciowych u pacjentów bez niedoboru odporności.

Profilaktyka zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u pacjentów z niedoborem odporności.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem Varicella zoster.

Leczenie encefalitis herpetycznej.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej u noworodków oraz niemowląt w wieku do 3 miesięcy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na akycyklowir, walacyklowir lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji akycyklowiru z innymi lekami.

Akycyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej przez nerki drogą sekrecji kanalikowej, dlatego też każdy lek o podobnym mechanizmie wydzielania może zwiększać stężenie akycyklowiru w osoczu.

Probenecydyna oraz cyklosporyna wydłużają okres półtrwania akycyklowiru oraz zwiększają pole pod krzywą stężenie/czas, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny akycyklowiru nie ma potrzeby modyfikowania dawki.

U pacjentów leczonych jednocześnie Zoviraxem do wstrzykiwań dożylnych oraz innymi lekami o podobnym mechanizmie wydzielania możliwe jest potencjalne zwiększenie stężenia jednego lub obu leków lub ich metabolitów w osoczu. W przypadku jednoczesnego stosowania akycyklowiru z immunosupresantem stosowanym w leczeniu pacjentów po przeszczepie narządów – mykofenolanem mofetylu – stężenie akycyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu w osoczu również wzrasta.

Podczas stosowania litu jednocześnie z wysoką dawką akycyklowiru dożylnie należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy krwi ze względu na ryzyko toksyczności litu.
Ostrożność (wraz z kontrolą funkcji nerek) należy zachować również przy przepisywaniu Zoviraxu do wstrzykiwań dożylnych w połączeniu z lekami wpływającymi na funkcję nerek (takimi jak cyklosporyna, takrolimus).

Badanie eksperymentalne pięciu mężczyzn wskazuje, że terapia towarzysząca akycyklowirem zwiększa AUC całkowicie podanego teofiliny o około 50%. Zaleca się pomiar stężenia w osoczu podczas jednoczesnej terapii akycyklowirem.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjentom otrzymującym acyklowir dożylnie lub wysokie dawki acyklowiru doustnie.

Dawki dożylne należy podawać w formie infuzji trwającej godzinę, aby uniknąć wytrącania się acyklowiru w nerkach. Należy unikać szybkiego wstrzykiwania lub podania w formie bolusowej.

Ryzyko uszkodzenia nerek zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków nefrotoksycznych. Należy zachować ostrożność przy podawaniu acyklowiru dożylnie w połączeniu z innymi lekami nefrotoksycznymi.

Pacjenci z niewydolnością nerek oraz pacjenci w podeszłym wieku

Acyklowir jest wydalany z organizmu głównie przez nerki, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę (patrz „Dawki i sposób stosowania”). U pacjentów w podeszłym wieku również często występuje zaburzona funkcja nerek, dlatego u tej grupy pacjentów może być konieczne zmniejszenie dawki. Oba te grupy (pacjenci z niewydolnością nerek oraz pacjenci w podeszłym wieku) należą do grupy ryzyka wystąpienia odczynów niepożądanych neurologicznych i powinny być dokładnie monitorowane. Według zgromadzonych danych, takie reakcje są zazwyczaj odwracalne po zaprzestaniu leczenia (patrz sekcja „Odczyny niepożądane”).

Długotrwałe lub powtarzane cykle leczenia acyklowirem u osób z bardzo obniżoną odpornością mogą prowadzić do pojawienia się szczepów wirusowych o obniżonej wrażliwości, które mogą nie odpowiadać na długotrwałe leczenie acyklowirem.

U pacjentów otrzymujących wysokie dawki leku dożylnie, np. w leczeniu encefalitu herpetycznego, należy uwzględnić wskaźniki funkcji nerek, szczególnie w przypadkach odwodnienia lub istniejącej niewydolności nerek.

Rozcieńczony Zovirax do infuzji dożylnej ma pH około 11,0 i nie powinien być stosowany doustnie. Lek zawiera sód (26 mg, około 1,13 mmol). Należy to uwzględnić u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak informacji dotyczących wpływu acyklowiru na płodność kobiet.
W badaniu przeprowadzonym na 20 mężczyznach z normalną liczbą plemników, stosowanie acyklowiru doustnie w dawce do 1 g na dobę przez sześć miesięcy nie wykazało klinicznie istotnego wpływu na liczbę plemników, ruchliwość ani morfologię.

W rejestrze nadzoru po rejestracji dotyczącym ciężarnych udokumentowano wyniki stosowania różnych postaci farmaceutycznych Zovirax u kobiet w ciąży. Nie stwierdzono zwiększonego ryzyka wystąpienia wad wrodzonych u dzieci, których matki stosowały Zovirax w okresie ciąży, w porównaniu z populacją ogólną. Niemniej jednak, stosowanie Zovirax do infuzji dożylnej jest wskazane tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Po doustnym przyjęciu 200 mg acyklowiru 5 razy dziennie, acyklowir przenika do mleka matki w stężeniach wynoszących 0,6–4,1% stężenia acyklowiru w osoczu krwi. Dziecko karmione takim mlekiem może wchłaniać acyklowir w dawce do 0,3 mg/kg masy ciała na dobę. Należy ostrożnie przepisywać acyklowir kobietom karmiącym piersią, biorąc pod uwagę stosunek ryzyka do korzyści dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn.

Zovirax do wstrzykiwania dożylnego stosuje się głównie w leczeniu szpitalnym, dlatego informacja dotycząca wpływu na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn zazwyczaj nie jest konieczna. Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ Zovirax na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Stosuje się przez powolne wlewanie dożylne trwające nie krócej niż 1 godzinę.

Leczenie Zoviraxem w formie do wstrzykiwania dożylnego zwykle trwa 5 dni, ale może być zmienione w zależności od stanu pacjenta i odpowiedzi na terapię. Leczenie encefalitis herpetycznej trwa zazwyczaj 10 dni. Leczenie infekcji u noworodków spowodowanych wirusem opryszczki pospolitej trwa zazwyczaj 14 dni w przypadku zaangażowania skóry i błon śluzowych oraz 21 dni – przy rozsianym zakażeniu i zaangażowaniu ośrodkowego układu nerwowego.

Czas trwania profilaktycznego stosowania Zoviraxu do wstrzykiwania dożylnego określa się w zależności od czasu trwania okresu ryzyka zakażenia.

W leczeniu infekcji spowodowanych wirusem opryszczki pospolitej (z wyjątkiem encefalitis herpetycznej) lub wirusem Varicella zoster Zovirax do wstrzykiwania dożylnego należy stosować w dawce 5 mg/kg masy ciała co 8 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.

W leczeniu infekcji spowodowanych wirusem Varicella zoster u chorych z niedoborem odporności lub u chorych na encefalitis herpetyczną Zovirax do wstrzykiwania dożylnego należy stosować w dawce 10 mg/kg masy ciała co 8 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.

U pacjentów z otyłością należy stosować dawkę obliczoną na podstawie masy ciała idealnej, a nie rzeczywistej.

Dzieci

Dawki dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 12 lat oblicza się na jednostkę powierzchni ciała.

W leczeniu infekcji spowodowanych wirusem opryszczki pospolitej (z wyjątkiem encefalitis herpetycznej) lub wirusem Varicella zoster Zovirax do wstrzykiwania dożylnego należy stosować w dawce 250 mg/m² powierzchni ciała co 8 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.

W leczeniu infekcji spowodowanych wirusem Varicella zoster u dzieci z niedoborem odporności lub z encefalitis herpetyczną Zovirax do wstrzykiwania dożylnego stosuje się w dawce 500 mg/m² powierzchni ciała co 8 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.

Dawkę Zoviraxu do wstrzykiwania dożylnego dla noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy oblicza się na podstawie masy ciała dziecka.

Zalecany tryb leczenia dla noworodków i niemowląt w wieku do 3 miesięcy z infekcją spowodowaną wirusem opryszczki pospolitej to 20 mg/kg masy ciała co 8 godzin przez 21 dni w przypadku postaci rozsianej i zaangażowania ośrodkowego układu nerwowego lub 14 dni w przypadku choroby ograniczonej do skóry i błon śluzowych.

U dzieci i niemowląt z zaburzeniem funkcji nerek dawkę należy odpowiednio dostosować w zależności od stopnia tego zaburzenia (patrz: Pacjenci z niewydolnością nerek).

Pacjenci w podeszłym wieku

Należy wziąć pod uwagę możliwość zaburzenia funkcji nerek u pacjentów w podeszłym wieku, a dawkę leku należy odpowiednio dostosować (patrz: Pacjenci z niewydolnością nerek). Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Zovirax do wstrzykiwania dożylnego należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek. Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Należy wprowadzić poniższe zmiany dawki w zależności od wartości klirensu kreatyniny.

Dorośli:

Dzieci:

Sposób podania

Wymaganą dawkę Zovirax podaje się powoli w formie wlewu dożylnego przez nie krótszy czas niż 1 godzina, niezależnie od dawki podanego leku.

Najpierw zawartość fiolki Zovirax do wstrzykiwania dożylnego należy rozpuścić w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Aby uzyskać roztwór zawierający 25 mg akycyklowiru w 1 ml, 250 mg leku rozpuszcza się w 10 ml płynu.

Po dodaniu płynu należy delikatnie potrząsnąć fiolką, aż zawartość całkowicie się rozpuści.

Aby uzyskać roztwór do wlewu dożylnego, przygotowany powyżej roztwór należy dodatkowo rozcieńczyć do uzyskania stężenia nie przekraczającego 5 mg/ml (0,5 %): roztwór powstały po rozpuszczeniu 250 mg akycyklowiru w 10 ml wody do wstrzykiwań (lub 0,9 % roztworze chlorku sodu) dodaje się do wybranego roztworu do wlewów, jak podano poniżej.

U dzieci i niemowląt, gdy konieczne jest zminimalizowanie objętości podawanego płynu, zaleca się dodanie 4 ml rozcieńczonego roztworu (100 mg akycyklowiru) do 20 ml płynu do wlewu.

U dorosłych zalecana objętość płynu do wlewu powinna wynosić co najmniej 100 ml, nawet jeśli stężenie akycyklowiru będzie niższe niż 0,5 %. Dlatego 100 ml płynu do wlewu należy użyć do podania Zovirax w dawkach 250 mg i 500 mg (10 lub 20 ml rozcieńczonego roztworu). W razie potrzeby zastosowania wyższych dawek leku (500–1000 mg akycyklowiru) objętość płynu do wlewu należy zwiększyć do 200 ml.

Po rozpuszczeniu, zgodnie z powyższymi zaleceniami, Zovirax do wstrzykiwania dożylnego jest kompatybilny z poniższymi płynami do przygotowania roztworów do wlewów i zachowuje stabilność przez 12 godzin w temperaturze pokojowej (15 °C–25 °C):

• 0,45 % lub 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 0,18 % roztwór chlorku sodu i 4 % roztwór glukozy;
• 0,45 % roztwór chlorku sodu i 2,5 % roztwór glukozy;
• roztwór Hartmana.

Wskutek przygotowania roztworów do wlewów dożylnych, jak opisano powyżej, uzyskuje się stężenie akycyklowiru nie przekraczające 0,5 %.

Ponieważ Zovirax do wstrzykiwania dożylnego nie zawiera żadnych środków konserwujących o działaniu przeciwdrobnoustrojowym, rozpuszczanie i rozcieńczanie leku należy przeprowadzać w warunkach bezpiecznych pod względem zakażeń, bezpośrednio przed zastosowaniem; nieużywane resztki roztworu należy zniszczyć.

Jeśli pojawi się zmętnienie lub krystalizacja, takie roztwory są nieprzydatne do stosowania i należy je zniszczyć.

Dzieci. Lek stosuje się od momentu urodzenia.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu akycyklowiru podawanego dożylnie obserwuje się wzrost stężenia kreatyniny i azotu moczanego we krwi oraz, odpowiednio, niewydolność nerek. Objawami neurologicznymi przedawkowania mogą być dezorientacja, halucynacje, pobudzenie, drgawki i śpiączka.

Akycyklowir jest bardzo dobrze eliminowany z krwi za pomocą hemodializy, dlatego metodę tę można skutecznie stosować w leczeniu przedawkowania leku.

Niepożądane działania

Poniższe działania niepożądane zostały sklasyfikowane według narządów i układów oraz częstości występowania. Kategorie częstości: bardzo często ≥ 1/10, często ≥ 1/100 i < 1/10, rzadko ≥ 1/1000 i < 1/100, bardzo rzadko ≥ 1/10000 i < 1/1000, bardzo rzadko < 1/10000.

Krew i układ limfatyczny

Rzadko: obniżenie parametrów hematologicznych (anemia, trombocytopenia, leukopenia).

Układ odpornościowy

Bardzo rzadko: anafilaksja.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia ze strony układu nerwowego

Bardzo rzadko: ból głowy, zawroty głowy, pobudzenie, dezorientacja, drżenie, ataksja, niepełna utrata zdolności mowy, halucynacje, objawy psychotyczne, drgawki, senność, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej reakcje neurologiczne są zazwyczaj odwracalne i występują głównie podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek oraz z innymi czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Układ sercowo-naczyniowy

Często: flebita.

Układ oddechowy i narządy klatki piersiowej

Bardzo rzadko: duszność.

Układ żołądkowo-jelitowy

Często: nudności, wymioty.

Bardzo rzadko: biegunka, ból brzucha.

Układ wątrobowo-pęcherzowy

Często: odwracalne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: odwracalne podwyższenie poziomu bilirubiny, żółtaczka, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanki podskórne

Często: świąd, pokrzywka, wysypka (w tym nadwrażliwość na światło).

Rzadko: przyspieszone, rozproszone wypadanie włosów. Ponieważ wypadanie włosów może być związane z dużą liczbą chorób i leków, nie stwierdzono jednoznacznego związku z akycyklowirem.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy.

Nerki i układ moczowy

Często: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Może to być związane z zaburzeniem gospodarki wodno-elektrolitowej. Aby uniknąć tego efektu, lek nie powinien być podawany w formie wewnątrznaczyniowej bolusowej, lecz wyłącznie w formie powolnej infuzji trwającej co najmniej 1 godzinę.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji nerek, ostra niewydolność nerek, ból nerek.

Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie u tych pacjentów. Zaburzenia funkcji nerek zazwyczaj szybko ustępują po terapii rehydratacyjnej i/lub zmniejszeniu dawki lub całkowitym odstawieniu leku. Jednakże rozwój ostrej niewydolności nerek może występować w wyjątkowych przypadkach.

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek i krystalurią.

Zaburzenia ogólne

Bardzo rzadko: osłabienie, gorączka, miejscowe reakcje zapalne.

Ciężkie miejscowe reakcje zapalne, które czasem prowadzą do uszkodzenia skóry, mogą występować po wewnątrznaczyniowym podaniu Zovirax, gdy przypadkowo przedostanie się on do tkanek okołonaczyniowych.

Niezgodność. Brak danych.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie mrozić przygotowanego roztworu.

Opakowanie. Liofilizat w fiolkach szklanych. Po 5 fiol w opakowaniu konturowym z tektury, w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. GlaxoSmithKline Manufacturing S.p.A. (Włochy)

GlaxoSmithKline Manufacturing S.p.A. (Italy)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

GlaxoSmithKline Manufacturing S.p.A.,

Strada Provinciale Asolana 90, (loc. San Polo) – 43056 Torrile (Parma), Italy.

GlaxoSmithKline Manufacturing S.p.A.,

Strada Provinciale Asolana 90, (San Polo) – 43056 Torrile (Parma), Włochy.