INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU ZETRON (ZETRON®)

Skład:

substancja czynna: ondansetron;

1 ml roztworu zawiera: ondansetronu hydrochloroanu dwuwodnego – 2,49 mg, co odpowiada ondansetronowi – 2 mg;

substancje pomocnicze: chloroek sody; kwas cytrynowy, monohydrat; cytrynian sodu, dwuwodny; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczyście bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwymiotne i działające przeciwko nudnościom. Blokery receptorów serotoniny (5HT3). Kod ATC A04AA01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ondansetron – silnie działający, wysoce selektywny antagonist receptorów 5HT3 (serotonergicznych). Lek zapobiega lub eliminuje nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią i/lub radioterapią, a także nudności i wymioty pourazowe. Mechanizm działania ondansetronu w przypadku nudności i wymiotów nie został w pełni wyjaśniony. Prawdopodobnie lek blokuje odruch wymiotny, wykazując działanie antagonistyczne wobec receptorów 5HT3, zlokalizowanych w neuronach zarówno obwodowego, jak i centralnego układu nerwowego. Lek nie zmniejsza aktywności psychomotorycznej pacjenta i nie wywiera działania sedyacyjnego.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu w mięsie osiąga się szczytową stężenie w osoczu w ciągu 10 minut. Objętość rozłożenia po podaniu parenteralnym u dorosłych wynosi 140 l. Główna część podanej dawki ulega metabolizmowi w wątrobie. Mniej niż 5 % leku wydala się w niezmienionej formie z moczem. Okres półwyprowadzenia wynosi około 3 godziny (u pacjentów w podeszłym wieku – 5 godzin). Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 70–76 %. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) zmniejsza się zarówno klirens ogólnoustrojowy, jak i objętość rozłożenia ondansetronu, co prowadzi do nieznacznego i klinicznie nieistotnego wydłużenia okresu półwyprowadzenia leku. Farmakokinetyka ondansetronu praktycznie nie zmienia się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych przewlekłemu hemodializowaniu (badania prowadzono w okresie między sesjami hemodializy). U pacjentów z przewlekłą, ciężką niewydolnością wątroby klirens ogólnoustrojowy ondansetronu znacząco zmniejsza się, co wiąże się ze wzrostem okresu półwyprowadzenia (15–32 godziny).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nudności i wymioty spowodowane chemioterapią cytotoksyczną oraz terapią promieniowaniem.

Profilaktyka i leczenie nudności i wymiotów pooperacyjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfinochlorowodorem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności podczas współpodawania.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków przy jednoczesnym stosowaniu. Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepamem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalą ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 w wątrobie: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Dzięki różnorodności enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach zwykłych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu na całkowity klirens kreatyniny lub wpływ będzie nieznaczny.

Z ostrożnością należy stosować ondansetron w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT może prowadzić do dodatkowego wydłużenia tego odstępu. Współpodawanie ondansetronu z lekami kardiotoksycznymi (np. antracyklinami (takimi jak doksorubicyna, daunorubicyna) lub trastuzumabem), antybiotykami (np. erytromycyna), lekami przeciwgrzybiczymi (np. ketokonazol), lekami przeciwarhythmicznymi (np. amiodaron) oraz beta-blokerami (np. atenolol lub timolol) może zwiększyć ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Apomorfin

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfinochlorowodorem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji i utraty przytomności podczas współpodawania.

Fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna

U pacjentów leczonych potencjalnymi induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, karbamazepiną i ryfampicyną) klirens ondansetronu wzrasta, a jego stężenie we krwi zmniejsza się.

Leki serotonergiczne (np. SSRI i SNRI)

Zespół serotoniny (w tym zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność wegetatywna i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) był opisywany po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu z innymi lekami serotonergicznymi, w tym selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Tramadol

Na podstawie danych z niewielkiej liczby badań klinicznych ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Stosowanie Zetronu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT może spowodować dodatkowe wydłużenie tego odstępu. Współpodawanie Zetronu z lekami kardiotoksycznymi (np. antracyklinami) może zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne środki ostrożności.

U pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniście receptorów 5HT3 obserwowano reakcje nadwrażliwości.

Reakcje związane z układem oddechowym należy leczyć objawowo. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zwracać na nie szczególną uwagę, ponieważ są one objawami reakcji nadwrażliwości na lek.

Ondansetron w sposób zależny od dawki wydłuża odstęp QT (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dodatkowo, w oparciu o dane z okresu po wprowadzeniu na rynek, zgłaszano przypadki migotania komorowego (torsade de pointes) po stosowaniu ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużenia QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których występuje lub może się rozwinąć wydłużenie odstępu QT, w tym u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, z niewydolnością serca, z bradyarytmią lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT lub zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Przed rozpoczęciem stosowania należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię. Zgłaszano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po podaniu dożylnym, objawy pojawiały się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinstruować o objawach i objawach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Opisano zespół serotoniny po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednią obserwację stanu pacjenta.

Ze względu na to, że ondansetron osłabia perystaltykę jelit, należy dokładnie monitorować pacjentów z objawami niedrożności jelit podczas stosowania Zetronu.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy gruczołów migdałkowych stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia. Takich pacjentów należy dokładnie monitorować po podaniu ondansetronu.

Jedna iniekcja Zetronu zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Dzieci

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Reżimy dawkowania

Przy obliczaniu dawki zgodnie z masą ciała i stosowaniu trzech dawek z 4-godzinnym odstępem całkowita dobowa dawka będzie wyższa niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m² i jednej dawki ondansetronu doustnie. Skuteczność tych dwóch reżimów dawkowania nie była badana. Wyniki różnych badań wskazują na podobną skuteczność obu reżimów dawkowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Na podstawie doświadczeń u ludzi, dane badań epidemiologicznych wskazują na podejrzenie rozwoju wad szczękowo-twarzowych po stosowaniu ondansetronu w I trymestrze ciąży.

Badania dotyczące stosowania ondansetronu w I trymestrze ciąży były związane ze zwiększonym ryzykiem rozwoju rozszczepów wargi.

Przeprowadzone badania wad wrodzonych serca wykazały sprzeczne wyniki. Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie szkodliwe skutki dotyczące toksyczności rozrodczej.

Ondansetronu nie należy stosować w I trymestrze ciąży.

Karmienie piersią

Badania wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak informacji o wpływie ondansetronu na płodność u ludzi.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Testy psychomotoryczne wykazały, że ondansetron nie wpływa na zdolność obsługi urządzeń mechanicznych i nie wywiera działania sedytywnego, jednak należy wziąć pod uwagę profil działań niepożądanych leku przy decydowaniu o zdolności do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Światłowstręt i wymioty spowodowane chemioterapią i radioterapią

Dorośli

Emetogenny potencjał terapii nowotworowej różni się w zależności od dawki i kombinacji schematów chemioterapii i radioterapii. Wybór dawki zależy od nasilenia działania emetogennego. Dawka Zetronu (zakres od 8 do 32 mg na dobę) oraz sposób podania należy dostosować zgodnie z poniższymi informacjami.

Dorośli

Emetogenna chemioterapia i radioterapia

Zalecana dawka wewnętrzna Zetronu – 8 mg w postaci powolnej iniekcji przez co najmniej 30 sekund bezpośrednio przed leczeniem.

W celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się doustne lub doodbytnicze stosowanie ondansetronu przez okres do 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia.

Wysokoemetogenna chemioterapia (np. wysokie dawki cisplatyny)

Zetron można podawać w dawce pojedynczej 8 mg dożylnie lub w mięsień bezpośrednio przed chemioterapią. Dawki powyżej 8 mg (do 16 mg) można stosować wyłącznie w postaci dożylnej infuzji w 50–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz poniżej „Instrukcje stosowania”); infuzja powinna trwać co najmniej 15 minut. Dawki pojedyncze powyżej 16 mg nie są stosowane, ponieważ zwiększenie dawki wiąże się z większym ryzykiem wydłużenia interwału QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W przypadku wysokoemetogennej chemioterapii dawkę 8 mg Zetronu lub niższą nie trzeba rozcieńczać i można podawać w postaci powolnej dożylnej lub domięśniowej iniekcji (przez co najmniej 30 sekund) bezpośrednio przed chemioterapią, z dalszym podawaniem 8 mg dożylne lub domięśniowo po 2 i 4 godzinach lub ciągłą infuzją 1 mg/godz. przez 24 godziny.

Wybór schematu dawkowania zależy od nasilenia działania emetogennego. Skuteczność Zetronu w przypadku wysokoemetogennej chemioterapii może być zwiększona przez dodatkowe jednorazowe dożylne podanie fosforanu dexametazonu sodu w dawce 20 mg przed chemioterapią.

W celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się doustne lub doodbytnicze stosowanie leku.

Dzieci (w wieku od 6 miesięcy do 17 lat)

W praktyce pediatrycznej Zetron należy podawać w postaci dożylnej infuzji w 25–50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz poniżej „Instrukcje stosowania”) przez co najmniej 15 minut. Dawkę leku można obliczyć na podstawie powierzchni ciała lub masy ciała dziecka.

Zetron należy rozcieńczyć 5 % roztworem dekstrozy lub 0,9 % roztworem chlorku sodu lub innym odpowiednim roztworem do infuzji i podawać w postaci dożylnej infuzji przez co najmniej 15 minut.

Nie ma danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania Zetronu w celu zapobiegania późnym lub długotrwałym wymiotom i nudnościom spowodowanym chemioterapią (CINV). Nie ma danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania Zetronu w leczeniu nudności i wymiotów spowodowanych radioterapią u dzieci.

Obliczanie dawki zgodnie z powierzchnią ciała dziecka

Zetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w postaci pojedynczej dożylnej iniekcji w dawce 5 mg/m²; dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać kolejne 5 dni. Nie należy przekraczać dawki dla dorosłych.

Obliczanie dawki zgodnie z masą ciała dziecka

Zetron należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w postaci pojedynczej dożylnej iniekcji w dawce 0,15 mg/kg. Dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg. W pierwszym dniu można podać jeszcze 2 dawki dożylne z 4-godzinnym odstępem. Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać kolejne 5 dni. Nie należy przekraczać dawki dla dorosłych.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w wieku powyżej 65 lat wszystkie dawki dożylne należy rozcieńczyć i podawać przez 15 minut; przy powtarzanym podawaniu odstęp między iniekcjami powinien wynosić co najmniej 4 godziny.

Dla pacjentów w wieku od 65 do 74 lat początkowa dawka ondansetronu wynosi 8 mg lub 16 mg, którą należy podawać w postaci dożylnej infuzji przez 15 minut, którą można kontynuować podawaniem 2 dawek po 8 mg przez 15 minut z odstępem między infuzjami co najmniej 4 godziny.

Dla pacjentów w wieku powyżej 75 lat początkowa dożylana iniekcja ondansetronu nie powinna przekraczać 8 mg z infuzją trwającą co najmniej 15 minut. Po początkowej dawce 8 mg można kontynuować stosowanie 2 dawkami po 8 mg, które należy podawać w postaci infuzji przez 15 minut z odstępem między infuzjami co najmniej 4 godziny.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens Zetronu znacząco się zmniejsza, a okres półtrwania w surowicy krwi wydłuża się. U takich pacjentów maksymalna dobową dawkę leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny

Okres półtrwania ondansetronu u pacjentów z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie ulega zmianie. U takich pacjentów powtarzane podawanie prowadzi do takiego samego stężenia leku jak u chorych z niezaburzonym metabolizmem. Dlatego nie jest wymagana zmiana dawkowania ani częstotliwości podawania.

Nudności i wymioty pooperacyjne

Dorośli

W celu zapobiegania nudnościom i wymiotom pooperacyjnym zalecana dawka Zetronu wynosi 4 mg w postaci pojedynczej domięśniowej lub powolnej dożylnej iniekcji podczas indukcji narkozy.

W celu leczenia nudności i wymiotów pooperacyjnych zalecana dawka pojedyncza Zetronu wynosi 4 mg w postaci domięśniowej lub powolnej dożylnej iniekcji.

Dzieci (w wieku od 1 miesiąca do 17 lat)

W celu zapobiegania i leczenia nudności i wymiotów pooperacyjnych u dzieci operowanych pod znieczuleniem ogólnym, Zetron można podawać w dawce 0,1 mg/kg masy ciała (maksymalnie do 4 mg) w postaci powolnej dożylnej iniekcji (przez co najmniej 30 sekund) przed, podczas, po indukcji narkozy lub po operacji.

Pacjenci w podeszłym wieku

Doświadczenie stosowania Zetronu w zapobieganiu i leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych u pacjentów w podeszłym wieku jest ograniczone, jednak Zetron jest dobrze tolerowany przez pacjentów w wieku powyżej 65 lat otrzymujących chemioterapię.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmiany schematu dawkowania ani drogi podania leku u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens Zetronu znacząco się zmniejsza, a okres półtrwania w surowicy krwi wydłuża się. U takich chorych maksymalna dobową dawkę leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny

Okres półtrwania ondansetronu u podmiotów z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie ulega zmianie. U takich pacjentów powtarzane podawanie prowadzi do takiego samego stężenia leku jak u chorych z nieuszkodzonym metabolizmem. Dlatego nie jest wymagana zmiana dawkowania ani częstotliwości podawania.

Instrukcja stosowania.

Ampułki z Zetronem nie zawierają środków konserwujących i należy ich używać natychmiast po otwarciu; pozostały roztwór należy zniszczyć.

Ampułek z Zetronem nie można autoklawować.

Zgodność z innymi płynami do wstrzykiwań dożylnych

Roztwory do wlewania dożylnego należy przygotowywać bezpośrednio przed infuzją. Jednakże ustalono, że roztwór ondansetronu zachowuje stabilność przez 7 dni w temperaturze pokojowej (do 25 °C) przy świetle dziennym lub w lodówce po rozpuszczeniu w następujących środowiskach: 0,9 % roztwór chlorku sodu, 5 % roztwór glukozy, 10 % roztwór manitolu, roztwór Ringera, 0,3 % roztwór chlorku potasu i 0,9 % roztwór chlorku sodu, 0,3 % roztwór chlorku potasu i 5 % roztwór glukozy.

Stwierdzono, że ondansetron zachowuje stabilność również przy stosowaniu fiolków polietylenowych i szklanych. Wykazano, że ondansetron rozcieńczony 0,9 % chlorkiem sodu lub 5 % glukozą zachowuje stabilność w strzykawkach polipropylenowych. Udowodniono również, że stabilność w strzykawkach polipropylenowych zachowuje się przy rozcieńczaniu ondansetronu innymi zalecanymi roztworami. W przypadku potrzeby długotrwałego przechowywania leku rozcieńczanie należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach bezpylnych.

Zgodność z innymi lekami

Zetron można podawać w postaci dożylnej infuzji z szybkością 1 mg/godz. Przez Y-adapter razem z Zetronem przy stężeniu ondansetronu od 16 do 160 μg/ml (czyli 8 mg/500 ml lub 8 mg/50 ml odpowiednio) można podawać:

cisplatynę w stężeniu do 0,48 mg/ml przez 1–8 godzin;
5-fluorouracyl w stężeniu do 0,8 mg/ml (np. 2,4 g w 3 l lub 400 mg w 500 ml) z szybkością nie większą niż 20 ml/godz. Wyższe stężenie 5-fluorouracylu może spowodować wytrącanie się ondansetronu. Roztwór do infuzji 5-fluorouracylu może zawierać do 0,045 % chlorku magnezu jako dodatek do innych wypełniaczy, co jest zgodne;
karboplatynę w stężeniu od 0,18 mg/ml do 9,9 mg/ml (np. od 90 mg w 500 ml do 990 mg w 100 ml) przez 10–60 minut;
etopozyd w stężeniu od 0,14 mg/ml do 0,25 mg/ml (np. od 72 mg w 500 ml do 250 mg w 1 l) przez 30–60 minut;
ceftazydym w dawce od 250 mg do 2 g, rozcieńczony w wodzie do wstrzykiwań (np. 2,5 ml na 250 mg lub 10 ml na 2 g ceftazydimu) w postaci dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;
cyklofosfamid w dawce od 100 mg do 1 g, rozcieńczony w wodzie do wstrzykiwań (5 ml na 100 mg cyklofosfamidu), w postaci dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;
doksyrubicynę w dawce od 10 mg do 100 mg, rozcieńczoną w wodzie do wstrzykiwań (5 ml na 10 mg doxirubicyny) w postaci dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;
dexametazon w dawce 20 mg, w postaci powolnej dożylnej iniekcji przez 2–5 minut (przy jednoczesnym podawaniu 8 mg lub 16 mg ondansetronu, rozcieńczonego w 50–100 ml roztworu do wstrzykiwań), przez około 15 minut. Ponieważ te leki są zgodne, można je podawać przez jedną kroplówkę, przy czym w roztworze stężenia fosforanu dexametazonu (w postaci soli sodowej) będą wynosić od 32 μg do 2,5 mg w 1 ml, a ondansetronu – od 8 μg do 1 mg w 1 ml.

Dzieci.

Stosować dzieciom w wieku od 6 miesięcy (przy chemioterapii) i od 1 miesiąca (w celu zapobiegania i leczenia nudności i wymiotów pooperacyjnych).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są ograniczone. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisywanych u pacjentów otrzymujących zalecane dawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ondansetron wydłuża interwał QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG.

Do objawów przedawkowania zalicza się zaburzenia wzroku, ciężki zaparcie, hipotensję, objawy wazowaginalne z przejściowym blokiem AV II stopnia. We wszystkich przypadkach te zjawiska całkowicie ustępowały.

Zgłaszano przypadki zespołu serotoniny u małych dzieci po przypadkowym przedawkowaniu doustnej formy ondansetronu.

Nie istnieje specyficzny antydotum, dlatego w przypadku przedawkowania należy stosować terapię objawową i wspierającą.

Dalsze leczenie należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi lub, jeśli to możliwe, zgodnie z zaleceniami krajowego centrum trucizn.

Stosowanie syropu ipekakuany w leczeniu przedawkowania ondansetronu nie jest zalecane, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwemetycznego ondansetronu.

Dzieci: o zespole serotoniny zgłaszano u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat po przypadkowym przedawkowaniu doustnej formy ondansetronu (dawki przekraczające zalecany poziom 4 mg/kg).

Niepożądane działania.

Niepożądane działania opisane poniżej sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości występowania. Według częstości występowania podzielono je na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości natychmiastowego typu, czasem ciężkie, aż do anafilaksji.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; rzadko: napady drgawkowe, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak kryz okulogirny, reakcje dystoniczne i dyskinezyjne bez trwałych konsekwencji klinicznych); rzadko – zawroty głowy, głównie podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: rzadko – przemijające zaburzenia wzroku (zamglenie oczu), głównie podczas podania dożylnego; bardzo rzadko – przemijająca ślepota, głównie podczas podania dożylnego. W większości przypadków ślepota ustępuje w ciągu 20 minut.

Większość pacjentów otrzymywała leki przeciwnowotworowe zawierające cisplatynę. Niektóre przypadki przemijającej ślepoty opisywano jako ślepotę o pochodzeniu korowym.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – uczucie ciepła lub zaczerwienienia; rzadko – zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), bradykardia; hipotensja tętnicza; rzadko – wydłużenie interwału QT (w tym trzepotanie/ migotanie komór (torsade de pointes)); częstość nieznana – niedokrwienie mięśnia sercowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego i klatki piersiowej: rzadko – odruch hickawki.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – zaparcia.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – bezobjawowe podwyższenie wskaźników czynności wątroby.

Przypadki te występują głównie u pacjentów leczonych lekami przeciwnowotworowymi zawierającymi cisplatynę.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – toksyczne wysypki, w tym toksyczny nekrolyz epidermy.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – reakcje miejscowe w miejscu wstrzykiwania dożylnego.

Na podstawie danych z okresu po rejestracji leku zgłaszano poniższe niepożądane działania.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: ból i dyskomfort w klatce piersiowej, ekstrasystolie, tachykardia, w tym komorowa i nadkomorowa tachykardia, migotanie przedsionków, uczucie kołatania serca, omdlenia, zmiany na EKG.

Reakcje nadwrażliwości: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, szok anafilaktyczny, świąd, wysypki skórne, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zaburzenia chodu, chorea, mioklonus, niepokój, uczucie pieczenia, wypychanie języka, podwójne widzenie, parestezje.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe: podwyższenie temperatury ciała, ból, zaczerwienienie, pieczenie w miejscu wstrzykiwania.

Inne: hipokaliemia.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań

„Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Eksperckiego Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/”.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Zetron nie może być stosowany w jednym strzykawce lub roztworze do wlewów z innymi lekami. Iniekcje Zetron mogą być łączone tylko z zalecanymi roztworami do wlewów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

4 ml w fiolce; 5 fiol w tece z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent (i).

RAFARM S.A., Grecja / RAFARM S.A., Greece

BROS LTD, Grecja / BROS LTD, Greece

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Thesi Pousi-Xatzi Agiou Louka, Paiania (Attiki), kod pocztowy 19002, skrytka pocztowa 37, Grecja /
Thesi Pousi-Xatzi Agiou Louka, Paiania Attiki, TK 19002, TO 37, Greece

ul. Augis i Galinis 15, Nea Kifisia (Attiki) 14564, Grecja /
Augis & Galinis 15, Nea Kifisia (Attiki) 14564, Greece

Wnioskodawca.

Firma farmaceutyczna „VOCATE S.A.”, Grecja /
Pharmaceutical company „VOCATE S.A.”, Greece.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

166 74 Glyfada, ul. Gounari, 150 Ateny, Grecja /
166 74 Glyfada, Gounari str., 150 Athens, Greece.