Zalox
Ukraina
Spis treści
INSTRUKCJA dot. stosowania leku ZALOX (ZALOX)
Skład:
substancja czynna: sertalina w postaci chlorowodoranu sertaliny;
1 kapsuła zawiera 50 mg sertaliny w postaci chlorowodoranu sertaliny;
substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, laurylosiarczan sodu, stearynian magnezu;
skład powłoki kapsułki: żelatyna, barwnik chinolinowy żółty (E 104), barwnik żółty FCF (E 110), dwutlenek tytanu (E 171).
Postać farmaceutyczna. Kapsułki.
Podstawowe właściwości fizykochemiczne:
twarda żelatynowa kapsułka Conisnap # 4 wypełniona proszkiem białym lub prawie białym. Na ciele kapsułki białego koloru znajduje się napis „Sertraline”, poniżej – „50 mg”. Napis „Sertraline” jest podkreślony. Na kapturku kapsułki żółtego koloru znajduje się litera „R”. Napisy są czarne.
Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu neuronalnego sertoniny. ATX N06AB06.
Właściwości farmakologiczne.
Farmakodynamika.
Mechanizm działania sertaliny wiąże się z jej zdolnością do hamowania zwrotnego wychwytu serotoniny (5HT) w neuronach. Preparat ten wykazuje słaby efekt w odniesieniu do zwrotnego wychwytu noradrenaliny i dopaminy w neuronach. W zakresie dawek klinicznie istotnych sertalina blokuje również wychwyt serotoniny w płytkach krwi.
Sertalina, podobnie jak wiele innych leków przeciwdepresyjnych, powoduje hamowanie ekspresji receptorów noradrenergicznych i serotonergicznych w mózgu. W badaniach wiązania z receptorami wykazano, że sertalina nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów adrenergicznych (alfa 1, alfa 2 i beta), cholinergicznych, kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), dopaminergicznych, histaminergicznych, serotonergicznych (5-HT1A, 5-HT1B, 5-HT2) ani receptorów benzodiazepinowych.
W badaniach klinicznych prowadzonych w ściśle kontrolowanych warunkach z zastosowaniem placebo wykazano, że sertalina nie wywiera działania uspokajającego i nie wpływa na funkcje psychomotoryczne pacjenta.
Farmakokinetyka.
Po długotrwałym doustnym stosowaniu leku w dawce 200 mg na dobę stężenie szczytowe we krwi osiąga średnio 0,19 μg/ml i osiągane jest po 4,5–8,4 godziny po przyjęciu kolejnej dawki. Okres półtrwania sertaliny wynosi 22–36 godzin. Dzięki длительнemu okresowi półtrwania obserwuje się około dwukrotną kumulację leku przed osiągnięciem stężenia równowagowego po 1 tygodniu leczenia (stosowanie 1 raz na dobę).
W zakresie dawek od 50 do 200 mg na dobę farmakokinetyka sertaliny zależy od dawki.
Sertalina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, przekształcając się w pochodną N-dimetylowaną, która praktycznie nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Zarówno sertalina, jak i jej pochodna N-dimetylowana podlegają oksydacyjnemu dezaminowaniu, a następnie odzyskiwaniu, hydroksylacji i glukuronidacji. Metabolity wydalane są z kałem i moczem w równych ilościach. Niezmieniona sertalina wydalana jest z moczem w niewielkich ilościach.
Około 98% sertaliny w osoczu krwi wiąże się z białkami osocza. Interakcje sertaliny z innymi lekami, które również charakteryzują się wysokim powinowactwem do wiązania z białkami osocza, nie zostały jeszcze ostatecznie przebadane.
Farmakokinetyka sertaliny u osób młodych i starszych, a także u mężczyzn i kobiet, nie różni się istotnie.
Dane kliniczne.
Wskazania.
− Napady zaburzeń depresyjnych większych. Zapobieganie nawrotom napadów zaburzeń depresyjnych większych.
− Zaburzenia paniki z obecnością lub brakiem agorafobii.
− Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD) u dorosłych i dzieci w wieku 6–17 lat.
− Zaburzenia lękowe społeczne.
− Zaburzenia stresowe pourazowe (PTSD).
Przeciwwskazania.
Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i zaczerwienienie. Nie można rozpoczynać terapii sertaliny najwcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO, a także należy przerwać stosowanie sertaliny co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO.
Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.
Przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z sertaliną.
Inhibitory monoaminooksydazy (IMA).
Nieodwracalne IMA (np. selegelina)
Przeciwwskazane jest stosowanie sertaliny razem z nieodwracalnymi IMA, takimi jak selegelina. Sertalinę nie można podawać co najmniej przez 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO (patrz „Przeciwwskazania”).
Selektywne inhibitory odwracalnej MAO-A (moklobemid).
Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego nie należy stosować sertaliny w połączeniu z selektywnymi odwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid. Okres od czasu odstawienia inhibitorów MAO odwracalnych do rozpoczęcia terapii sertaliną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie stosowania sertaliny co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii odwracalnym inhibitorem MAO (patrz „Przeciwwskazania”).
Nieselektywne inhibitory odwracalnej MAO (linozolid).
Antybiotyk linozolid jest słabym nieselektywnym odwracalnym inhibitorem MAO, którego nie należy podawać pacjentom przyjmującym sertalinę (patrz „Przeciwwskazania”).
Zarejestrowano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie IMA (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertaliny lub którzy przerwali terapię sertaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania IMA. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonus, nasilone pocenie się, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy oraz hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki i skutki śmiertelne.
Pimozyd.
W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozydu (2 mg) zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu o około 35%. To zwiększenie stężenia nie było związane z żadnymi zmianami parametrów EKG.
Mechanizm interakcji między sertaliną a pimozydem jest nieznany, jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu (patrz „Przeciwwskazania”).
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertaliną.
Środki działające na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i alkohol.
Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę nie wzmacniało efektów alkoholu, karbamazepiny, haloperidolu czy fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych uczestników badania, jednak jednoczesne stosowanie sertaliny z alkoholem nie jest zalecane.
Inne leki serotonergiczne.
(Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).
Wymaga ostrożności jednoczesne przepisywanie sertaliny z fentanylem (stosowanym głównie podczas znieczulenia ogólnego i w terapii bólu przewlekłego), innymi lekami serotonergicznymi (w tym innymi lekami serotonergicznymi przeciwdepresyjnymi, triptanami) oraz innymi opioidami.
Wymagane są szczególne środki ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu.
Leki wydłużające interwał QT
Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).
Lit.
W badaniu jednoczesne przyjmowanie sertaliny i litu nie istotnie zmieniało farmakokinetyki litu, ale prowadziło do nasilenia drżenia w porównaniu z placebo, co wskazuje na możliwą interakcję farmakodynamiczną. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny i litu należy zapewnić odpowiednią kontrolę pacjentów.
Fenytoina.
Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi na wstępnym etapie terapii sertaliną z odpowiednimi korektami dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie preparatu z fenytoiną może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny w osoczu krwi.
Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężenia sertaliny w osoczu krwi pod wpływem takich induktorów enzymu CYP3A4, jak fenobarbital, karbamazepina, preparaty z włościenicy pospolitej i ryfampicyna.
Triptany.
Nadeszły pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia osłabienia, nadwrażliwości odruchowej, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, niepokoju i pobudzenia po jednoczesnym stosowaniu sertaliny i sumatryptanu. Objawy zespołu serotonergicznego mogą również się rozwijać przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (triptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertaliną i triptanami jest konieczne z klinicznego punktu widzenia, należy zapewnić odpowiednią opiekę nad pacjentem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).
Warakfaryna.
Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg/doba i warfaryny prowadziło do nieznacznego, ale statystycznie istotnego wydłużenia czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR). Dlatego należy dokładnie monitorować wskaźnik czasu protrombinowego na początku leczenia sertaliną i po jego odstawieniu.
Interakcje z innymi lekami, z digoksyną, atenololem, cytydyną.
Jednoczesne stosowanie z cytydyną prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertaliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest ustalone. Sertalina nie wpływa na właściwości beta-adrenoblokujące atenololu. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny w dawce 200 mg/doba i digoksyny nie zaobserwowano żadnej interakcji.
Blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego
Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym sertalina, mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy w osoczu krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego przez mivakurium lub inne blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
Leki wpływające na funkcję płytek krwi.
Zwiększa się ryzyko krwawienia przy jednoczesnym stosowaniu SSRI, w tym sertaliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), kwas acetylosalicylowy i tyklopidyna), lub innymi lekami zwiększającymi ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).
Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450.
Sertalina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP2D6.
Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP2D6 o wąskich zakresach terapeutycznych, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i typowe leki przeciwpsychotyczne, szczególnie na tle stosowania sertaliny w wyższych dawkach.
Sertalina nie jest klinicznie istotnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP1A2. Potwierdzają to wyniki badań interakcji leków in vivo z wykorzystaniem substratów CYP3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP2C19 (diazepamu) oraz substratów CYP2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertalina ma bardzo mały potencjał hamowania CYP1A2 lub w ogóle go nie ma.
Codzienne spożycie trzech szklanek soku grejpfrutowego prowadziło do podwojenia stężenia sertaliny w osoczu krwi w badaniu krzyżowym u 8 zdrowych osób japońskiego pochodzenia. Dlatego należy unikać spożycia soku grejpfrutowego podczas stosowania sertaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).
Na podstawie wyników badań interakcji z sokiem grejpfrutowym nie można wykluczyć możliwości znacznie większego wzrostu ekspozycji na sertalinę przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, w szczególności inhibitorami proteaz, ketokonazolem, itrakonazolem, pozaconazolem, worykonazolem, klaritromycyną, telitromycyną i nefazodonem. Dotyczy to również umiarkowanych inhibitorów CYP3A4: aprépitantu, erytromycyny, fluconazolu, werapamilu i diltiazemu. Należy unikać przyjmowania silnych inhibitorów CYP3A4 podczas terapii sertaliną.
U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenia sertaliny w osoczu krwi są podwyższone o około 50% w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19. Nie można wykluczyć możliwości interakcji lekowej z takimi silnymi inhibitorami CYP2C19, jak omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprozol, fluoksetyna, fluwoksymina.
Szczególności stosowania.
U dorosłych i dzieci leczonych lekami przeciwdepresyjnymi obserwowano takie objawy jak niepokój, pobudzenie, napady paniki, bezsenność, drażliwość, wrogość, agresywność, impulsywność, niepokój psychomotoryczny, hipomanię i manię. Objawy te mogą poprzedzać pojawienie się myśli samobójczych. Należy rozważyć możliwość zmiany trybu terapii lub odstawienie leku, jeśli objawy depresji stale się nasilają, pojawiają się myśli samobójcze lub nasilają się objawy samobójcze. Jeśli podjęto decyzję o przerwaniu leczenia, lek należy odstawiać stopniowo tak szybko, jak to możliwe, należy jednak pamiętać, że nagłe przerwanie leczenia może wiązać się z zespołem odstawienia.
Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić badanie pacjenta w celu ustalenia ryzyka rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. W tym celu należy dokładnie zebrać wywiad psychiatryczny, w tym wywiad rodzinny dotyczący samobójstw, zaburzeń dwubiegunowych i depresji. Zalox nie jest wskazany do leczenia depresji dwubiegunowej.
Zaburzenia funkcji seksualnych
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)/ inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI) mogą powodować objawy zaburzeń funkcji seksualnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Napływają doniesienia o trwałych zaburzeniach funkcji seksualnych, w których objawy utrzymywały się pomimo przerwania przyjmowania SSRI/SNRI.
Zespół serotonergowy (SS) lub zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS).
Podczas stosowania SSRI, w tym terapii sertaliniem, zgłaszano rozwój zespołów, które mogą zagrażać życiu, takich jak SS lub ZNS. Ryzyko rozwinięcia się tych zespołów wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków serotonergicznych (w tym triptanów i fentanilu) z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (w tym inhibitory MAO, np. błękit metylenowy), lekami przeciwpsychotycznymi i innymi antagonistami dopaminy oraz opioidami. Zespół serotonergowy może obejmować zaburzenia psychiczne (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), zaburzenia ze strony układu autonomicznego (tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (hiperrefleksja, zaburzenia koordynacji) i/lub zaburzenia ze strony układu trawiennego (nudności, wymioty, biegunka). Niektóre objawy zespołu serotonergowego, w tym hipertermia, sztywność mięśni, zaburzenia ze strony układu autonomicznego i zmiany stanu psychicznego, są podobne do objawów zespołu neuroleptycznego złośliwego. U pacjentów należy prowadzić monitorowanie pod kątem wystąpienia objawów SS lub ZNS (patrz „Przeciwwskazania”).
Przejście z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwobsesyjnych.
Dane z kontrolowanych badań dotyczących optymalnego czasu przełączenia z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwobsesyjnych na sertalin są ograniczone. Należy zachować ostrożność przy takich zmianach terapii, szczególnie podczas przejścia z leków o długim działaniu, takich jak fluoksetyna.
Inne leki serotonergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT.
Jednoczesne stosowanie sertalinu i innych leków zwiększających przekazywanie nerwowe serotonergiczne, w szczególności tryptofanu, fenfluraminy, fentanilu, agonistów 5-HT lub leków ziołowych zawierających dziurawiec (Hypericum perforatum), należy prowadzić z ostrożnością. Ogólnie należy unikać takiej terapii skojarzonej (możliwa interakcja farmakodynamiczna).
Wydłużenie interwału QTc / tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”
W okresie po rejestracji stosowania sertalinu zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QTc i tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”, najczęściej u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc / tachykardii komorowej typu „torsade de pointes”. Dlatego należy stosować sertalin z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc.
Wzmożenie objawów hipomanii lub manii.
Zgłaszano nasilenie objawów manii/hipomanii u niewielkiego odsetka pacjentów przyjmujących zarejestrowane leki przeciwdepresyjne i leki przeciwobsesyjne, w tym sertalin. Dlatego należy stosować sertalin z ostrożnością u pacjentów z historią manii/hipomanii. Wymagana jest staranna opieka lekarska. W przypadku pojawienia się objawów fazy maniakalnej należy przerwać leczenie.
Schizofrenia.
W trakcie przyjmowania leku u pacjentów ze schizofrenią mogą nasilać się objawy psychotyczne.
Drżenie.
Podczas terapii sertalinem mogą wystąpić drgawki. Sertalinu nie należy przepisywać pacjentom z niestabilną epilepsją, a pacjenci z kontrolowaną epilepsją wymagają starannego nadzoru podczas stosowania sertalinu. Pacjentom, u których wystąpią drgawki, należy odstawić lek.
Samobójstwa / myśli samobójcze / próby samobójcze lub objawy pogorszenia stanu.
Pacjenci z depresją mają zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych, zadawania sobie urazów i prób samobójczych (zachowań i objawów samobójczych). Ryzyko to istnieje aż do czasu osiągnięcia znaczącej remisji. Ponieważ poprawa stanu może wystąpić po kilku tygodniach lub dłuższym okresie, pacjenci powinni pozostawać pod starannym nadzorem do czasu poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnym etapie poprawy ryzyko samobójstwa wzrasta.
Inne zaburzenia psychiczne podczas leczenia sertalinem mogą również wiązać się z ryzykiem wystąpienia zachowań i objawów samobójczych. Ponadto te choroby mogą współistnieć z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego analogiczne środki ostrożności stosowane przy leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym są konieczne również przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.
Pacjenci z historią zachowań i objawów samobójczych lub pacjenci, u których przed rozpoczęciem terapii występują wyraźne myśli samobójcze, mają większe ryzyko rozwoju myśli i prób samobójczych podczas leczenia, dlatego powinni pozostawać pod starannym nadzorem podczas przyjmowania leku.
W trakcie stosowania tego leku wymagany jest staranny nadzór nad pacjentami z wysokim ryzykiem rozwoju tendencji samobójczych, szczególnie na początku terapii i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują się) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, pojawienia się zachowań samobójczych lub myśli samobójczych, a także wszelkich zmian zachowania i natychmiastowego zwracania się o pomoc medyczną.
Stosowanie dzieciom.
Sertalinu nie należy stosować do leczenia dzieci, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsessyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W trakcie badań klinicznych z udziałem dzieci i nastolatków przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) i wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew).
Jeśli, z uwagi na potrzebę kliniczną, decyzja zostanie jednak podjęta na rzecz przepisania tego leku, wymagany jest staranny nadzór w celu wykrycia objawów samobójczych. Brakuje danych dotyczących długoterminowej oceny bezpieczeństwa stosowania tego leku u dzieci, w tym wpływu na ich wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy i behawioralny. W przypadku długoterminowej terapii pacjentów w wieku dziecięcym lekarze powinni monitorować ewentualne odchylenia od normy w rozwoju układów organizmu.
Zaburzenia krzepnięcia/krwawienia.
Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki patologicznych objawów krwawień skórnych, takich jak siniaki i purpura, oraz innych objawów krwawień, takich jak krwawienia przewodu pokarmowego lub ginekologiczne, w tym krwawienia zakończone śmiercią. Zaleca się ostrożne stosowanie SSRI, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (z lekami przeciwkrzepliwymi, atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi i fenotiazynami, większością trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwasem acetylosalicylowym i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi), a także w przypadku występowania w wywiadzie zaburzeń krzepnięcia (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Hiponatremia.
W wyniku terapii SSRI lub inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertalinu, może rozwinąć się hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zgłaszano stężenia sodu w surowicy krwi poniżej 110 mmol/l. Pacjenci w podeszłym wieku mają większe ryzyko rozwoju hiponatremii podczas stosowania SSRI i SNRI. Ryzyko tego powikłania jest również zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki oraz u pacjentów z hipowolemia o dowolnym pochodzeniu (patrz sekcja „Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku”).
Jeśli u pacjenta rozwinie się objawowa hipowolemia, należy rozważyć możliwość przerwania terapii sertalinem i podjąć odpowiednie działanie medyczne.
Objawami hiponatremii są ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientacja, osłabienie i utrata równowagi, co może prowadzić do upadków. W przypadku cięższych i/lub ostrzejszych epizodów hiponatremii możliwe są halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączka, zatrzymanie oddychania i skutki śmiertelne.
Objawy odstawienia obserwowane po przerwaniu terapii sertalinem.
Objawy odstawienia są powszechnym zjawiskiem po przerwaniu terapii lekiem, szczególnie w przypadku nagłego odstawienia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).
Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia zależy od kilku czynników: długości trwania terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszane reakcje to zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie. Zazwyczaj pojawiały się w ciągu pierwszych kilku dni po przerwaniu terapii, bardzo rzadko takie objawy odnotowano u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę leku. W większości przypadków objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, choć czasem mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku przy przerwaniu terapii – przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).
Akatyzja / niepokój psychomotoryczny.
Stosowanie sertalinu wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepoddającym się uspokojeniu niepokojem i potrzebą poruszania się, często towarzyszącą niemożności siedzenia lub stania spokojnie. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w ciągu pierwszych dwóch tygodni terapii. U pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.
Stosowanie przy niewydolności wątroby.
Sertalin intensywnie metabolizuje się w wątrobie. Wyniki badań farmakokinetycznych z wielokrotnym przyjmowaniem leku u pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości wątroby wykazały wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC oraz Cmax około trzykrotnie w porównaniu z tymi parametrami u osób z normalną funkcją wątroby. Nie stwierdzono istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badań. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertalinu u pacjentów z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertalinu pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Nie należy przepisywać leku pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz „Sposób stosowania i dawki”).
Stosowanie przy niewydolności nerek.
Sertalin intensywnie metabolizuje się, wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest drogą drugorzędną eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego stopnia (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0-24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku nie różniły się istotnie statystycznie od tych parametrów w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku.
W badaniach charakter i częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów w podeszłym wieku były podobne do tych obserwowanych u młodszych pacjentów.
Jednak stosowanie SSRI i SNRI, w tym sertalinu, wiązało się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego jest większe (patrz „Hiponatremia” w sekcji „Szczególności stosowania”).
Cukrzyca.
Zgłaszano nowe przypadki cukrzycy u pacjentów przyjmujących terapię SSRI, w tym sertalin, oraz utratę kontroli glikemii, w tym hiper- i hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą i bez niej. Dlatego prowadzono monitorowanie stanu pacjentów pod kątem zmiany poziomu glukozy. Pacjenci z cukrzycą powinni starannie kontrolować poziom glukozy, ponieważ może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub innego doustnego leku hipoglikemicznego.
Terapia elektrowstrząsowa.
Nie przeprowadzono badań klinicznych mających na celu zbadanie ryzyka lub korzyści skojarzonego stosowania terapii elektrowstrząsowej i sertalinu.
Sok grejpfrutowy
Jednoczesne stosowanie sertalinu z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Badanie przesiewowe moczu
Otrzymano doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach immunologicznych testów przesiewowych moczu na obecność benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertalin. Fałszywie dodatnie wyniki wynikają z niskiej specyficzności tego testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po przerwaniu leczenia sertalinem.
Różnicowanie sertalinu od benzodiazepin w moczu jest możliwe dzięki testom potwierdzającym: chromatografia gazowa/masspektrometria.
Zamkniętokątowa jaskra.
Leki klasy SSRI, w tym sertalin, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, powodując rozwinięcie się midriazy. Taki efekt może prowadzić do zwężenia kąta przesączania z dalszym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwojem zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. Sertalin należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą i jaskrą w wywiadzie.
Składniki pomocnicze.
Zalox zawiera laktozę. Dlatego, jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.
Zalox zawiera barwnik żółty FCF, który może powodować reakcje alergiczne.
Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.
Ciąża.
Brak doświadczeń w stosowaniu leku u tej kategorii pacjentów, dlatego stosowanie sertalinu w okresie ciąży nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwane korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko.
Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne podczas leczenia lekiem.
Zgłaszano, że stosowanie sertalinu w okresie ciąży powoduje u niektórych noworodków (matki przyjmujące sertalin) objawy podobne do objawów odstawienia. Ten objaw obserwowano również przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych klasy SSRI.
Należy monitorować noworodki, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertalinu w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertalinu w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, hiperrefleksja, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie/apatia, ciągłe płaczenie, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z innych efektów serotonergicznych lub objawów odstawienia. W większości przypadków powikłania te rozwijają się natychmiast po porodzie lub w najbliższym czasie (w ciągu 24 godzin).
Zgodnie z danymi badań, stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie w późnych stadiach, zwiększa ryzyko rozwoju zespołu trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków.
Karmienie piersią.
Opublikowane dane dotyczące stężenia sertalinu w mleku matki wskazują, że sertalin i jego metabolit N-dewymetylosertalin są wydzielane do mleka matki w niewielkich ilościach. W surowicy krwi niemowląt stwierdzano niewielkie stężenia leku lub stężenia niemożliwe do oznaczenia, z wyjątkiem jednego przypadku, w którym stężenie leku w surowicy krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w surowicy krwi matki (ale bez żadnego zauważalnego wpływu na zdrowie niemowlęcia). Do chwili obecnej nie zgłoszono działań niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertalin, ale takie ryzyko nie może być wykluczone.
Stosowanie leku w okresie karmienia piersią nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyści z przyjmowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.
Niepłodność
Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały wpływu sertalinu na parametry płodności. Raporty badań stosowania niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Do chwili obecnej nie wykazano wpływu na płodność człowieka.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertalinu na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjenci powinni zachować ostrożność, ponieważ lek może zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne, co wpływa na zdolność prowadzenia samochodu lub innych maszyn.
Sposób stosowania i dawki.
Zalox stosuje się doustnie 1 raz na dobę (rano lub wieczorem). Kapsułki można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu.
Początek leczenia.
Depresja i OCD : dawka początkowa 50 mg/doba.
Zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenia lęku społecznego: dawka początkowa 25* mg/doba, po 1 tygodniu dawkę należy podnieść do 50 mg 1 raz na dobę. Wykazano, że taki schemat dawkowania zmniejsza częstość występowania działań niepożądanych charakterystycznych dla zaburzeń paniki na wstępnym etapie leczenia.
Tytrowanie dawki.
Depresja, OCD, zaburzenia paniki, zaburzenia lęku społecznego i PTSD.
U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, efekt może być osiągnięty przez zwiększenie dawki. Korektę dawki należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 1 tygodniu leczenia, zwiększając ją stopniowo o 50 mg z odstępami co najmniej jeden tydzień. Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 200 mg/doba. Korektę dawki należy przeprowadzać nie częściej niż raz na tydzień, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertraliny, który wynosi 24 godziny.
Pierwsze objawy efektu terapeutycznego mogą pojawić się w ciągu 7 dni leczenia. Jednak do osiągnięcia odpowiedzi terapeutycznej zazwyczaj potrzebny jest dłuższy okres czasu, szczególnie u pacjentów z OCD.
Dawka utrzymania.
Podczas długotrwałej terapii dawkę należy utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie, z późniejszą korektą zależnie od odpowiedzi terapeutycznej.
Depresja.
Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom dużych epizodów depresyjnych (GED). W większości przypadków zalecana dawka w zapobieganiu nawrotom GED jest taka sama jak dawka stosowana podczas leczenia danego epizodu depresyjnego. Pacjenci z depresją powinni stosować terapię przez wystarczająco długi czas, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnej braku objawów.
Zaburzenia paniki i OCD.
Podczas długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i OCD należy przeprowadzać regularną ocenę terapii, ponieważ nie wykazano skuteczności leku w zapobieganiu nawrotom tych zaburzeń.
Stosowanie u dzieci.
Dzieci z zaburzeniem obsessyjno-kompulsywnym.
Dzieci w wieku 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg 1 raz na dobę.
Dzieci w wieku 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25* mg 1 raz na dobę. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę.
W razie potrzeby, przy braku pożądanego efektu przy dawce 50 mg/doba, możliwe jest dalsze zwiększenie dawki o 50 mg na dobę w ciągu kilku tygodni. Dawka maksymalna wynosi do 200 mg/doba.
Jednak przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg w pediatrii należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu z dorosłymi. Nie należy zmieniać dawki częściej niż raz na tydzień.
Nie wykazano skuteczności leku u dzieci z dużym zaburzeniem depresyjnym. Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia (patrz „Szczególne wskazania”).
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku.
U pacjentów w podeszłym wieku lek należy stosować z ostrożnością, ponieważ ci pacjenci mają zwiększone ryzyko wystąpienia hiponatremii (patrz „Szczególne wskazania”).
Stosowanie w niewydolności wątroby.
Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertraliny u chorych z chorobą wątroby. Przy zaburzeniach funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość przyjmowania leku.
Nie należy stosować leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tych chorych (patrz „Szczególne wskazania”).
Stosowanie w niewydolności nerek.
Przy zaburzeniach funkcji nerek nie trzeba korygować dawki leku (patrz „Szczególne wskazania”).
Objawy odstawienia występujące po zakończeniu terapii sertraliną.
Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertraliną, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki leku lub po jego odstawieniu pojawiają się nieznośne objawy, można rozważyć przywrócenie stosowania leku w dawce wcześniej przepisywanej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.
*W celu zapewnienia tej dawki należy stosować sertralinę w innej postaci leku.
Dzieci.
Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci, z wyjątkiem dzieci z zaburzeniami obsessyjno-kompulsywnymi w wieku od 6 lat (patrz „Sposób stosowania i dawki”).
Przedawkowanie.
Toksykologia.
Sertralina ma zakres bezpieczeństwa zależny od populacji pacjentów oraz/lub współistniejącego stosowania innych leków. Opisywano przypadki śmiertelne po przedawkowaniu sertraliny zarówno przy stosowaniu samodzielnie, jak i w połączeniu z innymi lekami i/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii. Opisywano przypadki przedawkowania sertraliny stosowanej jako monoterapię w dawkach 13,5 g.
Objawy.
Objawy przedawkowania obejmują działania niepożądane związane z serotoniną, w szczególności: senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (w tym nudności i wymioty), tachykardię, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy, rzadziej opisywano przypadki śpiączki.
Po przedawkowaniu sertraliny opisywano wydłużenie interwału QTc/tachykardię komorową typu „torsade de pointes”, dlatego we wszystkich przypadkach przedawkowania sertraliny zaleca się prowadzenie monitoringu EKG.
Leczenie.
Nie istnieje specyficzny antydotum na sertralinę. Należy zapewnić i utrzymać przepływność dróg oddechowych oraz odpowiedni poziom utlenowania i wentylacji, jeśli to konieczne. W terapii przedawkowania należy wziąć pod uwagę, że podanie węgla aktywowanego, które może być stosowane razem z środkiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne lub skuteczniejsze niż przemywanie żołądka. Wymuszanie wymiotów nie jest zalecane. Zaleca się monitorowanie czynności serca (np. EKG) oraz innych podstawowych parametrów życiowych wraz z terapią objawową i wspierającą. Ze względu na znaczny objętościowy rozkład sertraliny wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienna transfuzja krwi raczej nie będą skuteczne.
Efekty uboczne.
Najczęściej występującym efektem ubocznym jest nudności.
Podczas leczenia zaburzeń lękowych społecznych u mężczyzn odnotowano dysfunkcję seksualną (zaburzenia ejakulacji). Te efekty uboczne są zależne od dawki i często ustępują samoistnie w trakcie kontynuowania terapii.
Poniżej przedstawiono połączone dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych podczas prowadzenia badań u pacjentów z depresją, zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (OCD), zaburzeniami paniki, PTSD i zaburzeniami lękowymi społecznymi. Niektóre z nich mogą zmniejszać się pod względem nasilenia i częstości w trakcie długotrwałego leczenia i nie prowadzą do przerwania terapii.
Zakażenia i infestacje: zapalenie gardła, infekcje dróg oddechowych górnych, katar, divertikulity, gastroenterity, zapalenie ucha środkowego.
Nowotwory łagodne i złośliwe (w tym torbiele i polipy). Nowotwory (zgłoszono jeden przypadek nowotworu u jednego pacjenta przyjmującego sertalinię, w porównaniu z brakiem takich przypadków w grupie pacjentów przyjmujących placebo).
Ze strony układu krwi i chłonnego: chłoniakowatość, leukopenia, trombocytopenia.
Ze strony układu odpornościowego: reakcja anafilaktyczna, reakcja alergiczna, uczulenie.
Ze strony układu endokrynnego: hiperprolaktynemia, niedoczynność tarczycy, zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego.
Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: obniżenie apetytu, zwiększenie apetytu, hipercholesterolemia, hipoglikemia, hiponatremia. Zgłaszano również cukrzycę i hiperglikemię.
Zaburzenia psychiczne: bezsenność, depresja, derealizacja, noce pełne koszmarów, uczucie lęku, pobudzenie, nerwowość, obniżenie libidum, bruksyzm, halucynacje, nastrój euforyczny, apatia, patologiczne myślenie, zaburzenie konwersyjne, uzależnienie od leków, zaburzenie psychiczne, agresja, paranoja, myśli/samobójcze zachowanie [tylko u pacjentów z OCD podczas terapii sertalinem lub wkrótce po jej zakończeniu (patrz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)], somnambulizm, przedwczesna ejakulacja, paroniria.
Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, senność, ból głowy, parestezje, drżenie, hipertonia, dysgezja, zaburzenia uwagi, drgawki, mimowolne skurcze mięśni, zaburzenia koordynacji ruchowej, hiperkinezja, amnezja, hipestezja, zaburzenia mowy, zawroty głowy ortostatyczne, migrena, śpiączka, choreoatetoid, dyskinezja, hiperestezja, zaburzenia sensoryczne, zaburzenia ruchowe (w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak hiperkinezja, hipertonia, dystonia, skurcze żuchwy lub zaburzenia chodu), omdlenia.
Zarejestrowano również objawy zespołu serotonergowego lub zespołu neuroleptycznego, w niektórych przypadkach związanych z jednoczesnym przyjmowaniem środków serotonergicznych, a mianowicie: pobudzenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, biegunka, podwyższenie temperatury ciała, nadciśnienie tętnicze, sztywność i tachykardia, akatyzja i pobudzenie psychoruchowe (patrz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), skurcz naczyń mózgowych (w tym zespół szybko przemijającego skurczu naczyń mózgowych i zespół Colla-Fleminga).
Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia, jaskra, zaburzenia wydzielania łez, skotoma, podwójne widzenie, fotofobia, hifema, midriaza, zaburzenia widzenia, źrenice różnej wielkości. Częstość nieznana: retinopatia plamicy.
Ze strony narządów słuchu i przedsionkowego: dzwonienie w uszach, ból w uchu.
Zaburzenia serca: uczucie przyspieszonego bicia serca, tachykardia, zawał mięśnia sercowego, bradykardia, zaburzenia czynności serca, wydłużenie odcinka QTc, tachykardia komorowa typu „piorunująca”.
Ze strony naczyń: napływy gorąca, nadciśnienie tętnicze, hiperemia, niedokrwienie obwodowe, patologiczne objawy krwawienia (takie jak krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego lub hematuria).
Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej: ziewanie, skurcz oskrzeli, duszność, krwawienie z nosa, skurcz krtani, nadwentylacja, niedowentylacja, strydor, dystonia, dudnienie, choroba międzyustawowa płuc.
Ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, nudności, suchość w ustach, ból brzucha, wymioty, zaparcia, dyspepsja, wzdęcia, zapalenie przełyku, dysfagia, hemoroidy, nadmierna ślinotok, zmiany języka, odbijanie, melena, hematohezja, stomatyt, owrzodzenia języka, patologia zębów, glosyt, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie trzustki. Częstość nieznana: mikroskopowe zapalenie jelita.
Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zaburzenia funkcji wątroby, niewydolność wątroby, rzadko prowadząca do śmiertelnego skutku; zapalenie wątroby fulminansowe; zapalenie wątroby nekrotyczne; żółtaczka cholesteryczna.
Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, nadpotliwość, obrzęk okolic oczu, purpura, łysienie, zimny pot, suchość skóry, pokrzywka, zapalenie skóry, zapalenie skóry pęcherzowe, pęcherzykowa wysypka, nietypowe zmiany struktury włosów, nietypowy zapach skóry, rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, reakcje fotouczulenia, reakcje skórne, świąd.
Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: mialgia, osteoartretyzm, osłabienie mięśni, ból pleców, mimowolne skurcze mięśni, uszkodzenia kości, artrealgia, skurcze mięśni. Zaburzenia przypominające niedobór wielu acyl-CoA dehydrogenaz (MAADD)* o częstości „nieznana”.
*Reakcja uboczna wykryta w okresie po rejestracji.
Ze strony układu moczowego: nikturia, zatrzymanie moczu, poliuria, polakiuria, zaburzenia oddawania moczu, oliguria, nietrzymanie moczu, trudności z rozpoczęciem oddawania moczu.
Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: zaburzenia ejakulacji, dysfunkcja seksualna, zaburzenia erekcji, krwawienie pochwowe, dysfunkcja seksualna u kobiet, menorygia, zapalenie pochwowo-wulgarnego typu atroficznego, balanopostyt, wydzielanie z narządów płciowych, zaburzenia menstruacyjne, galaktoreja, ginekomastia, nieregularny cykl menstruacyjny.
Urazy. W badaniach epidemiologicznych stwierdzono, że przy leczeniu niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi, w tym selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny, zwiększa się ryzyko złamań kości. Szczególnie należy zwracać na to uwagę na początku leczenia, choć zwiększone ryzyko utrzymuje się również w późniejszych etapach stosowania tych leków. Takie ryzyko należy uwzględnić również przy stosowaniu sertalinu. Pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z czynnikami ryzyka złamań kości należy ostrzec o niebezpieczeństwie, ponieważ na początku stosowania leku, a także bezpośrednio po jego odstawieniu, mogą wystąpić takie zjawiska jak zawroty głowy i hipotensja ortostatyczna, a wskutek możliwego upadku pacjenta wzrasta prawdopodobieństwo złamań. Wstępne dane z obserwacyjnych badań wskazują, że istnieje związek między przyjmowaniem tych leków a obniżeniem gęstości mineralnej kości u mężczyzn i kobiet w podeszłym wieku. Dlatego nie można wykluczyć takiego efektu, w szczególności przy leczeniu sertalinem.
Zaburzenia ogólne: zwiększone zmęczenie, ból w klatce piersiowej, ogólne niedowagodzenie, dreszcze, gorączka, osłabienie, pragnienie, przepuklina, włóknienie, obniżona tolerancja leku, zaburzenia chodu, nieokreślone objawy, obrzęk obwodowy.
Badania.
Obniżenie masy ciała, zwiększenie masy ciała, podwyższenie poziomu alaninotransaminazy, podwyższenie poziomu asparaginianotransaminazy, zaburzenia jakości nasienia, odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych, zmiany funkcji płytek krwi, podwyższenie stężenia cholesterolu w surowicy.
Zabiegi chirurgiczne i procedury medyczne: procedura rozszerzania naczyń.
Zespół odstawienia pojawiający się po przerwaniu terapii sertalinem.
Przerywanie terapii sertalinem (szczególnie gwałtowne) zwykle prowadzi do rozwoju objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane były takie objawy uboczne jak zawroty głowy, zaburzenia sensoryczne (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie lęku, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zazwyczaj te objawy uboczne były łagodne lub umiarkowane i ustępowały samoistnie; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać dłużej. W związku z tym, gdy nie ma już potrzeby w dalszym leczeniu sertalinem, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez etapowe zmniejszanie dawki (patrz „Sposób stosowania i dawki”).
Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku.
Stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertalinu, wiązano z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, którzy są narażeni na większe ryzyko wystąpienia tego efektu ubocznego (patrz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
Stosowanie u dzieci.
U dzieci przyjmujących sertalinę ogólny profil efektów ubocznych był ogólnie podobny do tego obserwowanego u dorosłych pacjentów.
W trakcie kontrolowanych badań zarejestrowano następujące efekty uboczne (liczba pacjentów przyjmujących sertalinę wynosiła 281):
Bardzo często (≥ 1/10): ból głowy (22 %), bezsenność (21 %), biegunka (11 %) i nudności (15 %).
Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból w klatce piersiowej, mania, gorączka, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, nerwowość, zaburzenia uwagi, zawroty głowy, hiperkinezja, migrena, senność, drżenie, zaburzenia widzenia, suchość w ustach, dyspepsja, noce pełne koszmarów, zwiększone zmęczenie, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia.
Rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100): wydłużenie odcinka QT w EKG, próby samobójcze, drgawki, zaburzenie ekstrapiramidowe, parestezja, depresja, halucynacje, purpura, nadwentylacja, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransaminazy, zapalenie pęcherza, opryszcz zwykły, zapalenie ucha zewnętrznego, ból w uchu, ból oka, midriaza, ogólne niedowagodzenie, hematuria, wysypka pęcherzykowa, katar, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból gruczołów piersiowych, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, łysienie, zapalenie skóry, uszkodzenia skóry, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruksyzm, napływy gorąca.
Częstość nieznana: enureza.
Efekty charakterystyczne dla tej klasy leków
W wyniku przeprowadzonych badań epidemiologicznych, przede wszystkim prowadzonych wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, stwierdzono zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójkątne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm powodujący zwiększenie tego ryzyka jest nieznany.
Okres ważności. 5 lat.
Warunki przechowywania.
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze, po 3 blistry w tekturowym pudełku, po 250 kapsułek w butelkach.
Kategoria wydania. Na receptę.
Producent. Pharmascience Inc.
Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.
6111 Royalmaunt Avenue, 100, Montreal, Quebec H4R 2T4, Kanada.
6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4P 2T4, Canada.