Zoladex

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZOLADEX (ZOLADEX®)

Skład:

substancja czynna: 1 kapsułka do podania podskórnie o przedłużonym działaniu zawiera octan gosereliny odpowiadający 3,6 mg gosereliny w postaci zasady;

substancje pomocnicze: kopolimer laktydu i glikolidu.

Postać leku. Kapsułka do podania podskórnie o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe do kremowych, sztywne, cylindryczne fragmenty polimeru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Analogi hormonu uwalniającego gonadotropiny.

Kod ATCL02A E03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Zoladex (D-Ser(But)6 Azgly10 LH-RH) jest syntetycznym analogiem naturalnego hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LH-RH). W przypadku ciągłego stosowania Zoladex hamuje wydzielanie LH przez przysadkę mózgową, co prowadzi do obniżenia stężenia testosteronu we krwi u mężczyzn oraz stężenia estradiolu we krwi u kobiet. Ten efekt jest odwracalny po odstawieniu leku. W wczesnym okresie leczenia Zoladex, podobnie jak inne agonisty LH-RH, może powodować tymczasowy wzrost stężenia testosteronu we krwi u mężczyzn oraz stężenia estradiolu we krwi u kobiet.

U mężczyzn stężenie testosteronu obniża się do poziomu kastracyjnego około do 21. dnia po podaniu pierwszej kapsuły i pozostaje obniżone przy regularnym podawaniu leku co 28 dni. Takie obniżenie stężenia testosteronu u większości pacjentów prowadzi do regresji guza gruczołu krokowego oraz poprawy objawów klinicznych.

W badaniach klinicznych porównawczych lek Zoladex wykazywał skuteczność przeżycia porównywalną do kastracji chirurgicznej u pacjentów z przerzutowym rakiem gruczołu krokowego.

W analizie połączonej dwóch randomizowanych badań kontrolowanych, porównujących monoterapię bicalutamidem w dawce 150 mg z kastracją (głównie za pomocą leku Zoladex), nie stwierdzono istotnej różnicy w przeżyciu ogólnym u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego przyjmujących bicalutamid oraz u pacjentów poddanych kastracji (współczynnik ryzyka = 1,05 [przedział ufności (PU) od 0,81 do 1,36]). Jednakże równoważność obu metod leczenia nie może być statystycznie potwierdzona.

W badaniach porównawczych lek Zoladex poprawiał poziom przeżycia bez nawrotów i przeżycia ogólnego w terapii adjuwantowej przed radioterapią u pacjentów z lokalizowanym, wysokiego ryzyka rakiem gruczołu krokowego (T1–T2 i PSA (antygen specyficzny dla prostaty) na poziomie co najmniej 10 ng/ml lub ocena 7 punktów według skali Gleasona) lub z rakiem lokalnie zaawansowanym (T3–T4). Optymalna długość trwania terapii adjuwantowej nie została ustalona; badanie porównawcze wykazało, że terapia adjuwantowa lekiem Zoladex przez 3 lata istotnie zwiększała poziom przeżycia w porównaniu z samą radioterapią. Stosowanie leku Zoladex jako terapii neoadjuwantowej poprawiało poziom przeżycia bez nawrotów u pacjentów z lokalizowanym, wysokiego ryzyka rakiem gruczołu krokowego lub z rakiem lokalnie zaawansowanym w porównaniu z radioterapią.

Po prostatektomii u pacjentów, u których stwierdzono rozprzestrzenienie się raka gruczołu krokowego, terapia adjuwantowa lekiem Zoladex może poprawić poziom przeżycia bez nawrotów, choć nie stwierdzono istotnej poprawy przeżycia u pacjentów, którzy nie mieli zaangażowanych węzłów chłonnych podczas zabiegu chirurgicznego. Pacjenci z chorobą lokalnie zaawansowaną, u których potwierdzono stopień histopatologiczny, a także dodatkowe czynniki ryzyka, takie jak poziom PSA co najmniej 10 ng/ml lub ocena 7 punktów według skali Gleasona przed terapią adjuwantową lekiem Zoladex, powinni zostać dokładnie zbadani. Nie ma dowodów na poprawę wyników klinicznych w wyniku terapii neoadjuwantowej lekiem Zoladex po radykalnej prostatektomii.

U kobiet stężenie estradiolu we krwi obniża się również około do 21. dnia po podaniu pierwszej kapsuły i przy ciągłym leczeniu, tj. przy podawaniu leku co 28 dni, pozostaje obniżone do poziomu porównywalnego z poziomem u kobiet w okresie menopauzy. To obniżenie wywołuje pozytywny efekt w hormonozależnych postaciach raka piersi, mięśniakach macicy, endometriozie oraz hamuje rozwój folikuli jajnikowych. Powoduje również cieniowanie się endometrium i wystąpienie amenorii u większości pacjentek.

Podczas leczenia analogami LH-RH u kobiet może nastąpić menopauza. W rzadkich przypadkach u niektórych kobiet po zakończeniu leczenia miesiączki nie wracają.

Wykazano, że Zoladex w połączeniu z lekami żelaznymi powoduje wystąpienie amenorii, co prowadzi do wzrostu poziomu hemoglobiny i poprawy odpowiednich parametrów hematologicznych u kobiet z mięśniakami macicy i współistniejącą anemią. Takie połączenie daje dodatkowy wzrost stężenia hemoglobiny o 10 g/dl w porównaniu z terapią wyłącznie lekami żelaznymi.

Farmakokinetyka.

Zoladex charakteryzuje się niemal pełną biodostępnością. Podawanie kapsuły co cztery tygodnie zapewnia utrzymanie stężenia leku na skutecznym poziomie, przy czym nie dochodzi do jego kumulacji w tkankach. Zoladex słabo wiąże się z białkami, a okres półtrwania w surowicy krwi wynosi od dwóch do czterech godzin u osób z prawidłową czynnością nerek. Okres półtrwania wydłuża się u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Przy miesięcznym podawaniu leku w formie kapsuły, zmiana ta nie będzie miała istotnych konsekwencji. Dlatego nie ma potrzeby modyfikowania dawki u tych pacjentów. U chorych z niewydolnością wątroby nie obserwuje się istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Rak gruczołu krokowego.

Leczenie raka gruczołu krokowego w następujących przypadkach:

• leczenie raka gruczołu krokowego uogólnionego – zastosowanie Zoladexu korzystnie wpływa na przeżycie, podobnie jak efekt kastracji chirurgicznej;
• leczenie lokalnie zaawansowanego raka gruczołu krokowego jako alternatywa dla kastracji chirurgicznej – zastosowanie Zoladexu korzystnie wpływa na przeżycie, podobnie jak efekt zastosowania antyandrogenów;
• jako terapia uzupełniająca do radioterapii u pacjentów z lokalizowanym rakiem gruczołu krokowego o wysokim stopniu ryzyka lub lokalnie zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego – zastosowanie Zoladexu poprawia przeżycie bez objawów choroby oraz przeżycie ogólne;
• jako terapia neoadiuwantowa poprzedzająca radioterapię u pacjentów z lokalizowanym rakiem gruczołu krokowego o wysokim stopniu ryzyka lub lokalnie zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego – zastosowanie Zoladexu poprawia przeżycie bez objawów choroby;
• jako terapia uzupełniająca po radykalnej prostatektomii u pacjentów z lokalnie zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego i wysokim ryzykiem postępu choroby – zastosowanie Zoladexu poprawia przeżycie bez objawów choroby.

Rak piersi. Leczenie uogólnionego raka piersi wrażliwego na działanie hormonalne u kobiet w okresie przed- i okołomenopauzalnym.

Jako alternatywa dla chemioterapii w ramach standardowego leczenia kobiet w okresie przed-/okołomenopauzalnym z wczesnym rakiem piersi z pozytywnymi receptorami estrogenowymi (ER).

Endometrioza. Umiarkowuje objawy, w tym ból, zmniejsza rozmiar oraz liczbę zmian endometrioidalnych.

Przedwczesne rozcieńczenie endometrium. W celu wstępnego rozcieńczenia endometrium przed jego ablacją lub resekcją.

Mięsień macicy. W połączeniu z terapią preparatami żelaza w celu poprawy stanu hematologicznego u chorych z anemią z mięśniakami macicy przed zabiegiem chirurgicznym.

W zapłodnieniu in vitro. Dezaktywacja przysadki podczas przygotowania do stymulacji superowulacji.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Okres ciąży lub karmienia piersią.

Wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Ponieważ terapia deprywacji androgenów może prowadzić do wydłużenia odcinka QT, należy starannie ocenić jednoczesne stosowanie Zoladexu z lekami zdolnymi do wydłużenia odcinka QT lub z preparatami, które mogą powodować komorowe nadżądliwości typu „torsade de pointes”, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dysopyramyd) lub klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid), metadon, moxifloksacyna, leki przeciwpsychotyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Istnieje wysokie ryzyko wystąpienia depresji (która może być ciężka) u pacjentów leczonych agonistami hormonu uwalniającego gonadotropiny, takimi jak goserelina. Pacjentów należy o tym poinformować oraz zapewnić im odpowiednie leczenie w przypadku wystąpienia objawów.

Terapia deprywacji androgenów może prowadzić do wydłużenia odstępu QT.

Przed przepisaniem Zoladexu pacjentom z wywiadem wydłużenia odstępu QT lub z czynnikami ryzyka jego wydłużenia, a także pacjentom stosującym jednocześnie leki mogące wywołać wydłużenie odstępu QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), lekarze powinni ocenić stosunek korzyści do ryzyka, w tym możliwość wystąpienia tachyarytmii komorowej typu „torsade de pointes”.

Podczas stosowania leku Zoladex odnotowano przypadki uszkodzeń w miejscu iniekcji, w tym ból, krwiaki, krwawienie i uszkodzenie naczyń. U pacjentów z takimi uszkodzeniami należy obserwować objawy lub oznaki krwawienia brzusznego. W bardzo rzadkich przypadkach błędy w stosowaniu prowadziły do uszkodzenia naczyń i wstrząsu hemoragicznego, wymagającego przetaczania krwi i interwencji chirurgicznej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu Zoladexu u pacjentów z niskim wskaźnikiem masy ciała (BMI) i/lub u tych, którzy otrzymują leki do pełnej antykoagulacji (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Mężczyźni

Zoladex należy stosować z ostrożnością u mężczyzn, u których istnieje zagrożenie niedrożności dróg moczowych lub ucisku na rdzeń kręgowy, a także należy dokładnie obserwować takich pacjentów w pierwszym miesiącu terapii. W przypadku wystąpienia lub rozwoju ucisku na rdzeń kręgowy lub niewydolności nerek spowodowanej niedrożnością dróg moczowych należy zastosować standardowe leczenie takich powikłań.

Należy rozważyć możliwość przepisania antyandrogenów na wczesnych etapach terapii analogami LH-RH (np. cyproteronu acetylanu 300 mg dziennie przez trzy dni przed i trzy tygodnie po terapii Zoladexem), ponieważ donoszono, że może to zapobiegać możliwym skutkom początkowego wzrostu poziomu testosteronu w surowicy krwi.

Stosowanie agonistów LH-RH może prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości. Wstępne dane wskazują, że stosowanie u mężczyzn bisfosfonianów w połączeniu z agonistami LH-RH może zmniejszać utratę minerałów kości. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka rozwoju osteoporozy (przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, długotrwałe leczenie lekami przeciwpadaczkowymi lub kortykosteroidami, osteoporoza w wywiadzie rodzinnym).

Pacjenci z ustaloną depresją oraz pacjenci z nadciśnieniem tętniczym wymagają dokładnego nadzoru.

Zmniejszenie tolerancji na glukozę obserwowano u mężczyzn stosujących agonisty LH-RH. Może to objawiać się cukrzycą lub utratą kontroli glikemicznej u osób z już istniejącą cukrzycą. Dlatego konieczna jest kontrola poziomu glukozy we krwi.

W badaniu farmakoepidemiologicznym agonistów LH-RH stosowanych w leczeniu raka gruczołu krokowego stwierdzono przypadki zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca. Ryzyko wzrasta przy stosowaniu leku w połączeniu z lekami antyandrogenowymi.

Kobiety

Rak piersi jako wskazanie

Zmniejszenie gęstości mineralnej kości

Stosowanie agonistów LH-RH może prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości. Po dwóch latach leczenia wczesnych stadiów raka piersi średnie zmniejszenie gęstości mineralnej szyjki kości udowej i odcinka lędźwiowego kręgosłupa u kobiet wynosiło odpowiednio 6,2% i 11,5%. Wykazano, że te utraty są częściowo odwracalne: rok po zakończeniu leczenia utrata gęstości mineralnej szyjki kości udowej i odcinka lędźwiowego kręgosłupa była odpowiednio o 3,4% i 6,4% mniejsza niż przed zastosowaniem leku, choć dane dotyczące regeneracji masy kostnej są bardzo ograniczone. Zgodnie z dostępnymi danymi, u większości kobiet masa kostna odzyskuje się po zakończeniu leczenia.

Wstępne dane wskazują, że stosowanie Zoladexu w połączeniu z tamoksyfenem u chorych na raka piersi może zmniejszać utratę minerałów kości.

Stan dobrej jakości jako wskazanie

Utrata gęstości mineralnej kości

Agonisty LH-RH mogą powodować zmniejszenie gęstości mineralnej kości średnio o 1% miesięcznie w ciągu sześciomiesięcznego okresu leczenia. Zmniejszenie gęstości mineralnej kości o 10% zwiększa ryzyko złamania około 2–3 razy. Zgodnie z dostępnymi danymi, u większości kobiet po odstawieniu leczenia masa kostna odzyskuje się.

Wykazano, że u pacjentek przyjmujących Zoladex w leczeniu endometriozy dodatkowa terapia hormonalna zastępcza zmniejszała utratę gęstości mineralnej kości oraz nasilenie objawów wazomotorycznych.

Nie ma specyficznych danych dotyczących stosowania leku u pacjentek z ustaloną osteoporozą lub czynnikami ryzyka jej rozwoju (takimi jak przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, długotrwałe leczenie lekami obniżającymi gęstość mineralną kości, np. lekami przeciwpadaczkowymi lub kortykosteroidami, osteoporoza w wywiadzie rodzinnym, zaburzenia odżywiania, np. anoreksja nerwowa). Ponieważ zmniejszenie gęstości mineralnej kości u takich pacjentek może być bardziej niebezpieczne, stosowanie Zoladexu należy rozważyć w każdym przypadku indywidualnie i rozpocząć terapię tylko wtedy, gdy po dokładnej ocenie stwierdzono, że korzyści przeważają nad ryzykiem. Należy zastosować dodatkowe środki zapobiegające utracie gęstości mineralnej kości.

Krwawienie odstawieniowe

Na początku stosowania Zoladexu u niektórych pacjentek może wystąpić krwawienie pochwy różnej długości i nasilenia. Zazwyczaj takie krwawienie pojawia się w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu leczenia, prawdopodobnie jest reakcją na wycofanie estrogenów i samo ustępuje. Jeśli krwawienie nie ustępuje, należy ustalić jego przyczynę.

Nie ma danych klinicznych dotyczących efektu stosowania Zoladexu w leczeniu dobro jakościowych stanów ginekologicznych przez okres dłuższy niż sześć miesięcy.

Stosowanie Zoladexu może prowadzić do zwiększenia oporu szyjki macicy, dlatego należy zachować ostrożność podczas jej rozszerzania.

Zoladex należy stosować w ramach wspomaganego rozrodu wyłącznie pod nadzorem specjalisty z doświadczeniem w tej dziedzinie.

Jak w przypadku innych agonistów LH-RH, donoszono o przypadkach zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS) spowodowanego stosowaniem Zoladexu 3,6 mg w połączeniu z gonadotropiną. Cykl stymulacji należy dokładnie monitorować, aby określić, u których pacjentek może istnieć ryzyko rozwoju OHSS. W przypadku ryzyka wystąpienia OHSS stosowanie ludzkiej gonadotropiny kosmularnej (hCG) należy, jeśli to możliwe, odłożyć.

Zaleca się ostrożne stosowanie Zoladexu w procedurach zapłodnienia u pacjentek z zespołem policystycznych jajników, ponieważ może dojść do stymulacji dużej liczby folikuli.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować niesterydowe metody antykoncepcji podczas terapii Zoladexem i aż do przywrócenia menstruacji po zakończeniu leczenia.

Wymagany jest dokładny nadzór u pacjentek z ustaloną depresją i u pacjentek z nadciśnieniem tętniczym.

Stosowanie Zoladexu może prowadzić do pozytywnej reakcji w teście antydopingowym.

Wskazówka dotycząca stosowania opakowania

Stosować tylko w przypadku, gdy opakowanie z aplikatorem strzykawkowym jest nienaruszone. Stosować natychmiast po otwarciu opakowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Zoladex nie powinien być stosowany w czasie ciąży ani karmienia piersią, ponieważ istnieje teoretyczne ryzyko poronienia lub wystąpienia wewnątrzmacicznych wad rozwojowych w przypadku przyjmowania agonistów LH-RH w czasie ciąży. Należy dokładnie przebadać kobiety, które mogą zajść w ciążę, aby wykluczyć ciążę.

Podczas leczenia należy stosować niesterydowe metody antykoncepcji aż do przywrócenia menstruacji (patrz również ostrzeżenie dotyczące czasu niezbędnego do przywrócenia menstruacji w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Przed zastosowaniem Zoladexu w celu leczenia niepłodności należy wykluczyć ciążę. Nie ma danych klinicznych wskazujących na istnienie związku przyczynowego między stosowaniem Zoladexu a jakąkolwiek późniejszą patologią rozwoju komórki jajowej, ciąży lub jej wyniku.

Stosowanie Zoladexu w czasie karmienia piersią nie jest zalecane.

Podczas leczenia analogami GnRH może naturalnie dojść do menopauzy. Rzadko u niektórych kobiet po zakończeniu leczenia nie wracają menstruacje.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Zoladex nie wpływa lub wpływa nieznacznie na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Należy ostrożnie wstrzykiwać Zoladex w przednią ścianę brzucha ze względu na bliskość dolnej tętnicy pęcherzykowej i jej gałęzi.

Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku Zoladex u pacjentów z niskim BMI lub u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Należy upewnić się, że wstrzyknięcie zostało wykonane podskórnie zgodnie z techniką opisaną w instrukcji dotyczącej wstrzykiwania. Nie wstrzykiwać leku do naczyń krwionośnych, mięśni ani jamy brzusznej.

W razie potrzeby chirurgicznego usunięcia kapsułki Zoladex jej lokalizację można określić za pomocą badania ultrasonograficznego.

• Dorośli *

Jedną kapsułkę leku Zoladex 3,6 mg wstrzykiwać podskórnie w przednią ścianę brzucha co 28 dni.

U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u pacjentów w wieku podeszłym nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

• Zapłodnienie pozaustrojowe *

Zoladex 3,6 mg stosuje się w celu desensytyzacji przysadki, co określa się na podstawie stężenia estradiolu we krwi i powinno odpowiadać wartości wczesnej fazy folikularnej (około 150 pmol/l). Zazwyczaj ma to miejsce między 7. a 21. dniem cyklu menstruacyjnego.

Stymulację jajników (nadovulację) za pomocą gonadotropin rozpoczyna się po osiągnięciu stanu desensytyzacji. Desensytyzacja wywołana przez wstrzyknięcie kapsułki agonisty jest bardziej trwała, co w niektórych przypadkach może wymagać zwiększenia dawki gonadotropiny. Po osiągnięciu odpowiedniego stadium rozwoju folikuli stosowanie gonadotropiny przerywa się i następnie podaje ludzki gonadotropinę kosmówkową (hCG) w celu indukcji owulacji. Kontrolę leczenia, procedury pobierania komórek jajowych oraz zapłodnienia należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującą praktyką w danej placówce leczniczej.

• Endometrioza * powinna być leczona tylko przez sześć miesięcy, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących dłuższych okresów stosowania. Powtarzanie cykli leczenia nie jest zalecane ze względu na ryzyko zmniejszenia gęstości mineralnej kości. Wykazano, że u pacjentek otrzymujących Zoladex w leczeniu endometriozy dodatkowa terapia hormonalna zastępcza (codzienne przyjmowanie leków estrogenowych i progestagenowych) zmniejszała utratę gęstości mineralnej kości oraz nasilenie objawów wazomotorycznych.

• W celu cieniowania endometrium * lek należy stosować przez cztery lub osiem tygodni leczenia. W przypadku dużych rozmiarów macicy lub niepewności terminu zabiegu chirurgicznego może być konieczne podanie drugiej kapsułki.

• Mięsień macicy *

Kobietom z anemią spowodowaną mięśniakiem macicy można podawać Zoladex 3,6 mg w połączeniu z lekami żelaznymi trzy miesiące przed zabiegiem chirurgicznym.

Instrukcja dotycząca wstrzykiwania

Stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, który przepisał lek. Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku Zoladex u pacjentów z niskim BMI i/lub u osób przyjmujących leki w pełnym zakresie przeciwzakrzepowym (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

• Wskazówki dotyczące stosowania *

Stosować wyłącznie w przypadku, gdy opakowanie strzykawki aplikatora jest nienaruszone. Stosować natychmiast po otwarciu opakowania.

Strzykawkę należy utylizować za pomocą specjalnych pojemników na przedmioty ostrych.

Następujące informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego lub pracowników opieki zdrowotnej:

Zoladex podaje się drogą podskórną w postaci wstrzyknięcia. Przed zastosowaniem należy zapoznać się z poniższą instrukcją.

• Dzieci.*

Zoladex nie jest wskazany do stosowania u dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u tej grupy pacjentów nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. W przypadku podania leku Zoladex wcześniej niż zaplanowano lub w dawce wyższej niż przepisano, nie zaobserwowano klinicznie istotnych niepożądanych skutków. Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na żadne działanie inne niż terapeutyczne na poziom hormonów płciowych i drogi płciowe przy stosowaniu wyższych dawek Zoladex. W przypadku przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Częstość występowania niepożądanych działań została oszacowana na podstawie danych z raportów z badań klinicznych leku Zoladex oraz doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Do najczęstszych niepożądanych działań należały uderzenia gorąca, nadmierne pocenie się oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia.

Do klasyfikacji częstości zastosowano następującą skalę: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Tabela. Niepożądane działania po podaniu Zoladex 3,6 mg według klas układów narządów zgodnie z MedDRA.

a Zmniejszenie tolerancji na glukozę obserwowano u mężczyzn stosujących agonisty LH-RH. Może to objawiać się cukrzycą lub utratą kontroli glikemii u osób z już istniejącą cukrzycą.

b Te efekty farmakologiczne rzadko wymagają odstawienia leczenia. Hiperhidroza i napoty mogą utrzymywać się po zakończeniu stosowania leku Zoladex.

c Hipotensję lub nadciśnienie stwierdzano czasami u pacjentów stosujących Zoladex. Zmiany są zazwyczaj tymczasowe i ustępują podczas kontynuacji leczenia lub po zakończeniu stosowania leku Zoladex. Rzadko takie zmiany wymagały interwencji medycznej, w tym odstawienia Zoladexu.

d Zazwyczaj niewielkie, często ustępuje bez potrzeby przerywania leczenia.

e U pacjentów z rakiem prostaty na początku leczenia może wystąpić tymczasowe nasilenie bólu kostnego; w takich przypadkach może być wskazane leczenie objawowe.

f Obserwowano w badaniach farmakoepidemiologicznych agonistów LH-RH stosowanych w leczeniu raka gruczołu krokowego. Ryzyko wydaje się wzrastać przy stosowaniu w połączeniu z antyandrogenami.

g Utrata włosów na głowie obserwowana była u kobiet, w tym młodych, leczonych z powodu łagodnych chorób ginekologicznych. Zjawisko to jest zazwyczaj łagodne, ale czasem może być nasilone.

h Szczególnie utrata owłosienia ciała jest oczekiwanym efektem obniżenia poziomu androgenów.

i W większości przypadków trądzik pojawiał się w ciągu miesiąca od rozpoczęcia stosowania.

Doświadczenie po marketingu

Rzadko podczas stosowania leku Zoladex obserwowano odchylenia wyników badań krwi od normy, przypadki dysfunkcji wątroby, zatorowość tętnicy płucnej oraz zapalenie międzywątrobowe.

Dodatkowo u kobiet, które otrzymywały lek z powodu łagodnych stanów ginekologicznych, obserwowano następujące działania niepożądane:

trądzik, zmiany owłosienia ciała, suchość skóry, przyrost masy ciała, podwyższenie poziomu cholesterolu surowicy, zespół hiperstymulacji jajników (przy stosowaniu w połączeniu z gonadotropinami), zapalenie pochwy, upławy pochwowe, pobudzenie nerwowe, zaburzenia snu, zmęczenie, obrzęki obwodowe, mięśniowe bóle mięśni, skurcze mięśni łydki, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, dolegliwości ze strony narządów jamy brzusznej, zmiany głosu.

Na początku leczenia pacjentki z rakiem piersi mogą odczuwać tymczasowe nasilenie objawów i dolegliwości – w takim przypadku może być wskazane leczenie objawowe.

Rzadko u chorych z przerzutowym rakiem piersi na początku leczenia rozwijała się hiperkalcemia. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na hiperkalcemię (np. pragnienie) należy wykluczyć to zaburzenie.

Rzadko podczas leczenia analogami LH-RH u kobiet może dojść do menopauzy, a miesiączkowanie nie wraca po zakończeniu terapii. Nie wiadomo, czy jest to wpływ leku Zoladex, czy konsekwencja stanów ginekologicznych pacjentek.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 kapsuła w strzykawce aplikatorowej z mechanizmem ochronnym; 1 strzykawka w kopercie z przyklejoną etykietą z higroskopijną kapsułą; 1 koperta w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

AstraZeneca UK Limited.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Silk Road Business Park, Macclesfield, SK10 2NA, Wielka Brytania.