Zofetron

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego leku ZOFETRON (ZOFETRON)

Skład:

substancja czynna: ondansetron (ondansetron);

1 tabletka zawiera 8 mg ondansetronu w postaci ondansetronu chlorowodorku dwuwodnego;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarbokselulozy, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu;

otoczka tabletu: poliwinylocjlowy alkohol, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka owalna, powlekana, koloru żółto-beżowego, z odciskiem „OD” z jednej strony i „8” – z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwymiotne i leki zwalczające nudności. Antagoniści receptorów 5HT3-serotoniny.

Kod ATX A04A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Hydrochloran ondansetronu jest antagonistą receptorów serotoniny podtypu 5HT3. Mechanizmy działania przeciwwymiotnego nie są w pełni poznane. Wiadomo, że zastosowanie terapii napromienianiem oraz chemioterapii cytotoksycznej prowadzi do uwalniania się serotoniny (5HT) z komórek enterochromafinnych jelita cienkiego. Inicjację odruchu wymiotnego wiąże się z oddziaływaniem serotoniny na receptory 5HT3, zlokalizowane na zakończeniach aferentnych nerwu błędnego. Aktywacja zakończeń aferentnych nerwu błędnego może powodować uwalnianie się serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym z obszaru wyzwalającego chemoreceptorów (ang. chemoreceptor trigger zone), położonego w okolicy dna IV komory mózgu. Uważa się, że ondansetron blokuje inicjację odruchu wymiotnego zarówno na poziomie zakończeń aferentnych nerwu błędnego, jak i receptorów serotoniny położonych w ośrodkowych odcinkach układu nerwowego.

Ondansetron wykazuje działanie uspokajające, ale nie powoduje zmian stężenia prolaktyny w osoczu krwi ani nie obniża aktywności psychomotorycznej pacjenta.

Mechanizmy działania przeciwwymiotnego ondansetronu w okresie pooperacyjnym nie zostały w pełni wyjaśnione.

Farmakokinetyka.

Biologiczna dostępność ondansetronu po podaniu doustnym wynosi 60%. W organizmie jest intensywnie metabolizowany, a metabolity są wydalane z kałem i moczem. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie osiąga się po półtorej godziny. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi około 73%. Większość podanej dawki metabolizowana jest w wątrobie.

Okres półtrwania – 3–4 godziny; u osób starszych – do 6–8 godzin. Mniej niż 10% czynnej substancji jest wydalane z moczem w niezmienionej formie.

Dane badań metabolizmu ondansetronu in vitro wskazują, że jest on substratem enzymów układu cytochromu P450 wątroby człowieka, w tym CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4. Metabolizm ondansetronu zachodzi najczęściej przy udziale enzymu CYP3A4. Ponieważ metabolizm ondansetronu może być realizowany przez kilka enzymów układu cytochromu P450, całkowite klirens ondansetronu nie ulega istotnej zmianie w przypadku niedoboru jednego z enzymów, ponieważ niedobór ten zostaje skompensowany przez inne enzymy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nudności i wymioty wywołane chemioterapią cytotoksyczną lub terapią promieniowaniem.

Profilaktyka i leczenie nudności i wymiotów pooperacyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku oraz na inne selektywne antagoniсты receptora 5HT3 serotoniny.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zabiegi chirurgiczne jamy brzusznej.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfino-hydrochloridem jest przeciwwskazane, ponieważ przy współczynnym stosowaniu obserwowano przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepemem, furosemidem, tramadolem ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 wątroby: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2.

Dzięki różnorodności enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach normalnych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu lub wpływ na całkowity klirens kreatyniny będzie nieznaczny. Pomimo różnorodności enzymów metabolicznych u pacjentów przyjmujących induktory CYP3A4 (tzn. fenytoinę, karbamazepinę oraz ryfampicynę) obserwowano zwiększenie klirensu ondansetronu podawanego doustnie oraz obniżenie jego stężenia we krwi.

Leki wydłużające odstęp QTc. W przypadku jednoczesnego stosowania ondansetronu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc, należy dokładnie ocenić oczekiwany efekt terapeutyczny i potencjalne ryzyko.

W poniższej liście przedstawiono przykłady leków związanych z wydłużeniem odstępu QTc i/lub migotaniem komorowym („torsade de pointes”). Wśród leków wymienionych w poniższych klasach farmakologicznych nie wszystkie koniecznie są związane z wydłużeniem odstępu QTc i/lub „torsade de pointes”:

• klasa IA, leki przeciwarytmiczne (chinidyna, prokainamid, dysopyramid);
• klasa III, leki przeciwarytmiczne (amiodaron, sotalol, ibutylyd, dronedaron);
• klasa 1C, leki przeciwarytmiczne (flekainid, propafenon);
• leki przeciwwymiotne (dolasetron, droperydol, chloropromazyna, prochloroperydyna);
• inhibitory tyrozynokinazy (wandetanib, sunitinib, nilotynib, lapatinib);
• leki przeciwpsychotyczne (chloropromazyna, pimozyd, haloperidol, ziprasidon);
• antydepresanty (citalopram, fluoksetyna, wenlafaksyna, antydepresanty trój- i czterocykliczne, takie jak amitryptylina, imipramina, maprotylina);
• opioidy (metadon);
• domperidon;
• antybiotyki makrolidowe i analogi (erytromycyna, klaritromycyna, telitromycyna, tachrolimus);
• antybiotyki z grupy chinolonów (moksifloksacyna, lewofloksacyna, ciprofloksacyna);
• leki przeciwmalarialne (chinina, chlorochina);
• leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (ketoconazol, fluconazol, worykonazol);
• inhibitory histonodeacetylaz (worynostat);
• agonisty receptora beta-2-adrenergicznego (salmeterol, formoterol).

Leki powodujące zaburzenia równowagi elektrolitów. Należy unikać jednoczesnego stosowania ondansetronu z lekami, które mogą zaburzyć równowagę elektrolitów. Przykłady takich leków:

• moczopętne pętlowe, tiazydowe i podobne do tiazydowych;
• leki przeczyszczające i klistry;
• amfoterycyna B;
• wysokie dawki kortykosteroidów.

Powyższe listy potencjalnie oddziałujących leków nie są wyczerpujące. Należy śledzić aktualne źródła informacji w celu wykrycia nowych leków wydłużających odstęp QTc lub powodujących zaburzenia elektrolitowe.

Tramadol. Według danych z niewielkiej liczby badań klinicznych, ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Apomorfina. Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfino-hydrochloridem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji i utraty przytomności podczas współczynnego stosowania (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki serotonergiczne. Tak jak w przypadku stosowania innych leków serotonergicznych, potencjalnie zagrożenie życia stanem zwanym zespołem serotoniny może wystąpić przy stosowaniu antagonistów receptora serotoniny 5HT3 w połączeniu z innymi lekami, które mogą wpływać na układ serotonergicznych neuroprzekaźników (w tym tryptany, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), lit, sibutramina, fentanil i jego analogi, dekstrometorfan, tramadol, tapentadol, meperydyna, metadon i pertazocyna lub ziele św. Jana (Hypericum perforatum)), a także z lekami, które zmniejszają metabolizm serotoniny (takimi jak inhibitory MAO, w tym linezolid (antybiotyk będący odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO) oraz błękit metylenowy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególności stosowania.

Ondansetron nie jest skuteczny w zapobieganiu nudnościom i wymiotom spowodowanym chorobą lokomocyjną.

Istnieje doświadczenie z tzw. nadwrażliwością krzyżową do różnych antagonistów receptorów 5HT3. W związku z tym u pacjentów z nadwrażliwością na jeden z antagonistów receptorów 5HT3, podobna reakcja na inne antyagonisty może być bardziej nasilona z powodu reakcji krzyżowych. W przypadku nawet słabej reakcji nadwrażliwości na jeden z leków będących antagonistami receptorów 5HT3, nie zaleca się jego zastępowania innym, ze względu na możliwość nasilenia się reakcji nadwrażliwości.

Rzadko przy stosowaniu ondansetronu obserwowano przejściowe zmiany EKG, w tym wydłużenie odcinka QT, zależne od dawki i szybkości wlewu dożylnego. Dane z badań pozarejestrowych wskazują na przypadki tzw. torsade de pointes (tremtienia/merchotania komorowego) po podaniu ondansetronu, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u pacjentów z wydłużeniem odcinka QT lub u których może ono się rozwinąć. Przypadki „torsade de pointes” mogą przebiegać bezobjawowo lub towarzyszyć im zawroty głowy, przyspieszone bicie serca, omdlenia lub drgawki; ten stan może postępować do migotania komór i nagłej śmierci sercowej.

Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużenia odcinka QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca lub przewodnictwa, u pacjentów leczonych lekami przeciwnagryczkowymi lub blokerami β oraz u pacjentów z lub z ryzykiem wydłużenia odcinka QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, przewlekłą niewydolnością serca, bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odcinka QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Przykłady czynników ryzyka rozwoju torsade de pointes: płeć żeńska; wiek powyżej 65 roku życia; podstawowe wydłużenie odcinka QT/QTc; obecność genetycznych zaburzeń kanałów jonowych serca lub białek regulatorowych; przypadki nagłej śmierci sercowej w rodzinie u osób poniżej 50. roku życia; choroby serca (ischemia mięśnia sercowego lub zawał, przerost lewej komory, kardiomiopatia, choroby układu przewodzącego); obecność arytmii (szczególnie arytmii komorowych, migotania przedsionków); bradykardia (poniżej 50 uderzeń/min); ostre zaburzenia neurologiczne (krwotoki wewnątrzczaszkowe lub podpajęczynówkowe, udar, uraz wewnątrzczaszkowy); niedobory pokarmowe (zaburzenia odżywiania, ekstremalne diety); cukrzyca; neuropatia autonomiczna.

Opisywano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów objawy pojawiały się bezpośrednio po podaniu ondansetronu, szczególnie po wstrzyknięciu dożylnym. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych opisywano zespół serotoniny, obejmujący takie objawy jak: zaburzenia psychiczne (pobudzenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność autonomiczna (tachykardia, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (hiperrefleksja, zaburzenia koordynacji), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). W przypadku wystąpienia zespołu serotoniny należy przerwać leczenie ondansetronem i rozpocząć leczenie objawowe. Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się odpowiednie monitorowanie stanu pacjenta (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ondansetron nie wpływa na układ cytochromu P450, jednak stosowanie innych leków, które mogą wpływać na aktywność tych enzymów, może prowadzić do zmian klirensu i okresu półtrwania ondansetronu.

Ondansetron wydłuża czas przejścia przez jelito grube, dlatego w przypadku nawet słabych objawów niedrożności jelit należy zapewnić ciągłą opiekę nad pacjentem leczonym ondansetronem.

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Ponieważ skład tabletek zawiera węglowodany, w tym laktozę, nie należy podawać leku pacjentom z zaburzeniami tolerancji węglowodanów, takimi rzadkie choroby dziedziczne jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ondansetronu nie należy stosować w czasie ciąży. Nie wiadomo, czy ondansetron przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią w okresie leczenia należy przerwać.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, pacjentom leczonym tym lekiem zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Zofetron jest dostępny w postaci tabletów, dlatego w przypadku przepisywania ondansetronu w formie do wstrzykiwań należy odnieść się do monografii opisującej ondansetron w formie do wstrzykiwań.

Ondansetron wykazuje zależny od dawki efekt wydłużenia odstępu QTc. Po wstrzyknięciu dożylnej tego efektu należy się spodziewać większego ze względu na szybkie podanie leku. Należy preferować stosowanie minimalnej skutecznej dawki poprzez powolne wlewanie.

Wymioty i nudności wywołane chemioterapią cytotoksyczną lub terapią napromienianiem

Wybór schematu dawkowania zależy od siły działania emetogennego terapii przeciwnowotworowej i ustala się indywidualnie.

Wymioty i nudności spowodowane chemioterapią

Dorośli

Wysoka działanie emetogenne chemioterapii (np. wysokie dawki cisplatyny)

Początkowa dawka w celu zapobiegania wymiotom w ciągu pierwszych 24 godzin po chemioterapii: zaleca się podanie początkowej dawki ondansetronu przed rozpoczęciem chemioterapii, dalszy schemat dawkowania ustala się z uwzględnieniem oczekiwanej ciężkości wymiotów wywołanych różnymi metodami leczenia raka. Zwykła dawka wynosi 8 mg w postaci 15-minutowej infuzji dożylnej podawanej co najmniej 30 minut przed chemioterapią.

Dawki większe niż 8 mg (do maksymalnej dawki 16 mg) należy podawać wyłącznie w postaci infuzji dożylnej. Dawki pojedynczej przekraczającej 16 mg nie należy stosować ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Skuteczność Zofetronu w przypadku chemioterapii o wysokim działaniu emetogennym może być zwiększona przez dodatkowe jednorazowe dożylne podanie 20 mg fosforanu dexametazonu sodowego przed chemioterapią.

W celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom po upływie pierwszych 24 godzin po chemioterapii zaleca się stosowanie Zofetronu doustnie po 8 mg co 8 godzin przez 5 dni.

Średnie działanie emetogenne chemioterapii (np. schematy zawierające cyklofosfamid, doksorubicynę, epirubicynę, fluorouracyl lub karboplatynę)

Dawka początkowa: ondansetron podaje się w dawce 8 mg w postaci 15-minutowej infuzji dożylnej co najmniej 30 minut przed chemioterapią lub Zofetron w dawce 8 mg doustnie 1–2 godziny przed rozpoczęciem chemioterapii.

W celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom zaleca się podawanie Zofetronu doustnie w dawce 8 mg 2 razy dziennie przez 5 dni.

Dzieci

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania ondansetronu w leczeniu nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią u dzieci jest obecnie ograniczone, jednak ondansetron okazał się skuteczny i dobrze tolerowany u dzieci w wieku od 4 lat.

Ondansetron podaje się dożylnie w dawce 3–5 mg/m2 (dawkowanie według powierzchni ciała dziecka) przez 15 minut, co najmniej 30 minut przed chemioterapią. Po chemioterapii ondansetron podaje się doustnie w dawce 4 mg co 8 godzin przez 5 dni.

Brak wystarczających informacji, aby sformułować zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci poniżej 4. roku życia, dlatego ondansetron nie jest wskazany do leczenia dzieci w tym wieku.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Skuteczność i tolerancja przy doustnym stosowaniu u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie różnią się od tych u młodszych pacjentów, dlatego nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Przy dożylnej aplikacji u pacjentów w wieku powyżej 65 lat wszystkie dawki do wstrzyknięć dożylnych należy rozcieńczyć w 50–100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub 5% roztworu dekstrozy do wstrzykiwań.

Wymioty i nudności wywołane terapią napromienianiem

Dla dorosłych pacjentów początkowa dawka Zofetronu wynosi 8 mg doustnie 1–2 godziny przed rozpoczęciem terapii napromienianiem.

Po zakończeniu cyklu napromieniania zaleca się podawanie Zofetronu doustnie po 8 mg co 8 godzin przez 5 dni.

Dzieci

Brak doświadczenia klinicznego w badaniach dotyczących tej grupy pacjentów. Ondansetron nie stosuje się w celu zapobiegania i leczenia u dzieci nudności i wymiotów wywołanych terapią napromienianiem.

Pacjenci w wieku podeszłym

Skuteczność i tolerancja u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie różnią się od tych u młodszych pacjentów, dlatego nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Nudności i wymioty poranne po zabiegu chirurgicznym

Dorosłym w celu zapobiegania porannym nudnościom i wymiotom po zabiegu chirurgicznym Zofetron może być podawany doustnie w dawce pojedynczej 16 mg godzinę przed rozpoczęciem znieczulenia. Alternatywnie można podać pojedynczą dawkę 4 mg ondansetronu w postaci nierozcieńczonej, dożylne podanie w ciągu 2–5 minut, ale nie krócej niż 30 sekund, podczas indukcji znieczulenia.

W leczeniu porannych nudności i wymiotów po zabiegu chirurgicznym zaleca się podanie pojedynczej dawki 4 mg ondansetronu w postaci nierozcieńczonej, dożylne podanie w ciągu 2–5 minut, ale nie krócej niż 30 sekund.

Brak doświadczenia w stosowaniu ondansetronu w zapobieganiu i leczeniu porannych nudności i wymiotów po zabiegu chirurgicznym u dzieci, dlatego w tym wskazaniu nie przepisuje się go dzieciom.

Pacjenci w wieku podeszłym

Doświadczenie w stosowaniu ondansetronu w zapobieganiu i leczeniu porannych nudności i wymiotów po zabiegu chirurgicznym u pacjentów w wieku podeszłym jest ograniczone, dlatego ondansetron nie stosuje się tym pacjentom.

Dla wszystkich rodzajów terapii.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens ondansetronu chlorowodoranu jest znacząco obniżony, a okres półwydalenia z osocza krwi wydłużony. U tych chorych maksymalna dobową dawkę leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Obecnie brak badań dotyczących stosowania ondansetronu u pacjentów z żółtaczką.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny.

Okres półwydalenia ondansetronu u pacjentów z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie ulega zmianie. U tych pacjentów powtarzane podawanie prowadzi do takiej samej stężenia leku, jak u chorych z normalnym metabolizmem. Dlatego nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Dzieci.

Dzieciom w wieku do 4. roku życia lek w tej postaci farmaceutycznej nie stosuje się.

Przedawkowanie.

Obecnie istnieje niewiele informacji na temat przedawkowania ondansetronu. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisywanych u pacjentów, którym podawano zalecane dawki.

Objawy. U jednego pacjenta po jednorazowym dożylnej podaniu 72 mg ondansetronu wystąpiła nagła ślepotę (amauroza) trwająca 2–3 minuty, w połączeniu z nasilonym zaparciem. U drugiego pacjenta po doustnym przyjęciu 48 mg ondansetronu wystąpiła hipotensja (i utrata przytomności). Po 4-minutowej infuzji 32 mg ondansetronu obserwowano epizod wazowaginalny z przejściową blokadą serca II stopnia. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe, niestabilność autonomiczna, senność oraz krótkotrwałe ogólnoustrojowe drgawki toniczno-kloniczne (które ustąpiły po podaniu benzodiazepiny) obserwowano u 12-miesięcznego dziecka, które połknęło 7 lub 8 tabletek ondansetronu po 8 mg (dawka około 40 razy wyższa niż zalecana dla dzieci (0,1–0,15 mg/kg)). We wszystkich przypadkach te objawy całkowicie ustąpiły.

Leczenie: odstawienie leku, terapia objawowa i wspierająca. Nie zaleca się stosowania syropu ipekakuany w leczeniu przedawkowania ondansetronu, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwemetycznego Zofetronu. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Dalsze postępowanie u chorych należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi lub, jeśli to możliwe, zgodnie z zaleceniami krajowego centrum zatruczeń.

Ondansetron wydłuża odstęp QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitorowania EKG.

Istnieją doniesienia o przypadkach zespołu serotoniny u małych dzieci po doustnym przedawkowaniu.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne, o których informacje przedstawiono poniżej, sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości ich występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), nieczęsto (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

W badaniach klinicznych stwierdzono, że najczęstszymi efektami ubocznymi były: ból głowy (11%), zaparcia (4%), uczucie ciepła lub napoty (odpływy) (<1%).

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje alergiczne natychmiastowego typu, w pojedynczych przypadkach ciężkie, w tym anafilaksję, skurcz oskrzeli, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu nerwowego środkowego.

Bardzo często: ból głowy.

Rzadko: drgawki, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak kryz okulogirny, reakcje dystoniczne i dyskineza bez trwałych następstw klinicznych).

Nieczo: zawroty głowy podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku; depresja układu nerwowego środkowego, parestezje.

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko: przemijające zaburzenia wzroku (zamazanie w oczach), przemijająca ślepotę, głównie podczas podania dożylnego.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Nieczo: arytmie, ból w okolicy serca (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), bradykardia, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, tachykardia, omdlenia.

Często: uczucie ciepła, napoty.

Ze strony układu oddechowego i narządów klatki piersiowej.

Nieczo: dudnienie, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaparcia, biegunka, suchość w ustach, ból brzucha.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Nieczo: bezobjawowe podwyższenie wskaźników funkcji wątroby, zaburzenia funkcji wątroby.

Zaburzenia ogólne: osłabienie, omdlenia. O przypadkach tych najczęściej informowano u pacjentów otrzymujących leki przeciwnowotworowe zawierające cisplatynę.

Metabolizm.

U około 5% pacjentów zaobserwowano krótkotrwałe podwyższenie poziomu SGOT i SGPT ponad dwukrotnie w stosunku do górnej granicy normy. Nie wiadomo, czy to zwiększenie jest związane z dawką lub długością trwania terapii.

Zgłaszano przypadki niewydolności wątroby i śmierci u pacjentów z nowotworem, którzy jednocześnie otrzymywali kilka leków, w tym potencjalnie hepatotoksyczne cytotoksyczne chemioterapie i antybiotyki. Etiologia niewydolności wątroby w tych przypadkach pozostaje niejasna. Były również rzadkie doniesienia o hipokaliemii.

Efekty uboczne na podstawie obserwacji po rejestracji.

Profil efektów ubocznych u dzieci i młodzieży można porównać z profilem u dorosłych.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: reakcje nadwrażliwości, czasem ciężkie (obrzęk krtani, chrypka, laryngospazm i szok kardiopulmonalny / zatrzymanie serca).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Nieczo: zawał mięśnia sercowego (<0,01%), dławica piersiowa, ból w klatce piersiowej z lub bez depresji odcinka ST, arytmie (w tym tachykardia komorowa lub nadkomorowa, skurcze przedwczesne komorowe i migotanie przedsionków), zmiany elektrokardiograficzne (w tym blok serca II stopnia), kołatanie serca i omdlenia.

Rzadko i głównie po podaniu dożylnym ondansetronu zgłaszano przemijające zmiany na EKG, w tym wydłużenie odcinka QT, przypadki trzepotania/migotania komór, migotanie komór, zatrzymanie serca i nagłą śmierć.

Częstość nieznana: niedokrwienie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony narządów wzroku.

Rzadko zgłaszano przypadki przemijającej ślepoty, zazwyczaj w ramach zalecanego zakresu dawkowania i głównie podczas podania dożylnego. W większości przypadków ślepotę ustępowała w ciągu 20 minut.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Bezobjawowe podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Ze strony układu nerwowego środkowego.

Przemijające zawroty głowy (<0,1%), głównie podczas lub po zakończeniu dożylnej infuzji ondansetronu.

Nieczo (<1%) zgłaszano reakcje ekstrapiramidowe, w tym kryz okulogirny / reakcje dystoniczne (dyskineza ustno-twarzowa, opistotonus, drżenie itp.), zaburzenia ruchowe i dyskinezie bez trwałych następstw klinicznych.

Zespół serotonergiczny odnotowano przy stosowaniu antagonistów receptorów 5-HT3 (w tym chlorowodorku ondansetronu) w połączeniu z innymi lekami serotonergicznych i/lub neuroleptykami.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo rzadko: reakcje pęcherzykowe skóry i błon śluzowych, w tym śmiertelne, w szczególności toksyczne wysypki skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza. O tych reakcjach zgłaszano u pacjentów stosujących również inne leki.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie. Po 5 tabletów w blistrze, po 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Pharmascience Inc. / Pharmascience Inc.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Kanada.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.