Zonik

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku ZONIK (ZONIK®)

Skład:

substancja czynna: pregabalina (pregabalin);

1 kapsułka twarda zawiera 75 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia prażelatynizowana, stearynian magnezu, twarda kapsułka żelatynowa (żelatyna, woda oczyszczona, dwutlenek tytanu (E 171), laurylosiarczan sodu).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze nr 4, z korpuskiem i kapselą białego koloru, zawierające proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Pregabalina. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina – jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Sprawność kliniczna i bezpieczeństwo.

• Ból neuropatyczny.

Pregabalina jest skuteczna u pacjentów z neuropatią cukrzycową, neuralgią poherpetyczną oraz uszkodzeniami rdzenia kręgowego. Skuteczność leku przy innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Ustalono, że profile bezpieczeństwa i skuteczności leczenia pregabaliną przy długości trwania do 13 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę oraz do 8 tygodni z dawkowaniem trzy razy na dobę są podobne.

Podczas stosowania pregabaliny w leczeniu bólu neuropatycznego przez okres do 12 tygodni, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające. Profile bezpieczeństwa i skuteczności pregabaliny były podobne przy przyjmowaniu przez 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy na dobę. Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z napadami padaczkowymi częściowymi były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Stwierdzono, że gorączka oraz infekcje dróg oddechowych górnych u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat występują częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakokinetyka”).

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu stosowania pregabaliny.

• Fibromyalgia.

Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawa została dodatkowo wykazana w ocenie ogólnej przez pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała oraz osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka.

Wskaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja.

Pregabalina jest szybko wchłaniania po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia we krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym stosowaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym przyjęciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30% oraz wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład.

Pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów oraz przenika do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znówką około 98% substancji radioaktywnej wydalało się z moczem w niezmienionej postaci. Frakcja N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosiła 0,9% podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie.

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”. Niewydolność nerek).

Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po jednorazowym podaniu. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega istotnemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny badano u dzieci z epilepsją. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynikało ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43% u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres końcowy półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6. roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci w wieku od 7 lat.

Stwierdzono, że klirens kreatyniny był istotną kowariatą dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariatą dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3. miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Dzieci”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakodynamika”).

Pacjenci w podeszłym wieku.

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek związaną z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią.

Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny przy jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg). Pregabalina przenika do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76% stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką otrzymuje niemowlę z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7% całkowitej dawki dobowej u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.*

Lek Zonik jest wskazany w leczeniu neuropatycznego bólu o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.*

Lek Zonik jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.*

Lek Zonik jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromyalgia.*

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabin oraz topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel oraz (lub) etyniloestradiol.

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem oraz (lub) etyniloestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. Opisano przypadki wystąpienia niewydolności oddechowej, śpiączki oraz skutku śmiertelnego u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane stosowaniem oksykodonu.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem zdrowych ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których stwierdzono przyrost masy ciała podczas terapii pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okołoustny lub obrzęk dróg oddechowych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Ciężkie skórne działania niepożądane

W związku z leczeniem pregabalina rzadko opisywano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentom leczonym lekiem Zonik należy przekazać informacje o objawach i objawach wczesnych oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Opisywano również przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe działania tego leku.

Zaburzenia wzroku.

Podczas kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabaline niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabaline w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość zmian w dnie oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Opisywano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek.

Opisywano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii, w celu przejścia na monoterapię pregabalina.

Niewydolność serca.

Opisywano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabaline. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów pregabaline należy stosować z ostrożnością. Po odstawieniu pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Opisywano ciężką depresję oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub chorobami neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym przyjmowaniem środków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego, oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U takich pacjentów może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ryzyko samobójstwa

Opisywano przypadki myśli/powagania samobójczego u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z różnymi wskazaniami. W wynikach metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka samobójstwa. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. W okresie pogwarancyjnym u pacjentów przyjmujących pregabaline obserwowano przypadki myśli/powagania samobójczego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu badania z własnym kontrolowaniem (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowego wystąpienia zachowania samobójczego oraz śmiertelnych skutków samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabaline.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli/powagania samobójczego oraz rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się takich objawów pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabalina w przypadku wystąpienia myśli/powagania samobójczego.

Pogorszenie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek opisywano przypadki pogorszenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność paralityczna, zaparcia) podczas stosowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożne przepisywanie pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu retrospektywnym wykazano, że pacjenci przyjmujący pregabaline jednoczesnie z opioidami mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z monoterapią opioidową (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko stwierdzono przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95 % CI, 1,04–2,22]), a przy stosowaniu wysokich dawek pregabaliny (> 300 mg, aOR 2,51 [95 % CI 1,24–5,06]) obserwowano tendencję do jeszcze wyższego ryzyka.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie.

Pregabalina może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych. Opisywano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania różnych substancji mogą mieć większe ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnienia podczas stosowania pregabaliny, dlatego lek ten należy stosować u nich z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjenci otrzymujący leczenie pregabalina powinni być monitorowani pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki oraz pojawienie się zachowań skierowanych na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia.

Po przerwaniu krótko- lub długoterminowej terapii pregabalina obserwowano objawy odstawienia. Opisywano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane***”*). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Jeśli konieczne jest odstawienie pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja«** Sposób stosowania i dawki»).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabalina lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja.

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone (WW) u przyszłego dziecka. Lek Zonik nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas leczenia pregabalina (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu na dawkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Wykazano, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów. Pregabalina może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone (WW)

Dane z obserwacyjnego badania skandynawskiego z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet przyjmujących pregabaline w pierwszym trymestrze wykazały większą częstość występowania poważnych WW u dzieci (żywo urodzonych lub martwo urodzonych), które były narażone na działanie pregabaliny w okresie wewnątrzmacicznym, w porównaniu z populacją dzieci nie narażonych (5,9 % vs 4,1 %).

Ryzyko rozwoju poważnych WW u dzieci, które były narażone na działanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci nie narażonych (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96-1,35)), a także w porównaniu z populacją narażoną na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksytyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza specyfiki WW wykazała wyższe ryzyko rozwoju szczelin twarzoczaszki, wad narządu wzroku, układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, jednak wskaźniki były niskie, a oszacowania nieprecyzyjne.

Lek Zonik nie powinien być stosowany w okresie ciąży bez naglącej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Pregabalina przenika do mleka kobiet. Wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci w wieku niemowlęcym jest nieznany. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu terapii pregabalina, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W trakcie badania klinicznego oceniającego wpływ pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabaline w dawce 600 mg/dobę. Po trzech miesiącach stosowania leku nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pregabalina może nieznacznie lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalina może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką oraz innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy lek ten wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Preparat Zonik należy przyjmować niezależnie od przyjęcia posiłku.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki.

Zakres dawek preparatu może się zmieniać w granicach od 150 do 600 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 75 mg – stosować w odpowiednim dozowaniu.

Ból neuropatyczny.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 75 mg – stosować w odpowiednim dozowaniu.

Epilepsja.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 75 mg – stosować w odpowiednim dozowaniu.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 dawki, można stosować w zakresie od 150 do 600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 75 mg – stosować w odpowiednim dozowaniu.

Fibromialgia.

Zalecana dawka preparatu w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że jej zastosowanie przyniesie dodatkową korzyść; ponadto ta dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg na dobę nie jest zalecane. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, należy dostosować dawkę preparatu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 75 mg – stosować w odpowiednim dozowaniu.

Przerywanie stosowania pregabaliny.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabalina należy przerywać stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazania (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek.

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt „Farmakokinetyka”), dawkę należy zmniejszać u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek indywidualnie, zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który należy wyznaczyć za pomocą wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi podczas hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela 1).

Naruszenie funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18. roku życia). Dostępne informacje zawarte są w działach «Działania niepożądane», «Farmakodynamika» i «Farmakokinetyka», jednak nie pozwalają one na sformułowanie żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych zabiegach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz dział «Sposób stosowania i dawki», tabela 1).

Efekty uboczne.

W badaniach najczęściej występującymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne, które występowały częściej niż przy stosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta. Efekty te są wymienione według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem podstawowej choroby i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość występowania efektów ubocznych oraz częstość działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie nosa i gardła.

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Ze strony przemiany materii i przemiany substancji.

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki.

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie, myśli/samobójcze zachowania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Nieznana częstość: uzależnienie lekowe.

Ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychoruchowa, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, niedowagę, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, deliryj, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Ze strony narządów wzroku.

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, zmniejszenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, miosis, nocna ślepota, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek opadająca, zapalenie tunic oka.

Ze strony narządów słuchu i równowagi.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Ze strony serca.

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Ze strony naczyń.

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, rumień, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia.

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, zapalenie nosa, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, bezdech, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, kichanie.

Nieznana częstość: hamowanie oddychania.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melaena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy przyzębowej.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Ekstremalnie rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne potliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, zimny pot, zapalenie skóry odluszczeniowe, zespół likhenoidalny, melanóza, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych.

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, zaburzenia miesiączkowania, ból gruczołów piersiowych, białe upływy, nadmierna krwawica miesięczna, krwawienie między miesiączkami.

Bardzo rzadko: brak miesiączki, wydzielanie z piersi, powiększenie gruczołów piersiowych, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania.

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadek, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowagę, absces, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie stężenia leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabalinem obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne potliwość i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w badaniach przeprowadzonych u dzieci z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstszymi efektami ubocznymi były senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła (patrz sekcje „Dzieci”, „Farmakodynamika” oraz „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 kapsułek w blisterze. Po 1, 2, 4 lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.