Zoicef

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZOICEF (ZOICEF)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson (ceftriaxone);

1 buteleczka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadające 1000 mg ceftriaksonu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek o barwie od białej do żółtawo-pomarańczowej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksjon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po połączeniu się z białkami wiążącymi penicylinę, w wyniku czego zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksjon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksjonu.
• Nieprzenikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych.
• Bakteryjnego pompy eflluksowej.

Wartości progowe przy oznaczaniu wrażliwości

Tabela 1

Wartości progowe dla minimalnego stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadko występują izolaty z minimalnym stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d Granice dotyczą dawki dobowej podawanej dożylnie 1 g × 1 oraz wysokiej dawki – co najmniej 2 g × 1.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do poszczególnych patogenów

Rozpowszechnienie oporności nabytej może się różnić w zależności od regionu geograficznego, a także – dla niektórych gatunków – w czasie, dlatego pożądane jest korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W przypadku, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że przydatność ceftryaksonego, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertami.

Ogólnie wrażliwe gatunki

Dodatnie dla Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie kwasochłonne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne dla Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie dla Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne dla Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Mikroorganizmy oporne

Dodatnie dla Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne dla Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie kwasochłonne są oporne na ceftryakson.

• Częstotliwość oporności > 50% przynajmniej w jednym regionie.

% Odporniki produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie do mięśni

Po wstrzyknięciu do mięśni średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśni jest równe polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej iniekcji ceftryaksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i śluzówce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego Cmax we krwi o 8–15% po powtarzanym podawaniu, stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest większe w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% wartości we krwi w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Cmax ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową, jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami

Ceftryakson odwracalnie łączy się z albuminą. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biopreparacja

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieaktywne pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryaksonu wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniach funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu całkowitego ceftryaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego jest widoczna dla całkowitego ceftryaksonu we krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeksem farmakokinetycznym/farmakodynamicznym, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, jest procent okresu dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje wyższe niż minimalne stężenie hamujące ceftryakson dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek Zoicef stosuje się w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków doszczętnych (od urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistka;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lek Zoicef można stosować w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lek Zoicef należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki przeciwbakteryjne z grupy β-laktamów (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem czasu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;
• noworodkom doszczętnym (w wieku ≤ 28 dni):
  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasobodnieniem, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może wiązać się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśnia należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Zobacz również instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie sekcję „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji leku Zoicef w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu roztworem zgodnym pomiędzy infuzjami. Badania in vitro z użyciem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”, „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepnączymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz czynności nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym do mięśnia a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niemienzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia serca (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie ceftrybaktanu należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie środki nagłego ratunku. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftrybaktan, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftrybaktan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem łagodnej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa–Johnsona lub zespół Lyella/nekrolizę toksyczną oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS)), które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne, zgłaszane podczas leczenia ceftrybaktanem, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

U przedwczesnych i urodzonych niemowląt w wieku do jednego miesiąca opisywano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftrybaktanu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podano ceftrybaktan i wapń w różnym czasie i za pomocą różnych wlewnic dożylnych. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów innych grup wiekowych niż noworodki, którym podawano ceftrybaktan i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftrybaktanu w porównaniu do pacjentów innych grup wiekowych.

Ceftrybaktanu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy stosowaniu różnych systemów wlewnicowych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dni ceftrybaktan i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy wlewnicowe do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przepłukania systemu wlewniczego roztworem soli fizjologicznej między podawaniem tych leków, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PŻ) pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftrybaktanu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory do PŻ i ceftrybaktan mogą być podawane jednocześnie, ale przez różne systemy wlewnicowe i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PŻ na czas infuzji ceftrybaktanu i przepłukać systemy wlewnicze między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftrybaktanu u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftrybaktan, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Lek Zoicef jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym lek Zoicef (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftrybaktanem.

Jeśli podczas stosowania ceftrybaktanu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftrybaktanu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne rozmnażanie mikroorganizmów opornych

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z zastosowaniem leków przeciwbakteryjnych, które wystąpiły podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftrybaktanu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby brać pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftrybaktanu wystąpiły biegunki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftrybaktanem i zastosowanie odpowiednich leków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężkie niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

Podczas stosowania leku Zoicef test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Ceftrybaktan może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W okresie stosowania leku Zoicef oznaczanie stężenia glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Obecność ceftrybaktanu może fałszywie obniżyć oszacowane wartości glukozy we krwi uzyskane za pomocą niektórych systemów monitorowania glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcjami obsługi każdego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód

Lek Zoicef zawiera związki sodu, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu go pacjentom stosującym dietę ograniczającą spożycie sodu.

Widmo aktywności przeciwbakteryjnej

Ceftrybaktan ma ograniczone widmo aktywności przeciwbakteryjnej i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftrybaktan, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Zastosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftrybaktan można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftrybaktanu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftrybaktanu w dawce 1 g dziennie i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu terapii ceftrybaktanem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftrybaktanu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w konkretnym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących lek Zoicef (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania szlamu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Zoicef może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po zakończeniu stosowania ceftrybaktanu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w konkretnym przypadku.

Reakcja Jarischa–Herxheima

U niektórych pacjentów z infekcjami spirochet, takimi jak choroba Lyme, może krótko po rozpoczęciu leczenia ceftrybaktanem rozwinąć się reakcja Jarischa–Herxheima (gorączka, dreszcze, ból głowy, ból mięśni i wysypka skórna). Reakcja Jarischa–Herxheima zazwyczaj ustępuje samoistnie, ale czasem może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi taka reakcja, leczenia antybiotykiem nie należy przerywać.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftrybaktanu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftrybaktanu (np. dezorientacja, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftrybaktanu.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym okresem ważności

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać przedostawaniu się leku do systemu kanalizacyjnego lub śmieci domowych. Każdy nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu prawidłowego unieszkodliwienia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ceftrybaktan przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftrybaktanu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i porodowy. W okresie ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, ceftrybaktan można stosować tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Okres karmienia piersią

Ceftrybaktan przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odmowie stosowania ceftrybaktanu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić efekty niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjentów należy ostrzec o konieczności ostrożności przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować pojedynczą dawkę wewnątrzmięśniową w dawce 1–2 g.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub niewystarczającej skuteczności poprzedniej terapii ceftryaksjon może być skuteczny przy wstrzykiwaniu wewnątrzmięśniowym w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka wynosi 500 mg wstrzykiwana w sposób wewnątrzmięśniowy.

Zajadła

Zwykłymi zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zajadłego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajadle, w tym w zajadle zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane zakażenie boreliową (wczesna (II etap) i późna (III etap))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała < 50 kg należy podać zwykłe dawki stosowane u dorosłych.

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt oraz dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową dożylną lub domięśniową iniekcję ceftryksaksonu w dawce 50 mg/kg masy ciała. Niektóre dane wskazują, że u dzieci w ciężkim stanie lub u dzieci, u których poprzednia terapia była nieskuteczna, ceftryksakson może okazać się skuteczny przy podawaniu domięśniowym w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowe kiły

Zalecane dawki u dzieci to 75–100 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 g) jednorazowo na dobę przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym neurokiły, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Rozsiane kleszczowe zapalenie mózgu (wczesne (II stadium) i późne (III stadium))

50–80 mg/kg masy ciała jednorazowo na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość trwania leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę zalecenia krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryksakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając okres ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 4

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bacie­riemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzykiwanie domięśniowe leku Zoicef w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecaną dawką ogólną jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurozastrzykowcu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi rekomendacjami dotyczącymi terapii antybiotykami, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem zachowania prawidłowej funkcji nerek.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksonu, jeśli funkcja nerek jest prawidłowa. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksonu nie należy przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego uszkodzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Ceftryakson można podawać drogą głębokiego wstrzykiwania domięśniowego. Iniekcję domięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją medyczną dotyczącą lidokainy.

Podanie dożylne

Ceftryakson można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana droga podania) lub drogą powolnego wstrzykiwania dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, zazwyczaj do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub może być konieczne) leczenie roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstania osadu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnego podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przedoperacyjnie ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Rozcieńczanie. Biorąc pod uwagę wymaganą dawkę, należy określić niezbędną liczbę fiol. Do podania dożylnego lub domięśniowego należy dodać zalecaną objętość roztworu do rozcieńczania, jak podano w tabeli 5, a następnie dokładnie wstrząsnąć fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Do infuzji dożylnej należy dodać 15 ml roztworu do rozcieńczania i dokładnie wstrząsnąć aż do całkowitego rozpuszczenia zawartości fiolki.

Należy pobrać 15 ml otrzymanego roztworu i dodać do 25 ml płynu do rozcieńczania w fiolce infuzyjnej, aby przygotować dawkę dla pacjenta (uzyskując łączną objętość 40 ml, jak wskazano w tabeli 5).

Roztwór należy podawać drogą dożyciową, zgodnie z opisem w niniejszym rozdziale.

Tabela 5

*Roztwór ceftryaksone z lidokainą nie należy stosować dożylnie.

W przypadku stosowania innych cieczy do rozcieńczania należy sprawdzić ich zgodność z ceftryaksone. Otrzymany roztwór powinien być klarowny i wolny od zanieczyszczeń.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka.

W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernego stężenia leku we krwi. Nie istnieje specyficzny przeciwcio. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej obserwowane podczas stosowania ceftryaksonu: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania działań niepożądanych po ceftryaksonie określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Działania niepożądane sklasyfikowano według częstotliwości występowania w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000, < 1/100);

rzadko rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: rzadko – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstotliwość nieznana^a – nadinfekcje^b.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznana^a – szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, nadwrażliwość^b, reakcja Jarischa–Herxheimer^b.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; rzadko rzadko – encefalopatia; częstotliwość nieznana^a – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka^b, stolec wodnisty; rzadko – nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa^c, zapalenie wątroby^c, cholesteryczne zapalenie wątroby^b,c.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – swędzenie; rzadko rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznana^a – zespół Stevensa–Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, rumień wielopostaciowy, ostra ogólnikowa pęcherzyca egzantematyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS)^b.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ze strony serca: częstotliwość nieznana – zespół Kounis.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żyły, ból w miejscu iniekcji, gorączka; rzadko rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Na podstawie doniesień z okresu po rejestracji. Ponieważ informacje o tych reakcjach są przesyłane dobrowolnie, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości.

^b Zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

^c Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu leku Zoicef.

Stosowanie ceftryaksonu, szczególnie u pacjentów starszych z poważnymi problemami nerek lub układu nerwowego, rzadko może powodować zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy, pobudzenie oraz drgawki.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Infekcje i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksonu

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryakson dożylnie w połączeniu z lekami zawierającymi wapń. Podczas badań sekcyjnych w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryaksonu w porównaniu z dorosłymi (zob. sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite powyżej 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po odstawieniu ceftryaksonu (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się być niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksonu osady zazwyczaj znikają (zob. sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Reakcje w miejscu iniekcji

Wstrzyknięcie do mięśnia jest klinicznie bolesne. Inne reakcje w miejscu iniekcji obejmują zaczerwienienie w miejscu iniekcji, ekstrawazację w miejscu iniekcji, obrzęk w miejscu iniekcji, wysypkę w miejscu iniekcji, swędzenie w miejscu iniekcji, zapalenie w miejscu iniekcji, zgrubienie w miejscu iniekcji oraz krwiaka w miejscu iniekcji. Rzadko zgłaszano powikłania, w tym infekcję i ropień w miejscu iniekcji.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C i nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryakson jest niezgodny z amsakrynom, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksonu nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringer lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Nie należy mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Efekty uboczne”).

Opakowanie.

Po 1 fiolce w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Cens Laboratoris Pvt. Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.