Zontam

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ZONTAM (ZONETAM)

Skład:

substancje czynne: cefoperazon sodu, sulbaktam sodu;

1 fiolka zawiera cefoperazon sodu odpowiadający 500 mg cefoperazonu oraz sulbaktam sodu odpowiadający 500 mg sulbaktamu;

substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antibiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciego pokolenia. Kod ATC J01D D62.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zontam jest kombinacją sulbaktamu sodu i cefoperazonu sodu.

Sulbaktam sodu jest pochodną podstawowego jądra penicylinowego. Jest nieodwracalnym inhibitorem β-laktamaz i stosuje się go wyłącznie dożylnie. Pod względem struktury chemicznej jest to sód sulfonu penicylinanu. Zawiera 92 mg sodu (4 mEq) na 1 gram. Sulbaktam to łatwo rozpuszczalny w wodzie krystaliczny proszek prawie biały. Masa cząsteczkowa wynosi 255,22.

Cefoperazon sodu to półsyntetyczny antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji o szerokim spektrum działania, stosowany wyłącznie dożylnie. Zawiera 34 mg sodu (1,5 mEq) na 1 gram. Cefoperazon to łatwo rozpuszczalny w wodzie krystaliczny proszek biały. Masa cząsteczkowa wynosi 667,65.

Mechanizm działania. Składnikiem antybakteryjnym leku Zontam jest cefoperazon – cephalosporyna III generacji, która działa na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej mnożenia poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu błony komórkowej. Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności antybakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae oraz Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne przeprowadzone na bezkomórkowych układach bakteryjnych wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki β-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cephalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach szczepów opornych na całych mikroorganizmach, w których sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cephalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicyliny, szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie leku Zontam niż na działanie samego cefoperazonu.

Kombinacja sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywna wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się synergizm działania (obniżenie minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy o około 4 razy w porównaniu ze stężeniami poszczególnych składników oddzielnie) wobec różnych mikroorganizmów, z największym efektem działania wobec następujących mikroorganizmów: Haemophilus influenzae, gatunki Bacteroides, gatunki Staphylococcus, Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Citrobacter diversus.

Zontam wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego spektrum klinicznie istotnych mikroorganizmów.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

• Staphylococcus aureus (szczepy produkujące i nieprodukujące penicylinazy);
• Staphylococcus epidermidis;
• Streptococcus pneumoniae (poprzednia nazwa Diplococcus pneumoniae);
• Streptococcus pyogenes (betalaktamase wydzielający paciorkowiec grupy A);
• Streptococcus agalactiae (betalaktamase wydzielający paciorkowiec grupy B);
• większość innych szczepów paciorkowców betahemolitycznych;
• wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

• Escherichia coli;
• gatunki Klebsiella;
• gatunki Enterobacter;
• gatunki Citrobacter;
• Haemophilus influenzae;
• Proteus mirabilis;
• Proteus vulgaris;
• Morganella morganii (poprzednia nazwa Proteus morganii);
• Providencia rettgeri (poprzednia nazwa Proteus rettgeri);
• gatunki Providencia;
• gatunki Serratia (w tym S. marcescens);
• gatunki Salmonella i Shigella;
• Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre gatunki Pseudomonas;
• Acinetobacter calcoaceticus;
• Neisseria gonorrhoeae;
• Neisseria meningitidis;
• Bordetella pertussis;
• Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe:

• bakterie Gram-ujemne (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides oraz gatunki Fusobacterium);
• kokki Gram-dodatnie i Gram-ujemne (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella);
• bakterie Gram-dodatnie (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium oraz Lactobacillus).

Dla leku Zontam ustalono poniższe zakresy stężeń efektywnych.

Minimalne stężenia hamujące (MIC) (μg/ml, jako stężenia cefoperazonu):

Wymiary dysku strefy wrażliwości (mm, Kirby-Bauer):

Do określenia MIC należy stosować metody sekwencyjnych rozcieńczeń sulbaktamu/cefoperazonu metodą rozcieńczeń w agarze lub w roztworze bulionowym. Zaleca się zastosowanie testu wrażliwości z użyciem dysku zawierającego 30 μg sulbaktamu i 75 μg cefoperazonu. Odpowiedź laboratoryjna „wrażliwy” oznacza, że leczenie preparatem Zontam będzie prawdopodobnie skuteczne wobec mikroorganizmu wywołującego infekcję, natomiast odpowiedź „oporny” oznacza, że takie skuteczne działanie jest mało prawdopodobne. Odpowiedź „pośredni” oznacza, że mikroorganizm może być wrażliwy na preparat Zontam przy zastosowaniu wyższych dawek, albo że infekcja rozwija się w tkankach lub płynach ustrojowych, w których można oczekiwać osiągnięcia wysokich stężeń antybiotyku.

Zalecane wartości zakresu jakości dla dysków sulbaktam/cefoperazon 30 μg/75 μg:

Farmakokinetyka.

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po jednorazowym dożylnej podaniu w ciągu 5 minut 2 g (w stosunku 1:1) leku Zontam (1 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 130 i 236,8 μg/ml. Wskazuje to na większą objętość rozprowadzenia sulbaktamu (Vd = 18,0–27,6 l) w porównaniu z rozprowadzeniem cefoperazonu (Vd = 10,2–11,3 l).

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po jednorazowym dożylnej podaniu w ciągu 15 minut 4,5 g (w stosunku 1:2) leku Zontam (1,5 g sulbaktamu + 3 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 88,3 μg/ml i 416,1 μg/ml.

Maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w surowicy krwi po pierwszym wstrzyknięciu domięśniowym 1,5 g leku Zontam (0,5 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły 11 μg/ml i 45,3 μg/ml oraz 29,9 μg/ml i 58,4 μg/ml odpowiednio po podaniu siódmej dawki przy stosowaniu leku co 12 godzin.

Około 84% dawki sulbaktamu i 25% dawki cefoperazonu podanych wraz z lekiem Zontam wydalanych jest przez nerki. Większość pozostałej dawki cefoperazonu wydala się z żółcią. Po podaniu sulbaktamu/cefoperazonu średni okres półwydalenia sulbaktamu wynosi 1 godzinę, a cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki. Dane te odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych tych składników przy ich stosowaniu oddzielnie.

Po domięśniowym podaniu 1,5 g leku Zontam (0,5 g sulbaktamu i 1 g cefoperazonu) maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w osoczu osiągane były w czasie od 15 minut do 2 godzin po podaniu leku. Średnie wartości maksymalnych stężeń wynosiły odpowiednio 19 i 64,2 μg/ml dla sulbaktamu i cefoperazonu.

Po wielokrotnym podawaniu leku nie odnotowano żadnych istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku Zontam ani ich kumulacji przy stosowaniu co 8–12 godzin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia ciężkości, którym podawano Zontam, całkowite klirensy ciała sulbaktamu silnie korelowały z wyznaczonym kliremsem kreatyniny. U pacjentów z nerek niefunkcjonujących średni okres półwydalenia sulbaktamu był znacznie dłuższy (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych z różnych badań). Stosowanie hemodializy istotnie zmienia okres półwydalenia, całkowity klirens ciała oraz objętość rozprowadzenia sulbaktamu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Farmakokinetykę leku Zontam badano u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Oba składniki leku, sulbaktam i cefoperazon, wykazywały dłuższy okres półwydalenia, niższy klirens oraz większą objętość rozprowadzenia w porównaniu z wartościami u ochotników. Dane farmakokinetyczne dla sulbaktamu dobrze korelują ze stopniem zaburzeń funkcji nerek, podczas gdy dane dla cefoperazonu dobrze korelują ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby.

Dzieci.

Badania przeprowadzone z udziałem dzieci wykazały brak jakichkolwiek istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku Zontam w porównaniu z danymi dla dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półrozpadu sulbaktamu wahał się od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w tkankach i płynach organizmu, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach, macicy i innych.

Nie ma dowodów na występowanie jakichkolwiek interakcji farmakokinetycznych między sulbaktamem a cefoperazonem przy ich współczesnym stosowaniu w formie leku Zontam.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lek stosuje się w leczeniu zakażeń wywołanych wrażliwymi szczepami mikroorganizmów:

• zakażenia dróg oddechowych (ostrzale i dolne odcinki);
• zakażenia dróg moczowych (górne i dolne odcinki);
• zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych oraz inne zakażenia jamy brzusznej;
• sepsa;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy małej, zapalenie endometrium, rzęsistnica oraz inne zakażenia narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

Zontam jest przeciwwskazany u pacjentów znaną alergią na penicyliny, sulbaktam, cefoperazon lub którykolwiek z cefalosporyn.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Terapia skojarzona. Ze względu na szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego sulbaktamu/cefoperazonu, Zontam może być stosowany jako monoterapia w celu odpowiedniego leczenia większości zakażeń. Jednak w określonych wskazaniach sulbaktam/cefoperazon może być stosowany razem z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów należy kontrolować funkcje nerek przez cały okres terapii (patrz także sekcja „Niezgodność”).

Alkohol. Podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia oraz przez 5 dni po zakończeniu stosowania cefoperazonu obserwowano reakcje takie jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, ból głowy, tachykardię. Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas stosowania leku Zontam. Podczas stosowania żywienia sztucznego (doustnego lub dożylnego) nie należy używać roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami wykorzystywanymi w badaniach laboratoryjnych. Przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Feliga może wystąpić fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zjawiska nadwrażliwości. Opisywano przypadki rozwoju ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwościowych (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów otrzymujących terapię antybiotykami beta-laktamowymi lub cefalosporynowymi, w tym cefoperazone/sulbaktam. Ryzyko rozwoju takich reakcji jest większe u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy zastosować terapię tlenową, sterydy, zapewnić przejście dróg oddechowych, w tym intubację.

Opisywano przypadki rozwoju ciężkich reakcji skórnych, czasem zakończonych śmiercią, takich jak toksyczny zespół martwiczy nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona oraz odspajający się odmiedźniak, u pacjentów przyjmujących sulbaktam/cefoperazon. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać terapię sulbaktamem/cefoperazonem i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby. Cefoperazon wydalany jest głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych czas półtrwania cefoperazonu w osoczu jest zazwyczaj wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby stężenia terapeutyczne cefoperazonu w żółci są osiągane, a jedynie czas półtrwania wydłuża się 2–4-krotnie.

Dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń funkcji nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącym uszkodzeniem nerek należy monitorować stężenie cefoperazonu w osoczu i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. W takich przypadkach bez dokładnego monitorowania stężeń w osoczu dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Ogólne ostrzeżenia. Opisywano przypadki ciężkich krwawień, w tym zakończonych śmiercią, podczas stosowania cefoperazonu/sulbaktamu. Do grupy ryzyka należą pacjenci z ograniczonym odżywianiem, zespolem wchłaniania oraz pacjenci długotrwale otrzymujący odżywianie dożylne. U takich pacjentów należy monitorować objawy krwawienia, trombocytopenię i hipoprotrombinemię. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia bez innych wykrytych przyczyn należy przerwać stosowanie cefoperazonu/sulbaktamu.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, leczenie cefoperazonem/sulbaktamem może u niektórych pacjentów prowadzić do niedoboru witaminy K. Mechanizm tego zjawiska prawdopodobnie wiąże się z hamowaniem mikroflory jelitowej, która normalnie syntetyzuje ten witamin. Zatem grupę ryzyka stanowią pacjenci z ograniczonym odżywianiem, zespołem wchłaniania (np. przy mukowiscydozie) oraz pacjenci długotrwale otrzymujący odżywianie dożylne. U takich pacjentów, a także u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, należy monitorować czas protrombinowy (lub Międzynarodowe Znormalizowane Stosunki) i w razie potrzeby podawać egzogenną witaminę K.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie leku Zontam może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych. Podczas leczenia należy dokładnie monitorować stan pacjentów. Podobnie jak przy stosowaniu innych silnie działających środków systemowych, zaleca się okresowe monitorowanie zaburzeń funkcji narządów, w tym nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, szczególnie u noworodków przedwczesnych i innych niemowląt.

O zgłoszeniach biegunki związanej z Clostridium difficile informowano po zastosowaniu niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym sulbaktamu sodu/cefoperazonu sodu. Ciężkość objawów może wahać się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych wpływa na normalną florę jelitową i prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei przyczyniają się do rozwoju biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy C. difficile wytwarzające toksyny mogą zwiększać zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje są oporne na leczenie przeciwbakteryjne i mogą wymagać kolektomii. Ważne jest, aby rozważyć możliwość tej diagnozy u pacjentów z biegunką będącą skutkiem terapii przeciwbakteryjnej. Konieczna jest dokładna analiza wywiadu, ponieważ zgłaszano przypadki rozwoju biegunki związanej z C. difficile nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej.

Lek zawiera sód: może być nieodpowiedni dla pacjentów, u których konieczne jest ograniczenie spożycia sodu.

Dzieci.

Zontam może być skutecznie stosowany u dzieci, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u noworodków przedwcześnie urodzonych lub urodzonych w terminie. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia u noworodków przedwczesnych lub urodzonych w terminie należy dokładnie ocenić potencjalne korzyści i ryzyko związane ze stosowaniem leku.

U noworodków z encefalopatią bilirubinową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą przeprowadzone na szczurach w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę stosowaną u ludzi nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani działania teratogennego. Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową, jednak nie przeprowadzono kompleksowych i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Ze względu na to, że badania wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze przewidują reakcję u ludzi, Zontam może być stosowany w czasie ciąży wyłącznie w przypadku absolutnej konieczności.

Okres karmienia piersią. Do mleka matki przenika jedynie niewielka część podanej dawki sulbaktamu i cefoperazonu. Zontam należy przepisywać z ostrożnością kobietom karmiącym piersią, mimo że oba składniki leku przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania sulbaktamu/cefoperazonu pozwala sądzić, że wpływ leku na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zwykła dawka leku Zontam u dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli 1–2 g cefoperazonu na dobę) dożylnie lub wewnątrzmięśniowo w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dzienną leku Zontam można zwiększyć do 8 g (czyli dawka cefoperazonu – 4 g) dożylnie w równomiernie rozłożonych dawkach co 12 godzin. Zalecana maksymalna dawka dzienna sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku Zontam).

Dzieci. Zwykła dawka leku Zontam u dzieci wynosi 40–80 mg/kg masy ciała/dobę (czyli 20–40 mg/kg masy ciała/dobę cefoperazonu), równomiernie rozłożona na 2–4 dawki.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dobową można zwiększyć do 160 mg/kg masy ciała (80 mg/kg masy ciała/dobę cefoperazonu), podzieloną równomiernie na 2–4 dawki.

Noworodki. Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka dobową sulbaktamu dla dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg/dobę (160 mg/kg masy ciała/dobę leku Zontam). W przypadku gdy wymagana dawka cefoperazonu przekracza 80 mg/kg masy ciała/dobę, dodatkową dawkę cefoperazonu należy stosować oddzielnie.

Zontam może być skutecznie stosowany u dzieci, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u noworodków przedwcześnie urodzonych ani urodzonych w terminie. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia noworodków przedwcześnie urodzonych lub urodzonych w terminie należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko związane ze stosowaniem leku.

Zaburzenia funkcji wątroby. Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Zaburzenia funkcji nerek. Schemat dawkowania leku Zontam należy dostosować u pacjentów z istotnym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min), w celu skompensowania obniżonego klirensu sulbaktamu. Pacjentom z klirensem kreatyniny 15–30 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 1 g co 12 godzin (maksymalna dawka dobową sulbaktamu – 2 g), a pacjentom z klirensem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min – sulbaktam w maksymalnej dawce 500 mg co 12 godzin (maksymalna dawka dobową sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może być konieczne dodatkowe stosowanie cefoperazonu oddzielnie.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas hemodializy.

Okres półwydalenia cefoperazonu z osocza krwi podczas hemodializy jest nieco skrócony. Dlatego schemat dawkowania należy dostosować odpowiednio do czasu trwania dializy.

Pacjenci w wieku podeszłym. Zobacz sekcję „Farmakokinetyka”.

Podanie dożylne. Do infuzji kroplowej zawartość każdego fiolki leku Zontam należy rozpuścić w odpowiedniej ilości 5 % roztworu glukozy, 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań, a następnie przed podaniem rozcieńczyć do 20 ml tym samym roztworem i podawać przez 15–60 minut.

Do wstrzykiwania dożylnej zawartość fiolki należy rozcieńczyć jak opisano powyżej i podawać przez co najmniej 3 minuty.

Roztwór Ringera z laktem jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do infuzji dożylnej, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (zobacz sekcję „Niezgodność”).

Podanie domięśniowe.

2 % roztwór chlorku lidokainy jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do podania domięśniowego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (zobacz sekcję „Niezgodność”).

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy wykonać próbę skórną na nietolerancję oraz wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Odtworzenie.

Zontam jest kompatybilny z wodą do wstrzykiwań, 5 % roztworem glukozy, 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem glukozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu oraz 5 % glukozą w 0,9 % roztworze chlorku sodu w stężeniach od 10 mg cefoperazonu i 5 mg sulbaktamu na 1 ml do 250 mg cefoperazonu i 125 mg sulbaktamu na 1 ml.

Roztwór Ringerowski mlekowy. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Nieskompatybilność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie z użyciem wody do wstrzykiwań (patrz tabela powyżej); następnie otrzymany roztwór należy rozcieńczyć roztworem Ringerowskim mlekowym, aby uzyskać stężenie sulbaktamu 5 mg/ml (do 50 ml lub 100 ml roztworu Ringerowskiego mlekowego należy dodać odpowiednio 2 ml lub 4 ml początkowo rozcieńczonego roztworu).

Lidokaina. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Nieskompatybilność”).

Każdy niewykorzystany produkt lub odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci. Lek można stosować u dzieci (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Brakuje informacji dotyczących ostrej toksyczności u ludzi po cefoperazonie sodu i sulbaktamie sodu. Oczekuje się, że przedawkowanie leku może powodować objawy będące nasileniem jego działań niepożądanych. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady drgawkowe. Ponieważ cefoperazon i sulbaktam są usuwane z krążenia za pomocą hemodializy, procedura ta może zwiększać wydalanie leku z organizmu w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Niepożądane reakcje.

Sulbaktam/cefoperazon jest ogólnie dobrze tolerowany. Większość niepożądanych reakcji ma łagodny lub umiarkowany nasilenie i dobrze się toleruje w trakcie leczenia.

Następujące niepożądane reakcje obserwowano w trakcie badań klinicznych (porównawczych i nieporównawczych) oraz po wprowadzeniu leku na rynek. Wszystkie niepożądane reakcje podano zgodnie z klasyfikacją MedDRA. W każdej kategorii niepożądane reakcje wymieniono według znaczenia klinicznego.

Częstotliwość podano zgodnie z klasyfikacją Rady Międzynarodowych Organizacji Naukowo-Lekarskich (CIOMS III): bardzo często ≥ 1/10 (≥ 10 %), często ≥ 1/100 – < 1/10 (≥ 1 % – < 10 %), rzadko ≥ 1/1000 – < 1/100 (≥ 0,1 % – < 1 %), częstotliwość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych informacji).

* W analizie zaburzeń wyników badań uwzględniono wszystkie dostępne wartości laboratoryjne, w tym pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym. Takie konserwatywne podejście zostało przyjęte, ponieważ pierwotne dane nie różnicują podgrup pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym, u których wystąpiły istotne zmiany parametrów laboratoryjnych związane z leczeniem, oraz pacjentów, u których takich zmian nie zaobserwowano.

W przypadku takich parametrów jak leukocyty, neutrofile, płytki krwi, hemoglobina i hematokryt raportowano jedynie o zaburzeniach. Nie różnicowano wzrostu ani spadku poziomu.

** Otrzymywano doniesienia o przypadkach śmiertelnych.

Otrzymywano doniesienia o wystąpieniu takiej reakcji niepożądanej jak krwawienie.

Donoszenie o podejrzewanych reakcjach niepożądanych. Po rejestracji leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszystkie podejrzewane reakcje niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładce oryginalnej w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niekompatybilność.

Aminoglikozydy. Nie należy bezpośrednio mieszać roztworów leku Zontam z aminoglikozydami, ponieważ występuje między nimi niekompatybilność fizyczna. W przypadku potrzeby leczenia skojarzonego lekiem Zontam i aminoglikozydami należy stosować ich sekwencyjną, oddzielną infuzję kroplową z użyciem osobnych wtórnych systemów do wlewu dożylnego, przy czym podstawowy system do wlewu dożylnego należy dokładnie przepłukać odpowiednim roztworem w przerwie między infuzjami tych leków. Wskazane jest również, aby w ciągu doby odstępy czasowe między podawaniem leku Zontam a aminoglikozydami były jak najdłuższe.

Roztwór Ringer’a z laktem. Nie zaleca się pierwotnego rozcieńczania roztworem Ringer’a z laktem, ponieważ ta mieszanina jest niekompatybilna. Można jednak uniknąć niekompatybilności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwotnym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala na późniejsze rozcieńczenie roztworem Ringer’a z laktem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina. Nie zaleca się pierwotnego rozcieńczania 2% roztworem lidokainy, ponieważ ta mieszanina jest niekompatybilna. Można jednak uniknąć niekompatybilności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwotnym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala na późniejsze rozcieńczenie 2% roztworem chlorku lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Po 1,0 g (500 mg/500 mg) leku w fiolce szklanej, zamkniętej gumową przeciwciskiem i aluminiową nakrętką zaciskową wyposażoną w pokrywkę typu flip-off, zapewniającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Swiss Parenterals Ltd.

Swiss Parenterals Ltd.

Adres miejsca produkcji i adres działalności.

Unit II, Plot No. 402, 412-414 Kerala Industrial Estate, GIDC, Near Bavla, Ahmedabad, Gujarat, 382220, Indie

Unit II, Plot No. 402, 412-414 Kerala Industrial Estate, GIDC, Near Bavla, Ahmedabad, Gujarat, 382220, India

Wnioskodawca.

M.BIOTECH LIMITED

M.BIOTECH LIMITED

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom