Zopiklon-ZN

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZOPIKLON-ZN (ZOPICLONE-ZN)

Skład:

substancja czynna: zopiclone;

1 tabletka zawiera zopiklonu 7,5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; skrobia kukurydziana; wapnia fosforan bezwodny; sodu skrobioglikolan (typ A); magnezu stearyna; hydroksypropyloceluloza; dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o okrągłym kształcie cylindrycznym, z powierzchnią wypukłą i rowkiem dzielącym z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki nasenne i uspokajające. Kod ATC N05C F01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zopiklon należy do grupy cyklopirolonów i jest pokrewny z klasą farmaceutyczną benzodiazepin. Działania farmakodynamiczne zopiklonu jakościowo przypominają działanie innych związków tej klasy: środek miorelaksacyjny, anksjolityczny, uspokajający i nasenny, lek przeciwdrgawkowy, amnestyczny (powodujący zaburzenia pamięci).

Te efekty wynikają z jego działania jako specyficznego agonisty receptorów należących do makromolekularnego kompleksu receptora GABA-omega w ośrodkowym układzie nerwowym (nazywanych BZ1 i BZ2, które modulują otwieranie kanałów dla jonów chlorkowych).

U ludzi stwierdzono, że zopiklon wydłuża czas trwania snu, poprawia jego jakość oraz zmniejsza częstotliwość nocnych i wczesnych przebudzeń.

Ten wpływ wynika z charakterystycznych cech elektroencefalograficznych, które różnią się od tych, które są typowe dla działania benzodiazepin. Badania polisomnograficzne wykazują, że zopiklon skraca czas trwania fazy I i wydłuża fazę II snu, utrzymuje lub wydłuża fazy głębokiego snu (III i IV) oraz utrzymuje fazę snu paradoksalnego, czyli fazę szybkich ruchów oczu (SRO).

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Zopiklon jest szybko wchłaniany: maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 1,5–2 godzinie i wynoszą odpowiednio 30, 60 i 115 ng/ml po podaniu dawek 3,75 mg, 7,5 mg i 15 mg. Biodostępność wynosi około 80%.

Na wchłanianie nie wpływa pora dnia, wielokrotne przyjmowanie leku ani płeć pacjenta.

Rozkład. Zopiklon bardzo szybko rozkłada się z krwiobiegu. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie (około 45%); wiązanie jest nienasycające. Ryzyko interakcji lekowych wynikających z wypierania z miejsc wiązania z białkami jest bardzo niskie.

Spadek stężenia we krwi w przedziale dawek od 3,75 mg do 15 mg nie zależy od dawki. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin.

Benzodiazepiny i pokrewne im związki przenikają barierę krew–mózg, łożysko i wydzielają się w mleku matki. W czasie karmienia piersią profile farmakokinetyczne zopiklonu w mleku i osoczu matki są podobne. Szacunkowy procent dawki przyjmowanej przez niemowlę nie przekracza 0,2% dawki otrzymywanej przez matkę w ciągu 24 godzin.

Metabolizm. W wątrobie zachodzi intensywny metabolizm zopiklonu. Dwa główne metabolity to N-tlenek (farmakologicznie aktywny u zwierząt) i N-demetylowana pochodna (farmakologicznie nieaktywna u zwierząt). Widoczne okresy półtrwania, określone w badaniach wydalania z moczem, wynoszą odpowiednio około 4,5 i 7,5 godziny. Jest to zgodne z faktem, że po wielokrotnym podawaniu dawek (15 mg) przez 14 dni nie obserwuje się istotnej ich akumulacji. W badaniach nie stwierdzono zwiększenia aktywności enzymatycznej u zwierząt, nawet po podawaniu wysokich dawek.

Wydalanie. Niskie wartości klirensu nerkowego niezmienionego zopiklonu (średnio 8,4 ml/min) w porównaniu z klirensem osocza (232 ml/min) wskazują, że zopiklon wydzielany jest z organizmu głównie w postaci metabolitów. około 80% substancji wydala się z moczem w postaci wolnych metabolitów (N-tlenek i pochodna N-demetylowana), a około 16% – z kałem.

Pacjenci z grupy szczególnego ryzyka.

Pacjenci starsi: pomimo że metabolizm wątrobowy jest nieco obniżony, a średni okres półtrwania wynosi 7 godzin, w licznych badaniach nie zaobserwowano akumulacji zopiklonu w osoczu po wielokrotnym podawaniu.

Pacjenci z niewydolnością nerek: przy długotrwałym stosowaniu leku nie odnotowano akumulacji zopiklonu i jego metabolitów. Zopiklon przenika przez błony dializacyjne. W leczeniu przedawkowania hemodializa nie jest skuteczna, ponieważ zopiklon ma duży objętość rozkładu.

Pacjenci z marskością wątroby: klirens osocza zopiklonu jest istotnie obniżony z powodu opóźnionego demetylowania, dlatego u tych pacjentów konieczna jest korekta dawkowania.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Ciężkie zaburzenia snu u dorosłych: bezsenność sytuacyjna i tymczasowa.

Przeciwwskazania.

Leku nigdy nie należy stosować pacjentom z:

• podwyższoną wrażliwością na zolpiklon lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• niewydolnością oddechową;
• zespołem bezdechu podczas snu;
• ciężką, ostrą lub przewlekłą niewydolnością wątroby (z powodu ryzyka wystąpienia encefalopatii);
• miastenią;
• alergią na produkty pszeniczne (z wyjątkiem nietolerancji pszenicy w celiakii).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki uspokajające. Należy wziąć pod uwagę, że wiele leków lub substancji może powodować addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz zmniejszać zdolność koncentracji uwagi u pacjenta. Zaburzenia koncentracji uwagi mogą stwarzać niebezpieczeństwo podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami mechanicznymi. Do takich substancji należą pochodne morfiny (lek środki przeciwbólowe, leki przeciwkaszelne i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień od narkotyków), neuroleptyki, barbiturany, benzodiazepiny, niebenzodiazepinowe leki przeciwlękowe (takie jak meprobamatan), leki nasenne, uspokajające leki przeciwdepresyjne (amitryptylina, doksepin, mianseryna, mirtazapina, trimipramina), uspokajające leki H1-antyhistaminowe, leki obniżające ciśnienie krwi o działaniu centralnym, baklofen i talidomid.

Leki nasenne. Obecnie jako leki nasenne stosuje się benzodiazepiny i ich pochodne (zolpidem, zopiklon) lub leki H1-antyhistaminowe. Oprócz nasilenia działania uspokajającego w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi depresantami OUN lub przy spożyciu alkoholu, należy uwzględnić możliwość potencjalnego nasilenia działania depresyjnego na funkcję oddechową przez benzodiazepiny, gdy są one stosowane razem z substancjami morfinopodobnymi, innymi benzodiazepinami lub fenobarbitaliem, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Niepożądane kombinacje.

Alkohol (jako napój lub substancja pomocnicza) nasila działanie uspokajające benzodiazepin i pokrewnych im substancji. W wyniku zmniejszenia koncentracji uwagi prowadzenie pojazdów i praca z urządzeniami mechanicznymi mogą być niebezpieczne.

Pacjenci powinni unikać spożywania napojów alkoholowych lub przyjmowania leków zawierających alkohol.

Natrium (oksobutyran sodu). Nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego. Zaburzenia zdolności koncentracji uwagi mogą stwarzać niebezpieczeństwo podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami mechanicznymi.

Kombinacje wymagające zachowania środków ostrożności.

Ryfampicyna. Obniżenie stężenia i zmniejszenie skuteczności zopiklonu w wyniku nasilenia jego metabolizmu w wątrobie, dlatego jednoczesne stosowanie zopiklonu i ryfampicyny wymaga starannego monitorowania klinicznego. W razie potrzeby może być przepisany inny lek nasenny.

Barbiturany. Zwiększony ryzyko depresji funkcji oddechowej, które może być śmiertelne w przypadku przedawkowania.

Pochodne morfiny. Zwiększony ryzyko depresji funkcji oddechowej, które może być śmiertelne w przypadku przedawkowania.

Inne leki nasenne. Nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego.

Inne środki uspokajające. Nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego.

Kombinacje, które należy wziąć pod uwagę.

Inne środki depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy: pochodne morfiny (środki przeciwbólowe, leki przeciwkaszelne i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień od narkotyków, z wyjątkiem buprenorfiny), neuroleptyki, barbiturany, leki przeciwlękowe, inne leki nasenne, uspokajające leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpadaczkowe, środki znieczulające, uspokajające leki H1-antyhistaminowe, leki obniżające ciśnienie krwi o działaniu centralnym, baklofen, talidomid, pizotyfen. Nasilenie depresji aktywności OUN. W wyniku zmniejszenia koncentracji uwagi prowadzenie pojazdów i praca z urządzeniami mechanicznymi mogą być niebezpieczne. Ponadto, przy jednoczesnym stosowaniu zopiklonu z pochodnymi morfiny (środki przeciwbólowe, leki przeciwkaszelne i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień od narkotyków) oraz barbituranami zwiększa się ryzyko depresji oddechu, które w przypadku przedawkowania może być śmiertelne.

Środki przeciwbólowe narkotyczne nasilają euforię, co może prowadzić do zwiększenia uzależnienia psychicznego.

Zopiklon-ZN metabolizowany jest przy udziale izoenzymu cytochromu P450 CYP3A4, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 poziomy zopiklonu w osoczu mogą wzrosnąć, a przy jednoczesnym stosowaniu z induktorami CYP3A4 poziomy zopiklonu w osoczu mogą się obniżyć.

Buprenorfina. Przy stosowaniu buprenofiny jako leczenia zastępczego uzależnień od narkotyków zwiększa się ryzyko depresji oddechu, które potencjalnie może zakończyć się śmiercią. Należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści stosowania tej kombinacji. Pacjentów należy uprzedzić o konieczności ścisłego przestrzegania dawek przepisanych przez lekarza.

Klozapina. Zwiększony ryzyko wystąpienia kolapsu z zatrzymaniem oddechu i/lub zatrzymaniem serca.

Klaritromycyna, erytromycyna, telitromycyna. Niewielkie nasilenie działania uspokajającego zopiklonu.

Ketokonazol, itrakonazol, worykonazol. Niewielkie nasilenie działania uspokajającego zopiklonu.

Nelfinawir, inhibitor proteazy wzmocniony rytonawirem. Niewielkie nasilenie działania uspokajającego zopiklonu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ostrzeżenie. Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy u Saamów lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten lek może być przepisywany pacjentom z celiakią. Skrobia pszenna może zawierać gluten, ale tylko w śladowych ilościach, dlatego uważa się ją za bezpieczną dla tych pacjentów.

Uzależnienie od leku. Przy stosowaniu benzodiazepin lub substancji pokrewnych przez kilka tygodni ich działanie uspokajające i nasenne może stopniowo słabnąć, mimo że dawka pozostaje niezmieniona.

U pacjentów, u których leczenie lekiem Zopiklon-ZN nie przekraczało 4 tygodni, nie zaobserwowano wyraźnego uzależnienia od leku.

Uzależnienie. Leczenie benzodiazepinami i substancjami pokrewnymi, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego.

Rozwojowi uzależnienia sprzyjają następujące czynniki: długość trwania leczenia, dawka, wcześniejsze uzależnienie od leków lub innych substancji, w tym alkoholu, lęk.

Uzależnienie może rozwijać się przy stosowaniu dawek terapeutycznych i/lub u pacjentów bez specyficznych czynników ryzyka.

W wyjątkowych przypadkach uzależnienie od zopiklonu obserwowano przy stosowaniu dawek terapeutycznych.

Po zakończeniu leczenia uzależnienie może prowadzić do wystąpienia objawów odstawienia.

Niektóre z tych objawów występują często: bezsenność, ból głowy, nadmierne pobudzenie lękowe, miastenia, napięcie mięśni i drażliwość.

Inne objawy występują rzadziej: pobudzenie lub nawet dezorientacja, parestezje kończyn, podwyższona wrażliwość na światło, hałas i kontakt fizyczny, depersonalizacja, derealizacja, halucynacje i drgawki.

Objawy odstawienia obejmują również drżenie, uczucie przyspieszonego serca, tachykardię, deliryj, nocne koszmary, pobudzenie, hiperakuzję, drętwienie i mrowienie kończyn.

Objawy odstawienia mogą rozwijać się kilka dni po zakończeniu leczenia. Przy stosowaniu benzodiazepin o krótkim działaniu, szczególnie w wysokich dawkach, objawy odstawienia mogą wystąpić nawet pomiędzy dwoma dawkami.

Ryzyko uzależnienia może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu kilku benzodiazepin w leczeniu zaburzeń lękowych lub zaburzeń snu.

Znane są pojedyncze przypadki nadużywania leku.

Bezsenność odbiciowa. Ten przejściowy efekt odbicia może objawiać się nasileniem bezsenności, która była pierwotnym powodem przepisania leczenia benzodiazepinami lub substancjami pokrewnymi.

Zaburzenia psychomotoryczne. Jak wszystkie inne substancje uspokajające/nasenne, zopiklon wywiera działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Kilka godzin po zażyciu leku mogą wystąpić zaburzenia psychomotoryczne.

Ryzyko zaburzeń psychomotorycznych, w tym zaburzeń zdolności do prowadzenia pojazdów, wzrasta w następujących sytuacjach:

• stosowanie tego leku mniej niż 12 godzin przed wykonywaniem czynności wymagających skupienia uwagi (patrz sekcja „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn”);
• stosowanie dawki wyższej niż zalecana;
• jednoczesne stosowanie z innymi środkami depresyjnymi układu nerwowego, alkoholem, substancjami zabronionymi lub innymi lekami, które zwiększają stężenie zopiklonu we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom należy zalecić unikanie niebezpiecznych czynności wymagających pełnego skupienia uwagi lub koordynacji ruchowej, takich jak praca z maszynami lub prowadzenie pojazdów, po zażyciu zopiklonu, szczególnie w ciągu 12 godzin po zażyciu tego leku.

Zaburzenia pamięci i funkcji psychomotorycznych. W ciągu kilku godzin po zażyciu tabletki mogą wystąpić amnezja anterogradna i zaburzenia funkcji psychomotorycznych. Aby zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia, pacjent powinien przyjmować tabletkę bezpośrednio przed snem, czyli już w łóżku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) i upewnić się, że warunki są optymalne do kilku godzin nieprzerwanego snu (7–8 godzin).

Zaburzenia zachowania. U niektórych pacjentów benzodiazepiny i substancje pokrewne mogą powodować zespół zaburzeń świadomości (w różnym stopniu) z zaburzeniami pamięci i zachowania.

Mogą rozwijać się następujące objawy:

• nasilenie bezsenności, nocne koszmary, pobudzenie, nerwowość;
• majaczenie, halucynacje, stan oniroidny, dezorientacja, objawy podobne do psychotycznych;
• osłabienie psychiczne, nadpobudliwość;
• euforia, drażliwość;
• amnezja anterogradna;
• sugestyjność (podatność na sugestię).

Objawy te mogą towarzyszyć zaburzeniom potencjalnie szkodliwym dla pacjenta lub innych osób:

• nietypowe zachowanie;
• autoagresja lub agresja wobec innych osób, szczególnie gdy członkowie rodziny lub przyjaciele próbują powstrzymać chorego przed robieniem tego, czego pragnie;
• automatyczne zachowanie z późniejszą amnezją.

Wystąpienie tych objawów wymaga przerwania leczenia.

Zaburzenia psychiczne zachowania częściej występują u pacjentów z agresywnym zachowaniem i nietypowymi reakcjami na leki uspokajające, benzodiazepiny, spożywanie alkoholu i obejmują również depersonalizację, niepokój, złość.

Lek wpływa na funkcje poznawcze, a mianowicie na funkcje umysłowe i koncentrację uwagi. Ryzyko wystąpienia tych powikłań jest bardziej wyrażone u pacjentów z zaburzeniami mózgowymi.

Niektórzy pacjenci mogą odczuwać niepokój i lęk w ciągu dnia.

Somnambulizm i związane z nim zachowania. U pacjentów leczonych zopiklonem obserwowano epizody złożonego zachowania (gdy pacjent przyjął lek nasenny-uspokajający i nie obudził się całkowicie), takie jak: prowadzenie pojazdu we śnie, przygotowywanie i jedzenie posiłków, rozmowy telefoniczne – działania, których nie pamiętają. Choć zaburzenia zachowania związane z somnambulizmem mogą występować przy monoterapii zopiklonem w dawkach terapeutycznych, jednoczesne spożywanie alkoholu i przyjmowanie innych środków depresyjnych układu nerwowego zwiększa ryzyko wystąpienia takiego zachowania, tak samo jak stosowanie zopiklonu w dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę.

Pacjentom, u których wystąpiły zaburzenia związane z somnambulizmem, zaleca się przerwanie przyjmowania zopiklonu, ponieważ może to być niebezpieczne dla samych pacjentów i ich otoczenia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz sekcja „Działania niepożądane”).

Ryzyko kumulacji leku. Benzodiazepiny i substancje pokrewne (tak jak każdy inny lek) pozostają w organizmie przez czas odpowiadający około 5 okresom półtrwania (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

U pacjentów w podeszłym wieku i u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania może być znacznie dłuższy.

Po wielokrotnym stosowaniu dawek zopiklon lub jego metabolity osiągają stan stacjonarny znacznie później i na wyższym poziomie.

Skuteczność i bezpieczeństwo leku można ocenić tylko po osiągnięciu stanu stacjonarnego.

Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas badań klinicznych u pacjentów z niewydolnością nerek nie zaobserwowano kumulacji zopiklonu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność przy leczeniu benzodiazepinami lub substancjami pokrewnymi pacjentów w podeszłym wieku ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń zachowania i ryzyko rozwoju działania uspokajającego i/lub miorelaksacyjnego, które może prowadzić do upadków, często mających poważne konsekwencje dla tej grupy chorych.

Środki ostrożności przy stosowaniu. Zaleca się szczególną ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem alkoholizmu lub innych form uzależnień od leków lub innych substancji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przed przepisaniem środka nasennego we wszystkich przypadkach bezsenności wymaga się kompleksowej oceny i wyeliminowania przyczyn jej wystąpienia.

Bezsenność może być objawem zaburzenia fizycznego lub psychicznego. Jeśli po krótkim okresie leczenia bezsenność utrzymuje się lub nasila, należy ponownie ocenić diagnozę kliniczną.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia pacjenta powinien być wyraźnie określony wskazaniami, w zależności od rodzaju bezsenności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Depresja – ciężki epizod depresyjny. Ponieważ bezsenność może być objawem depresji, depresję należy leczyć. Jeśli bezsenność utrzymuje się, należy ponownie ocenić diagnozę kliniczną.

U pacjentów z ciężkim epizodem depresyjnym benzodiazepiny i substancje pokrewne nie powinny być stosowane jako monoterapia, ponieważ nie leczą depresji, która będzie się dalej rozwijać, towarzysząc niezmienionemu lub zwiększającemu się ryzyku samobójstwa.

Ponieważ u tych pacjentów może istnieć ryzyko samobójstwa, w celu zminimalizowania ryzyka celowego przedawkowania w ich posiadaniu powinna znajdować się najmniejsza możliwa liczba tabletek zopiklonu.

Stopniowe zmniejszanie dawki. Pacjentom należy wyraźnie wyjaśnić, jak stopniowo przerwać leczenie.

Oprócz konieczności stopniowego zmniejszania dawki, pacjentów należy również uprzedzić o ryzyku wystąpienia bezsenności odbiciowej, aby zminimalizować rozwój wszelkiej bezsenności, która może wystąpić z powodu objawów spowodowanych przerwaniem leczenia, nawet stopniowego.

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwym dyskomforcie podczas okresu stopniowego przerywania leczenia.

Niewydolność oddechowa. Przepisując benzodiazepiny i substancje pokrewne pacjentom z niewydolnością oddechową, należy pamiętać o ich działaniu depresyjnym na ośrodek oddechowy (szczególnie że lęk i niepokój mogą być objawami ostrzegawczymi dekompensacji oddechowej, która wymaga przekazania chorego do oddziału intensywnej terapii) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci w podeszłym wieku z niewydolnością nerek. Choć po długotrwałym stosowaniu nie stwierdzono kumulacji zopiklonu, tej grupie pacjentów zaleca się przepisywanie połowy zwykłej zalecanej dawki jako środek ostrożności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu pacjentom z depresjami.

Nie zaleca się przepisywania leku pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby i encefalopatią.

Nie zaleca się przepisywania leku na wczesnym etapie leczenia psychóz.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach wykazały brak działania teratogennego zopiklonu. Dane kliniczne dotyczące wpływu tego leku na organizm matki i płodu w czasie ciąży są obecnie niewystarczające. Według analogii z produktami pokrewnymi (benzodiazepiny):

• może występować zmniejszenie aktywności ruchowej i zmiana częstości skurczów serca u płodu przy stosowaniu wysokich dawek zopiklonu w II i/lub III trymestrze ciąży;
• przy stosowaniu benzodiazepin na końcu ciąży, nawet w niskich dawkach, u noworodków obserwowano objawy wchłaniania leku, takie jak hipotonia osiowa i zaburzenia ssania, a w konsekwencji – niedostateczny przyrost masy ciała. Te objawy są odwracalne, ale mogą utrzymywać się od 1 do 3 tygodni, w zależności od okresu półtrwania przepisanej benzodiazepiny. Przy stosowaniu wysokich dawek u noworodków może występować odwracalne zahamowanie oddychania lub apnea oraz hipotermia. Ponadto u noworodków może rozwijać się zespół odstawienia, nawet w przypadku braku objawów wchłaniania leku. Charakteryzuje się on, w szczególności, nadmiernym pobudzeniem, pobudzeniem psychomotorycznym i drżeniem u noworodków, obserwowanymi po pewnym czasie po porodzie. Czas ich wystąpienia zależy od okresu półtrwania leku i może wydłużać czas półtrwania.

Ze względu na te dane stosowanie zopiklonu w czasie ciąży, niezależnie od trymestru, nie jest zalecane.

Jeśli istnieje konieczność rozpoczęcia leczenia zopiklonem w czasie ciąży, należy unikać przepisywania wysokich dawek i pamiętać o powyższych efektach, obserwując noworodka.

Okres karmienia piersią. W czasie karmienia piersią stosowanie zopiklonu nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Zopiklon może wywierać wyraźny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.

Pacjentów, którzy prowadzą pojazdy i pracują z innymi maszynami, należy uprzedzić, że jak przy stosowaniu innych leków nasennych, istnieje ryzyko wystąpienia senności, spowolnienia czasu reakcji, zawrotów głowy, osłabienia, nieostrości wzroku lub podwójnego widzenia oraz zmniejszenia koncentracji uwagi, wraz z zaburzeniami zdolności prowadzenia pojazdów, szczególnie w pierwszych 12 godzinach po zażyciu zopiklonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W celu zminimalizowania tego ryzyka zaleca się zachowanie odstępu czasowego między zażyciem zopiklonu a prowadzeniem pojazdów, pracą z innymi maszynami lub pracą na wysokości co najmniej 12 godzin.

Zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i takie zmiany zachowania, jak zasypianie za kierownicą, mogą występować przy monoterapii zopiklonem w dawkach terapeutycznych.

Ponadto te efekty są wzmacniane przez jednoczesne spożywanie alkoholu lub stosowanie innych depresantów układu nerwowego (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentów należy ostrzec o konieczności nie spożywania alkoholu ani innych substancji psychoaktywnych podczas leczenia zopiklonem.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Dawkowanie. Leczenie należy zawsze rozpoczynać od najniższej skutecznej dawki, nie wolno przekraczać dawki maksymalnej. Lek należy przyjmować w pozycji leżącej bezpośrednio przed snem i nie wolno powtarzać jego przyjmowania w nocy!

Dawkę 3,75 mg przewidziano specjalnie dla osób starszych powyżej 65. roku życia oraz dla pacjentów należących do grupy szczególnego ryzyka.

Zwykłe dawki:

• Dorośli do 65. roku życia: 7,5 mg na dobę.
• Pacjenci powyżej 65. roku życia: 3,75 mg na dobę; dawkę 7,5 mg można stosować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach.
• Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby lub z przewlekłą niewydolnością płucną: zalecana dawka to 3,75 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).
• Pacjenci z niewydolnością nerek: leczenie należy rozpoczynać od dawki 3,75 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

We wszystkich przypadkach dobową dawkę leku Zopiklon-ZN nie należy przekraczać 7,5 mg.

Czas trwania leczenia. Leczenie powinno być jak najkrótsze. Czas trwania cyklu leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni, w tym okres stopniowego odstawiania leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Pacjentom należy zalecać przyjmowanie leku przez:

• w przypadku bezsenności sytuacyjnej – 2–5 dni (np. podczas podróży);
• w przypadku bezsenności czasowej – 2–3 tygodnie (np. spowodowanej poważnym wydarzeniem).

Czasem może wystąpić konieczność wydłużenia zalecanego okresu leczenia. W takiej sytuacji należy ponownie dokładnie ocenić stan pacjenta.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania zolpidenu u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie zostały ustalone. Z tego powodu zolpidenu nie zaleca się stosować tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może zagrażać życiu, szczególnie w przypadku jednoczesnego przedawkowania kilku depresyjnych środków na ośrodkowy układ nerwowy (w tym alkoholu).

Objawy. Przy zażyciu dużej ilości zolpidenu przedawkowanie objawia się głównie depresją ośrodkowego układu nerwowego, prowadzącą od stanu senności do śpiączki, w zależności od przyjętej dawki. Łagodne przedawkowanie objawia się objawami dezorientacji lub osłabienia.

W bardziej poważnych przypadkach obserwowano ataksję, hipotonię mięśniową, hipotensję tętniczą, methemoglobinemię, depresję oddychania, czasem – skutki śmiertelne. Innymi czynnikami ryzyka, które mogą nasilać objawy przedawkowania, są współistniejące choroby.

Leczenie. Jeżeli przedawkowanie miało miejsce mniej niż godzinę wcześniej, można sprowokować wymioty u chorego; w innych przypadkach należy przeprowadzić przemywanie żołądka. Następnie może być pomocne zastosowanie węgla aktywnego w celu zmniejszenia absorpcji leku.

Zaleca się staranne monitorowanie czynności serca i układu oddechowego w specjalistycznym oddziale.

W leczeniu przedawkowania hemodializa nie jest skuteczna, ponieważ zolpiden charakteryzuje się dużym objętością rozkładu.

W diagnostyce i/lub leczeniu przypadkowego lub celowego przedawkowania benzodiazepin może być pomocne podanie flumazenilu.

Flumazenil wykazuje działanie przeciwne do działania benzodiazepin, dlatego może wywołać wystąpienie zaburzeń neurologicznych (pobudzenie, niepokój, drgawki i niestabilność emocjonalna), szczególnie u chorych na padaczkę.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z poniższym systemem: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Niepożądane efekty zależą od dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Zaburzenia ze strony psychiki.

Nieczęsto: pobudzenie, noce pełne koszmarów.

Rzadko: zaburzenia świadomości, zmiany libidum, drażliwość, agresywność, objawy agresji, halucynacje.

Częstość nieznana: zaburzenia zachowania, urojenia, napady wściekłości, niepokój, somnambulizm (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), uzależnienie fizyczne i psychiczne od leku, nawet w dawkach terapeutycznych, z zespołem odstawienia lub objawami „odbicia” po zaprzestaniu przyjmowania leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), dezorientacja, bezsenność, napięcie.

Podczas leczenia benzodiazepinami i ich pochodnymi mogą pojawiać się objawy przypominające psychozę, niestosowne zachowanie oraz inne zaburzenia zachowania.

W rzadkich przypadkach mogą być one ciężkie.

Pacjenci w podeszłym wieku i dzieci są bardziej narażeni na wystąpienie tych objawów.

Depresja. Podczas leczenia benzodiazepinami i ich pochodnymi utajona depresja może przejść w formę manifestacyjną.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: spowolnienie reakcji lub nawet senność (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), dysgezja.

Nieczęsto: uczucie osłabienia, ból głowy.

Rzadko: amnezja anterogradna, która może wystąpić przy stosowaniu dawek terapeutycznych (ryzyko wzrasta proporcjonalnie do dawki).

Częstość nieznana: ataksja, parestezje, zaburzenia poznawcze, takie jak zaburzenia pamięci, uwagi i mowy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej.

Rzadko: duszność.

Częstość nieznana: osłabienie funkcji oddechowej.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: wysypka skórna, świąd, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Częstość nieznana: hipotonia mięśniowa.

Ogólne zaburzenia.

Nieczęsto: osłabienie.

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Częstość nieznana: podwójne widzenie (diplopia).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: suchość w ustach.

Nieczęsto: nudności.

Częstość nieznana: dyspepsja, wymioty.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Bardzo rzadko: podwyższenie stężenia transaminaz i/lub fosfatazy alkalicznej we krwi, co w wyjątkowych przypadkach może prowadzić do objawów klinicznych zaburzeń funkcji wątroby.

Urazy, zatrucia i powikłania pochodzenia proceduralnego.

Rzadko: upadki (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Nr 10 (10x1), Nr 20 (10x2), Nr 30 (10x3) w blisterze w pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispol, ulica Szewczenki 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)