Zetron

INSTRUKCJA dotyczÄ„ca stosowania leku Zetron (ZETRON®)

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 ml syropu zawiera: ondansetronu hydrochloranu dwuwodnego – 1 mg, odpowiadajÄ…ce ondansetronowi – 0,8 mg;

5 ml syropu zawiera: ondansetronu 4 mg (w postaci dwuwodnego hydrochloranu);

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy; cytrynian sodu, dwuwodny; benzoesan sodu (E 211); roztwór sorbitolu 70 % (E 420); aromat jagodowy; woda oczyszczona.

Postać leku. Syrop.

Główne cechy fizykochemiczne: przeńroczysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwymiotne i przeciw nudności. Antagoniści receptorów serotoniny (5HT3). Kod ATC A04AA01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ondansetron to silnie działający, wysoce selektywny antagonist receptorów 5HT3 (serotoniny). Lek zapobiega lub wyklucza nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią i/lub radioterapią, a także nudności i wymioty pooperacyjne. Mechanizm działania ondansetronu w przypadku nudności i wymiotów nie został w pełni wyjaśniony. W trakcie radioterapii oraz stosowania leków cytotoksycznych dochodzi do uwalniania się serotoniny (5-HT) w jelicie cienkim i pobudzenia zakończeń włókien aferentnych nerwu błędnego poprzez aktywację receptorów 5-HT3, co uruchamia obwodowy mechanizm odruchu wymiotnego. Ondansetron blokuje inicjowanie tego odruchu. Aktywacja zakończeń aferentnych nerwu błędnego z kolei może powodować uwalnianie się 5-HT w tylnej części dna IV komory (area postrema), co może sprzyjać rozwojowi odruchu wymiotnego poprzez mechanizm centralny. W ten sposób hamowanie przez ondansetron nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią i radioterapią najprawdopodobniej odbywa się dzięki działaniu antagonistycznemu na receptory 5-HT3 neuronów położonych zarówno obwodowo, jak i w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu krwi. Lek nie zmniejsza aktywności psychomotorycznej pacjenta i nie wywiera działania sedytywnego. Rola ondansetronu w przypadku wymiotów wywołanych opioidami nie została jeszcze zbadana.

Farmakokinetyka.

Parametry farmakokinetyczne ondansetronu nie zmieniają się po jego wielokrotnym stosowaniu.

Wchłanianie.

Ondansetron jest całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym i podlega metabolizmowi przy „pierwszym przejściu” przez wątrobę. Maksymalne stężenie we krwi osiąga około 1,5 godziny po podaniu. Po stosowaniu leku Zetron doustnie w dawkach przekraczających 8 mg zawartość ondansetronu we krwi wzrasta nieproporcjonalnie, ponieważ może dochodzić wtedy do zmniejszenia się jego metabolizmu przy „pierwszym przejściu” przez wątrobę. Średnia biodostępność u zdrowych ochotników męskich po podaniu 1 tabletki 8 mg wynosiła około 55–60%. Biodostępność nieco wzrasta przy jednoczesnym przyjmowaniu leku z posiłkiem, ale nie zmienia się po przyjęciu z lekami przeciwwskazowymi.

Rozkład.

Ondansetron charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wiązania z białkami osocza krwi (70–76%). Rozkład ondansetronu jest taki sam po podaniu doustnym, wstrzyknięciu domięśniowym i dożylnym u dorosłych, podobnie jak objętość rozkładu w stanie równowagi.

Metabolizm.

Ondansetron jest metabolizowany głównie w wątrobie przy udziale kilku układów enzymatycznych. Brak izoenzymu CYP2D6 (polimorfizm typu sparteina-debrizokina) nie wpływa na farmakokinetykę ondansetronu.

Wydalanie.

Ondansetron jest usuwany z krążenia ogólnego głównie poprzez metabolizm w wątrobie. Mniej niż 5% wchłoniętej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie przez nerki. Rozkład ondansetronu po podaniu doustnym, domięśniowym lub dożylnym jest podobny do okresu półtrwania i wynosi około 3 godziny.

Osobliwe grupy pacjentów

Płeć.

Farmakokinetyka ondansetronu zależy od płci pacjentów. U kobiet stwierdza się większą szybkość i stopień absorpcji oraz niższy klirens ogólny i objętość rozkładu (wskazniki skorygowane względem masy ciała) niż u mężczyzn.

Dzieci.

Różnice w parametrach farmakokinetycznych częściowo wyjaśnia wyższy procentowy udział płynów w organizmie u noworodków i niemowląt oraz wyższa objętość rozkładu u dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy.

U dzieci w wieku od 3 do 12 lat bezwzględne wartości klirensu i objętości rozkładu ondansetronu były obniżone w porównaniu z wartościami u dorosłych. Oba parametry wzrastały liniowo w zależności od masy ciała, a u pacjentów do 12 roku życia zbliżały się do wartości u dorosłych.

Po skorygowaniu wartości klirensu i objętości rozkładu w zależności od masy ciała parametry te były zbliżone w różnych grupach wiekowych. Obliczanie dawki z uwzględnieniem masy ciała kompensuje zmiany wiekowe i ekspozycję ogólną na ondansetron u dzieci.

Wyniki przeprowadzonego badania wykazały, że pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) po podaniu doustnym i dożylnym dzieciom i młodzieży było podobne do wartości u dorosłych, z wyjątkiem niemowląt w wieku od 1 do 4 miesięcy. Objętość rozkładu zależała od wieku i była niższa u dorosłych w porównaniu z wartościami u dzieci.

Pacjenci starsi.

Przewiduje się silniejszy wpływ na interwał QTcF u pacjentów w wieku ≥ 75 lat niż u młodszych pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) klirens ogólny i objętość rozkładu zmniejszają się po wstrzyknięciu dożylnym ondansetronu, co prowadzi do niewielkiego, klinicznie nieistotnego wydłużenia okresu półtrwania (5,4 godziny). Badania przeprowadzone u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wymagających regularnej dializy krwi nie wykazały zmian farmakokinetyki ondansetronu po jego wstrzyknięciu dożylnym.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby znacznie zmniejsza się klirens ogólny ondansetronu, a okres półtrwania wydłuża się do 15–32 godzin, a biodostępność po podaniu doustnym osiąga 100% na skutek zmniejszenia się metabolizmu przedsystemowego.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

• Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią cytotoksyczną i terapią napromienianiem.
• Zapobieganie nudnościom i wymiotom popołożnym.

W leczeniu nudności i wymiotów popołożnych zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań.

Dzieci

• Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią u dzieci w wieku od 6 miesięcy.

Brak danych badawczych dotyczących stosowania ondansetronu doustnie u dzieci w wieku od 1 miesiąca w celu zapobiegania i leczenia nudności i wymiotów popołożnych; w takim przypadku zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Jednoczesne stosowanie z apomorfine (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków przy jednoczesnym stosowaniu. Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepamem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalem ani propofolem. Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 w wątrobie: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Ze względu na różnorodność enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. deficyt genetyczny CYP2D6) jest zazwyczaj kompensowane przez inne enzymy, w wyniku czego zmiany całkowitego klirensu ondansetronu są nieobecne lub niewielkie i nie wymagają korekty dawki.

Z ostrożnością należy stosować ondansetron w połączeniu z lekami wydłużającymi interwał QT i/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z lekami wydłużającymi interwał QT może prowadzić do dodatkowego wydłużenia interwału QT. Jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami kardiotoksycznymi (np. antracyklinami (takimi jak doksorubicyna, daunorubicyna) lub trastuzumabem), antybiotykami (np. erytromycyna), lekami przeciwpłaskowcze (np. ketokonazol), lekami przeciwarytmicznymi (np. amiodaron) oraz blokerami β-adrenergicznymi (np. atenolol lub timolol) może zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Serotonergiki (np. selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI))

Zespół serotonergiczny (w tym zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność wegetatywna i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) opisywano po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych, w tym SSRI i SNRI (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Apomorfina

Jednoczesne stosowanie ondansetronu z chlorkiem apomorfiny jest przeciwwskazane ze względu na przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności obserwowane podczas współstosowania.

Fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna

U pacjentów leczonych silnymi induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, karbamazepiną i ryfampicyną) klirens ondansetronu po podaniu doustnym był podwyższony, a stężenie we krwi obniżone.

Tramadol

Zgodnie z danymi z małych badań klinicznych, ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

U pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniści receptora 5-HT3 obserwowano reakcje nadwrażliwości.

Reakcje związane z układem oddechowym należy leczyć objawowo. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zwracać szczególną uwagę na te objawy, ponieważ mogą one być zapowiedzią reakcji nadwrażliwości na lek.

Ondansetron w sposób zależny od dawki wydłuża odstęp QT. Ponadto, dane z obserwacji po wprowadzeniu na rynek wskazują na przypadki migotania komorowego (torsade de pointes) po stosowaniu ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odstępu QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Przed rozpoczęciem stosowania ondansetronu należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Opisywano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po wstrzyknięciu dożylnym, objawy pojawiały się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinstruować o objawach i oznakach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Ponieważ ondansetron osłabia perystaltykę jelit, należy dokładnie monitorować pacjentów z objawami subostrzej niedrożności jelit podczas stosowania Zetronu.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy migdałków, stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia. Dlatego tacy pacjenci wymagają dokładnego monitorowania po podaniu ondansetronu.

Opisywano przypadki zespołu serotoniny u pacjentów po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych (SSRI i SNRI), w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednie monitorowanie pacjenta.

Lek Zetron zawiera sorbitol. Wartość energetyczna 1 g sorbitolu to 2,6 kcal. Jeśli u dziecka stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed podaniem tego leku. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi postaciami nietolerancji fruktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Dzieci

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami stosowanymi w chemioterapii należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Reżimy dawkowania

W przypadku obliczania dawki według masy ciała i stosowania trzech dawek z 4-godzinnym odstępem całkowita dawka dobową będzie wyższa niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m², a następnie doustnego przyjmowania leku. Porównawcza skuteczność tych dwóch reżimów dawkowania nie była oceniana w badaniach klinicznych. Porównanie wyników różnych badań wskazuje na podobną skuteczność obu reżimów dawkowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować środki antykoncepcyjne.

Ciąża

Na podstawie doświadczeń u ludzi oraz danych z badań epidemiologicznych istnieje podejrzenie rozwoju wad twarzy i szczęki po stosowaniu ondansetronu w I trymestrze ciąży.

Badania dotyczące stosowania ondansetronu w I trymestrze ciąży były związane ze zwiększonym ryzykiem rozwoju szczelin wargi i podniebienia.

Przeprowadzone badania dotyczące wad serca wykazały sprzeczne wyniki. Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe działanie w zakresie toksyczności rozrodczej.

Ondansetronu nie należy stosować w I trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Badania doświadczalne wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W związku z tym, w razie potrzeby stosowania leku, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak informacji dotyczących wpływu ondansetronu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Zetron nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn.

Testy psychomotoryczne wykazały, że ondansetron nie pogarsza sprawności i nie wywiera działania sedytywnego. Ze względu na właściwości farmakologiczne ondansetronu nie przewiduje się szkodliwego wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Wymioty i nudności spowodowane chemioterapią i terapią promieniową

Dorośli

Emetogenny potencjał terapii nowotworowej zależy od dawki oraz kombinacji stosowanych trybów chemioterapii i terapii promieniowej. Wybór dawki ustala się w zależności od emetogennego działania terapii przeciwnowotworowej.

Terapia o działaniu emetogennym – chemioterapia i terapia promieniowa

Ondansetron, w zależności od postaci leku, można stosować doodbytniczo (dokładki), doustnie (syrop lub tabletki), domięśniowo lub dożylnie.

Zalecana dawka doustna wynosi 8 mg ondansetronu 1–2 godziny przed rozpoczęciem chemioterapii lub terapii promieniowej, a następnie 8 mg co 12 godzin przez okres do 5 dni w celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom.

Chemioterapia o wysokim potencjale emetogennym

Pojedynczą dawkę 24 mg leku Zetron podaje się jednorazowo w połączeniu z fosforanem dexametazonu sodu w dawce 12 mg, 1–2 godziny przed rozpoczęciem chemioterapii. W celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach można kontynuować doustne lub doodbytnicze stosowanie leku Zetron przez okres do 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia. Zalecana dawka doustna wynosi 8 mg 2 razy na dobę.

Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 17 lat

Dawkę leku Zetron można obliczyć według powierzchni ciała lub masy ciała (patrz niżej). W badaniach klinicznych u dzieci ondansetron podawano dożylnie w postaci wlewu w 25–50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika przez co najmniej 15 minut.

Dzienna dawka całkowita obliczona według masy ciała jest wyższa niż dzienna dawka całkowita obliczona według powierzchni ciała (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Brak danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania ondansetronu u dzieci w celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom podczas chemioterapii, jak również danych dotyczących stosowania u dzieci w leczeniu nudności i wymiotów spowodowanych terapią promieniową.

Obliczanie dawki według powierzchni ciała

Zetron należy podać bezpośrednio przed chemioterapią w jednorazowej dawce dożylnej w dawce 5 mg/m²; dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku i kontynuować je przez okres do 5 dni (patrz tabela 1). Całkowita dzienna dawka ondansetronu (podzielona na kilka dawek) nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych – 32 mg.

Dawkowanie według powierzchni ciała w leczeniu nudności i wymiotów spowodowanych chemioterapią u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 17 lat.

Tabela 1

a Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.

b Całkowita dobową dawkę (podzieloną na kilka dawek) nie należy przekraczać dawki dla dorosłych – 32 mg.

Obliczanie dawki na podstawie masy ciała

Całkowita dobową dawkę obliczoną na podstawie masy ciała jest większa w porównaniu z całkowitą dobową dawką obliczoną na podstawie powierzchni ciała (patrz punkt „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w pojedynczej dawce dożylnie w dawce 0,15 mg/kg masy ciała; dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg. Następnie możliwe jest podanie dwóch dawek dożylnych z przedziałem 4 godziny. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku i kontynuować przez 5 dni (patrz tabela 2). Całkowita dobową dawkę ondansetronu (podzieloną na kilka dawek) nie należy przekraczać dawki dla dorosłych – 32 mg.

Dawkowanie według masy ciała w przypadku nudności i wymiotów spowodowanych chemioterapią u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 17 lat

Tabela 2

a Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.

b Całkowita dzienna dawka (podzielona na kilka dawek) nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych – 32 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki doustnej ani częstotliwości przyjmowania leku Zetron.

Światłowstręt i wymioty pooperacyjne

Dorośli

Profilaktyka świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych

Ondansetron można stosować doustnie, domięśniowo lub dożylnie. W przypadku doustnego przyjmowania zaleca się podanie 16 mg leku Zetron 1 godzinę przed zastosowaniem znieczwienia.

Leczenie świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych

Zaleca się stosowanie postaci do wstrzykiwań leku Zetron.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 17 roku życia

Postać doustna ondansetronu

Brak danych badawczych dotyczących stosowania doustnego ondansetronu u dzieci w celu profilaktyki i leczenia świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych; zaleca się stosowanie ondansetronu w postaci roztworu do wstrzykiwań poprzez powolne dożylne podanie (nie krócej niż 30 sekund).

Postać do wstrzykiwań ondansetronu

• W celu profilaktyki świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych u dzieci, u których planowane jest zabieg chirurgiczny pod znieczuleniem ogólnym, ondansetron należy podawać w postaci jednorazowej powolnej dożylnej iniekcji (nie krócej niż 30 sekund) w dawce 0,1 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 mg) przed, podczas lub po indukcji znieczwienia;
• w celu leczenia świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych u dzieci, u których planowane jest zabieg chirurgiczny pod znieczuleniem ogólnym, ondansetron należy podawać w postaci jednorazowej powolnej dożylnej iniekcji (nie krócej niż 30 sekund) w dawce 0,1 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 mg) po operacji.

Brak danych badawczych dotyczących stosowania ondansetronu u dzieci poniżej 2 roku życia w celu profilaktyki i leczenia świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych.

Pacjenci w wieku podeszłym

Doświadczenie związane ze stosowaniem ondansetronu w celu profilaktyki i leczenia świetłowstrętu i wymiotów pooperacyjnych u pacjentów w wieku podeszłym jest ograniczone, jednak lek dobrze tolerują pacjenci w wieku powyżej 65 lat otrzymujący chemioterapię.

Dla obu wskazań

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawki dobowej, częstotliwości stosowania ani drogi podania ondansetronu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens leku Zetron znacząco obniża się, a okres półwyprowadzenia z osocza znacząco wydłuża się. U tych pacjentów maksymalna dzienna dawka leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z powolnym metabolizmem sparteiny/debrisoquinu

U pacjentów z powolnym metabolizmem sparteiny/debrisoquinu okres półwyprowadzenia ondansetronu nie zmienia się. W związku z tym przy powtarzanym podawaniu ondansetronu u tych pacjentów jego stężenie nie będzie się różnić od stężenia w ogólnej populacji. Dlatego w tym przypadku nie jest wymagana korekta dawki dobowej ani częstotliwości stosowania leku.

Dzieci

Lek Zetron należy stosować dzieciom od 6 miesięcy życia (w przypadku chemioterapii) (patrz sekcje „Wskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy

Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są ograniczone. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisywanych u pacjentów, którym podawano dawki zalecane (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ondansetron wydłuża interwał QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się prowadzenie monitoringu EKG.

W przypadku przedawkowania obserwowano takie objawy jak zaburzenia wzroku, ciężki zaparcie, hipotensja tętnicza, objawy wazowagalne z przejściowym blokiem AV II stopnia. We wszystkich przypadkach objawy te ustępowały całkowicie.

Dzieci

Zarejestrowano przypadki wskazujące na zespół serotonergowy przy niezamierzonym przedawkowaniu ondansetronu do stosowania doustnego (dawki przekraczające zalecaną wartość 4 mg/kg masy ciała) u dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat.

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydot, dlatego w przypadku przedawkowania należy stosować terapię objawową i wspierającą.

Dalsze leczenie należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi.

Stosowanie syropy ipekaku w leczeniu przedawkowania ondansetronu nie jest zalecane, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwwymiotnego leku Zetron.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne, o których poniżej mowa, sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości występowania. Według częstości występowania podzielono je na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 i <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000).

Częstość tych przypadków oceniano podczas stosowania standardowych zalecanych dawek terapeutycznych ondansetronu. Profil efektów ubocznych u dzieci i młodzieży odpowiada profilowi u dorosłych.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwościowe typu natychmiastowego (naczyniówka, skurcz oskrzeli, skurcz krtani, obrzęk naczynioruchowy), w niektórych przypadkach ciężkiego stopnia, w tym anafilaksję.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; rzadko – drgawki, zaburzenia ruchowe, w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak dystonia, kręg oczodołowy (skurcze oczu) i dyskineza bez trwałych następstw klinicznych; bardzo rzadko – zawroty głowy, głównie podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – przejściowe zaburzenia widzenia (zamazanie widzenia), głównie podczas wstrzykiwania dożylnego; niezwykle rzadko – przejściowa ślepotę, głównie podczas wstrzykiwania dożylnego (w większości przypadków ślepotę ustępowała w ciągu 20 minut. Większość pacjentów otrzymywała chemioterapię zawierającą cisplatynę. W niektórych przypadkach przejściowa ślepotę miała charakter korowy).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – uczucie ciepła lub zaczerwienienia; rzadko – zaburzenia rytmu serca, hipotensja tętnicza; ból w klatce piersiowej, towarzyszący lub nie towarzyszący obniżeniu odcinka ST, bradykardia; bardzo rzadko – wydłużenie interwału QT (w tym torsade de pointes); częstość nieznana – niedokrwienie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu oddechowego: rzadko – sztywna.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaparcia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – bezobjawowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT i ACT) (głównie obserwowane u pacjentów leczonych chemioterapią z zastosowaniem cisplatyny).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: niezwykle rzadko – toksyczne wysypki skórne, w tym toksyczny nekroza epidermy (zespół Stevensa-Johnsona).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

„Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/”.

Okres ważności. 3 lata

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Falkony po 50 ml, 1 falkon z łyżką dozującą w tekturowym pudełku.

Kategoria sprzedaży.

Na receptę.

Producent (i).

RAFARM S.A., Grecja / RAFARM S.A., Greece

BROS LTD, Grecja / BROS LTD, Greece

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Thesi Pousi-Xatzi Agiou Louka, Paiania (Attyka), kod pocztowy 19002, skrytka pocztowa 37, Grecja /
Thesi Pousi-Xatzi Agiou Louka, Paiania Attiki, TK 19002, TO 37, Greece

ul. Augis i Galinis 15, Nea Kifisia (Attyka) 14564, Grecja
Augis & Galinis 15, Nea Kifisia (Attiki) 14564, Greece

Wnioskodawca.

Firma farmaceutyczna „VOCATE S.A.”, Grecja /
Pharmaceutical company „VOCATE S.A.”, Greece

Siedziba wnioskodawcy.

166 74 Glyfada, ul. Gounari, 150 Ateny, Grecja /
166 74 Glyfada, Gounari str., 150 Athens, Greece