Yufol

INSTRUKCJA dot. stosowania leku YUFOL (YUFOL)

Skład:

substancja czynna: siarczan morfiny;

1 ml roztworu zawiera 10 mg siarczanu morfiny;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, metabisulfit sodu (E 223), woda do wstrzykiwań.

* Wartość pH koryguje się dodając roztwory 10 % wodorotlenku sodu lub 10 % kwasu siarkowego.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór, nie zawierający widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Naturalne alkaloidy jadwiszu.

Kod ATC N02A A01.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Morfina to lek przeciwbólowy narkotyczny pochodzący z maku, działający głównie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i mięśnie gładkie.

Silne działanie przeciwbólowe morfiny wiąże się z jej konkurencyjnym działaniem agonistycznym na receptory typu μ, które według przypuszczeń pośredniczy w wielu innych jej efektach, takich jak depresja oddychania, euforia, hamowanie perystaltyki jelit oraz uzależnienie fizyczne. Morfina, aktywując receptory μ-1, powoduje analgezję, euforię i uzależnienie. Działanie na receptory μ-2 powoduje depresję oddychania i hamowanie perystaltyki jelit.

Morfina działa jako agonista konkurencyjny receptorów typu κ, których pobudzenie prowadzi do przeciwbólu o charakterze rdzeniowym, zwężeniu źrenic (miozie) i uspokojeniu. Morfina nie wykazuje wysokiego powinowactwa do dwóch innych głównych receptorów opioidowych: δ i σ.

Morfina hamuje odruch kaszlowy bezpośrednim działaniem na ośrodek kaszlowy w rdzeniu przedłużonym. Może również stymulować chemoreceptory strefy wyzwalającej (CTZ) w górnej części rdzenia przedłużonego, wywołując nudności i wymioty. Morfina prowadzi do uwalniania histaminy.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po podaniu doustnym szybkość wchłaniania może się różnić, natomiast po podaniu podskórnie lub wewnątrzmięśniowym morfina szybko wchłania się do krwi.

Stężenie we krwi

Po podaniu doustnym 10 mg siarczanu morfiny maksymalne stężenie wolnej morfiny w osoczu krwi (około 10 ng/ml) osiągane jest po 15–60 minutach; po wewnątrzmięśniowym podaniu 10 mg siarczanu morfiny maksymalne stężenie morfiny w osoczu krwi (70–80 ng/ml) osiągane jest po 10–20 minutach; po wewnątrzżylnej podaniu 10 mg siarczanu morfiny maksymalne stężenie morfiny w osoczu krwi (około 60 ng/ml) osiągane jest po 15 minutach, obniżając się do 30 ng/ml po 30 minutach i do 10 ng/ml po 3 godzinach; po podaniu podskórnym osiągane jest takie samo stężenie jak po wewnątrzmięśniowym po 15 minutach, jednak stężenie pozostaje nieco wyższe w ciągu następnych 3 godzin; stężenie morfiny w osoczu krwi mierzone bezpośrednio po podaniu istotnie koreluje z wiekiem pacjentów i wzrasta u osób starszych.

Okres półwylugowania

Okres półwylugowania z osocza krwi w okresie od 10 minut do 6 godzin po podaniu wewnątrzżylnej wynosi od 2 do 3 godzin; okres półwylugowania z osocza krwi w okresie od 6 godzin i dłużej wynosi od 10 do 44 godzin.

Rozkład

Morfina szeroko rozkłada się w całym organizmie, głównie w nerkach, wątrobie, płucach i śledzionie, w mniejszych stężeniach – w mózgu i mięśniach; przenika przez łożysko, w śladowych ilościach wydzielana jest z potem i przenika do mleka matki; około 35% wiąże się z białkami osocza krwi – albuminą i immunoglobulinami w stężeniach mieszczących się w zakresie terapeutycznym.

Biortransformacja

Morfina głównie ulega koniugacji z kwasem glukuronowym, tworząc morfina-3-glukuronid i morfina-6-glukuronid. Zachodzi również proces koniugacji siarczanowej.
Procesy N-demetylacji, O-metylacji oraz tworzenie N-utlenionego glukuronidu zachodzą w błonie śluzowej jelita i w wątrobie; N-demetylacja zachodzi w większym stopniu po podaniu doustnym niż po podaniu parenteralnym; szlak O-metylacji prowadzący do powstawania kodeiny jest zaburzony, a metabolity kodeiny i norkodeiny w moczu mogą powstawać z zanieczyszczeń kodeiny w badanej próbce morfiny.

Wydalanie

Po podaniu doustnym około 60% leku wydala się z moczem w ciągu 24 godzin, z czego około 3% w formie wolnej morfiny w ciągu 48 godzin; po podaniu parenteralnym około 90% wydala się w ciągu 24 godzin, z czego około 10% w formie wolnej morfiny, 65–70% w formie skoniugowanej morfiny, 1% – normorfiny oraz 3% – glukuronidu normorfiny; po podaniu dużych dawek przez osoby uzależnione około 0,1% dawki wydala się w formie norkodeiny. Wydalanie morfiny z moczem w pewnym stopniu zależy od pH: gdy wzrasta kwasowość moczu, wydala się więcej wolnej morfiny, a gdy wzrasta zasadowość moczu, wydala się więcej koniugatu glukuronidowego; do 10% dawki może być wydalane z żółcią.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Zgłaszano obniżenie płodności oraz uszkodzenie chromosomowe gamet u samców szczurów.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie objawowe silnego bólu, złagodzenie duszności w lewostronnym niewydolności serca oraz obrzęku płuc, okres przedoperacyjny.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.
• Ostra depresja oddychania.
• Napad astmy lub przewlekła obturacyjna choroba dróg oddechowych.
• Intoksykacja alkoholem.
• Kolka żółciowa.
• Urazy głowy, stan śpiączki lub podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Efekt uspokajający i zmiany wielkości źrenic mogą utrudniać dokładne monitorowanie stanu pacjenta.
• Niewydolność serca spowodowana chorobą płuc.
• Leczenie inhibitorami monoaminooksydazy (łącznie z moklobemidem) lub okres dwutygodniowy po zakończeniu ich stosowania.
• Ryzyko niedrożności jelit paralitycznej.
• Feochromocytoma (z powodu ryzyka reakcji presorowej przy uwalnianiu histaminy).
• Oste biegunki związane z kolitem pseudomembranacyjnym wywołanym antybiotykiem lub biegunką spowodowaną zatruciem (do usunięcia substancji toksycznej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Alkohol

Wzmacnianie działania uspokajającego i hipertensyjnego.

Leki przeciwaromatyczne

Możliwe spowolnienie wchłaniania meksyletyny.

Antybiotyki

Stwierdzono, że opioidowy lek przeciwbólowy papaweretum obniża stężenie cyprofloksacyny w osoczu krwi. Producent cyprofloksacyny zaleca unikanie premedykacji opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Antydepresanty, leki przeciwlękowe, środki nasenne

Opisano silne pobudzenie lub depresję OUN (nadciśnienie lub hipotensja) przy współistniejącym stosowaniu petydyny i inhibitorów monoaminooksydazy (IMA), takich jak selegilina, moklobemid i linezolid. Ponieważ przy stosowaniu innych opioidowych leków przeciwbólowych może wystąpić podobna interakcja, morfinę należy podawać z ostrożnością i rozważyć możliwość zmniejszenia dawki u pacjentów stosujących IMA.

Działanie uspokajające morfiny (opioidowych leków przeciwbólowych) nasila się przy stosowaniu zdepresantami OUN, w tym ze środkami nasennymi, lekami przeciwlękowymi, trójcyklicznymi antydepresantami i uspokajającymi lekami przeciwhistaminowymi.

Morfina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują inne depresanty OUN, w tym środki uspokajające lub nasenne, anestetyki ogólne, fenantiazyny, inne środki uspokajające, miorelaksanta, leki przeciwciśnieniowe, gabapentynę lub pregabaliny oraz alkohol. Efekty prowadzące do depresji oddychania, hipotensji, głębokiego uspokojenia lub śpiączki mogą wystąpić, jeśli te leki są przyjmowane jednocześnie ze zwykłymi dawkami morfiny.

Leki przeciwpadaczkowe

Możliwe nasilenie działania uspokajającego i hipotensyjnego.

Leki przeciwbiegunkowe i przeciwdziałające perystaltyce (takie jak loperamid i kaolin)

Współistniejące stosowanie zwiększa ryzyko ciężkiego zaparcia.

Leki antymuskarynowe

Środki takie jak atropina niwelują wywołane morfiną zahamowanie oddychania i mogą częściowo złagodzić skurcz dróg żółciowych, ale nasilają działanie na przewód pokarmowy i układ moczowy. W rezultacie podczas intensywnej terapii analgetykami antymuskarynowymi mogą wystąpić ciężkie zaparcia i zatrzymanie moczu.

Metyloklapryd i domperydona

Możliwy antagonizm efektów przewodu pokarmowego metyloklaprydu i domperydony.

Przeżerna terapia przeciwpłytkowa inhibitorami P2Y12

U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, którzy otrzymywali morfinę, obserwowano opóźnienie i osłabienie działania przeżernej terapii przeciwpłytkowej inhibitorami P2Y12. Ta interakcja może być związana ze zmniejszoną motoryką przewodu pokarmowego i występuje przy stosowaniu innych opioidów. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane, ale istniejące dane wskazują na możliwość zmniejszenia skuteczności inhibitorów P2Y12 u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują morfinę i inhibitor P2Y12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, u których niemożliwe jest odstawienie morfiny i u których szybkie hamowanie P2Y12 jest uznawane za krytyczne, może być wskazane stosowanie inhibitora P2Y12 dożylnej.

Depresanty ośrodkowego układu nerwowego

Jednoczesne stosowanie leku Yufol, 10 mg/ml, i środków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki o podobnym działaniu, może prowadzić do uspokojenia, depresji oddychania, śpiączki i skutku śmiertelnego. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Szczególne środki ostrożności

Ponieważ ponowne stosowanie może prowadzić do tolerancji i uzależnienia, morfinę należy stosować z ostrożnością. Może być wskazane zmniejszenie dawki u pacjentów starszych oraz u osób z następującymi stanami:

• hipotensja;
• hipotyreozę;
• zmniejszony rezerwowy potencjał oddychania;
• przerośnięciem gruczołu krokowego;
• zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek (należy unikać stosowania lub zmniejszyć dawkę);
• chorobami padaczkowymi;
• astmą (unikać stosowania podczas napadu);
• niewydolnością kory nadnerczy;
• zwężeniem cewki moczowej;
• chorobami zapalnymi lub obturacyjnymi przewodu pokarmowego.

Pacjentom z chorobami układu wątrobowo-żółciowego należy unikać stosowania opioidów, takich jak morfina, lub podawać je w połączeniu ze środkami przeciwwstrząśnimi.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Morfina może powodować dysfunkcję i spazm zwieracza Oddiego, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzbrzusznego oraz zwiększa ryzyko wystąpienia objawów ze strony dróg żółciowych i zapalenia trzustki. Dlatego u pacjentów z chorobami dróg żółciowych morfina może nasilić ból (stosowanie w kolikach żółciowych jest przeciwwskazane, patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

U pacjentów, którzy otrzymywali morfinę po cholecystektomii, obserwowano nasilenie bólu żółciowego.

Pielęgnacja paliatywna: w celu złagodzenia bólu w chorobie nieuleczalnej, te stany nie muszą być czynnikiem ograniczającym leczenie.

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem środków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki o podobnym działaniu

Jednoczesne stosowanie leku Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, oraz środków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki o podobnym działaniu, może prowadzić do uspokojenia, depresji oddychania, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ze względu na te ryzyka, opioidy należy stosować jednocześnie z tymi lekami uspokajającymi wyłącznie pacjentom, u których niemożliwe jest leczenie alternatywne. Jeżeli jednak podjęto decyzję o zastosowaniu Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, jednocześnie ze środkami uspokajającymi, należy zastosować najniższą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy.

Należy uważnie monitorować stan pacjentów pod kątem objawów depresji oddychania i uspokojenia. Dlatego zaleca się poinformowanie pacjentów oraz osób opiekujących się nimi o możliwości wystąpienia tych objawów (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ostry zespół klatki piersiowej (OZKP) u pacjentów z anemią sierpowatą (AS)

Z uwagi na możliwy związek między OZKP a stosowaniem morfiny u pacjentów z AS, którzy otrzymywali morfinę podczas kryzu wazookluzyjnego, konieczne jest staranne monitorowanie pod kątem wystąpienia objawów OZKP.

Niewydolność nadnerczy

Środki przeciwbólowe opioidowe mogą powodować odwracalną niewydolność nadnerczy, wymagającą monitorowania i terapii zastępczej glukokortykosteroidami. Niewydolność nadnerczy może przejawiać się takimi objawami jak nudności, wymioty, utrata apetytu, zmęczenie, osłabienie, zawroty głowy lub niskie ciśnienie tętnicze.

Obniżenie poziomu hormonów płciowych i podwyższenie poziomu prolaktyny

Długotrwałe stosowanie środków przeciwbólowych opioidowych może prowadzić do obniżenia poziomu hormonów płciowych i podwyższenia poziomu prolaktyny. Objawy obejmują obniżenie libidum, impotencję lub amenoreę.

Możliwe są przypadki hiperanalgenezy, gdy zwiększanie dawek morfiny nie prowadzi do efektu przeciwbólowego, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek. W takim przypadku należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub jego zastąpienie innym lekiem opioidowym.

Morfina, podobnie jak inne silnie działające agonisty receptorów opioidowych, ma potencjał nadużyć, dlatego należy ją stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z historią uzależnienia od alkoholu lub środków odurzających.

Zaburzenia związane z używaniem opioidów (nadużycia i uzależnienie)

Ponowne stosowanie środków przeciwbólowych opioidowych, takich jak Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, może prowadzić do rozwoju tolerancji oraz uzależnienia fizycznego i/lub psychicznego.

Ponowne stosowanie leku Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, może prowadzić do zaburzeń związanych z używaniem opioidów (ZUO). Wyższa dawka i dłuższy czas leczenia opioidami może zwiększyć ryzyko rozwoju ZUO. Nadużycie lub celowe niewłaściwe stosowanie leku Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, może prowadzić do przedawkowania i/lub skutku śmiertelnego. Ryzyko rozwoju ZUO jest większe u pacjentów z osobistą lub rodową historią (rodzice lub rodzeństwo) zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych (w tym zaburzeń związanych z używaniem alkoholu), u osób aktualnie używających wyrobów tytoniowych lub u pacjentów z istniejącymi innymi zaburzeniami psychicznymi (np. ciężka depresja, lęk, zaburzenia osobowości).

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia lekiem Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, należy omówić z pacjentem cel leczenia i schemat jego zakończenia (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy również poinformować pacjenta o ryzykach i objawach ZUO. Pacjentom należy zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia takich objawów.

Pacjenci powinni być poddawani nadzorowi w celu wykrycia objawów zachowania uzależnionego (np. zbyt wcześniejsze prośby o dodatkową dawkę). Obejmuje to kontrolę współbieżnego przyjmowania opioidów i leków psychoaktywnych (np. benzodiazepin). Pacjentom z objawami i objawami ZUO należy rozważyć możliwość konsultacji z lekarzem uzależnień.

Ryfampicyna może obniżać stężenia morfiny w osoczu. Należy monitorować działanie przeciwbólowe morfiny oraz dostosować jej dawkę podczas i po leczeniu ryfampicyną.

Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, zawiera sód

Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, zawiera 3,26 mg/ml sodu oraz metabisulfit sodu (E 223). Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Przyjmowanie doustnej terapii przeciwpłytkowej inhibitorami P2Y12

W ciągu pierwszej doby wspomagającego leczenia inhibitorami P2Y12 i morfiną obserwowano obniżoną skuteczność leczenia inhibitorami P2Y12 (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia oddychania podczas snu

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania podczas snu, w tym centralne bezdech snu (CBS) i hipoksemię podczas snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CBS i jest zależne od dawki. U pacjentów z CBS należy rozważyć możliwość zmniejszenia całkowitej dawki opioidów.

Ciężkie reakcje skórne (CRS)

Zgłaszano ostry ogólnoustrojowy egzematywozny pustulosis (OGEP), który może stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego, w związku ze stosowaniem morfiny. Większość tych reakcji pojawiała się w ciągu pierwszych 10 dni leczenia. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach OGEP oraz zalecić im poszukanie pomocy medycznej w przypadku wystąpienia takich objawów.

Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje skórne, należy odstawić morfinę i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Siarczan morfiny należy stosować wyłącznie wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Jak w przypadku innych leków, nie zaleca się stosowania morfiny w okresie ciąży.

Morfina przenika przez barierę łożyskową. Stosowanie podczas porodu może prowadzić do depresji oddychania u noworodka oraz do gastropazji podczas porodu, co zwiększa ryzyko zapalenia płuc aspiracyjnego. Dlatego nie zaleca się stosowania morfiny podczas porodu.

U dzieci urodzonych przez matki uzależnione od opioidów mogą występować objawy odstawienia, takie jak podwyższona pobudliwość OUN, dysfunkcja przewodu pokarmowego, niewydolność oddechowa i niejasne objawy wegetatywne, w tym ziewanie, kichanie, plamiste zmiany skórne i gorączka.

Noworodków, których matki otrzymywały środki przeciwbólowe opioidowe w okresie ciąży, należy monitorować pod kątem objawów zespołu odstawienia (abstynencji) u noworodków. Leczenie może obejmować stosowanie leków opioidowych i środki wspomagające.

Karmienie piersią

Chociaż morfina może hamować laktację, ilość leku, która może przedostać się do organizmu noworodka z mlekiem matki, prawdopodobnie jest niewystarczająca, aby powodować poważne problemy uzależnienia lub skutki uboczne.

Plodność

Badania na zwierzętach wykazały, że morfina może obniżać płodność (patrz rozdział „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Morfina powoduje senność, dlatego pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami w czasie stosowania leku.

Lek może pogarszać funkcje poznawcze i wpływać na zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Przy przepisywaniu leku należy uprzedzić pacjentów, że:

• lek najprawdopodobniej wpłynie na zdolność prowadzenia pojazdów;

• nie należy siadać za kierownicę do całkowitego ustania działania leku;

• prowadzenie pojazdów pod wpływem leku stanowi wykroczenie;

• mimo to, nie popełnisz wykroczenia (tzw. „ochrona prawna”), jeśli:

• lek został przepisany w celu leczenia problemów medycznych lub stomatologicznych oraz

• przyjmowałeś go zgodnie z zaleceniami lekarza i zgodnie z instrukcją do stosowania medycznego, i nie wpłynęło to na Twoją zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów.

Sposób stosowania i dawki

Dozowanie

Dorośli

Dawkowanie dobiera się indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od stopnia nasilenia bólu, odpowiedzi pacjenta na leczenie przeciwbólowe oraz rozwoju tolerancji.

Dawka pojedyncza do podania podskórnie lub domięśniowo wynosi 10 mg morfiny co 4 godziny (w razie potrzeby), może jednak wahać się od 5 mg do 20 mg.

Dawka pojedyncza do podania dożylnej wynosi 2,5–15 mg nie częściej niż co 4 godziny (w razie potrzeby), jednak dawkę i odstępy między podaniami należy dopasować w zależności od odpowiedzi pacjenta, modyfikując je aż do osiągnięcia skutecznego działania przeciwbólowego.

Pacjenci w podeszłym wieku

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu morfiny pacjentom w podeszłym wieku ze względu na jej hamujący wpływ na funkcję oddechową. Zaleca się obniżenie dawki.

Dzieci

Dzieci w wieku 1–5 lat

• Przy ostrym / bólu pourazowym

Droga domięśniowa lub podskórna: 2,5–5 mg. W razie potrzeby można powtarzać co 4 godziny.

Droga dożylna – wstrzyknięcie dożylne przez co najmniej 5 minut: 100–200 µg/kg, powtarzać co 4 godziny w razie potrzeby (patrz tabela 1).

Droga dożylna – wstrzyknięcie i infuzja dożylne: początkowo wstrzyknięcie dożylne przez co najmniej 5 minut w dawce 100–200 µg/kg (patrz tabela 1), następnie ciągła infuzja dożylna w dawce 20 µg/kg/godz, dostosowując dawkę w zależności od odpowiedzi organizmu.

• Przy przewlekłym bólu

Droga domięśniowa lub podskórna: początkowo w dawce 150–200 µg/kg co 4 godziny, dostosowując dawkę w zależności od odpowiedzi organizmu (patrz tabela 2).

Dzieci w wieku 6–12 lat

• Przy ostrym / bólu pourazowym

Droga domięśniowa lub podskórna: 5–10 mg, w razie potrzeby można powtarzać co 4 godziny.

Droga dożylna – wstrzyknięcie dożylne przez co najmniej 5 minut: 100–200 µg/kg, w razie potrzeby można powtarzać co 4 godziny (patrz tabela 1).

Droga dożylna – wstrzyknięcie i infuzja dożylne: początkowo wstrzyknięcie dożylne (przez co najmniej 5 minut) w dawce 100–200 µg/kg (patrz tabela 1), następnie ciągła infuzja dożylna w dawce 20 µg/kg/godz, dostosowując dawkę w zależności od odpowiedzi organizmu.

• Przy przewlekłym bólu

Droga domięśniowa lub podskórna: początkowo w dawce 200 µg/kg co 4 godziny, dostosowując dawkę w zależności od odpowiedzi organizmu (patrz tabela 2).

Dzieci w wieku 13–17 lat

• Przy ostrym / bólu pourazowym

Droga domięśniowa lub podskórna: 10 mg, powtarzać co 4 godziny (w razie potrzeby).

Droga dożylna – wstrzyknięcie dożylne przez co najmniej 5 minut: 2,5–10 mg.

Droga dożylna – wstrzyknięcie i infuzja dożylne: początkowo wstrzyknięcie dożylne (przez co najmniej 5 minut) w dawce 2,5–10 mg, następnie ciągła infuzja dożylna w dawce 20 µg/kg/godz, dostosowując dawkę w zależności od odpowiedzi organizmu.

• Przy przewlekłym bólu

Droga domięśniowa lub podskórna: początkowo w dawce 5–20 mg co 4 godziny, dostosowując dawkę w zależności od odpowiedzi organizmu.

Zaburzenia funkcji wątroby

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby morfina może sprowokować stan śpiączki, dlatego należy unikać jej stosowania lub zmniejszyć dawkę leku.

Zaburzenia funkcji nerek

Przy umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki utrzymującej.

Dzieciom podaje się 75 % dawki, jeśli klirens kreatyniny wynosi 10–50 ml/min/1,73 m², oraz 50 % dawki, jeśli klirens kreatyniny wynosi < 10 ml/min/1,73 m².

Ponieważ dawka stosowana u dzieci poniżej 12. roku życia często zależy od ich masy ciała, można sprawdzić obliczoną dawkę w poniższych tabelach. Dane w tabelach oparte są na średnich wartościach masy ciała w zależności od wieku.

Tabela 1

Tabela 2

Aby uniknąć błędów, dawki i objętości dla dzieci należy dokładnie obliczyć, zmierzyć i sprawdzić przez wykwalifikowany personel medyczny. Szczególną ostrożność należy zachować przy pomiarze bardzo małych objętości.

Po wykonaniu obliczeń należy korzystać z informacji zawartych w tych tabelach, aby sprawdzić, czy dawka i objętość odpowiadają określonym wartościom wieku i masy ciała dziecka.

Sposób stosowania

Morfina powinna być podawana do wewnątrzmięśniowo, podskórnie lub do wewnątrznie.

Podawanie podskórne nie powinno być stosowane u pacjentów z obrzękami.

Ze względu na obecność środka konserwującego produktu nie można stosować podania do przestrzeni okołopowiennej (epiduralnie) ani do przestrzeni podpajęczynówkowej (inrathekalnie).

Cele leczenia i jego zaprzestanie

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, należy uzgodnić z pacjentem strategię terapii, w tym jej czas trwania i cel, a także plan zakończenia leczenia zgodnie z protokołem leczenia bólu. Podczas terapii lekarz powinien utrzymywać regularny kontakt z pacjentem w celu oceny potrzeby kontynuacji leczenia, rozważenia możliwości jego zaprzestania oraz, w razie konieczności, dostosowania dawek. Gdy pacjent nie wymaga już terapii lekiem Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, może być wskazane stopniowe zmniejszanie dawki w celu zapobieżenia wystąpieniu objawów odstawienia. W przypadku braku odpowiedniej kontroli bólu należy rozważyć możliwość wystąpienia hiperalgezji, tolerancji oraz postępu choroby podstawowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Czas trwania leczenia

Leku Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, nie należy stosować dłużej, niż jest to konieczne.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 1 roku życia.

Przedawkowanie

Objawy

Toksyczne dawki znacznie różnią się w zależności od pacjenta. Pacjenci regularnie stosujący morfinę mogą dobrze tolerować podawanie wysokich dawek.

Trójdzielność objawów — osłabienie oddychania, śpiączka i zwężenie źrenic — uważa się za objaw przedawkowania opioidów; w wyniku rozwoju hipoksji może występować rozszerzenie źrenic. Niewydolność oddechowa może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Inne objawy przedawkowania opioidów obejmują hipotermię, dezorientację, silne zawroty głowy, nasilone osłabienie, hipotensję, bradykardię, niewydolność krążenia, obrzęk płuc, nasilone pobudzenie lub niepokój, halucynacje, zapalenie płuc po aspirationskim, drgawki (szczególnie u noworodków i dzieci). W przypadku przedawkowania raportowano przypadki rabdomiozy, która postępowała do niewydolności nerek.

Niewydolność oddechowa może prowadzić do skutku śmiertelnego.

Leczenie

W przypadku śpiączki lub bradyapnei leczenie farmakologiczne przedawkowania obejmuje natychmiastowe podanie specyficznego antagonisty opioidów naloksonu według jednej z zalecanych schematów dawkowania. W razie potrzeby należy zapewnić wsparcie funkcji oddechowej i krążeniowej.

Działania niepożądane

Najpoważniejszym zagrożeniem leczenia jest depresja oddychania (patrz sekcja „Przedawkowanie”). Najczęstsze działania niepożądane morfiny to nudności, wymioty, zaparcia, senność i zawroty głowy.

Tolerancja rozwija się zazwyczaj przy długotrwałym stosowaniu, ale nie prowadzi do zaparć. Inne możliwe działania niepożądane:

Z działań ze strony układu odpornościowego: rzadkie przypadki reakcji anafilaktycznych po wstrzyknięciu dożylnym, reakcje anafilaktyczne.

Z działań ze strony psychiki: uzależnienie od środków odurzających.

Z działań ze strony układu nerwowego: mioklonus, przytłumienie świadomości, dezorientacja (przy stosowaniu wysokich dawek), halucynacje, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia nastroju (w tym dysforia), euforia, allodynia, hiperalgezja (patrz sekcja „Szczególne wskazania”), nadmierna potliwość.

Z działań ze strony narządu wzroku: zamazanie lub podwajanie obrazu, inne zaburzenia wzroku, miazga.

Z działań ze strony serca: bradykardia, uczucie przyspieszonego serca, tachykardia, hipotensja ortostatyczna.

Z działań ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: zespół centralnego bezdechu senny.

Z działań ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, skurcz dróg żółciowych, zapalenie trzustki.

Z działań ze strony układu wątrobowo-żółciowego: skurcz zwieracza Oddiego.

Z działań ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, pokrzywka, wysypka, pocenie się, zgłaszano kontaktowe zapalenie skóry, podczas wstrzykiwania mogą wystąpić ból i podrażnienie, zaczerwienienie twarzy, ostry ogólnoustrojowy pustulowy egzantem (OGEP).

Z działań ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: sztywność mięśni.

Z działań ze strony nerek i układu moczowego: zaburzenia oddawania moczu, skurcz cewki moczowej, zatrzymanie moczu, działanie antydiuretyczne.

Z działań ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: długotrwałe stosowanie może prowadzić do odwracalnego obniżenia libidum lub potencji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: zespół odstawienia leku (zespół abstynencyjny).

Rozwija się tolerancja na działanie opioidów na pęcherz moczowy.

Efekt euforyczny morfiny prowadzi do nadużywania leku, co może powodować uzależnienie fizyczne i psychiczne (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Uzależnienie lekowe i zespół odstawienia (zespół abstynencyjny)

Stosowanie leków przeciwbólowych opioidowych, takich jak Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, może wiązać się z rozwojem tolerancji oraz uzależnienia fizycznego i/lub psychicznego. Nagłe przerwanie leczenia lub stosowanie antagonistów opioidów może prowadzić do rozwoju zespołu abstynencyjnego, czasem zespół odstawienia może się rozwijać w odstępach między dawkami (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Powtarzane stosowanie leku Yufol, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, może prowadzić do uzależnienia lekowego, nawet w dawkach terapeutycznych. Ryzyko rozwoju uzależnienia lekowego może się różnić w zależności od indywidualnych czynników ryzyka pacjenta, dawki oraz długości leczenia opioidami (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Objawy fizjologiczne odstawienia obejmują ból ciała, drżenie, zespół niespokojnych nóg, biegunkę, skurcze brzuszne, nudności, objawy podobne do grypy, tachykardię i midriazę. Objawy psychiczne obejmują dysforię, niepokój i drażliwość. Uzależnienie od środków odurzających często przejawia się jako „pragnienie leku”.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Sole morfiny są wrażliwe na zmiany pH, morfina może wytrącać się w środowisku zasadowym.

Sole morfiny są niezgodne z aminofilem, sodowymi solami barbituranów i fenytoiną. Inne rodzaje niezgodności (czasem związane z konkretnymi lekami) obejmowały acyklowir sodowy, doksorubicynę, fluorouracyl, furosemid, heparynę sodową, petydyny hydrochloran, prometazyny hydrochloran i tetracyliny. W celu uzyskania szczegółowych informacji o zgodności należy skonsultować się z wyspecjalizowanymi źródłami.

Stwierdzono niezgodność fizyko-chemiczną (powstawanie osadu) między roztworami siarczanu morfiny a 5-fluorouracylem.

Opakowanie

Po 1 ml w ampułce szklanej, po 5 ampułek w blisterze, 2 blistry w tece z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent

MACARTHYS LABORATORIES LIMITED T\A MARTINDALE PHARMA.

Miejsce produkcji i adres działalności

BAMPTON ROAD, HAROLD HILL, ROMFORD, RM3 8UG, UNITED KINGDOM.

Wnioskodawca

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Yuria-Farm”.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy

Ukraina, 03680, miasto Kijów, ul. M. Amosova, 10.