Zoloft®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA LEKU DO STOSOWANIA W MEDYCYNE ZOLOFT® (ZOLOFT®)

Skład:

substancja czynna: sertalina;

jedna tabletka powlekana zawiera sertaliny chlorowodorek w ilości odpowiadającej 50 mg sertaliny;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan dwuwodny, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, sodowa sól krochmalu glikolowego, stearynian magnezu, Opadry biały (hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, polisorbat 80), Opadry przezroczysty (hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe tabletki powlekane, kształtu kapsułkowatego, z tłoczeniem „VLE” z jednej strony i „ZLT 50” z drugiej. Tabletki mają funkcjonalną ryżę dzielącą pomiędzy napisami „ZLT” i „50”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Kod ATC N06A B06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Sertalina jest silnym i specyficznym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) in vitro, co u organizmów zwierzęcych prowadzi do potencjacji efektów 5-HT. Sertalina wykazuje jedynie bardzo słabe działanie na procesy wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy. W dawkach klinicznych sertalina blokuje wychwyt serotoniny w płytkach krwi ludzkich. Lek nie wykazuje działania stymulującego, uspokajającego, antycholinergicznego ani kardiotoksycznego w badaniach na zwierzętach. W kontrolowanych badaniach z udziałem zdrowych ochotników sertalina nie wykazywała działania uspokajającego i nie wpływała na funkcje psychomotoryczne. Ze względu na swoiste selektywne hamowanie wychwytu 5-HT, sertalina nie zwiększa aktywności katecholaminergicznej. Środek nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych (cholinergicznych), serotonergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminergicznych, GABA ani benzodiazepinowych. Długotrwałe stosowanie sertaliny u zwierząt wiązało się ze zmniejszeniem liczby receptorów noradrenaliny w mózgu, co obserwuje się również przy stosowaniu innych skutecznych klinicznie leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwobsesyjnych.

Sertalina nie powoduje rozwoju uzależnienia lekowego. W placebo-kontrolowanym, podwójnie ślepych, randomizowanych badaniach porównujących potencjał uzależniający sertaliny, alprazolamu i d-ampfetaminy u ludzi, sertalina nie powodowała pozytywnych efektów subiektywnych wskazujących na potencjał uzależniający. W przeciwieństwie do tego, uczestnicy badania przyjmujący zarówno alprazolam, jak i d-ampfetaminę, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, wykazywali istotnie wyższe wyniki skłonności do nadużywania, euforii i potencjalnej uzależniającej zależności lekowej. Sertalina nie powodowała efektu stymulującego i uczucia lęku związanego z przyjmowaniem d-ampfetaminy, ani działania uspokajającego i zaburzeń psychomotorycznych związanych z przyjmowaniem alprazolamu. Sertalina nie powodowała pozytywnego bodźca u makaków rezusów wytresowanych do samodzielnego przyjmowania kokainy, ani nie była substytutem bodźca rozpoznawczego wobec d-ampfetaminy i pentobarbitalu u makaków rezusów.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Zespół depresyjny większy

Przeprowadzono badania z udziałem pacjentów ambulatoryjnych z depresją, u których zaobserwowano odpowiedź na terapię do zakończenia 8-tygodniowej otwartej fazy leczenia sertaliną w dawce 50–200 mg/dobę. Pacjenci ci (n=295) zostali randomizowani do grupy kontynuowania przyjmowania sertaliny w dawce 50–200 mg/dobę lub do grupy przyjmowania placebo w ramach 44-tygodniowego badania podwójnie ślepego. Częstość nawrotów w grupie pacjentów przyjmujących sertalinę była istotnie statystycznie niższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Średnia dawka u uczestników, którzy ukończyli badanie, wynosiła 70 mg/dobę. Odsetek pacjentów odpowiadających na terapię (określanych jako pacjenci, u których nie wystąpił nawrót) w grupach przyjmujących sertalinę i placebo wynosił odpowiednio 83,4 % i 60,8 %.

Zespół stresu pourazowego (PTSD)

Połączone dane ogólnej liczby pacjentów z PTSD biorących udział w 3 badaniach wskazują na niższy odsetek odpowiedzi na terapię u mężczyzn w porównaniu z kobietami. W dwóch badaniach klinicznych z pozytywnymi wynikami w populacji ogólnej odsetek pacjentów odpowiadających na terapię u kobiet i mężczyzn w grupach przyjmujących sertalinę był podobny w porównaniu z placebo (kobiety: 57,2 % w porównaniu z 34,5 %; mężczyźni: 53,9 % w porównaniu z 38,2 %). Liczba mężczyzn i kobiet wśród pacjentów w połączonej populacji badawczej wynosiła odpowiednio 184 i 430, przy czym wyniki u kobiet były bardziej spójne, a u mężczyzn na poziomie wyjściowym obserwowano inne zmienne parametry (większe nadużywanie substancji, dłuższy czas trwania choroby, przyczyna urazu itp.), które korelowały z niższą skutecznością leku.

Elektrofizjologia serca

W szczegółowym badaniu interwału QTc w stanie stacjonarnym przy ekspozycji ponadterapeutycznej u zdrowych ochotników (którzy otrzymywali dawkę 400 mg/dobę, dwukrotnie wyższą niż maksymalna zalecana dawka dobową) górna granica dwustronnego 90 % CI dla odpowiedniego czasowo średniego różnicowego QTcF między sertaliną a placebo, uzyskanego metodą najmniejszych kwadratów (11,666 ms), przekraczała wcześniej ustaloną wartość progową 10 ms w punkcie czasowym 4 godziny po podaniu leku. Analiza zależności odpowiedzi od ekspozycji wskazywała na słabe pozytywne powiązanie między QTcF a stężeniem sertaliny w osoczu [0,036 ms/(ng/ml); p < 0,0001]. Na podstawie modelu zależności odpowiedzi od ekspozycji, progowa wartość klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTcF (tj. więcej niż 10 ms dla prognozowanego 90 % CI) zwiększała się co najmniej 2,6 razy w porównaniu ze średnią Cmax (86 ng/ml) po podaniu najwyższej zalecanej dawki sertaliny (200 mg/dobę) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Niedczynności niepożądane” i „Przedawkowanie”).

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD) u dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność sertaliny (50–200 mg/dobę) badano w leczeniu dzieci (6–12 lat) i nastolatków (13–17 lat), którzy nie mieli depresji i byli leczeni ambulatoryjnie z powodu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Po jednym tygodniu wstępnego okresu jednokrotnego ślepego przyjmowania placebo pacjentów randomizowano do grupy przyjmowania sertaliny lub placebo na 12 tygodni z elastycznym dozowaniem leku. Dzieci (6–12 lat) rozpoczynały przyjmowanie leku od dawki 25 mg. U pacjentów randomizowanych do grupy przyjmowania sertaliny zaobserwowano istotnie większe poprawy niż u pacjentów przyjmujących placebo, według oceny za pomocą Dziecięcej Skali Obsesyjno-Kompulsywnej Yale-Brown (CY-BOCS) (p=0,005), Ogólnej Skali Obsesyjno-Kompulsywnej Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (NIMH) (p=0,019) oraz Skali „Ogólna Ocena Kliniczna – Poprawa” (p=0,002). Ponadto, u pacjentów w grupie przyjmujących sertalinę w porównaniu z grupą przyjmującą placebo zaobserwowano tendencję do większej poprawy według Skali „Ogólna Ocena Kliniczna – Ciężkość choroby” (p=0,089). Średnia liczba punktów według skali CY-BOCS na poziomie wyjściowym oraz średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym w grupie pacjentów przyjmujących placebo wynosiła odpowiednio 22,25 ± 6,15 i -3,4 ± 0,82, podczas gdy w grupie pacjentów przyjmujących sertalinę średnia liczba punktów na poziomie wyjściowym oraz średnia zmiana liczby punktów w porównaniu z poziomem wyjściowym wynosiła odpowiednio 23,36 ± 4,56 i -6,8 ± 0,87. W analizie post-hoc odsetek pacjentów odpowiadających na terapię, określanych jako pacjenci z redukcją o 25 % (lub więcej) liczby punktów według skali CY-BOCS (pierwotny parametr skuteczności) od wartości wyjściowych do punktu końcowego, wynosił 53 % w grupie przyjmowania sertaliny w porównaniu z 37 % w grupie placebo (p=0,03).

Brak danych dotyczących długoterminowych badań klinicznych skuteczności stosowania leku u pacjentów pediatrycznych.

Dzieci

Brak danych dotyczących stosowania sertaliny u dzieci poniżej 6 roku życia.

Badanie bezpieczeństwa SPRITES po wprowadzeniu na rynek

Przeprowadzono obserwacyjne badanie po wprowadzeniu na rynek z udziałem 941 pacjentów w wieku od 6 do 16 lat, w którym oceniano długoterminowe bezpieczeństwo terapii sertaliną (z psychoterapią i bez niej) w porównaniu z psychoterapią pod względem dojrzewania poznawczego, emocjonalnego, fizycznego i pokwitaniowego, trwające do 3 lat. Badanie to przeprowadzono w warunkach praktyki klinicznej u dzieci i nastolatków z pierwotnymi rozpoznaniami zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, depresji lub innych zaburzeń lękowych oraz oceny funkcji poznawczych (ocenianych za pomocą testu Trails B i indeksu BRIEF), regulacji behawioralnej/emocjonalnej (ocenianej za pomocą behawioralnego indeksu regulacji BRIEF) oraz dojrzewania fizycznego/pokwitaniowego (ocenianego za pomocą standaryzowanego indeksu wzrost/waga/wskaźnik masy ciała (BMI) i stadium Tannera). Sertalina jest zatwierdzona do stosowania w praktyce pediatrycznej wyłącznie u pacjentów w wieku od 6 lat z OCD (patrz sekcja „Wskazania”). Standaryzacja każdego pierwotnego wskaźnika wyników na podstawie norm płciowo-wiekowych wykazała, że ogólne wyniki odpowiadały normalnemu rozwojowi. Nie zaobserwowano istotnych różnic statystycznych w odniesieniu do wyników wyjściowych, z wyjątkiem wskaźnika masy ciała. W analizach porównawczych zaobserwowano istotne statystycznie wyniki dotyczące masy ciała, jednak wielkość zmiany była nieznaczna.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po 14-dniowym przyjmowaniu sertaliny w dawkach 50–200 mg (doustnie, raz dziennie) u ludzi, stężenie szczytowe sertaliny w osoczu osiągane jest po 4,5–8,4 godziny po codziennym przyjmowaniu leku. Pokarm nie zmienia istotnie biodostępności sertaliny w tabletach.

Rozkład

Około 98 % krążącej sertaliny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja

Sertalina podlega intensywnemu metabolizmowi przedsystemowemu („efekt pierwszego przejścia”) w wątrobie.

Na podstawie danych z badań klinicznych i badań in vitro można stwierdzić, że sertalina metabolizowana jest wieloma drogami, w tym za pomocą enzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Sertalina i jej główny metabolit, desmetylosertalina, są również substratami glikoproteiny P w warunkach in vitro.

Eliminacja

Średni okres półtrwania sertaliny wynosi około 26 godzin (w zakresie od 22 do 36 godzin). Zgodnie z końcowym okresem półtrwania obserwuje się kumulację leku (z podwojeniem jego stężenia) do osiągnięcia stężenia stacjonarnego, które osiągane jest po 1 tygodniu po codziennym przyjmowaniu leku. Okres półtrwania N-desmetylosertaliny wynosi 62–104 godziny. Sertalina i N-desmetylosertalina są intensywnie metabolizowane w organizmie człowieka, a ich metabolity końcowe wydalane są z kałem i moczem w równych ilościach. Tylko bardzo niewielka część (< 0,2 %) sertaliny wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Linowość/nielinowość

Farmakokinetyka sertaliny w zakresie dawek od 50 do 200 mg jest zależna od dawki.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Dzieci z OCD

Farmakokinetykę sertaliny badano u 29 dzieci w wieku 6–12 lat i u 32 nastolatków w wieku 13–17 lat. U tych pacjentów stopniowo zwiększano dawkę metodą tytrymacji do dawki dobowej 200 mg w ciągu 32 dni, rozpoczynając od dawki 25 mg lub 50 mg z stopniowym zwiększaniem. Przy stosowaniu leku w dawkach 25 mg i 50 mg tolerancja była taka sama. W stanie stacjonarnym przy dawce 200 mg stężenia sertaliny w osoczu u grupy dzieci w wieku 6–12 lat były o około 35 % wyższe w porównaniu z grupą pacjentów w wieku 13–17 lat i o 21 % wyższe w porównaniu z grupą referencyjną dorosłych. Nie zaobserwowano istotnych różnic w wartościach klirensu między chłopcami a dziewczętami. W związku z tym, dla dzieci, szczególnie o niskiej masie ciała, zaleca się niską dawkę początkową i stopniowe zwiększanie dawki z krokiem 25 mg. Nastolatkom można stosować takie same dawki jak dorosłym.

Nastolatki i pacjenci starsi

Profil farmakokinetyczny sertaliny u nastolatków i osób starszych nie różni się istotnie od profilu u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Uszkodzenie wątroby

U pacjentów z uszkodzeniem wątroby okres półtrwania sertaliny wydłuża się, a pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zwiększa się trzykrotnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Uszkodzenie nerek

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnej kumulacji sertaliny.

Farmakogenomika

U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenia sertaliny w osoczu były o około 50 % wyższe niż u osób z szybkim metabolizmem CYP2C19. Znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest ustalone, dlatego tytrymacja dawki powinna być dostosowywana w zależności od klinicznej odpowiedzi pacjenta.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sertalina wskazana jest w leczeniu następujących zaburzeń:

• Epizody depresyjne duże. Zapobieganie nawrotom epizodów depresyjnych dużych.
• Zaburzenia paniki z obecnością lub brakiem agorafobii.
• Zaburzenie nerwicowo-lękowe (OCD) u dorosłych oraz dzieci w wieku 6–17 lat.
• Zaburzenie lękowe społeczne.
• Zespół stresu pourazowego (PTSD).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertaliny z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Leczenie sertaliną nie można rozpoczynać najwcześniej niż po upływie 14 dni od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitory MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać najmniej niż 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitem MAO.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazane

Inhibitory monoaminooksydazy (MAOI)

Nieodwracalne inhibitory MAO (np. selegilina)

Przeciwwskazane jest stosowanie sertaliny w połączeniu z nieodwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak selegilina. Terapię sertaliną można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 14 dni od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitem MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać najmniej niż 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitem MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny odwracalny inhibitor MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego nie należy stosować sertaliny w połączeniu z selektywnym odwracalnym inhibitem MAO, takim jak moklobemid. Okres od przerwania leczenia inhibitem MAO odwracalnym do rozpoczęcia terapii sertaliną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie stosowania sertaliny najmniej niż 7 dni przed rozpoczęciem terapii odwracalnym inhibitem MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalne inhibitory MAO odwracalne (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym nieselektywnym odwracalnym inhibitem MAO, którego nie należy stosować pacjentom przyjmującym sertalinę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zarejestrowano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie MAOI (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertaliny, lub którzy przerwali terapię sertaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania MAOI. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, nasilone pocenie, nudności, wymioty, zawroty głowy, zawroty głowy i hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki oraz skutki śmiertelne.

Pimozyd

W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozydu (2 mg) zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu o około 35 %. To zwiększenie stężenia nie było związane z żadnymi zmianami parametrów EKG. Chociaż mechanizm tej interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertaliną

Środki działające na OUN i alkohol

Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę nie nasilało wpływu alkoholu, karbamazepiny, haloperidolu czy fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych uczestników badania, jednak jednoczesne stosowanie sertaliny z alkoholem nie jest zalecane.

Inne leki serotonergiczne

Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Zaleca się ostrożne przepisywanie sertaliny w połączeniu z opioidami (np. fentanylem (stosowanym głównie podczas znieczulenia ogólnego i w terapii bólu przewlekłego)) oraz innymi lekami serotonergicznymi (w tym innymi lekami serotonergicznymi przeciwdepresyjnymi, amfetaminami i triptanami).

Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”) może wzrosnąć w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”, „Farmakodynamika”).

Lit

W badaniu placebo-kontrolowanym z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne przyjmowanie sertaliny i litu nie zmieniało istotnie farmakokinetyki litu, ale powodowało nasilenie drżenia w porównaniu z placebo, co wskazuje na możliwą interakcję farmakodynamiczną. W przypadku jednoczesnego stosowania sertaliny i litu należy zapewnić odpowiednią kontrolę nad pacjentem.

Fenytoina

Wyniki badania placebo-kontrolowanego z udziałem zdrowych ochotników wskazują, że długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 200 mg/dobę nie powoduje klinicznie istotnego hamowania metabolizmu fenytoiny. Dane z pojedynczych przypadków wskazują jednak na wysokie stężenia fenytoiny u pacjentów przyjmujących sertalinę; zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi w początkowej fazie terapii sertaliną z odpowiednimi korektami dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie leku z fenytoiną, znanym induktorem CYP3A4, może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny we krwi.

Metamizol

Jednoczesne stosowanie sertaliny z metamizolem, który jest induktorem enzymów metabolizujących, w tym CYP2B6 i CYP3A4, może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny we krwi z potencjalnym zmniejszeniem skuteczności klinicznej. Dlatego zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metamizolu i sertaliny; należy kontrolować odpowiedź kliniczną i/lub stężenia leku w miarę potrzeby.

Triptany

W okresie nadzoru po rejestracji pojawiły się pojedyncze doniesienia o przypadkach rozwoju osłabienia, nadmiernych odruchów, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, lęku i pobudzenia po jednoczesnym stosowaniu sertaliny i sumatryptanu. Objawy zespołu serotonergowego mogą również rozwijać się przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (tryptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertaliną i triptanami jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, zaleca się zapewnić odpowiednią opiekę nad pacjentem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Warczaryna

Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg/dobę i warczaryny prowadziło do nieznacznego, ale statystycznie istotnego wydłużenia czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR). Dlatego należy starannie kontrolować wskaźnik czasu protrombinowego na początku leczenia sertaliną oraz przy jego odstawianiu.

Współdziałanie z innymi lekami, z derytrynem, atenololem, cytydynem

Jednoczesne stosowanie z cytydynem prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertaliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest ustalone. Sertalina nie wpływała na właściwości beta-adrenoblokujące atenololu. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny w dawce 200 mg/dobę i derytrynu nie stwierdzono żadnej interakcji.

Leki wpływające na funkcję płytek krwi

Może wzrosnąć ryzyko wystąpienia krwawień przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym sertaliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. NSAID, kwas acetylosalicylowy i tyklopidyna) lub innymi lekami, które mogą zwiększać ryzyko krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy we krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez mivakurium lub inne blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Sertalina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP2D6. Długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 50 mg/dobę prowadziło do umiarkowanego wzrostu (średnio o 23–37 %) stężenia równowagowego desypraminy we krwi (wskaźnik aktywności izoenzymu CYP2D6). Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP2D6 o wąskich zakresach terapeutycznych, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i typowe leki przeciwpsychotyczne, szczególnie na tle stosowania sertaliny w wyższych dawkach.

Sertalina nie jest klinicznie istotnym inhibitem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 i CYP1A2. Potwierdzają to wyniki badań in vivo z wykorzystaniem substratów CYP3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP2C19 (diazepamu) i substratów CYP2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertalina ma bardzo niski potencjał hamowania CYP1A2 lub w ogóle go nie ma.

Codzienne spożycie trzech szklanek soku grejpfrutowego prowadziło do wzrostu stężenia sertaliny we krwi o prawie 100 % w badaniu krzyżowym u 8 zdrowych osób japońskiego pochodzenia. Dlatego należy unikać spożycia soku grejpfrutowego podczas stosowania sertaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Na podstawie wyników badań interakcji z sokiem grejpfrutowym nie można wykluczyć możliwości nawet znacznie większego wzrostu ekspozycji na sertalinę przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, takimi jak inhibitory proteazy, ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon. Dotyczy to również umiarkowanych inhibitorów CYP3A4, takich jak aprepitant, erytromycyna, flukenazol, werapamil i dyltiazem. Należy unikać przyjmowania silnych inhibitorów CYP3A4 podczas terapii sertaliną.

Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężenia sertaliny we krwi pod wpływem innych induktorów enzymu CYP3A4, takich jak fenobarbital, karbamazepina, preparaty z zioła świętojańskiego i ryfampicyna.

U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenia sertaliny we krwi wzrastają o około 50 % w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Nie można wykluczyć możliwości interakcji lekowej z silnymi inhibitorami CYP2C19, takimi jak omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprozol, fluoksetyna, fluwoksynamina.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zespół serotonergiczny (ZS) lub zespół neuroleptyczny złego ułożenia (ZSZU)

Podczas stosowania inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym leczenia sertraliną, zgłaszano rozwój zespołów, które mogą zagrożać życie, takich jak ZS lub ZSZU. Ryzyko rozwoju ZS lub ZSZU przy stosowaniu SSRI wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym innych antydepresantów serotonergicznych, amfetamin, triptanów) z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (w tym inhibitory MAO, np. błękit metylenowy), lekami przeciwdziaurkowymi oraz innymi antagonistami dopaminy i opioidami. U pacjentów należy prowadzić monitorowanie pod kątem wystąpienia objawów i objawów ZS lub ZSZU (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przejście z SSRI, antydepresantów lub leków przeciwdziaurkowych

Dane z kontrolowanych badań klinicznych dotyczące optymalnego czasu przejścia z SSRI, antydepresantów lub leków przeciwdziaurkowych na sertralinę są ograniczone. Przy takich zmianach w leczeniu należy przeprowadzić odpowiednią ocenę medyczną, szczególnie przy przejściu na sertralinę z leków o długim czasie działania, takich jak fluoksetyna.

Inne leki serotonergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT

Jednoczesne stosowanie sertraliny i innych leków zwiększających działanie serotonergicznej neuroprzekaźnictwa, takich jak amfetamina, tryptofan, fenfluramina, agonisty 5-HT lub leki ziołowe, preparaty z zielonka (Hypericum perforatum), należy prowadzić z ostrożnością, a tej skojarzonej terapii, jeśli to możliwe, należy unikać (z powodu możliwego oddziaływania farmakodynamicznego).

Wydłużenie interwału QTc/tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”

W okresie po rejestracji sertraliny zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QTc i tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Większość przypadków obserwowano u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc/tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Wpływ na wydłużenie interwału QTc został potwierdzony w badaniu QTc u zdrowych ochotników z istotnym statystycznie stosunkiem ekspozycji-odpowiedź. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie interwału QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QTc (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Wzmożenie objawów hipomanii lub manii

Zgłoszono wystąpienie objawów manii/hipomanii u niewielkiego odsetka pacjentów przyjmujących zarejestrowane antydepresanty i leki przeciwdziaurkowe, w tym sertralinę. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Wymagana jest staranna opieka lekarska. W przypadku pojawienia się objawów fazy maniakalnej należy przerwać stosowanie sertraliny.

Schizofrenia

Objawy psychotyczne mogą się nasilać u pacjentów ze schizofrenią.

Drżenie

Podczas leczenia sertraliną mogą występować drżenia: sertralinę nie należy przepisywać pacjentom z niestabilną padaczką; u pacjentów z kontrolowaną padaczką stosowanie sertraliny wymaga starannego monitorowania. Pacjentom, u których wystąpią drżenia, należy odstawić lek.

Samobójstwo/pomysły samobójcze/próby samobójcze lub objawy pogorszenia stanu

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i prób samobójczych (zachowań i objawów samobójczych). To ryzyko istnieje bezpośrednio do czasu osiągnięcia znaczącej remisji. Ponieważ poprawa stanu pacjentów może nie występować przez pierwsze kilka tygodni lub dłuższy okres leczenia, pacjenci powinni być poddawani starannemu monitorowaniu do czasu tej poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnych etapach uzdrowienia ryzyko samobójstwa może wzrosnąć.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których przepisuje się sertralinę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju zachowań i objawów samobójczych. Ponadto te zaburzenia mogą współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego analogiczne środki ostrożności dotyczące leczenia pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym są również wymagane przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zachowań i objawów samobójczych lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem leczenia występuje silne myślenie samobójcze, mają większe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych, dlatego powinni być poddawani starannemu monitorowaniu podczas leczenia. Metaanaliza danych uzyskanych w wyniku przeprowadzenia badań klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem antydepresantów u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu ze stosowaniem placebo.

Należy prowadzić staranne monitorowanie pacjentów, w szczególności pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju tendencji samobójczych, szczególnie na początku leczenia i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, pojawienia się zachowań samobójczych lub myśli samobójczych, a także wszelkich nietypowych zmian zachowania i natychmiastowego zwracania się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów.

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Były doniesienia o trwałej dysfunkcji seksualnej, w której objawy trwały pomimo odstawienia SSRI.

Stosowanie u dzieci

Sertralinę nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W trakcie badań klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) i wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew). Jeśli z konieczności klinicznej decyzja zostanie jednak podjęta na rzecz przepisania tego leku, wymagane jest staranne monitorowanie pacjenta pod kątem wykrycia objawów samobójczych, szczególnie na początku leczenia. Długoterminową bezpieczeństwo co do kognitywnego, emocjonalnego, fizycznego i dojrzewania w okresie dojrzewania dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 16 lat oceniano w długoterminowym badaniu obserwacyjnym trwającym do 3 lat (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W okresie po rejestracji odnotowano kilka przypadków opóźnionego wzrostu i dojrzewania. Kliniczne znaczenie i związek przyczynowy nie są jeszcze ustalone. Przy długotrwałym leczeniu pacjentów dziecięcych lekarze powinni prowadzić monitorowanie pod kątem wykrycia odchyleń od normy w procesie wzrostu i rozwoju organizmu.

Zaburzenia krwawień/krwotoki

Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki patologicznych objawów krwawień, w tym objawy krwawień skórnych (siniaki i purpura), oraz innych objawów krwawień, takich jak krwawienia przewodu pokarmowego lub ginekologiczne, w tym krwawienia zakończone śmiercią. SSRI/ISNNS mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Działania niepożądane”). Zaleca się ostrożne stosowanie SSRI u pacjentów, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które jak wiadomo wpływają na funkcję płytek krwi (np. z lekami przeciwkrzepliwymi, atypowymi lekami przeciwdziaurkowymi i fenotiazynami, większością trójcyklicznych antydepresantów, kwasem acetylosalicylowym i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID)), jak również u pacjentów z wywiadem zaburzeń krwawień (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hiponatremia

W wyniku terapii SSRI lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (ISNNS), w tym sertraliny, może rozwinąć się hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zgłaszano przypadki obniżenia stężenia sodu w surowicy krwi poniżej 110 mmol/l.

U pacjentów w podeszłym wieku może istnieć większe ryzyko rozwoju hiponatremii przy stosowaniu SSRI i ISNNS. Ryzyko tego powikłania może być również zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki lub u pacjentów z hipowolemia pochodzenia innego (patrz informacja o stosowaniu u pacjentów w podeszłym wieku w sekcjach „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). U pacjentów z objawową hiponatremią należy rozważyć odstawienie terapii sertraliną i wprowadzić odpowiednie działanie medyczne. Do objawów i objawów hiponatremii należą ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientacja, osłabienie i utrata równowagi fizycznej, co może prowadzić do upadków. Objawy i objawy związane z cięższymi i/lub ostrymi epizodami hiponatremii obejmują halucynacje, omdlenia, drżenia, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i skutki śmiertelne.

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu terapii sertraliną

Objawy odstawienia są częstym zjawiskiem po zakończeniu terapii lekiem, szczególnie w przypadku nagłego odstawienia terapii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Według danych z badań klinicznych, u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertraliny, częstość reakcji odstawienia wynosiła 23%, w porównaniu z 12% u pacjentów, którzy kontynuowali terapię sertraliną.

Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszano takie reakcje jak zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były lekkiego lub umiarkowanego stopnia nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu terapii, ale w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy obserwowano u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili przyjmowanie dawki leku. W większości przypadków objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki sertraliny przy zakończeniu terapii lekiem w okresie kilku tygodni lub miesięcy w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Akatyzja/niepokój psychomotoryczny

Stosowanie sertraliny wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub niepohamowanym niepokojem i potrzebą poruszania się, często towarzyszoną niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w pierwszych kilku tygodniach terapii. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Stosowanie w niewydolności wątroby

Sertralina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Według wyników badań farmakokinetycznych z wielokrotnym przyjmowaniem leku u pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości stwierdzono wydłużenie czasu półtrwania i zwiększenie AUC lub Cmax około trzykrotnie w porównaniu z tymi parametrami u osób z normalną funkcją wątroby. Nie stwierdzono istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu sertraliny pacjentom z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertraliny pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć celowość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Sertraliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w niewydolności nerek

Sertralina jest intensywnie metabolizowana; wydalenie niezmienionej substancji z moczem jest drugorzędną drogą eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku nie różniły się istotnie statystycznie od tych parametrów w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych wzięło udział ponad 700 pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia). Charakter i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku były podobne do tych obserwowanych u młodszych pacjentów.

Jednak stosowanie SSRI i ISNNS, w tym sertraliny, wiązało się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować większe ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego (patrz „Hiponatremia” w sekcji „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą stosowanie SSRI może wpływać na parametry kontroli glikemii. Dawkowanie insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących może wymagać korekty.

Terapia elektrowstrząsowa (TEW)

Nie przeprowadzono badań klinicznych mających na celu zbadanie ryzyka lub korzyści skojarzonego stosowania TEW i sertraliny.

Sok grejpfrutowy

Jednoczesne stosowanie sertraliny z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na wyniki badań przesiewowych moczu

Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki immunologicznych testów przesiewowych moczu w celu wykrycia zawartości benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertralinę. Fałszywie dodatnie wyniki wynikają z niskiej specyficzności wskazanego testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po zakończeniu leczenia sertraliną. Różnicowanie sertraliny od benzodiazepin w moczu można uzyskać poprzez przeprowadzenie testów potwierdzających – chromatografia gazowa/spektrometria mas.

Zamkniętokątowa jaskra

Leki klasy SSRI, w tym sertralina, mogą wpływać na rozmiar źrenicy z rozwojem midriazy. Taki efekt może prowadzić do zwężenia kąta oka z późniejszym podwyższeniem ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwojem zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. Dlatego sertralinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Informacja o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie istnieją dobrze kontrolowane badania leku z udziałem ciężarnych kobiet. Jednak znaczna ilość danych nie wykazała dowodów na wystąpienie wad wrodzonych u płodu w wyniku stosowania sertraliny. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na funkcję rozrodczą, prawdopodobnie z powodu toksycznego działania leku na organizm matki, spowodowanego działaniem farmakodynamicznym leku i/lub bezpośrednim działaniem farmakodynamicznym leku na płód.

Zgłaszano, że stosowanie sertraliny w okresie ciąży powoduje u niektórych noworodków (matek przyjmujących sertralinę) objawy podobne do objawów odstawienia. Ten fenomen obserwowano również przy stosowaniu innych antydepresantów klasy SSRI. Sertralinę nie zaleca się stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone (mniej niż dwukrotnie) ryzyko krwawienia poporodowego w przypadku stosowania SSRI/ISNNS w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Należy prowadzić monitorowanie noworodków, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertraliny w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertraliny w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą występować następujące objawy: zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinica, apnea, drżenia, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, nadwrażliwość, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie, ciągły płacz, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać albo z efektów serotonergicznych, albo z objawów odstawienia. W większości przypadków te powikłania rozwijają się bezpośrednio po porodzie lub wkrótce po nim (w ciągu mniej niż 24 godziny).

Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych oczekuje się, że stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększać ryzyko rozwoju zespołu utrzymującej się nadciśnienia płucnej u noworodków. Ryzyko obserwowano z częstością około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki zespołu utrzymującej się nadciśnienia płucnej u noworodków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią

Opublikowane dane dotyczące stężeń sertraliny w mleku matki wskazują, że sertralina i jej metabolit N-dewymetylosertalina wydzielają się w małych ilościach do mleka matki. Ogólnie w osoczu krwi niemowląt wykrywano niewielkie stężenia leku lub stężenia nieokreślone, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy stężenie leku w osoczu krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w osoczu krwi matki (ale bez jakiegokolwiek widocznego wpływu na zdrowie tego niemowlęcia). Do tej pory nie zgłaszano działań niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertralinę, ale takie ryzyko nie można wykluczyć. Stosowanie leku w okresie karmienia piersią nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyści z przyjmowania leku przewyższają ryzyko.

Niepłodność

Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały wpływu sertraliny na parametry niepłodności.

Raporty z badań z udziałem ludzi stosujących niektóre SSRI wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Obecnie nie stwierdzono wpływu na niepłodność człowieka.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertraliny na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjentów należy ostrzec, że środki psychotropowe mogą zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak kierowanie samochodem lub praca z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Sertalina należy przyjmować 1 raz na dobę (rano lub wieczorem).

Tabletki sertaliny można przyjmować niezależnie od spożycia posiłków.

Rozpoczęcie leczenia

Depresja i zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (ZOK)

Leczenie sertaliną należy rozpocząć od dawki 50 mg na dobę.

Zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenia lękowe społeczne

Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg na dobę. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę. Wykazano, że taki schemat dawkowania zmniejsza częstość występowania działań niepożądanych charakterystycznych dla zaburzeń paniki w wczesnym okresie leczenia.

Dozy metryczne

Depresja, ZOK, zaburzenia paniki, zaburzenia lękowe społeczne i PTSD

U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, efekt może być osiągnięty poprzez zwiększenie dawki. Korektę dawki należy przeprowadzać krokami po 50 mg, z odstępami nie krótszymi niż 1 tydzień, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 200 mg na dobę. Korekty dawki należy przeprowadzać nie częściej niż raz w tygodniu, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertaliny wynoszący 24 godziny.

Pierwsze objawy efektu terapeutycznego mogą pojawić się w ciągu 7 dni leczenia. Jednak do osiągnięcia odpowiedzi terapeutycznej zazwyczaj potrzeba dłuższego czasu, szczególnie u pacjentów z ZOK.

Dawka utrzymująca

Dawkowanie w długotrwałej terapii należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, z późniejszą korektą zależną od odpowiedzi terapeutycznej.

Depresja

Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom większych epizodów depresyjnych (MED). W większości przypadków zalecana dawka zapobiegająca nawrotom MED jest taka sama jak dawka stosowana podczas leczenia tego epizodu depresyjnego. Pacjenci z depresją powinni otrzymywać terapię przez wystarczająco długi czas, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnym braku objawów.

Zaburzenia paniki i ZOK

W przypadku długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i ZOK należy regularnie oceniać skuteczność leczenia, ponieważ dla tych zaburzeń nie wykazano skuteczności leku w zapobieganiu nawrotom.

Stosowanie u dzieci

Dzieci i młodzież z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi

Nastolatki w wieku 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg 1 raz na dobę.

Dzieci w wieku 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25 mg 1 raz na dobę. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę.

W razie potrzeby, przy niewystarczającym efekcie, możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 50 mg za jednym razem, w odstępach kilku-tygodniowych. Maksymalna dawka wynosi 200 mg na dobę. Jednak przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu z dorosłymi. Nie należy zmieniać dawki częściej niż raz w tygodniu.

Nie wykazano skuteczności leku u dzieci z większym zaburzeniem depresyjnym.

Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6. roku życia (patrz także sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym dawkowanie leku należy dobrać ostrożnie, ponieważ ci pacjenci mogą mieć zwiększony ryzyko rozwoju hiponatremii (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności wątroby

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertaliny u pacjentów z chorobami wątroby. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość przyjmowania leku. Sertaliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tych chorych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zespół odstawienia po zakończeniu leczenia sertaliną

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertaliną, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki leku lub jego odstawieniu pojawiają się nietolerowane objawy, można rozważyć wznowienie stosowania leku w dawce wcześniej przepisanej. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale w sposób wolniejszy.

Dzieci.

Sertaliny nie należy stosować do leczenia dzieci, z wyjątkiem dzieci z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi w wieku od 6 lat (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Toksykologia

Sertalina ma zakres bezpieczeństwa zależny od populacji pacjentów i/lub współistniejącego stosowania innych leków. Opisywano przypadki śmiertelne przedawkowania sertaliny zarówno przy samodzielnym stosowaniu, jak i w połączeniu z innymi lekami i/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii.

Objawy

Objawy przedawkowania obejmują działania niepożądane związane z działaniem serotoniny, takie jak senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (np. nudności i wymioty), tachykardię, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy. Rzadziej opisywano rozwój śpiączki.

Po przedawkowaniu sertaliny opisywano wydłużenie się interwału QTc/tachykardię komorową typu „torsade de pointes”, dlatego we wszystkich przypadkach przedawkowania sertaliny zaleca się monitorowanie EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Terapia

Nie istnieją specyficzne antydota na sertalinę. Zaleca się zapewnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych oraz wystarczającego poziomu utlenienia i wentylacji, jeśli jest to konieczne. W leczeniu przedawkowania należy wziąć pod uwagę, że podanie węgla aktywowanego, które może być stosowane razem z środkiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne lub bardziej skuteczne niż przepłukanie żołądka. Wymuszanie wymiotów nie jest zalecane. Zaleca się monitorowanie czynności serca (np. EKG) oraz podstawowych parametrów życiowych, wraz z ogólną terapią objawową i wspierającą. Biorąc pod uwagę znaczny objętościowy rozkład sertaliny, środki takie jak wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja czy wymienna transfuzja krwi raczej nie będą skuteczne.

Efekty uboczne.

Najczęstszym efektem ubocznym jest nudności. W leczeniu zaburzeń lękowych społecznych zaburzenia seksualne (zaburzenia ejakulacji) wystąpiły u 14% mężczyzn stosujących sertralinę, w porównaniu do 0% pacjentów otrzymujących placebo. Te efekty uboczne są zależne od dawki i często ustępują samorzutnie w trakcie kontynuowania terapii.

Profil efektów ubocznych obserwowanych w podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badaniach z udziałem pacjentów z OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i społecznymi zaburzeniami lękowymi był podobny do profilu u pacjentów z depresją uczestniczących w badaniach klinicznych.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych w okresie po rejestracji (częstość występowania nieznana) oraz w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych (w których w sumie uczestniczyło 2542 pacjentów przyjmujących sertralinę i 2145 pacjentów przyjmujących placebo) z udziałem chorych z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i społecznymi zaburzeniami lękowymi.

Niektóre z poniższych efektów ubocznych mogą zmniejszać się pod względem nasilenia i częstości podczas długotrwałej terapii i zazwyczaj nie prowadzą do przerwania leczenia.

Poniżej przedstawiono częstość występowania efektów ubocznych obserwowanych w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych u pacjentów z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i społecznymi zaburzeniami lękowymi. Przedstawiono dane połączone z badań i nadzoru po rejestracji (częstość nieznana).

Częstość efektów ubocznych przedstawiono jako: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Często: infekcje dróg oddechowych górnych, zapalenie gardła, katar; rzadko: zapalenie ucha środkowego; rzadko: zapalenie jajowodów§.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym cysty i polipy). Rzadko: nowotwory.

Z boku układu krwiotwórczego i limfatycznego. Rzadko: limfadenopatia, trombocytopenia*§, leukopenia*§.

Z boku układu odpornościowego. Rzadko: podwyższona wrażliwość*, alergia sezonowa*; rzadko: reakcja anafilaktyczna*.

Z boku układu endokrynnego. Rzadko: niedoczynność tarczycy*; rzadko: hiperprolaktynemia*§, zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego*§.

Zaburzenia metaboliczne i odżywienia. Często: spadek apetytu, zwiększenie apetytu*; rzadko: hipercholesterolemia, cukrzyca, hipoglikemia*, hiperglikemia*§, hiponatremia*§.

Zaburzenia psychiczne. Bardzo często: bezsenność; często: uczucie lęku*, depresja*, pobudzenie*, obniżenie libidum*, nerwowość, depersonalizacja, koszmary nocne, bruksizm*; rzadko: myśli samobójcze/ zachowania samobójcze, zaburzenia psychiczne*, patologiczne myślenie, apatia, halucynacje*, agresja*, stan euforyczny*, paranoja; rzadko: zaburzenie konwersyjne*§, paroniria*§, uzależnienie od leków, somnambulizm, przedwczesna ejakulacja.

Z boku układu nerwowego. Bardzo często: zawroty głowy, ból głowy*, senność; często: drżenie, zaburzenia ruchu (w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak hiperkineza, hipertonus, dystonia, skurcze żuchwy lub zaburzenia chodu), parestezja*, hipertonus*, zaburzenia uwagi, dysgezja; rzadko: amnezja, hipozestezja*, mimowolne skurcze mięśni*, omdlenie*, hiperkineza*, migrena*, drgawki*, zawroty głowy ortostatyczne, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia mowy; rzadko: śpiączka*, akatyzja (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), dyskinezja, hiperestezja, skurcz naczyń mózgowych (w tym zespół przemijającej wazokonstrikcji mózgowej i zespół Call-Fleminga)*§, pobudzenie psychomotoryczne∗§ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), zaburzenia sensoryczne, choreoatelejoza§, zarejestrowano również objawy związane z zespołem serotonergicznym* lub złośliwym zespołem neuroleptycznym, w niektórych przypadkach związanych z jednoczesnym przyjmowaniem leków serotonergicznych, takich jak pobudzenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, biegunka, gorączka, nadciśnienie tętnicze, sztywność i tachykardia§.

Z boku narządów wzroku. Często: zaburzenia wzroku*; rzadko: midriaza*; rzadko: skotoma, jaskra, podwójne widzenie, fotofobia, krwotok do przedniej komory oka*§, źrenice różnej wielkości*§, zaburzenia wzroku§, zaburzenia łzawienia; nieznana: makulopatia.

Z boku narządów słuchu i równowagi. Często: szumy w uszach*; rzadko: ból w uchu.

Z boku serca. Często: uczucie kołatania serca*; rzadko: tachykardia*, zaburzenia rytmu serca; rzadko: zawał mięśnia sercowego*§, tachykardia komorowa typu torsade de pointes*§ (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Farmakodynamika”), bradykardia, wydłużenie odcinka QTc* (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Farmakodynamika”).

Z boku układu naczyniowego. Często: napoty*; rzadko: patologiczne krwawienia (takie jak krwawienia przewodu pokarmowego)*, nadciśnienie tętnicze*, hiperemia, hematuria*; rzadko: niedokrwienie obwodowe.

Z boku układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy piersiowej. Często: ziewanie*; rzadko: duszność, krwawienie z nosa*, skurcz oskrzeli*; rzadko: hiperventylacja, choroba płuc międzyistotowa*§, eozynofilowa zapalenie płuc*§, skurcz krtani, dysfonia, stridor*§, hipowentylacja, odruch kaszlowy.

Z boku przewodu pokarmowego. Bardzo często: nudności, biegunka, suchość w ustach; często: dyspepsja, zaparcia*, ból brzucha*, wymioty*, wzdęcia; rzadko: melena, patologie zębów, zapalenie przełyku, zapalenie języka, hemoroidy, nadmierna ślinotoka, dysfagia, odbijanie, zmiany języka; rzadko: owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki*§, hematohexia, owrzodzenia języka, zapalenie jamy ustnej; częstość nieznana: mikroskopijny zapalenie jelita*.

Z boku układu wątrobowo-pęcherzowego. Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, poważne zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby).

Z boku skóry i tkanki podskórnej. Często: nadmierna potliwość, wysypka*; rzadko: obrzęk okolicy oczu*, pokrzywka*, łysienie*, świąd*, purpura*, zapalenie skóry, suchość skóry, obrzęk twarzy, zimny pot; rzadko: zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich efektów ubocznych ze strony skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona* i martwica epidermy*§, reakcja skórna*§, fotouczulenie§, obrzęk naczynioruchowy, patologiczne zmiany struktury włosów, nietypowy zapach skóry, zapalenie skóry pęcherzowe, wysypka pęcherzykowa.

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: ból pleców, artralgia*, mialgia; rzadko: osteoartretyzm, mimowolne skurcze mięśni, skurcze mięśni*, osłabienie mięśni; rzadko: rabdomioliza*§, uszkodzenia kości; częstość nieznana: trizm*.

Z boku nerek i układu moczowego. Rzadko: polakiuria, zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu*, poliuria, nikturia; rzadko: zaburzenia oddawania moczu*, oliguria.

Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo często: zaburzenia ejakulacji; często: nieregularny cykl menstruacyjny*, dysfunkcja erekcji; rzadko: zaburzenia seksualne, menorrhagia, krwawienie z pochwy, zaburzenia seksualne u kobiet; rzadko: galaktoreja*, atroficzne zapalenie pochwowo-ściankowe, upływy z narządów płciowych, balanoposty*§, ginekomastia*, zaciek*; częstość nieznana: krwawienie poporodowe*†.

Ogólne zaburzenia. Bardzo często: zwiększone zmęczenie*; często: ogólne niedowagodnienie*, ból w klatce piersiowej*, osłabienie*, gorączka*; rzadko: obrzęk obwodowy*, dreszcze, zaburzenia chodu*, pragnienie; rzadko: przepuklina, obniżona tolerancja leku.

Badania. Często: przyrost masy ciała*; rzadko: podwyższenie poziomu alaninotransferazy*, podwyższenie poziomu asparginotransferazy*, spadek masy ciała*; rzadko: podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi*, odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych, zaburzenia jakości nasienia, zmiana funkcji płytek krwi*§.

Urazy, zatrucia i powikłania procedur. Często: uraz.

Zabiegi chirurgiczne i procedury medyczne. Rzadko: procedura rozszerzania naczyń.

* Efekty uboczne zarejestrowane w okresie po rejestracji.

§ Częstość efektów ubocznych przedstawiono na podstawie obliczonego górnego limitu 95% przedziału ufności z zastosowaniem „zasady trzech”.

† Ten efekt uboczny został zarejestrowany dla terapeutycznej grupy SSRI/SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Zespół odstawienia po zakończeniu leczenia sertraliną

Przerywanie leczenia sertraliną (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane są takie efekty uboczne jak zawroty głowy, zaburzenia sensoryczne (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie lęku, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zazwyczaj te objawy są łagodne lub umiarkowane i ustępują samorzutnie; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać dłużej. Z tego powodu, gdy nie ma już potrzeby kontynuowania leczenia sertraliną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertraliny, wiązano z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których może występować zwiększony ryzyko wystąpienia tego efektu ubocznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie u dzieci

U ponad 600 dzieci przyjmujących sertralinę ogólny profil efektów ubocznych był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w badaniach z udziałem dorosłych. W trakcie kontrolowanych badań zarejestrowano następujące efekty uboczne (liczba pacjentów przyjmujących sertralinę wynosiła 281):

Bardzo często (≥ 1/10): ból głowy (22%), bezsenność (21%), biegunka (11%) i nudności (15%).

Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból w klatce piersiowej, mania, gorączka, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, nerwowość, zawroty głowy, hiperkineza, migrena, senność, drżenie, zaburzenia wzroku, suchość w ustach, dyspepsja, koszmary nocne, zwiększone zmęczenie, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia. Rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100): wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Farmakodynamika”), próby samobójcze, drgawki, zaburzenia ekstrapiramidowe, parestezje, depresja, halucynacje, purpura, hiperventylacja, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, zapalenie pęcherza, zwykły opryszcz, zapalenie ucha zewnętrznego, ból w uchu, ból oka, midriaza, ogólne niedowagodnienie, hematuria, wysypka pęcherzykowa, katar, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból gruczołów piersiowych, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, łysienie, zapalenie skóry, uszkodzenia skóry, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruksizm, napoty. Częstość nieznana: enureza.

Efekty charakterystyczne dla tej klasy leków

W wyniku przeprowadzonych badań epidemiologicznych, przede wszystkim z udziałem pacjentów w wieku powyżej 50 lat, stwierdzono zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm zwiększającego się ryzyka nie jest znany.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych w okresie po rejestracji jest ważnym działaniem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych efektów ubocznych.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze poniżej 30 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blisterze. Po 2 blistery w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Pfizer Manufacturing Deutschland GmbH

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Mooswaldallee 1, 79108 Freiburg Im Breisgau, Niemcy / Mooswaldallee 1, 79108 Freiburg Im Breisgau, Germany.