Ziromin

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZIROMIN (ZIROMIN)

Skład:

substancja czynna: azitromycyna;

1 tabletka zawiera azytromycyny (w postaci dihydratu azytromycyny) 500 mg;

substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobia prażelatynizowana, hydroksypropyloceluloza niskozastąpiona, wapnia wodorofosforan, sodu laurylosulfan, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu;

skład powłoki: „Opatry” biały (Y-1-7000): hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol.

Postać leku.

Tabletki powlekane powłoką błonową.

Główne właściwości fizykochemiczne: wydłużone tabletki białego koloru, powlekane powłoką błonową, z ryflowaną linią podziału z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azitromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Spectrum działania przeciwbakteryjnego azitromycyny

1Metycylinoodporny złocisty paciorkowiec ma bardzo wysoką częstość występowania nabytej oporności na makrolidy i jest tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azitromycynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność po doustnym podaniu wynosi około 37 %. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia azitromycyny.

Rozkład

Stopień wiązania z białkami osocza krwi zależy od stężenia w osoczu i waha się od 12 % przy 0,5 μg/ml do 52 % przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Po podaniu doustnym azitromycyna rozprowadza się po całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azitromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie azitromycyny z tkankami. Udawany objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (VVss) wynosiła 31,1 l/kg.

Eliminacja

Okres półtrwania w osoczu końcowy w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanków w ciągu 2–4 dni. Oколо 12 % dawki azitromycyny podanej dożylnie wydaje się w niezmienionej formie z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azitromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów powstających poprzez N- i O-demetylację, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu klarydyny. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azitromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie następujących infekcji wywołanych przez jeden lub więcej wrażliwych mikroorganizmów:

• zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie zatok;
• zapalenie gardła/przełyku;
• zapalenie ucha środkowego;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane przez Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azitromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania leków przeciwwskazowych na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie obserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azitromycyny we krwi obniżyły się o około 25%. Azitromycynę należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po zażyciu antacidy.

Ceteryzyna. Przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk farmakokinetycznej interakcji ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azitromycyny z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Dygoxyna. Jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, oraz dygoxyny może prowadzić do zaburzeń mikrobiologicznego metabolizmu antybiotyków makrolidowych w przewodzie pokarmowym u niektórych pacjentów. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i dygoxyny należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny we krwi.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azitromycyny nie wpływały na farmakokinetykę zidowudyny we krwi ani na jej wydalanie z moczem ani metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azitromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, aktywnego metabolitu klinicznie, w mononuklearycznych komórkach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone.

Pochodne ergot. U pacjentów przyjmujących pochodne ergot jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między ergotaminami a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu azitromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi ergot.

Azitromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowa cytochromową systemem P450. Uważa się, że azitromycyna nie wykazuje farmakokinetycznych interakcji lekowych, które występują z erytromycyną i innymi makrolidami. Azitromycyna nie indukuje ani nie inaktywuje cytochromu P450 wątrobowego poprzez kompleks cytochrom-metabolit. Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azitromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azitromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny we krwi (na podstawie analizy hamowania HMG CoA-reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny we krwi ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed podaniem azitromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azitromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny. W okresie postmarketingu otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy monitorować czas protrombinowy u pacjentów otrzymujących azitromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny.

Cyklosporyna. Według wyników badania farmakokinetyki, przy jednoczesnym doustnym stosowaniu azitromycyny w dawce 500 mg przez 3 dni, a następnie jednorazowej dawki cyklosporyny 10 mg/kg dożylnie, zaobserwowano istotne zwiększenie wartości Cmax i AUC0-5 cyklosporyny (odpowiednio o 24% i 21%), natomiast wartość AUC0-∞ nie uległa istotnej zmianie. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest uzasadnione, należy dokładnie monitorować poziomy cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Efawiernc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawierncu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azitromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru przyjmowanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metylprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metylprednizolonu.

Midazolam. Jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu w dawce 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) powoduje zwiększenie stężenia azitromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby korekty dawkowania.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków we krwi. Neutropenia występowała u osób przyjmujących jednocześnie azitromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana z zastosowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafila. Nie uzyskano dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafili lub jej głównego krążącego metabolitu u zdrowych ochotników mężczyzn.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azitromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak brak danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej farmakokinetycznej interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i teofiny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z zastosowaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprim/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprimu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azitromycyną 1200 mg w 7. dniu nie wpływało istotnie na Cmax, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprimu ani sulfametoksazolu. Stężenia azitromycyny we krwi odpowiadały wartościom obserwowanym w innych badaniach.

Właściwości stosowania.

Azytromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji gardła spowodowanych przez paciorkowce, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Lekiem z wyboru w leczeniu zapalenia gardła/łagowicy spowodowanego przez Streptococcus pyogenes oraz w zapobieganiu atakom reumatycznym jest penicylina.

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania azytromycyny donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergiczych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią) oraz zespole DRESS. Niektóre z tych reakcji powodowały nawrotowe objawy i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Rozwój superinfekcji

Azytromycyna może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Należy obserwować objawy superinfekcji wywołanej przez organizmy oporne, w tym grzyby.

Wydlęganie się interwału QT

Wydłużenie repolaryzacji serca i interwału QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz komorowego trzepotania-migotania (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami z grupy makrolidów. Nie można całkowicie wykluczyć podobnego działania azytromycyny u pacjentów z podwyższonym ryzykiem wydłużonej repolaryzacji serca. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem interwału QT;
• aktualnie leczonych innymi lekami wydłużającymi interwał QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, cyzaprydem i terfenadyną;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Diareę związaną z Clostridium difficile (C. difficile)

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, donoszono o występowaniu biegunki związanej z C. difficile (CDAD), której nasilenie wahało się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Szczepy C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwbakteryjną i mogą wymagać kolektomii. Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Należy dokładnie analizować wywiad, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku podejrzenia kolitu pseudomembranowego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć leczenie specyficzne.

Reakcje hepatotoksyczne

Podczas stosowania azytromycyny donoszono o przypadkach fulminacyjnego zapalenia wątroby, które powodowało zagrożenie życia zaburzenia funkcji wątroby. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie choroby wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne. Należy wykonać badania/próby funkcji wątroby w przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową. W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie leku.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby, ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azytromycyny.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azytromycynę. Lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów.

Stosowanie u pacjentów z miastenią

Podczas stosowania azytromycyny donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenicznego.

Stosowanie u pacjentów z nietolerancją laktozy

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Lek należy stosować w okresie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy azytromycyna przenika do mleka matki. W okresie karmienia piersią lek należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Brak danych dotyczących wpływu azytromycyny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do doustnego stosowania. Tabletki należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Lek stosuje się raz dziennie.

• Dorośli, w tym pacjenci w podeszłym wieku, oraz dzieci o masie ciała powyżej 45 kg *

Całkowita dawka azytromycyny wynosi 1500 mg (500 mg raz dziennie). Długość leczenia – 3 doby.

• Niepowikłane infekcje przenoszone drogą płciową wywołane przez Chlamydia trachomatis: *

zalecana dawka azytromycyny to 1000 mg azytromycyny w jednorazowej dawce. Długość leczenia – 1 doba.

• Niepowikłane infekcje przenoszone drogą płiciową wywołane przez Neisseria gonorrhoeae: *

zalecana dawka azytromycyny wynosi 1000–2000 mg w połączeniu z ceftryksonelem w dawce 250–500 mg zgodnie z lokalnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia.

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek *

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować te same dawki, co u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min).

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby *

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania azytromycyny u tych pacjentów.

• Dzieci *

Nie stosować leku u dzieci o masie ciała poniżej 45 kg.

Przedawkowanie.

Doświadczenie kliniczne z zastosowania azytromycyny wskazuje, że działania niepożądane występujące po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz podjęcie ogólnych środków objawowych i wspierających.

Efekty uboczne.

Częstotliwość występowania efektów ubocznych określono według następujących kryteriów: bardzo często (> 1/10), często (od > 1/100 do < 1/10), rzadko (od > 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od > 1/10000 do < 1/1000), nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje:

rzadko – kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwy; nieznane – kolit pseudomembranozny.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego:

rzadko – leukopenia, neutropenia; nieznane – trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości; nieznane – reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

często – anoreksja.

Zaburzenia ze strony psychiki:

rzadko – niepokój; bardzo rzadko – wzburzenie; nieznane – agresywność, niepokój.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgeuzja; rzadko – hipestezja, senność, bezsenność; nieznane – omdlenia, drgawki, zwiększona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, agewzja, miastenia gravis.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

często – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu:

często – głuchota; rzadko – zaburzenia słuchu, dzwonienie w uszach; bardzo rzadko – zawroty głowy. Większość tych przypadków była związana z badaniami eksperymentalnymi, w których azytromycyna była stosowana w dużych dawkach przez dłuższy czas. Według dostępnych doniesień z dalszej obserwacji medycznej, większość tych zaburzeń miała charakter odwracalny.

Zaburzenia ze strony serca:

rzadko – kołatanie serca; nieznane – trzepotanie-migotanie komór (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego:

nieznane – hipotensja tętnicza.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia; często – wymioty, dyspepsja; rzadko – zapalenie żołądka, zaparcia; nieznane – zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zapalenie wątroby; bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby; nieznane – niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do śmiertelnego wyniku), zapalenie wątroby fulminansowe, zapalenie wątroby nekrotyczne, żółtaczka cholesteryczna.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często – wysypka, świąd; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, reakcje fotouczulenia, pokrzywka; bardzo rzadko – zespół DRESS; nieznane – toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka, rumień wielopostaciowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

często – ból stawów.

Zaburzenia ze strony układu moczowego:

nieznane – ostra niewydolność nerek, nefryt śródmiąższowy.

Zaburzenia ogólne:

często – zmęczenie; rzadko – ból w klatce piersiowej, obrzęki, niedomaganie, osłabienie.

Badania laboratoryjne:

często – obniżona liczba leukocytów, zwiększona liczba eozynofili, obniżony poziom bikarbonianu w osoczu krwi; rzadko – podwyższony poziom asparaginianowej aminotransferazy (AST), podwyższony poziom alaninowej aminotransferazy (ALT), podwyższony poziom bilirubiny w osoczu krwi, podwyższony poziom mocznika w osoczu krwi, podwyższony poziom kreatyniny w osoczu krwi, zmiana stężenia potasu w osoczu krwi; nieznane – wydłużenie odcinka QT w EKG.

Okres ważności.

5 lat. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

3 tabletki powlekane, w blistrze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S., Turcja.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Jamı Yolu Caddesi nr 50 Güneşli Bağcılar/Stanbul, Turcja.

Wnioskodawca.

Sp. z o.o. „WORLD MEDICINE”, Ukraina.