Zopiclon

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku ZOPICLON (ZOPICLONE)

SkÅ ad:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera zopiklonu (w przeliczeniu na zawartoÅ cÄ 100 % zopiklonu) â 7,5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; skrobia ziemniaczana; powidon; dwutlenek krzemu bezwodny koloidalny; talk; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Gųwne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: caÅ‚e, prawidÅ‚owe, okrÄ gÅ‚e walcowate, o pÅ‚askich górnej i dolnej powierzchni, z zaokrÄ gÅ‚onymi krawÄ™dziami, z ryÅ›kÄ do dzielenia, biaÅ‚e lub biaÅ‚e z kremowym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki Å›ciÄ gajÄ ce i uspokajajÄ ce. Kod ATC N05CF01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zopiclon należy do grupy cyklopirolopiroli i jest pokrewny do farmaceutycznej klasy benzodiazepin. Działania farmakodynamiczne zopiklonu są jakościowo podobne do działań innych związków tej klasy: środek miorelaksacyjny, anksjolityczny, uspokajający i nasenny, przeciwdrgawkowy oraz amnestyczny (powodujący zaburzenia pamięci).

Te efekty wynikają z jego działania jako specyficzny agonista receptorów należących do makrocząsteczkowego kompleksu receptora GABA-omega w ośrodkowym układzie nerwowym (oznaczanych jako BZ1 i BZ2), które modulują otwieranie kanałów dla jonów chlorkowych.

U ludzi stwierdzono, że zopiclon wydłuża czas trwania snu, poprawia jego jakość oraz zmniejsza częstotliwość nocnych i wczesnych przebudzeń.

Ten wpływ wiąże się z charakterystycznymi cechami elektroencefalograficznymi, które różnią się od tych wywołanych przez benzodiazepiny. Badania polisomnograficzne wykazały, że zopiclon skraca czas trwania fazy I oraz wydłuża fazę II snu, utrzymuje lub wydłuża fazy snu głębokiego (III i IV) oraz utrzymuje fazę snu paradoksalnego lub fazę „szybkich ruchów oczu” (SRO).

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Zopiclon jest szybko wchłaniany: maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po 1,5–2 godzinach i wynoszą odpowiednio 30, 60 oraz 115 ng/ml po podaniu dawek 3,75 mg, 7,5 mg oraz 0,5 mg. Biodostępność wynosi około 80%.

Na wchłanianie nie wpływa pora przyjęcia, wielokrotne dawkowanie ani płeć pacjenta.

Rozkład. Zopiclon bardzo szybko rozkłada się z krwiobiegu. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie (około 45%); wiązanie jest nienasycające. Ryzyko interakcji lekowych związanego z wypieraniem z miejsc wiązania z białkami jest bardzo niskie.

Spadek stężenia w osoczu w przedziale dawek od 3,75 mg do 15 mg nie zależy od dawki. Okres półtrwania wynosi około 5 godzin.

Benzodiazepiny i związki pokrewne przenikają przez barierę krew–mózg, łożysko i wydzielają się z mlekiem matki. W czasie karmienia piersią profile farmakokinetyczne zopiklonu w mleku i osoczu matki są podobne. Szacunkowy procent dawki przyjmowanej przez niemowlę nie przekracza 0,2% dawki otrzymywanej przez matkę w ciągu 24 godzin.

Metabolizm. W wątrobie zachodzi intensywny metabolizm zopiklonu. Dwa główne metabolity to N-utlenek (farmakologicznie aktywny u zwierząt) oraz pochodna N-demetylowa (farmakologicznie nieaktywna u zwierząt). Widoczne okresy półtrwania, określone w badaniach wydalania z moczem, wynoszą odpowiednio około 4,5 i 7,5 godziny. Jest to zgodne z faktem, że po wielokrotnym podawaniu dawek (15 mg) przez 14 dni nie obserwuje się istotnej ich kumulacji. W badaniach nie odnotowano zwiększenia aktywności enzymatycznej u zwierząt, nawet po podawaniu wysokich dawek.

Wydalanie. Niskie wartości klirensu nerkowego niezmienionego zopiklonu (średnio 8,4 ml/min) w porównaniu do klirensu osocza (232 ml/min) wskazują, że zopiclon jest wydalany głównie w postaci metabolitów. Oколо 80% substancji wydala się z moczem w postaci wolnych metabolitów (N-utlenek i pochodna N-demetylowa), a około 16% – z kałem.

Grupy pacjentów o szczególnym ryzyku.

Pacjenci w podeszłym wieku: pomimo że metabolizm wątrobowy jest nieco obniżony, a średni okres półtrwania wynosi 7 godzin, w licznych badaniach nie stwierdzono kumulacji zopiklonu w osoczu po wielokrotnym podawaniu.

Pacjenci z niewydolnością nerek: przy długotrwałym stosowaniu leku nie obserwowano kumulacji zopiklonu ani jego metabolitów. Zopiclon przenika przez błony dializacyjne. W leczeniu przedawkowania hemodializa nie jest wskazana, ponieważ zopiclon charakteryzuje się dużą objętością rozkładu.

Pacjenci z marskością wątroby: klirens osocza zopiklonu jest istotnie obniżony z powodu opóźnionego demetylowania, dlatego u tych pacjentów konieczna jest korekta dawkowania.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do krótkoterminowego leczenia ciężkich zaburzeń snu u dorosłych: bezsenności sytuacyjnej i tymczasowej.

Przeciwwskazania.

Preparatu nigdy nie należy stosować pacjentom z:

• podwyższoną wrażliwością na zolpidem lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu;
• ciężką niewydolnością oddechową;
• zespołem bezdechu podczas snu;
• ciężką, ostrą lub przewlekłą niewydolnością wątroby (ze względu na ryzyko wystąpienia encefalopatii);
• miastenią;
• parasomnią, która wcześniej występowała po przyjęciu zolpidemu (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki sedytywne. Należy wziąć pod uwagę, że wiele leków lub substancji może powodować addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz zmniejszać koncentrację uwagi u pacjenta. Zaburzenia zdolności koncentracji mogą stanowić niebezpieczeństwo podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami mechanicznymi. Do takich substancji należą pochodne morfiny (środki przeciwbólowe, leki przeciwkaślowe i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień), neuroleptyki, barbiturany, benzodiazepiny, niebenzodiazepinowe środki przeciwlękowe (takie jak mebrobamat), leki nasenne, sedytywne antydepresanty (amitryptylina, doksepin, mianseryna, mirtezapina, trimipramina), sedytywne antyhistaminowe H1, leki obniżające ciśnienie krwi o działaniu centralnym, baklofen i talidomid.

Leki nasenne. Obecnie jako leki nasenne stosuje się benzodiazepiny i ich pochodne (zolpidem, zopiklon) lub antyhistaminowe H1. Oprócz nasilenia działania sedytywnego, przy jednoczesnym stosowaniu z innymi depresantami OUN lub przy spożyciu alkoholu należy uwzględnić możliwość wzmożenia działania depresyjnego na funkcję oddechową przez benzodiazepiny, gdy są one stosowane razem z substancjami morfinopodobnymi, innymi benzodiazepinami lub fenylobutyrazolem, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Opioidy. Jednoczesne stosowanie benzodiazepin i innych sedytywno-nasennych leków, w tym zopiklonu i opioidów, zwiększa ryzyko działania sedytywnego, depresji oddechowej, śpiączki i śmierci z powodu dodatkowego wpływu depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Dawkowanie i długość leczenia benzodiazepinami i opioidami przy jednoczesnym stosowaniu należy ograniczyć (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Niepożądane kombinacje.

Alkohol (jako napój lub substancja pomocnicza leków) nasila działanie sedytywne benzodiazepin i ich pochodnych. Z powodu zmniejszenia koncentracji uwagi prowadzenie pojazdów i praca z innymi urządzeniami mechanicznymi może być niebezpieczna.

Pacjentom należy unikać spożywania napojów alkoholowych lub przyjmowania leków zawierających alkohol.

Natrium (oksibutyrat sodu) nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego. Zaburzenia zdolności koncentracji uwagi mogą stanowić niebezpieczeństwo podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami mechanicznymi.

Kombinacje wymagające zachowania środków ostrożności.

Ryfampicyna. Obniżenie stężenia w osoczu krwi i zmniejszenie skuteczności zopiklonu z powodu nasilenia jego metabolizmu w wątrobie, dlatego jednoczesne stosowanie zopiklonu i ryfampicyny wymaga starannego monitorowania klinicznego. W razie potrzeby może zostać zastosowany inny lek nasenny.

Barbiturany. Zwiększone ryzyko depresji funkcji oddechowej, które może być śmiertelne w przypadku przedawkowania.

Inne leki nasenne. Nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego.

Inne środki sedytywne. Nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego.

Kombinacje, wobec których należy zachować ostrożność.

Inne środki depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy: pochodne morfiny (środki przeciwbólowe, leki przeciwkaślowe i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień, z wyjątkiem buprenorfiny), neuroleptyki, barbiturany, środki przeciwlękowe, inne leki nasenne, sedytywne antydepresanty, leki przeciwpadaczkowe, środki znieczulające, sedytywne antyhistaminowe H1, leki obniżające ciśnienie krwi o działaniu centralnym, baklofen, talidomid, pizotyfen. Nasilenie depresji aktywności OUN. Z powodu zmniejszenia koncentracji uwagi prowadzenie pojazdów i praca z urządzeniami mechanicznymi może być niebezpieczne. Ponadto przy jednoczesnym stosowaniu zopiklonu z pochodnymi morfiny (środki przeciwbólowe, leki przeciwkaślowe i leki stosowane w leczeniu zastępczym uzależnień) oraz barbituranami zwiększa się ryzyko depresji oddechowej, która w przypadku przedawkowania może być śmiertelna.

Środki przeciwbólowe narkotyczne nasilają efekt euforyczny, co może prowadzić do zwiększenia uzależnienia psychicznego.

Zopiklon jest metabolizowany za pomocą cytochromu P450 (izoenzym CYP 3A4), dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorem CYP3A4 stężenia zopiklonu we krwi mogą wzrosnąć, a przy jednoczesnym stosowaniu z induktorem CYP3A4 stężenia zopiklonu we krwi mogą się obniżyć.

Buprenorfina. Przy stosowaniu buprenofiny jako leczenia zastępczego uzależnień narkotykowych zwiększa się ryzyko depresji oddechowej, która potencjalnie może zakończyć się śmiercią. Należy dokładnie rozważyć stosunek ryzyka do korzyści przy stosowaniu tej kombinacji. Pacjentów należy uprzedzić o konieczności ścisłego przestrzegania dawek przepisanych przez lekarza.

Klozapina. Zwiększony ryzyko wystąpienia kolapsu z zatrzymaniem oddechu i/lub zatrzymaniem akcji serca.

Klaritromycyna, erytromycyna, telitromycyna. Niewielkie nasilenie działania sedytywnego zopiklonu.

Ketonokonazol, itrakonazol, worykonazol. Niewielkie nasilenie działania sedytywnego zopiklonu.

Nelfinawir, inhibitor proteazy wzmocniony rytonawirem. Niewielkie nasilenie działania sedytywnego zopiklonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Ostrzeżenie. Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi chorobami takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy u Saamów lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Oswajanie się z lekiem. Przy stosowaniu benzodiazepin lub substancji im pokrewnych przez kilka tygodni ich działanie uspokajające i nasenne może stopniowo słabnąć, mimo że dawka pozostaje niezmieniona.

U pacjentów, u których leczenie Zopiclonem nie przekraczało 4 tygodni, nie zaobserwowano wyraźnego oswojenia się z lekiem.

Uzależnienie. Stosowanie zopiklonu może prowadzić do nadużywania leku i/lub rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego.

Ryzyko rozwoju uzależnienia wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i wydłużaniem czasu leczenia. Ryzyko nadużywania i uzależnienia jest większe u pacjentów z wywiadem zaburzeń psychicznych i/lub nadużywania alkoholu, substancji zabronionych lub narkotyków. Zopiklon należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z aktualnym lub w wywiadzie nadużywaniem alkoholu, substancji zabronionych lub narkotyków, albo uzależnieniem od nich.

Uzależnienie może rozwijać się przy stosowaniu dawek terapeutycznych i/lub u pacjentów bez specyficznych czynników ryzyka.

W pojedynczych przypadkach zaobserwowano uzależnienie od zopiklonu przy stosowaniu dawek terapeutycznych.

Po zakończeniu leczenia uzależnienie może prowadzić do wystąpienia objawów odstawienia.

Niektóre z tych objawów występują często: bezsenność, ból głowy, nadmierna lękliwość, mięsobóle, napięcie mięśni i drażliwość.

Inne objawy, które występują rzadziej: pobudzenie lub nawet dezorientacja, parestezje kończyn, zwiększona wrażliwość na światło, dźwięk i kontakt fizyczny, depersonalizacja, derealizacja, halucynacje i drgawki.

Objawy odstawienia obejmują również drżenie, uczucie przyspieszonego bicia serca, tachykardię, deliryj, koszmary nocne, pobudzenie, hiperakuzję, mrowienie i drętwienie kończyn.

Objawy odstawienia mogą się rozwijać kilka dni po zakończeniu leczenia. Przy stosowaniu benzodiazepin o krótkim czasie działania, szczególnie w wysokich dawkach, objawy odstawienia mogą wystąpić nawet między dwoma dawkami.

Ryzyko rozwoju uzależnienia lekowego może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu kilku benzodiazepin w leczeniu zaburzeń lękowych lub zaburzeń snu.

Znane są pojedyncze przypadki nadużywania leku.

Bezsenność odbiciowa. Ten przemijający efekt odbiciowy może objawiać się nasileniem bezsenności, która była pierwotnym powodem leczenia benzodiazepinami lub ich pochodnymi.

Zaburzenia psychomotoryczne. Jak i inne substancje uspokajające/nasenne, zopiklon wywołuje działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Kilka godzin po zażyciu leku mogą wystąpić zaburzenia psychomotoryczne.

Ryzyko zaburzeń psychomotorycznych, w szczególności utraty zdolności prowadzenia pojazdów, wzrasta w następujących sytuacjach:

• stosowanie tego leku mniej niż 12 godzin przed wykonywaniem pracy wymagającej skupienia (patrz sekcja „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”);
• stosowanie dawki wyższej niż zalecana;
• jednoczesne stosowanie z innymi środkami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego, alkoholem, substancjami zabronionymi lub innymi lekami zwiększającymi stężenie zopiklonu we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom należy zalecić unikanie niebezpiecznych czynności wymagających pełnej koncentracji lub koordynacji ruchowej, takich jak praca z maszynami lub prowadzenie pojazdów, przez co najmniej 12 godzin po zażyciu zopiklonu.

Amnezja. Kilka godzin po zażyciu tabletki może wystąpić amnezja anterogradna i zaburzenia funkcji psychomotorycznych. Aby zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia, pacjent powinien przyjmować tabletkę bezpośrednio przed snem, czyli już w łóżku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) i upewnić się, że warunki są optymalne do przespania co najmniej 7-8 godzin bez przeszkód.

Zaburzenia zachowania. U niektórych pacjentów benzodiazepiny i substancje im pokrewne mogą powodować zespół zaburzeń świadomości (w różnym stopniu), z zaburzeniami pamięci i zachowania.

Może dojść do rozwoju następujących objawów:

• nasilenie bezsenności, koszmary nocne, pobudzenie, niepokój;
• deliryj, majaczenia, halucynacje, stan oniroidny, dezorientacja, objawy podobne do psychotycznych;
• hamowanie psychiczne, łatwa pobudliwość;
• euforia, drażliwość;
• amnezja anterogradna;
• sugestywność (łatwość wpływu).

Te objawy mogą towarzyszyć zaburzeniom potencjalnie szkodliwym dla pacjenta lub innych osób:

• nietypowe zachowanie;
• autoagresja lub agresja wobec innych osób, szczególnie gdy członkowie rodziny lub przyjaciele próbują powstrzymać chorego przed czynieniem tego, czego pragnie;
• automatyczne zachowanie z późniejszą amnezją.

Wystąpienie tych objawów wymaga przerwania leczenia.

Psychotyczne zmiany zachowania częściej występują u pacjentów z agresywnym zachowaniem i nietypowymi reakcjami na leki uspokajające, benzodiazepiny, spożycie alkoholu i obejmują również depersonalizację, niepokój, gniew.

Lek wpływa na funkcje poznawcze, a mianowicie na czynność umysłową i koncentrację uwagi. Ryzyko wystąpienia tych powikłań jest większe u pacjentów z zaburzeniami mózgowymi.

Niektórzy pacjenci mogą odczuwać niepokój i lęk w ciągu dnia.

Somnambulizm i związane z nim zachowania. U pacjentów leczonych zopiklonem obserwowano epizody złożonego zachowania (gdy pacjent przyjmuje lek nasenny i nie budzi się całkowicie), takie jak somnambulizm i inne pokrewne epizody, takie jak prowadzenie pojazdu we śnie, przygotowywanie i jedzenie posiłków, rozmowy telefoniczne i aktywność seksualna, które towarzyszyły amnezji po przebudzeniu.

Jednoczesne spożycie alkoholu i przyjmowanie innych środków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego zwiększa ryzyko wystąpienia takiego zachowania, podobnie jak stosowanie zopiklonu w dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę.

Takie epizody mogą wystąpić po pierwszej lub każdej kolejnej dawce zopiklonu. Pacjentom, u których rozwinęły się zaburzenia zachowania związane z somnambulizmem, zaleca się przerwanie przyjmowania zopiklonu, ponieważ może to być niebezpieczne zarówno dla samych chorych, jak i ich otoczenia (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”).

Ryzyko kumulacji leku. Benzodiazepiny i substancje im pokrewne (tak jak każdy inny lek) pozostają w organizmie przez czas równy około 5 okresom połowicznego wyeliminowania (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

U pacjentów w podeszłym wieku i u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby okres połowicznego wyeliminowania może być znacznie dłuższy.

Po wielokrotnym stosowaniu dawek zopiklon lub jego metabolity osiągają stan równowagi znacznie później i na wyższym poziomie.

Skuteczność i bezpieczeństwo leku można ocenić tylko po osiągnięciu stanu równowagi.

Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas badań klinicznych nie zaobserwowano kumulacji zopiklonu u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Ryzyko jednoczesnego stosowania z opioidami. Jednoczesne stosowanie benzodiazepin i innych środków uspokajających, nasennych, w tym zopiklonu, z opioidami może prowadzić do efektu uspokajającego, depresji oddychania, śpiączki i śmierci.

Ze względu na te ryzyka jednoczesne przepisywanie opioidów i benzodiazepin powinno być ograniczone wyłącznie do przypadków, gdy inne opcje leczenia są niewystarczające.

W przypadku jednoczesnego przepisania zopiklonu i opioidów należy stosować najniższą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy. Pacjenci wymagają ścisłej kontroli pod kątem wystąpienia jakichkolwiek objawów depresji oddychania i efektu uspokajającego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów w podeszłym wieku benzodiazepinami lub ich pochodnymi ze względu na zwiększony ryzyko zaburzeń zachowania oraz ryzyko rozwoju efektu uspokajającego i/lub miorelaksacyjnego, które może prowadzić do upadków, często mających poważne konsekwencje dla tej grupy chorych.

Środki ostrożności stosowania. Zaleca się szczególną ostrożność przy przepisywaniu pacjentom, którzy mają w wywiadzie alkoholizm lub inne formy uzależnienia od leków lub innych substancji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przed przepisaniem środka nasennego we wszystkich przypadkach bezsenności wymaga się przeprowadzenia kompleksowej oceny i wyeliminowania przyczyn jej wystąpienia.

Bezsenność może być objawem zaburzenia fizycznego lub psychicznego. Jeśli po krótkim okresie leczenia bezsenność utrzymuje się lub nasila, należy ponownie ocenić diagnozę kliniczną.

Czas trwania leczenia. Czas trwania leczenia pacjenta powinien być dokładnie ustalony w zależności od rodzaju bezsenności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Samobójstwo, depresja, ciężki epizod depresyjny. Dane niektórych badań epidemiologicznych wskazują na zwiększoną częstość występowania myśli samobójczych, prób samobójstw i przypadków samobójstw u pacjentów z depresją lub bez niej, którzy przyjmowali benzodiazepiny i inne leki nasenne, w tym zopiklon. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego.

Ponieważ bezsenność może być objawem depresji, należy leczyć depresję. Jeśli bezsenność utrzymuje się, należy ponownie ocenić diagnozę kliniczną.

U pacjentów z ciężkim epizodem depresyjnym benzodiazepiny i substancje im pokrewne nie powinny być stosowane jako monoterapia, ponieważ nie leczą depresji, która będzie się dalej rozwijać, towarzysząc niezmienionemu lub zwiększającemu się ryzyku samobójstwa.

Ponieważ u tych pacjentów może istnieć ryzyko samobójstwa, w celu zminimalizowania ryzyka celowego przedawkowania w ich posiadaniu powinna znajdować się najmniejsza możliwa liczba tabletek zopiklonu.

Stopniowe zmniejszanie dawki. Pacjentom należy dokładnie wyjaśnić, jak stopniowo zakończyć leczenie.

Oprócz konieczności stopniowego zmniejszania dawki, pacjentów należy również uprzedzić o ryzyku wystąpienia bezsenności odbiciowej, aby zminimalizować rozwój jakichkolwiek zaburzeń snu, które mogą wystąpić z powodu objawów odstawienia, nawet przy stopniowym odstawianiu.

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwym dyskomforcie w okresie stopniowego zakończenia leczenia.

Niewydolność oddechowa. Przepisując benzodiazepiny i substancje im pokrewne pacjentom z niewydolnością oddechową, należy pamiętać o ich działaniu depresyjnym na ośrodek oddechowy (szczególnie że niepokój i pobudzenie mogą być objawami ostrzegawczymi dekompensacji oddechowej, która wymaga przekazania pacjenta do oddziału intensywnej terapii) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci w podeszłym wieku z niewydolnością nerek. Chociaż po długotrwałym stosowaniu nie zaobserwowano kumulacji zopiklonu, tej grupie pacjentów zaleca się przepisywanie połowy zwykłej zalecanej dawki jako środka ostrożności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu pacjentom z depresją.

Nie zaleca się przepisywania chorym z ciężką niewydolnością wątroby i encefalopatią.

Nie zaleca się przepisywania leku w wczesnym etapie leczenia psychóz.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Duża ilość danych zebranych w badaniach kohortowych nie wykazała żadnych dowodów, że stosowanie benzodiazepin w pierwszym trymestrze ciąży prowadzi do wad rozwojowych u dziecka. Jednak w niektórych badaniach epidemiologicznych typu „przypadek-kontrola” zaobserwowano zwiększoną częstość występowania rozszczepu wargi i podniebienia przy stosowaniu benzodiazepin. Zgodnie z tymi danymi częstość występowania rozszczepu wargi i podniebienia wynosiła mniej niż 2 przypadki na 1000 noworodków narażonych na działanie benzodiazepin w okresie życia płodowego, w porównaniu z oczekiwaną częstością 1 na 1000 w populacji ogólnej.

Opisano osłabienie ruchów płodu i zmianę częstości skurczów serca płodu przy stosowaniu wysokich dawek benzodiazepin w drugim i/lub trzecim trymestrze ciąży. Stosowanie benzodiazepin na końcu ciąży, nawet w niskich dawkach, może powodować objawy działania leku na noworodka, takie jak hipotonia osiowa i trudności w ssaniu, co prowadzi do niewłaściwego przyrostu masy ciała. Te objawy są odwracalne, ale mogą utrzymywać się od 1 do 3 tygodni, w zależności od okresu połowicznego wyeliminowania przepisanego benzodiazepiny. Przy stosowaniu wysokich dawek u noworodków może wystąpić depresja oddychania lub apnea oraz hipotermia. Ponadto u noworodków może rozwinąć się zespół odstawienia, nawet w przypadku braku objawów absorpcji leku. Charakteryzuje się on, w szczególności, objawami u noworodków, takimi jak nadmierna pobudliwość, pobudzenie psychomotoryczne i drżenie, które pojawiają się po pewnym czasie po porodzie. Czas ich pojawienia zależy od okresu połowicznego wyeliminowania leku i może być znaczny w przypadku długiego okresu połowicznego wyeliminowania.

Ze względu na te dane, jako środek ostrożności, nie zaleca się stosowania zopiklonu w czasie ciąży niezależnie od trymestru.

Kobietom w wieku rozrodczym, które otrzymują leczenie zopiklonem, należy wskazać konieczność skontaktowania się z lekarzem, jeśli planują zajść w ciążę lub jeśli będą w wczesnym okresie ciąży, aby można było przejrzeć ich potrzebę leczenia.

Jeśli leczenie zopiklonem będzie absolutnie konieczne w czasie ciąży, tuż przed terminem porodu należy unikać przepisywania wysokich dawek i wziąć pod uwagę opisane powyżej efekty podczas obserwacji stanu noworodka.

Okres karmienia piersią. W czasie karmienia piersią nie zaleca się stosowania zopiklonu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Zopiklon może wywierać wyraźny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.

Pacjentów, którzy prowadzą pojazdy i pracują z innymi maszynami, należy uprzedzić, że, jak przy stosowaniu innych leków nasennych, możliwe jest wystąpienie senności, spowolnienia reakcji, zawrotów głowy, osłabienia, nieostrego widzenia lub podwójnego widzenia oraz zmniejszenia koncentracji uwagi, wraz z zaburzeniami zdolności prowadzenia pojazdów, szczególnie w pierwszych 12 godzinach po zażyciu zopiklonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zminimalizować to ryzyko, zaleca się zachowanie co najmniej 12-godzinnego odstępu między zażyciem zopiklonu a prowadzeniem pojazdów, pracą z innymi maszynami lub pracą na wysokości.

Zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i takie zmiany zachowania, jak zasypianie za kierownicą, mogą wystąpić podczas monoterapii zopiklonem w dawkach terapeutycznych.

Ponadto te efekty nasilają się przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub stosowaniu innych środków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom należy przestrzegać, że nie wolno spożywać alkoholu ani innych substancji psychoaktywnych podczas leczenia zopiklonem.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Dawkowanie. Leczenie należy zawsze rozpoczynać od najniższej skutecznej dawki; nie wolno przekraczać dawki maksymalnej.

Lek należy przyjmować w pozycji leżącej bezpośrednio przed snem, jednorazowo. Nie wolno przyjmować dodatkowej dawki leku w trakcie tej samej nocy!

Dawka 3,75 mg przeznaczona jest specjalnie dla osób starszych w wieku od 65. roku życia oraz dla pacjentów należących do grup szczególnego ryzyka.

Dawki standardowe:

• Dorośli do 65. roku życia: 7,5 mg na dobę.
• Pacjenci powyżej 65. roku życia: 3,75 mg na dobę; dawkę 7,5 mg można stosować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach.
• Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby lub z przewlekłą niewydolnością płuc: zalecana dawka to 3,75 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).
• Pacjenci z niewydolnością nerek: leczenie należy rozpoczynać od dawki 3,75 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

We wszystkich przypadkach dobowa dawka leku nie powinna przekraczać 7,5 mg.

Czas trwania leczenia. Leczenie powinno być jak najkrótsze. Czas trwania cyklu leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni, wliczając w to okres stopniowego zmniejszania dawki leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjentom należy zalecać przyjmowanie leku przez:

• 2–5 dni – w przypadku bezsenności sytuacyjnej (np. podczas podróży);
• 2–3 tygodnie – w przypadku bezsenności tymczasowej (np. spowodowanej poważnym wydarzeniem).

W niektórych przypadkach może wystąpić konieczność przedłużenia leczenia poza zalecany okres. Czas leczenia nie powinien być przedłużany poza maksymalny okres bez ponownej oceny stanu pacjenta, ponieważ ryzyko nadużywania i uzależnienia wzrasta wraz z dłuższym czasem stosowania tego leku.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania zopiklonu u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Z tego powodu zopiklon nie jest zalecany do stosowania u tych grup pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może zagrażać życiu, szczególnie w przypadku jednoczesnego przedawkowania kilku depresantów ośrodkowego układu nerwowego (w tym alkoholu).

Objawy. Przyjmowanie dużej ilości zopiklonu prowadzi przede wszystkim do depresji ośrodkowego układu nerwowego, powodując stan od senności aż po śpiączkę, w zależności od przyjętej dawki. Lekkie przedawkowanie objawia się zaburzeniami świadomości lub osłabieniem.

W bardziej poważnych przypadkach obserwowano ataksję, hipotonię mięśniową, hipotensję tętniczą, metheMOglobulinemię, depresję oddychania, a czasem – skutki śmiertelne. Innymi czynnikami ryzyka, które mogą nasilić objawy przedawkowania, są współistniejące choroby.

Leczenie. Jeżeli przedawkowanie doustne miało miejsce mniej niż godzinę wcześniej, u przytomnego pacjenta można wywołać wymioty; w innych przypadkach należy przeprowadzić przemywanie żołądka z ochroną dróg oddechowych. Następnie może być pomocne podanie węgla aktywowanego w celu zmniejszenia absorpcji leku.

Zaleca się dokładne monitorowanie czynności serca i oddychania w warunkach specjalistycznego oddziału.

W leczeniu przedawkowania hemodializa nie jest wskazana, ponieważ zopiklon charakteryzuje się dużą objętością rozproszenia.

W diagnostyce i/lub leczeniu przypadkowego lub celowego przedawkowania benzodiazepin może być pomocne podanie dożylnego flumazenilu.

Flumazenil wykazuje działanie przeciwne do działania benzodiazepin, dlatego może powodować wystąpienie zaburzeń neurologicznych (pobudzenie, niepokój, drgawki i niestabilność emocjonalna), szczególnie u chorych na padaczkę.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane zależą od dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Do określenia częstości występowania działań niepożądanych stosuje się następującą klasyfikację: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony psychiki.

Niecześćo: pobudzenie, koszmary nocne.

Rzadko: zaburzenia świadomości, zmiany libidum, drażliwość, agresywność, objawy agresji, halucynacje.

Częstość nieznana: zaburzenia zachowania, deliryjność, urojenia, napady gniewu, niepokój, parazomnie, w tym somnambulizm (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), uzależnienie fizyczne i psychiczne od leku, nawet w dawkach terapeutycznych, z zespołem odstawienia lub objawami „odskokowymi” po przerwaniu przyjmowania leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), dezorientacja, bezsenność, napięcie.

Podczas leczenia benzodiazepinami i ich pochodnymi mogą pojawiać się objawy przypominające psychozę, zachowanie nieadekwatne oraz inne zaburzenia zachowania. W rzadkich przypadkach mogą one mieć ciężki przebieg. Pacjenci w podeszłym wieku oraz dzieci są bardziej narażeni na wystąpienie tych objawów.

Leczenie benzodiazepinami i ich pochodnymi może prowadzić do ujawnienia się ukrytej depresji.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego.

Często: spowolnienie reakcji lub nawet senność (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), dysgezja.

Niecześćo: uczucie zawrotów głowy, ból głowy.

Rzadko: amnezja anterogradna, która może występować przy stosowaniu dawek terapeutycznych (ryzyko wzrasta proporcjonalnie do dawki).

Częstość nieznana: ataksja, parestezje, zaburzenia poznawcze, takie jak zaburzenia pamięci, uwagi i mowy.

Zaburzenia ze strony narządów oddechowych, klatki piersiowej i jamy opłucnowej.

Rzadko: duszność.

Częstość nieznana: osłabienie funkcji oddechowej.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: wysypka skórna, swędzenie, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Częstość nieznana: hipotonia mięśniowa.

Zaburzenia ogólne.

Niecześćo: osłabienie.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku.

Częstość nieznana: podwójne widzenie (diplopia).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Często: suchość w ustach.

Niecześćo: nudności.

Częstość nieznana: dyspepsja, wymioty.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Bardzo rzadko: podwyższenie poziomu aminotransferaz i/lub fosfatazy alkalicznej we krwi, co w wyjątkowych przypadkach może prowadzić do objawów klinicznych zaburzeń funkcji wątroby.

Urazy, zatrucia i powikłania związane z procedurami.

Rzadko: upadki (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Raportowanie działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 1, 2 lub 3 blisterach w opakowaniu.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AT „Lubnifarm”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwinkowa, 16.