INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku ZOILEV

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

100 ml roztworu zawiera levofloksacyny 500 mg (w postaci hemihydratu levofloksacyny);

substancje pomocnicze: glukoza bezwodna, dinatrium edetas, kwas solny rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór od żółtego do zielonkawo-żółtego koloru, wolny od zanieczyszczeń.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazy IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MBC (MIC)).

Mechanizm oporności

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania wrażliwości na antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC levofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, podano w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Kliniczne wartości progowe MIC levofloksacyny

Tabela 1

Patogen	Wrażliwe	Odporność
Enterobacteriaceae	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Pseudomonas spp.	≤ 0,001 mg/l	> 1 mg/l
Acinetobacter spp.	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Staphylococcus spp., bakterie z grupy pozytywnych pod względem koagulazy	≤ 0,001 mg/l	> 1 mg/l
Enterococcus spp.1	≤ 4 mg/l	> 4 mg/l
Streptococcus pneumoniae	≤ 0,001 mg/l	> 2 mg/l
Streptococcus, grupy A, B, C, G	≤ 0,001 mg/l	> 2 mg/l
Haemophilus influenzae	≤ 0,06 mg/l	> 0,06 mg/l
Moraxella catarrhalis	≤ 0,125 mg/l	> 0,125 mg/l
Helicobacter pylori	≤ 1 mg/l	≤ 1 mg/l
Aerococcus sanguinicola i urinae2	≤ 2 mg/l	≤ 2 mg/l
Aeromonas spp.	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l
Granice farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (niezależne od gatunku)	≤ 0,5 mg/l	> 1 mg/l

1 Tylko nielokalizowane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość można określić na podstawie wrażliwości na cyprofloksacynę.

Rozprzestrzenienie oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie dla wybranych gatunków. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów infekcji, budzi wątpliwości.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie:

Bacillus anthracis

Staphylococcus aureus wrażliwy na metycylinę

Staphylococcus saprophyticus

Streptococci, grupa C i G

Streptococcus agalactiae

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne:

Eikenella corrodens

Haemophilus influenzae

Haemophilus para-influenzae

Klebsiella oxytoca

Moraxella catarrhalis

Pasteurella multocida

Proteus vulgaris

Providencia rettgeri

Bakterie beztlenowe:

Peptostreptococcus

Inne:

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Chlamidia trachomatis

Legionella pneumophila

Mycoplasma pneumoniae

Mycoplasma hominis

Ureaplasma urealyticum

Gatunki, w przypadku których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie:

Enterococcus faecalis

Staphylococcus aureus oporny na metycylinę*

Coagulase-negative Staphylococcus spp.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne:

Acinetobacter baumannii

Citrobacter freundii

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Proteus mirabilis

Providencia stuartii

Pseudomonas aeruginosa

Serratia marcescens

Bakterie beztlenowe:

Bacteroides fragilis

Bezpośrednio oporne szczepy

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie:

Enterococcus faecium

*Prawdopodobnie S. aureus oporny na metycylinę może wykazywać współistniejącą oporność na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę.

Farmakokinetyka.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg 1–2 razy na dobę.

Średni objętość rozłożenia lewofloksacyny wynosi około 100 ml po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się leku w tkankach organizmu.

Przejście do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna przenika do nabłonka oskrzeli, płynu nabłonka pęcherzykowego, makrofagów pęcherzykowych, tkanki płuc, skóry (zawartość pęcherzy), tkanki gruczołu krokowego oraz moczu. Jednakże przechodzenie lewofloksacyny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest słabe.

Biodegradacja

Lewofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji. Metabolitami są dimetylolewofloksacyna oraz N-utleniona lewofloksacyna. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin), wydalana głównie z moczem (ponad 85% podanej dawki).

Średni całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednej dawki 500 mg wynosił 175 ± 29,2 ml/min.

Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na wzajemną zamienną stosowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 50–1000 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2

Oczyszczanie kreatyniny (ml/min)	< 20	20–40	50–80
Oczyszczanie nerkowe (ml/min)	13	26	57
Okres półtrwania (godziny)	35	27	9

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z kliremsem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te mają znaczenie kliniczne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Zoilev, roztwór do wlewu, przeznaczony jest do leczenia następujących chorób zakaźnych u dorosłych:

zapalenie płuc pozaszpitalne*;
ostre pyelonefryty i powikłane infekcje dróg moczowych;
powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty;
postać płucna wąglika: profilaktyka poekspozycyjna oraz leczenie radykalne.

*W odniesieniu do powyższych chorób zakaźnych lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie w przypadkach niewystarczającej skuteczności innych leków przeciwbakteryjnych, które są zazwyczaj stosowane jako leczenie pierwotne tych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik preparatu. Epilepsja. Pacjenci z dolegliwościami ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Okres ciąży lub karmienia piersią. Wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Szczególne środki ostrożności.

Preparat należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Podczas wlewania nie jest wymagana ochrona przed światłem. Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku.

Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór, wolny od cząstek.

Jak w przypadku wszystkich innych leków, każdy niewykorzystany środek leczniczy należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewania

Preparat jest kompatybilny z następującymi roztworami do wlewania:

0,9 % roztworem chlorku sodu;
5 % roztworem glukozy do wstrzykiwań;
2,5 % roztworem glukozy w roztworze Ringera;
skojarzonymi roztworami do żywienia pozajelitowego (amino kwasy, glukoza, elektrolity).

Pytania dotyczące niekompatybilności omówiono w sekcji „Niekompatybilność”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną i NLPZ oraz innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13 % wyższe niż przy samodzielnej terapii lewofloksacyną.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna mają istotny statystycznie wpływ na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24 % w obecności cyklotydyny i o 34 % w obecności probenecydu. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są w stanie blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach stosowanych w trakcie badań mało prawdopodobne jest, aby istotne statystycznie różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy ostrożnie stosować lewofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne informacje

Następujące leki nie wywierają żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33 % przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Podczas jednoczesnego stosowania z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano zwiększenie czasów krzepnięcia (protrombinowy czas / międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności” („Wydłużenie odstępu QT”)).

Teofilina

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która jest głównie metabolizowana za pomocą CYP1A2, dlatego można przyjąć, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Glikokortykosteroidy

Przy jednoczesnym stosowaniu z glikokortykosteroidami zwiększa się ryzyko pęknięcia ścięgna.

Inne

Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy stosowaniu razem z następującymi lekami: węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid, ranitydyna. Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególności stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli wcześniej poważne działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatyw terapeutycznych i po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”).

Metycylinoodporny S. aureus

U metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność na fluorochinolony u E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne występowanie oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika

Stosowanie u ludzi oparte jest na danych dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach oraz ograniczonych danych klinicznych. Lekarze powinni konsultować się z krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensowymi dotyczącymi leczenia wąglika.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu, a czasem na kilka układów jednocześnie (układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów wskazujących na poważne działanie niepożądane oraz skonsultować się z lekarzem.

Czas trwania wlewu

Zalecany czas trwania wlewu powinien wynosić co najmniej 30 minut dla roztworu lewofloksacyny 250 mg lub 60 minut dla roztworu 500 mg. Wiadomo, że podczas wlewu ofloksacyny może dojść do rozwoju tachykardii i tymczasowego obniżenia ciśnienia tętniczego. Rzadko, w wyniku silnego obniżenia ciśnienia tętniczego, może rozwinąć się niewydolność serca i naczyń. Jeśli podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomer ofloksacyny) wystąpi widoczne obniżenie ciśnienia tętniczego, podawanie leku należy natychmiast przerwać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

Rozwój zapalenia ścięgien i pęknięcie ścięgien (w szczególności, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem z obu stron, może występować już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie zgłaszano również kilka miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów, u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Przy pierwszych objawach zapalenia ścięgien (np. bolesne obrzęki, zapalenie) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotknięte kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). Przy objawach tendynopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów leczonych lewofloksacyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów jest zwiększone u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawkę lewofloksacyny nie skorygowano odpowiednio do klirensu kreatyniny. Przy pierwszym wystąpieniu miozmów lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, pojawiająca się podczas lub po leczeniu lewofloksacyną (w tym przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia), może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Stopień ciężkości chorób związanych z Clostridium difficile waha się od łagodnych do stanów zagrażających życiu, a najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka biegunka podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. Przy podejrzeniu choroby spowodowanej Clostridium difficile lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Leki hamujące perystaltykę jelca są w tej sytuacji przeciwwskazane.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawek. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy stosować ją z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych substancjami aktywnymi obniżającymi próg drgawkowy, np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawek (patrz sekcja „Działania niepożądane”) lewofloksacynę należy odstawić.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforanodwodotlenazy

Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosforanodwodotlenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. W związku z tym w razie konieczności zastosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór pod kątem możliwego rozwoju hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (od obrzęku naczynioruchowego do szoku anafilaktycznego), czasem już po podaniu pierwszej dawki leku. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy odstawić lewofloksacynę, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym toksyczny epidermalny nekroliozy (znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcje leku z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Przed przepisaniem leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych, które mogą wystąpić po zastosowaniu leku, oraz dokładnie monitorować. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, lewofloksacynę należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak toksyczny epidermalny nekroliozy, zespół Stevensa-Johnsona lub DRESS po zastosowaniu lewofloksacyny, leczenie lewofloksacyną nie powinno być wznowione u tego pacjenta w żadnym przypadku.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zaburzeń poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiper- glikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą lekami obniżającymi poziom cukru (np. glibenklamid) lub insuliną. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. U pacjentów z cukrzycą zaleca się staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać, jeśli pacjent zgłasza zaburzenia poziomu glukozy we krwi, i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną niefluorochinolonową.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, zaleca się, aby pacjenci nie narażali się bez potrzeby na silne działanie promieniowania słonecznego ani na promieniowanie sztucznymi źródłami promieni UV (np. lampy „sztuczne słońce”, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwość zwiększenia się wartości wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/stosunek międzynarodowy) i/lub zwiększenia częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
jednoczesne stosowanie leków, które mogą wydłużać odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki („Pacjenci starsi”)”, „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”). Pacjenci starsi i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT. W związku z tym należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki neuropatii czuciowej lub czuciowo-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci stosujący lek powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia hepatobilinarne

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą) zgłaszano przypadki martwicy wątroby aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią stosowanie fluorochinolonów wiązano z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi wspomagania oddychania. Lewofloksacyna nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z wywiadem miastenii. Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub działania niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów odpornych (odpornych) na lek. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia wyników dodatnich na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod. Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawki serca

W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po starannym ocenieniu stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub choroby zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo
przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wieloogniskowy, znany miażdżyca lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo
przy regurgitacji/niewydolności zastawki serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjentom należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu tachykardii lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ostre zapalenie trzustki

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę może wystąpić ostre zapalenie trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci, u których występuje nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzucha, ostry ból brzucha lub wymioty, powinni przejść natychmiastowe badanie medyczne. Przy podejrzeniu ostrego zapalenia trzustki należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny. W przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie należy wznowić stosowania lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Zaburzenia krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do zaburzeń funkcji szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy podejrzeniu któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Substancje pomocnicze

Lek zawiera 5 g glukozy na dawkę (flakon 100 ml). Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę (flakon 100 ml) sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednią lub pośrednią toksyczność reprodukcyjną. Jednak przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy istniejących danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki u organizmu rozwijającego się pod wpływem fluorochinolonów, lek jest przeciwwskazany w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią. Brakuje wystarczających informacji o przenikaniu lewofloksacyny do mleka matki. Jednak inne fluorochinolony przenikają do mleka matki. Przy braku danych dotyczących stosowania lewofloksacyny u ludzi i przy istniejących danych eksperymentalnych wskazujących na ryzyko uszkodzenia chrząstki u organizmu rozwijającego się pod wpływem fluorochinolonów, lewofloksacyna jest przeciwwskazana u kobiet karmiących piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Płodność

Lewofloksacyna nie powoduje zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lewofloksacyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/brzęczenie w głowie, senność, zaburzenia wzroku) mogą pogorszyć zdolność pacjenta do koncentracji i reakcji, co może stanowić ryzyko w sytuacjach, gdy ta zdolność jest szczególnie ważna (np. prowadzenie samochodu lub praca z maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór lewofloksacyny należy podawać w sposób powolnej dożylnej infuzji 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz od wrażliwości patogenu. Zwykle po kilku dniach leczenia, jeśli stan pacjenta na to pozwala, można przejść od początkowego podawania dożylnego na doustne (tabletki lewofloksacyny 250 mg lub 500 mg). Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby.

Do podawania lewofloksacyny zalecane są następujące dawki:

Tabela 3

Dawkowanie dla chorych z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

Wskazania	Dawka dobowe (schemat, długość leczenia*)
Łagodna zapalenie płuc	500 mg 1-2 razy na dobę, 7–14 dni
Skomplikowane infekcje dróg moczowych	500 mg 1 raz na dobę, 7–14 dni
Ostry pionefryt	500 mg 1 raz na dobę, 7–10 dni
Chroniczne bakteryjne zapalenie prostaty	500 mg 1 raz na dobę, 28 dni
Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich	500 mg 1-2 razy na dobę, 7–14 dni
Postać płucna antraksu	500 mg 1 raz na dobę, 8 tygodni

* W zależności od stanu klinicznego pacjenta po kilku dniach (zazwyczaj po 2–4 dniach) możliwy jest przejście z początkowego podania dożylnego na doustne przy tej samej dawce.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min)

Klirens kreatyniny	Reżim dawkowania
	250 mg/24 godziny	500 mg/24 godziny	500 mg/12 godzin
	pierwsza dawka: 250 mg	pierwsza dawka: 500 mg	pierwsza dawka: 500 mg
50–20 ml/min	następnie: 125 mg/24 godziny	następnie: 250 mg/24 godziny	następnie: 250 mg/12 godzin
19–10 ml/min	następnie: 125 mg/48 godzin	następnie: 125 mg/24 godziny	następnie: 125 mg/12 godzin
< 10 ml/min (w tym hemodializa i PDZT)1	następnie: 125 mg/48 godzin	następnie: 125 mg/24 godziny	następnie: 125 mg/24 godziny

1 Po hemodializie lub chronicznym ambulatoryjnym dializie otrzewnowej (CAOD) nie są wymagane dodatkowe dawki.

Dozowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie przez nerki.

Dozowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Jeśli funkcja nerek jest zachowana, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”: zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien; wydłużenie odcinka QT)).

Lewofloksacyna podawana jest dożylnie wolno w formie kroplówki. Czas podania powinien wynosić co najmniej 30 minut dla dawki 250 mg lub co najmniej 60 minut dla dawki 500 mg.

W zależności od stanu pacjenta po kilku dniach możliwe jest przejście z podania dożylnego na doustne lewofloksacyny w tej samej dawce.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym eliminacji patogenów.

Mieszanie z innymi roztworami do wlewu

Lewofloksacyna jest kompatybilna z następującymi roztworami do wlewu:

0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy monohydratu, 2,5 % glukoza w roztworze Ringera, wieloskładnikowe roztwory do żywienia dożylnej (amino kwasy, węglowodany, elektrolity).

W celu uzyskania informacji dotyczących niekompatybilności lewofloksacyny z innymi roztworami do wlewu, patrz sekcja „Niekompatybilność”, a w kwestiach kompatybilności – sekcja „Szczególne środki ostrożności”.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci, ponieważ nie można wykluczyć uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy. Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania lewofloksacyny dotyczą układu nerwowego środkowego (CNS): dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, drżenie, wydłużenie odcinka QT. W okresie pogwarancyjnym stosowania lewofloksacyny obserwowano efekty ze strony układu nerwowego środkowego, w tym dezorientację, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie. Objawowe i wspierające. Należy rozważyć monitorowanie EKG, ponieważ możliwe jest wydłużenie odcinka QT. Lewofloksacyna nie jest usuwana przez hemodializę, dializę otrzewnową ani ciągłą ambulatoryjną dializę otrzewnową (CAOD); nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane reakcje.

Informacja zamieszczona poniżej oparta jest na danych z badań klinicznych z udziałem ponad 8300 pacjentów oraz na dużym doświadczeniu z okresu po wprowadzeniu na rynek.

Częstotliwość w tej tabeli określona jest według następujących kryteriów: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować częstotliwości na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstotliwości niepożądane reakcje są wymienione w kolejności zmniejszającego się stopnia nasilenia.

Tabela 5

Efekty uboczne

Klasy i systemy	Często	Nieczęsto	Rzadko	Częstość nieznana
Infekcje i inwazje		infekcje grzybicze, w tym wywołane grzybami rodzaju Candida; oporność drobnoustrojów patogennych
Ze strony układu krwionośnego i limfatycznego		leukopenia, eozynofilia	zakrzepica, neutropenia	Zaburzenia funkcji szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.
Ze strony układu odpornościowego			obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)	sok anafilaktyczny¹, szok anafilaktyczny¹ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)
Ze strony układu endokrynnego			zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH)
Ze strony przewodu pokarmowego i metabolizmu		anoreksja	hipoglikemia, szczególnie u chorych na cukrzycę; śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)	hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)
Ze strony psychiki*	bezsenność	niepokój, dezorientacja, pobudzenie	reakcje psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, niepokój, koszmary senne, patologiczne sny, delirium	zaburzenia psychiczne z zachowaniem stanowiącym zagrożenie dla pacjenta, w tym myśli samobójcze lub próby samobójcze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), mania
Ze strony układu nerwowego*	bóle głowy, zawroty głowy	senność, drżenie, dysgezja	drugi (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), parestezja, zaburzenia pamięci	obwodowa neuropatia czuciowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); parosmia, w tym anosmia, dyskinezja, zaburzenia ekstrapiramidowe, agewzja, omdlenie, dobrotliwe nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, mioklonus
Ze strony narządów wzroku*			zaburzenia widzenia, takie jak zamazanie widzenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)	przejściowa utrata wzroku, zapalenie uwięzi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)
Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego*		obrzydzenie	szum w uszach	utrata słuchu, pogorszenie słuchu
Ze strony układu sercowego**			tachykardia, uczucie kołatania serca	tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, arytmia komorowa i tachykardia komorowa typu torsade de pointes (obserwowana głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT), wydłużenie interwału QT zarejestrowane w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie”)
Ze strony układu naczyniowego**	dotyczą tylko formy leku do wstrzykiwań dożylnych: zapalenie żył		hipotensja tętnicza
Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej		udrudnione oddychanie (dyspnia)		bronchospazm, zapalenie płuc o charakterze alergicznym
Ze strony przewodu pokarmowego	biegunka, wymioty, nudności	ból brzucha, niestrawność, wzdęcia, zaparcia		biegunka krwawa, która rzadko może być objawem enterokolitu, w tym kolitu pseudobłoniastego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); zapalenie trzustki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)
Ze strony układu wątrobowo-żółciowego	wzrost poziomu enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP)	wzrost poziomu bilirubiny we krwi		żółtaczka i ciężkie uszkodzenia wątroby, w tym przypadki rozwoju śmiertelnej ostrej niewydolności wątroby, przede wszystkim u chorych z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); zapalenie wątroby
Ze strony skóry i tkanki podskórnej²		wysypka, swędzenie, pokrzywka, hiperhidroza	reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), miejscowa reakcja skórna na lek	toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowe rumień zapalne z pęcherzami, reakcje fotosensytywne, zwiększona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); wazopatia leukocytoklastyczna, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, hiperpigmentacja skóry
Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*		ból stawów, ból mięśni	uszkodzenia ścięgien (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), w tym zapalenie ścięgna (np. Achillesa); osłabienie mięśni, które może mieć znaczenie u pacjentów z myasthenia gravis (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)	rabdomioliza (ostry nekroz mięśni szkieletowych), zerwanie ścięgna (np. Achillesa) (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów
Ze strony nerek i układu moczowego		wzrost poziomu kreatyniny we krwi	ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek śródmiąższowych)
Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania*	dotyczą tylko formy leku do wstrzykiwań dożylnych: reakcja w miejscu infuzji (ból, zaczerwienienie)	osłabienie	wzrost temperatury ciała (gorączka)	ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej, kończyn)

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne mogą czasem występować nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2 Reakcje błon śluzowych mogą czasem występować nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Do innych działań niepożądanych związanych z zastosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u pacjentów z porfirią.

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), niepełnosprawności powodujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielu układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatię związaną z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Przekazywanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z roztworami do wlewu i wstrzykiwań, które są fizycznie i chemicznie niestabilne przy pH 3–4 (takimi jak węglan sodu, penicylina, heparyna).

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie „Szczególne środki ostrożności”.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

100 ml w pojemniku z poliwinylochloru, 1 pojemnik w worku polietylenowym, w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Oblast lwowski, miasto Drohobycz, ul. Samborska 85, Ukraina.