Zonik

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku ZONIK (ZONIK®)

Skład:

substancja czynna: pregabalina (pregabalin);

1 ml roztworu zawiera 20 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: sukraloza, metyloparaben (E 218), propyloparaben (E 216), bezwodny fosforan sodu dwuhydroliny, bezwodny fosforan sodu jednohydroliny, substancja smakowa „Wiśnia”, woda oczyszczona.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do doustnego przyjmowania.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczyście czysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Układ nerwowy. Leki przeciwbólowe. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina. Kod ATC N02B F02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina – jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometyle)-5-metyloheksanowego].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo

• Ból neuropatyczny *

W badaniach wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność pregabaliny w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalina była badana w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu schematów dawkowania (2 i 3 razy na dobę) były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek był stosowany w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35% pacjentów przyjmujących pregabaline oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawa była obserwowana u 33% pacjentów oraz u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym poprawa o 50% według skali oceny bólu była obserwowana u 22% pacjentów przyjmujących pregabaline oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo.

• Epilepsja *

Leczenie uzupełniające

Pregabalina była badana w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu schematów dawkowania były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako leku uzupełniającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięli udział pacjenci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n = 65) z napadami drgawkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii uzupełniającej napadów drgawkowych częściowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją, wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabaline w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg na dobę), pregabaline w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) lub placebo. Odsetek pacjentów z redukcją napadów częściowych o co najmniej 50% w porównaniu z poziomem wyjściowym wynosił 40,6% u pacjentów przyjmujących pregabaline w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), 29,1% u pacjentów przyjmujących pregabaline w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz 22,6% u pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabaline w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabaline w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała logarytmicznie przekształconą częstość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223), natomiast pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym 219 pacjentom z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (w wieku od 5 do 65 lat, z czego 66 w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabaline w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg na dobę), 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg na dobę) lub placebo jako terapię uzupełniającą. Odsetek pacjentów z redukcją napadów toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych o co najmniej 50% wynosił odpowiednio 41,3%, 38,9% i 41,7% dla pregabaliny w dawce 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę oraz dla placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą)

Pregabalina była badana w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. W stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnej skuteczności w porównaniu z lamotryginiem, zgodnie z oceną po 6 miesiącach według punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalina była badana w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z dwukrotnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona do oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) poprawa o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów Skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego była obserwowana u 52% pacjentów przyjmujących pregabaline oraz u 38% pacjentów z grupy placebo.

W kontrolowanych badaniach zaburzenia widzenia występowały częściej u pacjentów przyjmujących pregabaline niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne badanie pola widzenia oraz badanie dna oka przy rozszerzonej źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabaline i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabaline i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

• Farmakokinetyka. *

Wskazniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. W przypadku wielokrotnego podawania stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym przyjęciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. U szczurów stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko i przenika do mleka w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98% radioaktywnej substancji wydalane było z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu pregabaliny wykrywanego w moczu – wynosił 0,9% dawki. W badaniach przedklinicznych nie następowało racemizacji enancjomeru S-pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”, „Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzano. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, że zaburzenia funkcji wątroby mają istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w badaniu farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynikało ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43% u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres półtrwania końcowego pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci poniżej 6 roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W analizie populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesięcy życia nie badano (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. To zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu dawki 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło około 76% stężenia w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabaline w dawce 300 mg na dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7% całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny

Preparat Zonik jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja

Preparat Zonik jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z drugaryczną generalizacją lub bez niej.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Preparat Zonik jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro oraz nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej obiektem.

Badania in vivo oraz analiza populacyjna farmakokinetyki

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza populacyjna farmakokinetyki wykazała, że doustne leki przeciwdiabetyczne, diuretyki, insulinę, fenylobutyral, tiagabin i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwhamowne doustne, noretysteron oraz (lub) etynilostradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami przeciwhamownymi, noretysteronem oraz (lub) etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki działające na OUN

Pregabalina może wzmacniać działanie etanolu i lorazepamu.

W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki oraz skutków śmiertelnych u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami depresyjnie działającymi na OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji ruchowych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem osób w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolców ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie reakcje skórne (CRR)

Rzadko zgłaszano ciężkie reakcje skórne związane z leczeniem pregabaliną, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny zespół martwiczy, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentom otrzymującym lek Zonik należy przekazać informacje o objawach i objawach wskazujących na te reakcje oraz należy dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli to konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane potencjalne efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmiany pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość występowania zmian dna oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Zgłaszano również reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządów wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się.

Niewydolność nerek

Zarejestrowano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Przerywanie stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami poprzez dodanie pregabaliny w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Przewlekła niewydolność serca

Zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgow在玩家中, zwiększała się ogólna częstość reakcji niepożądanych oraz reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspoczynkowych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddechowa

Zgłaszano ciężkie przypadki depresji oddechowej w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami układu oddechowego lub chorobami neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem leków depresyjnych OUN oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Tym pacjentom może być potrzebna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki***”*** ).

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie przeciwpadaczkowe z różnych wskazań. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. W okresie pogwarancyjnym u pacjentów przyjmujących pregabalinę obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu badania z własnym kontrolowaniem (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmiertelnych skutków samobójstwa u pacjentów stosujących pregabalinę.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość wdrożenia odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliną w przypadku wystąpienia myśli i zachowań samobójczych.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Zgłaszano przypadki zaburzeń funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół niedrożności jelit, niedrożność paralityczna, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. analgetykami opioidowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i młodych kobiet).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). W badaniu przypadków-kontrolnych osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związane z opioidami stwierdzono u pacjentów stosujących pregabalinę jednocześnie z opioidem w porównaniu z tymi, którzy stosowali wyłącznie opioidy (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95% przedział ufności (PU), 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95% PU, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,51 aOR [95% PU, 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania różnych substancji mogą mieć większe ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnienia podczas stosowania pregabaliny, dlatego należy stosować ten lek z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjenci stosujący pregabalinę powinni być poddawani nadzorowi w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i pojawienie się zachowań skierowanych na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

Po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane***”*** ). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Jeśli konieczne jest odstawienie pregabaliny, zaleca się robić to stopniowo przez co najmniej jeden tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja**«** Sposób stosowania i dawki»).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub wkrótce po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym/środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone rozwoju (WWR) u przyszłego dziecka. Lek Zonik nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia pregabaliną.

Składniki pomocnicze

Preparat zawiera metyloparaben (E 218) i propyloparaben (E 216), które mogą powodować reakcje alergiczne (może być opóźnione).

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalinina przenika przez łożysko u szczurów. Pregabalinina może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone rozwoju

Dane z obserwacyjnego badania skandynawskiego z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet, które stosowały pregabalinę w I trymestrze, wykazały większą częstość występowania poważnych WWR u dzieci (żywych lub martwych) narażonych na działanie pregabaliny w życiu płodowym w porównaniu z populacją dzieci, które nie były narażone (5,9% vs 4,1%).

Ryzyko rozwoju poważnych WWR u dzieci narażonych na działanie pregabaliny w I trymestrze ciąży było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci, które nie były narażone (skorygowany współczynnik częstości i 95% PU 1,14, 0,96–1,35) oraz w porównaniu z populacją narażoną na działanie lamotryginy (95% PU 1,29, 1,01–1,65) lub duloksetyny (95% PU 1,39, 1,07–1,82).

Analiza specyfiki WWR wykazała wyższe ryzyko wad twarzowo-ustnych, wad oczu, układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, ale wskaźniki były niskie, a oszacowania niedokładne.

Lek Zonik nie powinien być stosowany w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres karmienia piersią

Pregabalinina przenika do mleka matki. Wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci w wieku niemowlęcym jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii pregabaliną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego oceny wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg dziennie. Po trzech miesiącach stosowania leku nie zaobserwowano wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek Zonik może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą znane efekty tego leku na ich zdolność do takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Ten lek przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania. W celu zapewnienia dokładnego dawkowania opakowanie zawiera strzykawkę dawkującą.

Dawki

Zakres dawek leku może się wahać w granicach 150–600 mg (od 7,5 do 30 ml) na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg (7,5 ml) na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg (15 ml) na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg (30 ml) na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg (7,5 ml) na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg (15 ml) na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg (30 ml) na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie 150–600 mg (7,5–30 ml) na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg (7,5 ml) na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg (15 ml) na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania leku dawkę można zwiększyć do 450 mg (22,5 ml) na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg (30 ml) na dobę.

Przerywanie leczenia pregabalinem

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalinem należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Niepożądane działania”).

Upośledzenie funkcji nerek

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). Dla pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podawać dodatkową dawkę leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny zgodnie z funkcją nerek

*Całkowitą dawkę dzienną (mg/na dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

+Dawka dodatkowa to dodatkowa dawka pojedyncza.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z powodu zaburzeń funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Sposób stosowania roztworu doustnego

Dozowanie odbywa się za pomocą strzykawki dozującej dołączanej do opakowania.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci w wieku do 18 roku życia. Dostępne obecnie informacje przedstawiono w sekcjach „Efekty uboczne” i „Właściwości farmakologiczne”, jednak na ich podstawie nie można podać żadnych zaleceń dotyczących dawkowania tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęstszymi efektami ubocznymi przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Zgłaszano również napady drgawkowe.

Rzadko raportowano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych działaniach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Efekty uboczne

W programie klinicznym badania pregabaliny lek ten otrzymało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęstsze zgłaszane reakcje niepożądane to zawroty głowy i senność. Reakcje niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich badaniach kontrolowanych odsetek odstępowania leku z powodu reakcji niepożądanych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze reakcje niepożądane prowadzące do odstawienia leku w grupie pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie reakcje niepożądane występujące częściej niż przy stosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta. Reakcje niepożądane są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania reakcje niepożądane są uporządkowane według malejącego stopnia nasilenia.

Wskazane reakcje niepożądane mogą również wiązać się z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu ośrodkowego pochodzenia spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego obserwowano wzrost częstości reakcji niepożądanych ogólnie oraz reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dodatkowe reakcje niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu pregabaliny na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosogardzieli.

Układ krwionośny i chłonny

Rzadko: neutropenia.

Układ odpornościowy

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Układ metaboliczny i zaburzenia przemiany materii

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Układ psychiki

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, napady paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie, myśli samobójcze, zachowanie samobójcze (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Nieznana częstość: uzależnienie lekowe.

Układ nerwowy

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadaktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy oczu, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowolstwo, apatia, parestezje okołoustne, mioklonus.

Bardzo rzadko: drugi, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Układ wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepota, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek, zapalenie tunic ocznych.

Układ słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Serce

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Układ naczyniowy

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, oskrzelit, kichanie, włóknienie płuc, ziewanie.

Nieznana częstość: niewydolność oddechowa.

Układ pokarmowy

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: refluks żołądkowo-przełykowy, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, ułogowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zespół okostnowy.

Układ wątrobowo-pęcherzykowy

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych (alaninotransferazy i asparaginianotransferazy).

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Ekstremalnie rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne pocenie się, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa.

Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, zimny pot, zapalenie naskórka z odwarstwieniem, zapalenie skóry typu liścia, melanóza, zaburzenia paznokci, wysypka plamista, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Nerki i drogi moczowe

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąderka, zapalenie przydatków jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększona zmęczliwość.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowolstwo, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: gruźlica, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

U niektórych pacjentów po zakończeniu krótkoterminowej lub długoterminowej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”).

• Dzieci *

Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie pięciu badań przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do poniżej 4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n = 65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n = 54 i n = 431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosogardzieli. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 100 ml w fiolce szklanej ciemnego koloru z korkiem zabezpieczonym przed pierwszym otwarciem. Każda fiolka w opakowaniu tekturowym razem z dozownikiem strzykawkowym o pojemności 5 ml i adapterem do strzykawki.

Po 100 ml w fiolce szklanej ciemnego koloru z korkiem niedostępnym dla dzieci. Każda fiolka w opakowaniu tekturowym razem z dozownikiem strzykawkowym o pojemności 5 ml i adapterem do strzykawki.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOO „KUSUM FARM”.

Miejsce produkcji i adres działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.