ZoCardis® 7,5 mg

I N S T R U K C J A dla zastosowania lekarskiego leku ZoCardis® 7,5 mg (ZOCARDIS® 7,5 MG)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka powlekana 7,5 mg zawiera wapń zofenoprylu 7,5 mg, co odpowiada 7,2 mg zofenoprylu;

substancje pomocnicze:

jądro: celuloza mikrokryształowa, laktoza monohydrat, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

warstwa powłokowa: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, polietylenoglikol 6000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane białego koloru, okrągłe, dwuwypukłe z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), pojedyncze składniki.

Kod ATX C09A A15.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania leku ZoCardis® w nadciśnieniu tętniczym oraz ostrym zawałcie mięśnia sercowego wynika głównie z hamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron we krwi. Hamowanie ACE (Ki 0,4 nM w płucach królika dla soli zofenoprylatu z argininą) prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II we krwi, w wyniku czego zmniejsza się działanie zwężające naczynia oraz sekrecja aldosteronu. Przy niewielkim zmniejszeniu poziomu tego ostatniego możliwe jest pewne zwiększenie stężenia potasu w osoczu, towarzyszone utratą sodu i płynu. Wskutek hamowania wpływu angiotensyny II na sekrecję reniny wzrasta aktywność reniny we krwi. Aktywność ACE we krwi zmniejsza się o 53,4% po 24 godzinach od podania jednorazowej dawki doustnej 30 mg zofenoprylu wapnia.

Hamowanie ACE prowadzi do wzrostu aktywności krążącego i lokalnego układu kallikreina-kininy, co wpływa na rozszerzenie naczyń obwodowych poprzez aktywację układu prostaglandyn. Prawdopodobnie ten mechanizm przyczynia się do hipotensyjnego działania zofenoprylu wapnia i odpowiada za pewne działania niepożądane. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowanie ZoCardis® w jednakowy sposób obniża ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej bez kompensacyjnego wzrostu częstości skurczów serca. Po podaniu ZoCardis® średni opór naczyniowy układowy ma tendencję do zmniejszania się. U niektórych pacjentów osiągnięcie optymalnego obniżenia ciśnienia tętniczego może wymagać kilku tygodni leczenia. Efekt antyhipertensyjny utrzymuje się przy długotrwałym leczeniu. Przy nagłym przerwaniu terapii nie występuje szybki wzrost ciśnienia tętniczego. Obecnie brak danych dotyczących wpływu leku ZoCardis® na zachorowalność i śmiertelność pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Choć w badaniach efekt antyhipertensyjny stwierdzono u pacjentów wszystkich ras, średnia odpowiedź na monoterapię inhibitorem ACE u przedstawicieli rasy czarnoskórej (zazwyczaj w populacji nadciśnieniowej z obniżonym poziomem reniny) jest mniejsza niż u innych pacjentów. Różnica ta znika po dodaniu diuretyku. Efekt kliniczny wczesnego stosowania ZoCardis® po zawałcie mięśnia sercowego może być związany z wieloma czynnikami, takimi jak obniżenie stężenia angiotensyny II we krwi (co ogranicza proces remodelowania komory serca, który może negatywnie wpływać na rokowanie pacjenta po zawałcie) oraz zwiększenie stężenia substancji rozszerzającej naczynia we krwi/tkankach (układ prostaglandyna-kinina).

Zrandomizowane, kontrolowane placebo badanie kliniczne zofenoprylu przeprowadzono na grupie 1556 pacjentów po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, którzy nie otrzymywali terapii trombolytycznej. Leczenie rozpoczynano w ciągu 24 godzin i trwało 6 tygodni. W grupie pacjentów leczonych zofenoprylem obserwowano obniżenie wartości głównych punktów końcowych (ciężka niewydolność serca i/lub skutek śmiertelny w ciągu 6 tygodni): zofenopryl – 7,1%, placebo – 10,6%. Po roku poziom przeżywalności był lepszy w grupie leczonej lekiem ZoCardis®.

Inne informacje

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach (ONTARGET (bieżący telmisartan jako monoterapia i w połączeniu z ramiprylem, Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (nefropatia cukrzycowa)) badano stosowanie kombinacji inhibitorów ACE wraz z inhibitorami receptorów angiotensyny II.

ONTARGET – badanie przeprowadzone u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi lub cukrzycą typu II towarzyszącą oznakom uszkodzenia narządów docelowych. VA NEPHRON-D – badanie przeprowadzone u pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową. Badania te nie wykazały istotnego pozytywnego wpływu na funkcje nerek i/lub wyniki sercowo-naczyniowe oraz śmiertelność, natomiast zaobserwowano zwiększony ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub rozwoju hipotensji w porównaniu z monoterapią. Ze względu na analogiczne właściwości farmakodynamiczne, te wyniki dotyczą również innych inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

ALTITUDE (badanie zastosowania aliskireny u chorych na cukrzycę typu II z wykorzystaniem punktów końcowych sercowo-naczyniowych i nerkowych) – badanie oceniające korzyści płynące z dodania aliskireny do standardowej terapii inhibitorem ACE lub blokerem receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema chorobami. Badanie zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niekorzystnych wyników. Liczba zgonów spowodowanych chorobami sercowo-naczyniowymi i udarami była większa w grupie leczonej aliskireną niż w grupie placebo, a także częściej zgłaszano poważne działania niepożądane (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) w grupie aliskireny niż w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Zofenopryl wapnia jest lekiem prolekowym, ponieważ aktywnym inhibitorem jest część sulfhydrylowa zofenoprylatu, powstająca w wyniku hydrolizy tioeterów.

Wchłanianie

Zofenopryl wapnia jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym i praktycznie w całości przekształca się w zofenoprylat, którego poziom szczytowy we krwi osiągany jest po 1,5 godziny po podaniu doustnym ZoCardis®. Kinetyka pojedynczej dawki jest liniowa w zakresie dawek 10–80 mg zofenoprylu wapnia, a po podawaniu 15–60 mg zofenoprylu wapnia przez 3 tygodnie nie występuje kumulacja. Pokarm w przewodzie pokarmowym zmniejsza szybkość wchłaniania leku, ale nie jego całkowity poziom, a wartości AUC zofenoprylatu są praktycznie identyczne po przyjęciu podczas jedzenia lub na czczo.

Rozkład

Po podaniu zofenoprylu wapnia z radiolabelą około 88% krążącej radioaktywności ex vivo wiąże się z białkami osocza, a objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi 96 l.

Biotransformacja

Po podaniu zofenoprylu wapnia z radiolabelą w moczu człowieka zidentyfikowano 8 metabolitów, które stanowią 76% radioaktywności moczu. Głównym metabolitem jest zofenoprylat (22%), który następnie metabolizowany jest kilkoma drogami, w tym przez koniugację glukuronidową (17%), cyklizację i koniugację glukuronidową (13%), koniugację z cysteinem (9%) oraz S-metylację grupy tiolowej (8%). Po doustnym podaniu zofenoprylu wapnia okres półtrwania zofenoprylatu wynosi 5,5 godziny, a całkowity klirens w organizmie – 1300 ml/min.

Wydalanie

Radiolabelowany zofenoprylat po podaniu dożylnym wydala się z moczem (76%) i kałem (16%), natomiast po doustnym podaniu zofenoprylu wapnia z radiolabelą 69% i 26% radioaktywności wydala się odpowiednio z moczem i kałem, co wskazuje na podwójną drogę wydalania (nerki i wątroba).

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku, jeśli funkcja nerek jest w normie.

Zaburzenia funkcji nerek

Na podstawie porównania głównych parametrów farmakokinetycznych zofenoprylu po doustnym podaniu radiolabelowanego zofenoprylu wapnia stwierdzono, że u pacjentów z zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny > 45 i < 90 ml/min) wydalanie zofenoprylu odbywa się z taką samą szybkością jak u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 90 ml/min).

U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami funkcji nerek (7–44 ml/min) szybkość wydalania jest zmniejszona o 50% w porównaniu z normą. Wskazuje to, że pacjentom tym należy stosować połowę standardowej dawki początkowej ZoCardis®.

U pacjentów z nerkami w końcowym stadium niewydolności, poddawanych hemodializie lub dializie otnętnej, szybkość wydalania jest zmniejszona do 25% normy. Wskazuje to, że pacjentom tym należy stosować jedną czwartą standardowej dawki początkowej ZoCardis®.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim do umiarkowanego stopnia ciężkości, którzy otrzymywali pojedyncze dawki radiolabelowanego zofenoprylu wapnia, wartości Cmax i Tmax zofenoprylatu były analogiczne jak u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby. Jednak wartości AUC u pacjentów z marskością były niemal dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z normalną funkcją wątroby. Wskazuje to, że pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim do umiarkowanego stopnia ciężkości należy przepisać połowę standardowej dawki początkowej ZoCardis®, stosowanej u pacjentów z normalną funkcją wątroby.

Brak danych dotyczących farmakokinetyki zofenoprylu i zofenoprylatu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego zofenopryl jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza

Leczenie hipertensji esencjalnej o lekkim i średnim nasileniu.

Ostry zawał mięśnia sercowego

Leczenie ostrego zawału mięśnia sercowego (pierwsze 24 godziny) z objawami i symptomami (lub bez nich) niewydolności serca przy stabilnej hemodynamice, pod warunkiem że nie prowadzono terapii trombolytycznej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na wapń zofenoprylowy lub na inny inhibitor ACE, lub na którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z wcześniejszą terapią inhibitorem ACE.

Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem. Leczenie lekiem ZoCardis® należy rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniego przyjęcia sakubitrylu/walsartanu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Stenozę obustronną tętnic nerkowych lub stenozę tętnicy nerki jedynego działającego nerki.

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji.

Jednoczesne stosowanie leku ZoCardis® z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sakubitrylu/walsartanu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz wyldaglptypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z poniższymi lekami.

Diuretyki z zachowaniem potasu, suplementy zawierające potas, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki zwiększające stężenie potasu

Chociaż poziom potasu w surowicy krwi zwykle pozostaje w normie, u niektórych pacjentów stosujących zofenopryl może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki z zachowaniem potasu (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy zawierające potas lub substytuty soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu zofenoprylu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy krwi, takimi jak trimetoprym i ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jak diuretyk z zachowaniem potasu, podobnie jak amilorid. Dlatego kombinacja zofenoprylu z wymienionymi powyżej lekami nie jest zalecana. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować ją z ostrożnością i często monitorować stężenie potasu w surowicy krwi.

Inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny II lub aliskiren

Badania kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renyna-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z zastosowaniem jednego leku działającego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Farmakodynamika”).

Jednoczesne stosowanie z poniższymi lekami wymaga szczególnej ostrożności.

Diuretyki (tiazydowe lub pętlowe). Wcześniejsze stosowanie wysokich dawek diuretyków może prowadzić do odwodnienia i zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej na początku leczenia zofenoprylem. Prawdopodobieństwo efektu hipotensyjnego można zmniejszyć, odstawiając diuretyk, zwiększając przyjmowanie płynów i soli przez pacjenta lub rozpoczynając terapię od niskich dawek zofenoprylu.

Lit. Zgłaszano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi i jego toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z lekami litu może zwiększać ryzyko zatrucia litem, które wzrasta na tle jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Dlatego zofenopryl nie powinien być stosowany jednoczesnie z lekami litu, a w przypadku takiej konieczności należy starannie monitorować stężenie litu w surowicy krwi.

Złoto. Zgłaszano, że u pacjentów stosujących inhibitory ACE i otrzymujących wstrzyknięcia leków złota (np. aurotiomalany sodowe) częściej występują reakcje przypominające reakcje nitrowe (objawy wazodylatacji, w tym ciepłowe zawroty głowy, nudności, zawroty głowy, hipotensja tętnicza), które mogą mieć ciężki przebieg.

Leki znieczulające. Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne leków znieczulających.

Leki narkotyczne/tricykliczne leki przeciwdepresyjne/lekarnie przeciwpsychotyczne/barbiturany. Może wystąpić ortostatyczna hipotensja tętnicza.

Inne leki przeciwhypertensyjne (beta-blokery, alfa-blokery, antagoniści wapnia). Możliwy jest addytywny efekt hipotensyjny lub nasilenie działania leków. Nitrogliceryna i inne nitraty oraz leki wazodylatacyjne należy stosować z ostrożnością.

Cymetydyna. Zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.

Cyklosporyna. Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z cyklosporyną. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Heparyna. Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z heparyną. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Allopurinol, leki cytotoksyczne, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy systemowe i prokainamid. Przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko reakcji nadwrażliwości. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może zwiększać ryzyko wystąpienia leukopenii.

Leki przeciwcukrzycowe. Rzadko inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, np. pochodnych sulfoniliomocznika, u chorych na cukrzycę. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwcukrzycowych.

Hemodializa z zastosowaniem membran dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności. Przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Należy wziąć pod uwagę przy jednoczesnym stosowaniu.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g/dobę). Może zmniejszyć się działanie przeciwhypertensyjne inhibitorów ACE. Ponadto NLPZ i inhibitory ACE dodatkowo zwiększają stężenie potasu w surowicy krwi, podczas gdy funkcja nerek może się pogorszyć. Te efekty są odwracalne i częściej występują u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Rzadko może wystąpić ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, w szczególności u osób starszych lub odwodnionych.

Antyacidy zmniejszają biodostępność inhibitorów ACE.

Sympatomymetyki mogą zmniejszać działanie przeciwhypertensyjne inhibitorów ACE. Należy dokładnie obserwować takich pacjentów, aby zapewnić osiągnięcie pożądanego efektu.

Produkty spożywcze. Może zmniejszyć się szybkość, ale nie stopień wchłaniania wapnia zofenoprylowego.

Dane uzupełniające. Brak bezpośrednich danych klinicznych dotyczących interakcji zofenoprylu z innymi lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP. Jednak badania metabolizmu zofenoprylu in vitro wykazują brak potencjalnej interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Hipotensja

Tak jak inne inhibitory ACE, ZoCardis® może powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie po podaniu pierwszej dawki, choć hipotensja symptomaticzna u pacjentów z niepowikłaną nadciśnieniem tętniczym występuje rzadko. Zdarza się częściej u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej spowodowanymi terapią diuretyczną, ograniczeniem spożycia soli w diecie, biegunką lub wymiotami, a także u osób z ciężką nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny.

U pacjentów z niewydolnością serca, niezależnie od towarzyszącej niewydolności nerek, obserwuje się hipotensję symptomaticzną. Zjawisko to jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższą niewydolnością serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii lub zaburzeniach czynności nerek. Leczenie pacjentów z podwyższonym ryzykiem hipotensji symptomaticznej należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, najlepiej w warunkach szpitalnych, z zastosowaniem niskich dawek i starannym ich dopasowaniem.

Jeśli to możliwe, leczenie diuretykami należy tymczasowo przerwać przed rozpoczęciem terapii ZoCardisem®.

Takie samo podejście stosuje się również u pacjentów z chorobą wieńcową lub chorobą naczyniową mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia hipotensji pacjent powinien zostać ułożony w pozycji leżącej na plecach. Może być konieczne uzupełnienie objętości płynów dożylnie za pomocą roztworu fizjologicznego. Pojawienie się hipotensji po pierwszej dawce nie wyklucza późniejszego starannego doboru dawki po skutecznym wdrożeniu kontroli.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca i normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym stosowanie ZoCardisu® może powodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Jest to oczekiwany efekt, który zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania leczenia. Jeśli hipotensja staje się symptomaticzna, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii ZoCardisem®.

Hipotensja w ostrym zespole wieńcowym

Nie należy rozpoczynać leczenia ZoCardisem® u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, jeśli istnieje ryzyko dalszego nasilenia ciężkiej depresji hemodynamicznej po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem tętniczym skurczowym < 100 mm Hg lub w przypadku wystąpienia wstrząsu kardiogennego. Leczenie ZoCardisem® u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego może prowadzić do ciężkiej hipotensji. W przypadku długotrwałej hipotensji (ciśnienie tętnicze skurczowe < 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę) należy przerwać stosowanie ZoCardisu®. Pacjentom z ciężką niewydolnością serca po ostrym zawałach mięśnia sercowego ZoCardis® należy stosować wyłącznie wtedy, gdy pacjent ma stabilny stan hemodynamiczny.

Pacjenci z ostrym zawałem mięśnia sercowego i niewydolnością wątroby

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ZoCardisu® u pacjentów z niewydolnością wątroby, u których wystąpił zawał mięśnia sercowego. Dlatego nie należy stosować ZoCardisu® tym grupom pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym

ZoCardis® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 75 roku życia) z zawałem mięśnia sercowego.

Pacjenci z nadciśnieniem naczyniorenicznym

Istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji i niewydolności nerek u pacjentów z nadciśnieniem naczyniorenicznym i istniejącym wcześniej dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki, którym stosuje się inhibitory ACE. Dodatkowym czynnikiem może być terapia diuretykami. U pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej możliwe jest pogorszenie czynności nerek nawet przy niewielkich zmianach stężenia kreatyniny surowicy. Jeśli leczenie ZoCardisem® jest uznawane za absolutnie konieczne, należy je rozpocząć w szpitalu pod ścisłym nadzorem medycznym, z niskich dawek i przy starannym doborze dawki. Na początku terapii ZoCardisem® leczenie diuretykami należy tymczasowo przerwać, a przez kilka pierwszych tygodni terapii należy monitorować czynność nerek.

Pacjenci z niewydolnością nerek

ZoCardis® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek, ponieważ wymagają oni niższych dawek. Podczas terapii konieczny jest staranny monitoring czynności nerek. W przypadku stosowania inhibitorów ACE opisywano przypadki niewydolności nerek, które występowały głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub istniejącą chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej. U niektórych pacjentów z istniejącym niewielkim uszkodzeniem nerek wzrasta stężenie mocznika i kreatyniny we krwi, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykiem. Może być konieczne zmniejszenie dawki inhibitora ACE i/lub przerwanie stosowania diuretyku. W ciągu kilku pierwszych tygodni terapii zaleca się monitorowanie czynności nerek.

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ZoCardisu® u pacjentów z zaburzeniami nerek, u których wystąpił zawał mięśnia sercowego. Dlatego w przypadku niewydolności nerek (kreatynina surowicy ≥ 2,1 mg/dl i proteinuria ≥ 500 mg/dobę) oraz zawału mięśnia sercowego nie należy stosować ZoCardisu®.

Pacjenci poddawani dializie

U pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych (np. AN 69), którzy otrzymują inhibitory ACE, możliwe są reakcje anafilaktyczne, takie jak obrzęk twarzy, rumień, hipotensja i duszność, w pierwszych minutach procedury hemodializy. Zaleca się stosowanie alternatywnej membrany lub innego leku przeciwhypertensyjnego.

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ZoCardisu® u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego poddawanych hemodializie. Dlatego nie należy go stosować tym pacjentom.

Pacjenci poddawani aferezie LP(a)

U pacjentów stosujących inhibitory ACE i poddawanych aferezie LP(a) z użyciem dextranu sulfatu możliwe są reakcje anafilaktyczne podobne do tych obserwowanych podczas dializy z wysokoprzepływowymi membranami poliakrylonitrylowymi (patrz wyżej). Takim pacjentom zaleca się stosowanie leków przeciwhypertensyjnych innej klasy.

Reakcje anafilaktyczne podczas desensytyzacji lub po ukąszeniach owadów

Rzadko u pacjentów stosujących inhibitory ACE podczas leczenia desensytyzującego (np. na jad owadów) lub po ukąszeniach owadów występują zagrożone dla życia reakcje anafilaktyczne. Próbowano uniknąć takich reakcji poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale reakcje powtarzały się po ponownym podaniu leku u tych pacjentów. Dlatego w przypadku pacjentów stosujących inhibitory ACE należy zachować szczególną ostrożność podczas procedur desensytyzacji.

Przeszczepienie nerki

Brak doświadczeń z zastosowaniem leku ZoCardis® u pacjentów po niedawno przeprowadzonym przeszczepieniu nerki.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leki przeciwhypertensyjne działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego stosowanie tego leku nie jest zalecane.

Wrażliwość nadmierne/ obrzęk naczynioruchowy

U pacjentów może wystąpić obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, fałdów głолосztokowych i/lub krtani, najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorami ACE. Jednak rzadko ciężki obrzęk naczynioruchowy może się rozwinąć po długotrwałym leczeniu inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę. W takich przypadkach należy szybko przerwać stosowanie inhibitorów ACE i zastąpić je lekami innej klasy w celu kontynuacji terapii.

Obrzęk naczynioruchowy języka, fałdów głолосztokowych lub krtani może być śmiertelny. Należy zastosować terapię natychmiastową, która może obejmować podskórne wstrzyknięcie roztworu adrenaliny 1:1000 (od 0,3 do 0,5 ml) lub powolne wstrzyknięcie dożylne adrenaliny w dawce 1 mg/ml (rozcieńczonej zgodnie z instrukcją) z ścisłą kontrolą EKG i ciśnienia tętniczego. Pacjenta należy hospitalizować i monitorować jego stan przez co najmniej 12–24 godziny i nie wypisywać do całkowitego ustąpienia objawów.

Nawet w przypadkach, gdy występuje tylko obrzęk języka bez zespołu oddechowego, może być konieczne obserwowanie pacjenta, ponieważ leczenie antyhistaminami i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Inhibitory ACE powodują wyższy stopień obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras.

Przy stosowaniu inhibitora ACE u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z terapią inhibitorami ACE, ryzyko obrzęku naczynioruchowego może wzrosnąć (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sacubitrylu/valsartanu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sacubitrylem/valsartanem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniego przyjęcia leku ZoCardis®. Leczenie lekiem ZoCardis® należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniego przyjęcia sacubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racemidotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirymusem) i wyldaglitypinem może zwiększyć ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z zaburzeniem oddychania lub bez) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Pacjentom, którzy już stosują inhibitory ACE, należy zwracać szczególną uwagę na wczesnym etapie terapii racemidotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirymusem) i wyldaglitypinem.

Kaszel

Podczas leczenia ZoCardisem® może wystąpić suchy i niemucowy kaszel, który ustępuje po przerwaniu stosowania ZoCardisu®. Kaszel wywołany stosowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić przy rozpoznawaniu różnicowym kaszlu.

Niewydolność wątroby

Rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązało się z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestetycznej i postępującym do fulminantnego martwicy wątroby, czasem śmiertelnej. Mechanizm tego zespołu nie został ustalony. Pacjenci, którzy stosują inhibitory ACE i u których wystąpiła żółtaczka lub znaczny wzrost stężenia enzymów wątrobowych, powinni przerwać przyjmowanie inhibitorów ACE i otrzymać odpowiednią pomoc medyczną.

Stężenie potasu w surowicy

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek efekt ten jest zazwyczaj niewielki. Jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub u pacjentów stosujących suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), diuretyki zatrzymujące potas, heparynę, trimetoprym lub ko-trymoksazol, znany również jako trimetoprym/sulfametoksazol, a szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny, może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptorów angiotensyny należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, a także należy kontrolować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS przez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskireny nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” i „Farmakodynamika”).

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczna, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalistów i przy częstym, starannym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednoczesnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Operacja chirurgiczna/anestezja

Inhibitory ACE mogą powodować hipotensję tętniczą i nawet stan szokowy u pacjentów poddawanych operacjom jamowym lub podczas anestezji, ponieważ mogą blokować powstawanie angiotensyny II, co prowadzi do kompensacyjnego wydzielania reniny. Jeśli nie można zrezygnować z inhibitora ACE, należy starannie kontrolować objętość wewnątrznaczyniową i osoczową.

Stenoz aorty, stenoz mitralny lub przerostowa kardiomiopatia. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów ze stenozą mitralną i obecnością przeszkód odpływu z lewej komory serca.

Neutropenia/agranulocytoza

Opisywano występowanie neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów stosujących inhibitory ACE. Uważa się, że ryzyko neutropenii zależy od dawki i typu inhibitora ACE oraz stanu klinicznego pacjenta. Neutropenia rzadko rozwija się u pacjentów z niepowikłanym obrazem klinicznym. Neutropenia może się rozwijać u pacjentów z łagodnym stopniem niewydolności nerek i szczególnie przy obecności choroby naczyń jako przejawu kolagenozy, np. przy toczniu rumieniowatym układowym, twardzinie, podczas leczenia immunosupresantami, allopurynolem, prokainamidem, a także przy połączeniu tych czynników powikłujących. U niektórych z tych pacjentów rozwijają się poważne infekcje, które w niektórych przypadkach nie odpowiadają na intensywną terapię antybiotykami.

Przy stosowaniu zofenoprylu u tych pacjentów zaleca się oznaczanie liczby białych krwinek i różnicowy rozmaz przed terapią, co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące terapii zofenoprylem i okresowo po jej zakończeniu. Podczas leczenia należy zalecać pacjentom zgłaszanie wszelkich objawów infekcji (np. zapalenie gardła, gorączka) i przeprowadzać różnicowy pomiar białych krwinek. W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia neutropenii (liczba neutrofili < 1000/mm³) należy odstawić zofenopryl i inne współistniejące leki.

Opisany zespół jest odwracalny po odstawieniu inhibitora ACE.

Psoriaza

Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u chorych na psoriazę.

Proteinuria

Proteinuria może wystąpić, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub przyjmujących stosunkowo wysokie dawki inhibitorów ACE. U pacjentów z chorobą nerek w wywiadzie należy oznaczyć zawartość białka w moczu (paskiem testowym w pierwszej porannej porcji moczu) przed leczeniem i okresowo po jego rozpoczęciu.

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą, którzy już stosują leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorem ACE należy starannie kontrolować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Lit

Kombinacja litu i ZoCardisu® ogólnie nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Różnice etniczne

Tak jak inne inhibitory ACE, zofenopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras.

Ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego w wyniku stosowania inhibitorów ACE jest wyższe u pacjentów rasy czarnej.

Ciąża

ZoCardis® jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli podczas leczenia ZoCardisem® potwierdzi się ciąża, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Inne

Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadką, dziedziczną patologią towarzyszącą nietolerancji galaktozy, pełnemu deficytowi laktoazy lub zaburzeniu metabolizmu glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Inhibitory ACE są przeciwwskazane w ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenezy w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są jednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. W przypadku potrzeby długotrwałej terapii inhibitorami ACE u kobiet planujących zajście w ciążę, wskazane jest leczenie alternatywne lekami przeciwhypertensyjnymi, których bezpieczeństwo zostało potwierdzone. Jeśli podczas leczenia tym lekiem potwierdzi się ciąża, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży. W przypadku stosowania inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży nie wyklucza się wystąpienia efektów fetotoksycznych (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki), a u noworodków – niewydolności nerek, hipotensji tętniczej i hiperkaliemii. W przypadku wystąpienia efektów fetotoksycznych podczas terapii inhibitorem ACE w II i III trymestrze ciąży, pacjentkom wskazane jest badanie USG w celu sprawdzenia czynności nerek i stanu kości czaszki. Dzieci, których matki stosowały inhibitory ACE w czasie ciąży, należy starannie monitorować pod kątem hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią

Ze względu na brak informacji o stosowaniu zofenoprylu w czasie karmienia piersią, jego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią. W okresie karmienia piersią, szczególnie noworodków lub przedwcześnie urodzonych dzieci, lepiej stosować leki alternatywne, bezpieczniejsze.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu zofenoprylu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Podczas stosowania leku mogą wystąpić senność, zawroty głowy lub zmęczenie, dlatego pacjenci powinni to brać pod uwagę i ostrożnie oceniać swoją zdolność do prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawki

Hipertensja tętnicza

Dorośli

Dawkę leku dobiera się indywidualnie, w zależności od poziomu ciśnienia tętniczego przed przyjęciem kolejnej dawki. Zwiększenie dawki przeprowadza się w odstępach 4 tygodni.

Pacjenci bez odwodnienia wodnego i solnego

Leczenie rozpoczyna się od dawki 15 mg jeden raz na dobę, którą następnie zwiększa się do takiej, która zapewni osiągnięcie optymalnego ciśnienia tętniczego. Zazwyczaj skuteczną dawką jest 30 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 60 mg na dobę, którą można przyjąć jednorazowo lub podzielić na dwie dawki. W razie potrzeby mogą zostać dodatkowo przepisane inne leki przeciwhypertensyjne, np. diuretyki (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Farmakodynamika”).

Pacjenci z podejrzeniem odwodnienia wodnego lub solnego

U pacjentów z wysokim ryzykiem takiego stanu patologicznego może wystąpić hipotensja tętnicza po przyjęciu pierwszej dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Początkowa dawka wynosi

15 mg na dobę, pod warunkiem uzupełnienia niedoboru soli i/lub wody oraz przerwania długotrwałej terapii diuretykami 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania inhibitorów ACE. Jeśli nie jest to możliwe, początkowa dawka powinna wynosić 7,5 mg na dobę.

Pacjenci z wysokim ryzykiem ciężkiej ostrej hipotensji tętniczej wymagają ścisłego monitorowania, najlepiej w warunkach szpitalnych, aż do osiągnięcia maksymalnego efektu po przyjęciu pierwszej dawki oraz przy każdej kolejnej zwiększonej dawce inhibitora ACE i/lub diuretyku. Dotyczy to również pacjentów z chorobą wieńcową lub zaburzeniami krążenia mózgowego, u których nadmierne obniżenie ciśnienia może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Niewydolność nerek i dializa

Pacjentom z hipertensją tętniczą i łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 45 ml/min) należy przepisać takie same dawki ZoCardis®, jak pacjentom z prawidłową funkcją nerek. Pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 45 ml/min) ZoCardis® należy przepisać w połowie dawki terapeutycznej jeden raz na dobę. Początkowa dawka i schemat dawkowania ZoCardis® dla pacjentów z hipertensją tętniczą poddawanych dializie powinny wynosić ¼ dawki ustalonej dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek.

Ostatnie przeprowadzone badania kliniczne wykazały wysoką nasilenie reakcji anafilaktykowopodobnych u pacjentów stosujących inhibitory ACE podczas hemodializy z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności lub podczas aferezy LP(a).

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat z prawidłowym klirens kreatyniny nie ma potrzeby modyfikowania dawek.

Dla pacjentów w wieku powyżej 65 lat z obniżonym klirens kreatyniny (< 45 ml/min) zaleca się połowę dawki dobowej.

Klirens kreatyniny można obliczyć według następującego wzoru:

Poniższy wzór pozwala obliczyć klirens kreatyniny u mężczyzn. U kobiet otrzymaną wartość należy pomnożyć przez 0,85.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby dawkę początkową ZoCardis® należy zmniejszyć o połowę w porównaniu z dawką stosowaną u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. ZoCardis® jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Ostry zawał mięśnia sercowego

Dorośli

Leczenie ZoCardis® należy rozpocząć w ciągu 24 godzin od pojawienia się pierwszych objawów zawału mięśnia sercowego i kontynuować przez 6 tygodni. Należy stosować następujący schemat dawkowania:

1. i 2. doba: 7,5 mg co 12 godzin;

2. i 4. doba: 15 mg co 12 godzin;

od 5. doby i dalej: 30 mg co 12 godzin.

W przypadku niskiego ciśnienia skurczowego (≤ 120 mm Hg) na początku leczenia oraz w ciągu trzech kolejnych dni po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego nie należy zwiększać dawki dobowej. W przypadku hipotensji tętniczej (≤ 100 mm Hg) leczenie należy kontynuować w dawce wcześniej stosowanej. W przypadku ciężkiej hipotensji (≤ 90 mm Hg przy dwóch kolejnych pomiarach ciśnienia oddzielonych od siebie co najmniej 1 godziną) należy przerwać przyjmowanie ZoCardis®. Po 6 tygodniach leczenia, po ocenie stanu pacjenta, należy zakończyć terapię u pacjentów bez objawów dysfunkcji lewej komory lub niewydolności serca. Jeśli objawy te nadal występują, leczenie można kontynuować przez dłuższy czas. Należy również stosować odpowiednie standardowe leczenie, takie jak leki nitrowe, kwas acetylosalicylowy lub blokery β-adrenergiczne.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

ZoCardis® należy stosować ostrożnie u chorych z zawałem mięśnia sercowego w wieku powyżej 75 lat.

Niewydolność nerek i dializa

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ZoCardis® u chorych z zawałem mięśnia sercowego i zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie nie zostały ustalone, dlatego nie należy przepisywać ZoCardis® tym pacjentom.

Niewydolność wątroby

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ZoCardis® u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i zaburzeniami funkcji wątroby nie zostały ustalone, dlatego nie należy przepisywać ZoCardis® tym pacjentom.

Sposób stosowania

ZoCardis® należy stosować niezależnie od posiłku. Dawkę należy dobrać odpowiednio do odpowiedzi terapeutycznej pacjenta.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku ZoCardis® u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Dlatego nie zaleca się stosowania leku ZoCardis® u pacjentów pediatrycznych.

Przedawkowanie.

Objawami przedawkowania są ciężka hipotensja tętnicza, wstrząs, stupor, bradykardia, zaburzenia elektrolitowe i niewydolność nerek. Po przedawkowaniu pacjent powinien być pod ścisłą obserwacją lekarza, najlepiej w oddziale intensywnej terapii. Należy często kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. Zabiegi terapeutyczne zależą od rodzaju i nasilenia objawów. Jeśli przedawkowanie wystąpiło niedawno, należy przepłukać żołądek, podać węgiel aktywowany oraz siarczan sodu. W przypadku objawów hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej z uniesionymi kończynami dolnymi. Wskazane jest rozważenie podania środków zwiększających objętość osocza i/lub angiotensyny II. W przypadku wystąpienia bradykardii i znaczących reakcji wazowaganych należy podać atropinę, a w razie potrzeby zastosować elektrokardiostymulator. inhibitory ACE mogą być usuwane z krążenia za pomocą hemodializy. Nie należy stosować membran poliakrylonitrylowych o wysokiej przepuszczalności.

Niepożądane działania.

Tabela niepożądanych działań

Poniżej przedstawiono wszystkie niepożądane działania zgłaszane w praktyce klinicznej u pacjentów stosujących ZoCardis®. Przedstawiono je według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, ≤ 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, ≤ 1/1000) oraz wyjątkowo rzadko (≤ 1/10 000).

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas terapii inhibitorem ACE.

Ze strony krwi i układu chłonnego

U niektórych pacjentów może wystąpić agranulocytoza i pancytopenia.

U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy zgłaszano anemię hemolityczną.

Zaburzenia ze strony metabolizmu i trawienia

Bardzo rzadko: hipoglikemia.

Ze strony układu endokrynnego

Częstość występowania nieznana: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Ze strony psychiki

Rzadko: depresja, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, stan dezorientacji.

Ze strony układu nerwowego

Rzadko: zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia równowagi.

Ze strony narządów wzroku

Rzadko: zamglenie widzenia.

Ze strony narządów słuchu i błędnika

Rzadko: szumy w uszach.

Ze strony serca

W pojedynczych przypadkach zgłaszano tachykardię, arytmie, dławicę bolesną, zawał mięśnia sercowego po podaniu inhibitorów ACE w przypadku obecności hipotensji.

Ze strony układu naczyniowego

Na początku lub po zwiększeniu dawki terapeutycznej może wystąpić ciężka hipotensja. Dotyczy to szczególnie pacjentów z określonych grup ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku wystąpienia hipotensji pojawiają się objawy podobne do zawrotów głowy, uczucia słabości, zaburzenia widzenia. Czasem występują napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego

Rzadko zgłaszano duszność, zapalenie zatok, zapalenie nosa, zapalenie języka, zapalenie oskrzeli oraz skurcz oskrzeli. U niewielkiej grupy pacjentów inhibitory ACE powodowały wystąpienie obrzęku naczynioruchowego z objawami w obrębie twarzy i tkanek gardła. W pojedynczych przypadkach obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych prowadził do śmiertelnej obturacji.

Ze strony przewodu pokarmowego

Czasem mogą wystąpić ból brzucha, biegunka, zaparcia oraz suchość w ustach.

W pojedynczych przypadkach po podaniu inhibitorów ACE opisano zapalenie trzustki i niedrożność jelit.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego

W pojedynczych przypadkach po podaniu inhibitorów ACE opisano żółtaczkę cholestetyczną i zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Czasem mogą wystąpić reakcje alergiczne i nadwrażliwości typu rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz; objawy podobne do łuszczycy; wypadanie włosów.

Może to towarzyszyć gorączce, miagii, artalgii, eozynofilii i/lub podwyższeniu miana przeciwciał antyjądrowych.

Rzadko występuje nadpotliwość.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Czasem może wystąpić mialgia.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Może wystąpić lub nasilić się niewydolność nerek. Zgłaszano ostre niewydolności nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Rzadziej występują zaburzenia oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: zaburzenia funkcji erektilnej.

Zaburzenia ogólne

Bardzo rzadko: obrzęk obwodowy i ból w klatce piersiowej.

Badania laboratoryjne

Może wystąpić wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, odwracalny po odstawieniu leku, szczególnie na tle niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca i nadciśnienia nerek naczyniowych.

Zgłaszano obniżenie stężenia hemoglobiny, hematokrytu, płytek krwi i białych krwinek we krwi u niektórych pacjentów.

Zgłaszano również wzrost stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny w surowicy krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie są wymagane szczególne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletów powlekanych powłoką filmową w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym; po 14 tabletów powlekanych powłoką filmową w blistrze, 1 lub 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l. / Menarini - von Heyden GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Campo di Pile, 67100 L’Aquila (AQ), Włochy / Leipziger Strasse 7-13, 01097 Dresden, Niemcy.

Właściciel pozwolenia na obrot.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Adres właściciela pozwolenia na obrot i/lub przedstawiciela właściciela pozwolenia na obrot.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.