Xefocam® Rapid

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU XEFOLACAM® RAPID

Skład:

substancja czynna: lornoxicam;

1 tabletka zawiera 8 mg lornoxicamu;

substancje pomocnicze: stearynian wapnia, hydroksypropyloceluloza, wodorowęglan sodu, hydroksypropyloceluloza niskozastępowana, celuloza mikrokryształowa, wapnia wodorofosforan;

otoczka filmowa: glikol propylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, od barwy białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwątrobowo-zapalne i przeciwreumatyczne niesteroidowe. Oksykamy.

Kod ATC M01AC05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lornoksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwbólowym o działaniu przeciwzapalnym, należącym do grupy oksykamów. Mechanizm działania lornoksykamu opiera się głównie na hamowaniu syntezy prostaglandyn (hamowanie cyklooksygenazy), co prowadzi do desensytyzacji obwodowych receptorów bólu oraz hamowania stanu zapalnego. Zakłada się również centralne działanie na receptory nociceptywne, niezależne od działania przeciwzapalnego.

Lornoksykam nie wpływa na ważne parametry życiowe (np. temperaturę ciała, częstość oddychania, częstość skurczów serca, ciśnienie tętnicze, EKG, spirometrię).

Właściwości przeciwbólowe lornoksykamu zostały pomyślnie zademonstrowane w kilku badaniach klinicznych podczas rozwoju leku.

Z uwagi na miejscowe podrażnienie przewodu pokarmowego oraz ogólnoustrojowe działanie uczynkowe związane z hamowaniem syntezy prostaglandyn, stosowanie lornoksykamu, podobnie jak innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), często prowadzi do powstawania powikłań ze strony przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.
Lornoksykam jest szybko i praktycznie całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 30 minutach od przyjęcia leku. Cmax tabletek Xefocam Rapid pokrywających się z filmową powłoką jest wyższe niż Cmax tabletek Xefocam z powłoką filmową i odpowiada Cmax form lekarskich lornoksykamu przeznaczonych do podania parenteralnego.

Biologiczna dostępność Xefocam Rapid, tabletek pokrywanych powłoką filmową, wynosi 90–100% i jest równoważna dostępności biologicznej leku Xefocam, tabletek pokrywanych powłoką filmową. Nie zaobserwowano efektu pierwszego przejścia.

Brak danych dotyczących jednoczesnego stosowania leku Xefocam Rapid z posiłkiem. Jednak biorąc pod uwagę właściwości leku Xefocam, można przypuszczać obniżenie Cmax, wydłużenie Tmax oraz zmniejszenie wchłaniania (AUC).

Rozkład.
W osoczu lornoksykam występuje w niezmienionej formie oraz w formie nieaktywnego metabolitu hydroksylowanego. Wiązanie lornoksykamu z białkami osocza wynosi 99% i nie zależy od jego stężenia. Lek ten wykrywany jest również w płynie stawowym po wielokrotnym stosowaniu.

Biota transformacja.
Lornoksykam jest intensywnie metabolizowany w wątrobie poprzez hydroksylację do nieaktywnego metabolitu – 5-hydroksylornoksykamu. Metabolizm lornoksykamu zachodzi przy udziale cytochromu CYP2C9. Z powodu polimorfizmu genetycznego występują osoby o zwolnionym i intensywnym metabolizmie, co może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia lornoksykamu w osoczu u osób o zwolnionym metabolizmie. Metabolit hydroksylowy nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lornoksykam jest całkowicie metabolizowany. Około 2/3 leku wydzielane jest przez wątrobę, a 1/3 – przez nerki w postaci nieaktywnej substancji.

Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały indukcji enzymów wątrobowych przez lornoksykam. W badaniach klinicznych nie uzyskano danych wskazujących na kumulację lornoksykamu po wielokrotnym przyjmowaniu zalecanych dawek. Brak kumulacji potwierdzono danymi z monitoringu bezpieczeństwa i skuteczności leków w badaniach trwających rok.

Wydalanie.
Okres półtrwania leku wynosi od 3 do 4 godzin. Po podaniu doustnym około 50% leku wydala się z kałem, 42% – przez nerki, głównie w postaci 5-hydroksylornoksykamu. Okres półtrwania 5-hydroksylornoksykamu po podaniu parenteralnym 1 lub 2 razy dziennie wynosi około 9 godzin. Nie ma dowodów na zmianę szybkości eliminacji przy stosowaniu dawek powtarzanych.

U pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia) klirens jest obniżony o 30–40%. Poza obniżeniem klirensu nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksykamu u pacjentów w wieku podeszłym.

U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie stwierdza się istotnych zmian w profilu kinetycznym lornoksykamu po 7 dniach terapii przy dawkach dobowych 12 mg i 16 mg, z wyjątkiem kumulacji u pacjentów z przewlekłym schorzeniem wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego bólu o lekkim i umiarkowanym nasileniu u dorosłych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na lornoksykam lub inne składniki leku;
• trombocytopenia;
• podwyższona wrażliwość (objawy podobne do objawów astmy oskrzelowej, rinitu, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki) na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy;
• ciężka niewydolność serca;
• krwawienia przewodu pokarmowego, krwawienia mózgowe lub inne zaburzenia hematologiczne;
• krwawienia przewodu pokarmowego lub perforacje w wywiadzie związane z wcześniejszym przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych;
• aktywna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy lub nawrotowe wrzody/krwawienia w wywiadzie (dwa lub więcej epizodów potwierdzonego wystąpienia wrzodu lub krwawienia);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek (stężenie kreatyniny w surowicy > 700 µmol/l);
• trzeci trymestr ciąży (patrz punkt „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego przyjmowania leku Xefocam® Rapid i innych leków możliwe są następujące interakcje:

• Cymetydyna: zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu, co może zwiększyć ryzyko niepożądanych działań lornoksykamu (nie stwierdzono interakcji między lornoksykamem a ranitydyną ani między lornoksykamem a lekami przeciwwątrobowymi).
• Leki przeciwkrzepliwe: niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych (np. warfaryny) (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Wymagana jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).
• Fenprokumon: zmniejszenie skuteczności leczenia fenprokumonem.
• Heparyna: niesteroidowe leki przeciwzapalne zwiększają ryzyko krwawień oraz powstawania krwiaka wewnątrzskórnego/epiduralnego przy jednoczesnym stosowaniu z heparyną podczas znieczulenia podpajęczynówkowego lub zewnątrzoponowego (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Inhibitory ACE (inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę): może zmniejszać się działanie hipotensyjne inhibitorów ACE.
• Diuretyki: osłabienie działania moczopędnego i hipotensyjnego diuretyków pętlowych, tiazydowych i oszczędzających potas (podwyższone ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).
• Blokery receptorów beta-adrenergicznych: zmniejszenie działania hipotensyjnego.
• Blokery receptorów angiotensyny II: zmniejszenie działania hipotensyjnego.
• Cyfostyna: zmniejszenie klirensu nerkowego cyfostyny, co zwiększa ryzyko toksyczności cyfostyny.
• Kortykosteroidy: zwiększone ryzyko powstawania wrzodów przewodu pokarmowego i krwawień (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Antibiotyki z grupy chinolonów (np. lewofloksacyna, ofloksacyna): zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.
• Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel): zwiększone ryzyko krwawień (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Inne NLPZ: zwiększone ryzyko krwawień przewodu pokarmowego lub wrzodów.
• Metotreksat: zwiększenie stężenia metotreksatu w osoczu, co prowadzi do zwiększenia jego toksyczności. W przypadku jednoczesnego stosowania wymagana jest staranna kontrola stanu pacjenta.
• Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko krwawień (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Preparaty litu: NLPZ zmniejszają klirens nerkowy litu, wskutek czego stężenie litu w osoczu może przekroczyć próg toksyczności. Należy kontrolować poziom litu w osoczu, szczególnie na początku leczenia, przy dostosowywaniu dawki i po zakończeniu leczenia.
• Cyklosporyna: zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu, możliwe zwiększenie nefrotoksyczności cyklosporyny spowodowane działaniami pośrednictwem prostaglandyn nerkowych. W terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
• Pochodne sulfoniliomocznika (np. glibenklamid): może nasilać się działanie hipoglikemizujące.
• Induktory i inhibitory izoenzymów CYP2C9: lornoksykam (tak jak inne NLPZ metabolizowane przy udziale cytochromu CYP2C9) oddziałuje z induktorami i inhibitorami izoenzymów CYP2C9.
• Takrolimus: wspólne leczenie NLPZ i takrolimusem zwiększa ryzyko nefrotoksyczności z powodu osłabienia syntezy prostacykliny w nerkach. W przypadku takiej terapii skojarzonej należy starannie kontrolować funkcję nerek (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Pemetreksed: NLPZ mogą obniżać klirens nerkowy pemetreksedu, co zwiększa toksyczność nerkową i przewodu pokarmowego oraz mielosupresję.

Ze względu na to, że przyjmowanie pokarmu spowalnia wchłanianie lornoksykamu, leku Xefocam® Rapid, tabletek powlekanych, nie należy przyjmować z posiłkiem, jeśli wymagane jest szybkie i skuteczne działanie (łagodzenie bólu).

Przyjmowanie pokarmu zmniejsza wchłanianie o około 20% i zwiększa Tmax (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Szczególne środki ostrożności.

Lornoksikam zmniejsza agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z podwyższonym ryzykiem krwawień.

Lornoksikam należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie oczekiwanej korzyści terapeutycznej i możliwego ryzyka u następujących grup pacjentów:

• Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek: lornoksikam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego (poziom kreatyniny w surowicy 150–300 µmol/l) i średniego stopnia (poziom kreatyniny w surowicy 300–700 µmol/l) ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku pogorszenia funkcji nerek w trakcie leczenia należy przerwać terapię lornoksikamem;
• Pacjentom po dużych zabiegach chirurgicznych, pacjentom z niewydolnością serca, pacjentom przyjmującym leki moczopędne lub środki, które mogą uszkodzić nerki, należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• Pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi zaleca się dokładne badanie kliniczne i ocenę badań laboratoryjnych (np. aktywowany częściowy czas tromboplastynowy);
• Pacjentom z niewydolnością wątroby (np. marskość wątroby) po podaniu leku w dawce 12–16 mg na dobę zaleca się monitorowanie kliniczne i badania laboratoryjne ze względu na możliwość gromadzenia się lornoksikamu w organizmie (zwiększenie AUC) (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Jednak zaburzenia funkcji wątroby nie wpływają na parametry farmakokinetyczne lornoksikamu w porównaniu do zdrowych ochotników;
• Pacjentom w wieku powyżej 65 lat zaleca się monitorowanie funkcji nerek i wątroby. Należy stosować z ostrożnością po zabiegach chirurgicznych.

Stosowanie równoczesne z NLPZ.

Należy unikać jednoczesnego stosowania lornoksikamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Minimalizacja niepożądanych reakcji.

Niepożądane reakcje można minimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę leku przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontroli objawów choroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje o ryzyku ze strony przewodu pokarmowego i ryzyku kardiowaskularnym poniżej).

Krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego . Podczas stosowania NLPZ w dowolnym czasie trwania leczenia mogą wystąpić krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą mieć śmiertelny skutek, niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub poważnych zaburzeń przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawień, owrzodzeń lub perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ, u pacjentów z owrzodzeniem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), a także u pacjentów w starszym wieku. Tym grupom pacjentów należy z szczególną ostrożnością rozpoczynać leczenie lekiem w najniższych dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dla pacjentów wymagających takiej terapii łączonej oraz pacjentów przyjmujących równocześnie niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub inne leki zwiększające ryzyko powikłań przewodu pokarmowego, leczenie może być prowadzone pod tłem jednoczesnego przyjmowania leków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Zaleca się regularne monitorowanie kliniczne.

Pacjenci z toksycznym działaniem na przewód pokarmowy w wywiadzie, szczególnie w starszym wieku, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie z przewodu pokarmowego) na wczesnych etapach leczenia.

Należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom, którzy równocześnie stosują leki zwiększające ryzyko powstawania owrzodzeń lub krwawień, np. kortykosteroidy doustne, antykoagulancy (warczaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwzakrzepowe (kwas acetylosalicylowy) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lornoksikam, leczenie należy przerwać.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekite zapalenie jelita, choroba Crohna), ponieważ ich stan może się pogorszyć (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pacjenci w starszym wieku.

U pacjentów w starszym wieku częściej występują działania niepożądane podczas stosowania NLPZ, w tym krwawienia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do śmiertelnych skutków (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ kardiowaskularny i cerebrowaskularny.

Należy obserwować pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie, ponieważ terapia NLPZ może wiązać się z takimi zjawiskami, jak zatrzymanie płynów i obrzęki.

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i/lub w wysokich dawkach, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu lornoksikamu.

Lornoksikam należy przepisywać pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub zaburzeniami mózgowymi wyłącznie po dokładnej ocenie wskazań. Ocena jest również wymagana przed przepisaniem długotrwałego leczenia pacjentom z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia (np. nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Jednoczesne leczenie NLPZ i heparyną zwiększa ryzyko hematomię wewnątrzmózgową/wewnąrzopochwową podczas znieczulenia podpajęczynówkowego lub zewnątrzopochwowy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia ze strony skóry.

Bardzo rzadko podczas stosowania NLPZ występują ciężkie reakcje skórne, w tym egzfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, czasem niektóre z nich kończą się śmiertelnie (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju takich reakcji jest najwyższe na początku leczenia: w większości przypadków takie reakcje pojawiają się w pierwszym miesiącu przyjmowania leku. Przyjmowanie lornoksikamu należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych i innych objawach nadwrażliwości.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego.

Należy stosować z ostrożnością u chorych na astmę oskrzelową lub z taką chorobą w wywiadzie, ponieważ NLPZ mogą wywoływać skurcz oskrzeli u tych pacjentów.

Łupus układowy i mieszane choroby tkanki łącznej.

Należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łupusem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej, ponieważ zwiększa się ryzyko rozwoju oponowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Nefrotoksyczność.

Jednoczesne leczenie NLPZ i takrolimusem może zwiększać ryzyko nefrotoksyczności z powodu osłabienia syntezy prostacykliny w nerkach. Przy takiej terapii skojarzonej należy dokładnie monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Odchylenia laboratoryjne.

Tak jak inne NLPZ, lornoksikam może powodować okresowe podwyższenie poziomu transaminaz, bilirubiny w surowicy, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, a także inne odchylenia badań laboratoryjnych od normy. Jeśli odchylenia badań laboratoryjnych są istotne i trwają długo, leczenie należy przerwać i przeprowadzić niezbędne badania.

Niepłodność.

Lornoksikam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może osłabiać płodność, dlatego nie zaleca się stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Kobietom, które mają trudności z zajściem w ciążę lub przechodzą badania z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie lornoksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Ospa wietrzna.

W przypadku ospy wietrznej w wyjątkowych przypadkach mogą rozwinąć się ciężkie infekcyjne uszkodzenia skóry i tkanek miękkich. Nie można wykluczyć wpływu NLPZ na pogorszenie przebiegu tych chorób zakaźnych. Zaleca się unikanie stosowania lornoksikamu w przypadku obecnej ospy wietrznej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lornoksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brak danych klinicznych dotyczących stosowania lornoksikamu w I i II trymestrze ciąży oraz podczas porodu, dlatego nie zaleca się stosowania leku w tym okresie.

Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksikamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia oraz rozwoju wad serca przy stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży. Ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością trwania terapii. U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia częstości przed- i poimplantacyjnej śmierci płodu oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Inhibitory syntezy prostaglandyn nie powinny być stosowane w I i II trymestrze ciąży. Stosowanie jest możliwe wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby.

Stosowanie lornoksikamu od 20. tygodnia ciąży może prowadzić do oligohydramnios z powodu zaburzeń funkcji nerek u płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego u płodu po stosowaniu leku w II trymestrze ciąży, które najczęściej ustępowało po przerwaniu leczenia. Dlatego lornoksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży bez naglącej potrzeby. Jeśli lornoksikam jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramnios i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po kilku dniach wpływu lornoksikamu, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Lornoksikam należy odstawić, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży przy stosowaniu dowolnych inhibitorów syntezy prostaglandyn możliwe są następujące wpływy na płód:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).

Kobieta w ciąży i płód na końcu ciąży mogą być narażeni na następujące wpływy w przypadku stosowania inhibitorów syntezy prostaglandyn:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach; wydłużenie czasu krwawienia;
• hamowanie kurczliwości macicy, co może prowadzić do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

W związku z tym stosowanie lornoksikamu jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Brak danych dotyczących wydzielania lornoksikamu do ludzkiego mleka. Wysokie stężenia lornoksikamu są wydzielane z mlekiem karmiących szczurów. Lornoksikam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Niepłodność.

Stosowanie lornoksikamu, podobnie jak każdego leku hamującego cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może pogorszyć płodność i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia lornoksikamu.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

W przypadku wystąpienia zawrotów głowy i/lub senności po przyjęciu leku nie należy kierować pojazdami ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie odpowiednie dla każdego pacjenta powinno opierać się na indywidualnej odpowiedzi na leczenie. Niepożądane działania mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Lek Xefocam® Rapid, tabletki powlekane, stosuje się doustnie, popijając odpowiednią ilością płynu.

• Ból ostry.
  Zalecana dawka wynosi 8–16 mg (1–2 tabletki) na dobę. W pierwszym dniu leczenia dawka początkowa to 16 mg, po 12 godzinach możliwe przyjęcie dodatkowych 8 mg. Po pierwszym dniu leczenia dobowe dawki nie powinny przekraczać 16 mg.

• Pacjenci w wieku starszym*
  (wiek ≥ 65 lat) nie wymagają korekty dawki, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Jednakże lornoksykam należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów, ponieważ działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są u nich gorzej tolerowane (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

• Pacjenci z niewydolnością nerek*
  W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu zaleca się zmniejszenie częstotliwości przyjmowania leku Xefocam® Rapid do jednej dawki na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Lornoksykam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

• Pacjenci z niewydolnością wątroby.*
  U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby należy zmniejszyć częstotliwość przyjmowania leku do jednej dawki na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Lornoksykam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

• Dzieci.*
  Leku nie zaleca się stosować dzieciom (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane kliniczne dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Do chwili obecnej nie ma danych dotyczących przedawkowania lekiem, które pozwoliłyby określić jego skutki lub zaproponować specyficzne leczenie. Można jednak oczekiwać, że w wyniku przedawkowania lornoksykamu mogą wystąpić następujące objawy: nudności, wymioty, objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia widzenia). W ciężkich przypadkach możliwe są ataksja (z rozwojem śpiączki i drgawek), uszkodzenia wątroby i nerek, a także potencjalnie zaburzenia krzepnięcia krwi.

W przypadku rzeczywistego lub przewidywanego przedawkowania należy natychmiast przerwać stosowanie leku. Ze względu na krótki okres półwydalenia lornoksykam jest szybko wydalany z organizmu. Nie poddaje się dializacji. Obecnie nie istnieje specyficzny antydot. Należy podjąć standardowe działania ratunkowe. Zgodnie z ogólnymi zasadami, jedynie szybkie podanie węgla aktywowanego bezpośrednio po przedawkowaniu lornoksykamem może zmniejszyć wchłanianie leku. W celu leczenia zaburzeń żołądkowo-jelitowych można stosować, na przykład, analog prostaglandyny lub rygitydynę.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) były związane z układem pokarmowym. Podczas stosowania NLPZ mogą występować wrzody żołądka, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które czasem kończy się śmiertelnie, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Crohna były obserwowane podczas leczenia NLPZ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Rzadziej obserwowano zapalenia żołądka.

Uważa się, że u około 20% pacjentów leczonych lornotyksykiem mogą wystąpić działania niepożądane. Najczęstsze działania niepożądane lornotyksyku to nudności, dyspepsja, zaburzenia trawienia, ból brzucha, wymioty, biegunka. Objawy te obserwowano ogólnie u mniej niż 10% pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych.

Zanotowano występowanie obrzęków, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca w wyniku stosowania NLPZ.

Dane z badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zjawisk trombotycznych tętniczych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wyjątkowo w przypadku ospowicy wietrznej zgłaszano poważne powikłania infekcyjne skóry i tkanek miękkich.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, które ogólnie występowały u ponad 0,05% spośród 6417 pacjentów leczonych lekiem Xefocam® Rapid w trakcie badań klinicznych faz II, III i IV.

Niepożądane efekty, które mogą wystąpić podczas stosowania leku Xefocam® Rapid, sklasyfikowano według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często ( > 1/10), często ( > 1/100 – < 1/10), rzadko ( > 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko ( > 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Rzadko: zapalenie gardła.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego.

Rzadko: anemia, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia, zaburzenia krzepnięcia, wydłużenie czasu krwawienia, pancytopenia.

Bardzo rzadko: ekchymozy. NLPZ mogą powodować charakterystyczne dla tej grupy leków potencjalnie ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, anemia aplastyczna i anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Rzadko: nadwrażliwość, w tym gorączka, dreszcze, reakcje anafilaktyczne, anafilaksja.

Zaburzenia metaboliczne.

Nieczone: utrata apetytu, zmiany masy ciała.

Metabolizm i zaburzenia odżywiania.

Rzadko: hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne.

Nieczone: bezsenność, depresja.

Rzadko: dezorientacja, niepokój, podwyższona pobudliwość, zaburzenia koncentracji, zaburzenia uwagi, zaburzenia poznawcze.

Zaburzenia układu nerwowego.

Często: lekki, krótkotrwały ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: senność, parestezje, dysgezja, drżenie, migreny, hiperkinezja, hipozestezja.

Bardzo rzadko: ostra, beztowarowa oponiarka u pacjentów z toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia oka.

Często: zapalenie spojówek.

Rzadko: zaburzenia widzenia, w tym zamazane widzenie, zaburzenia percepcji kolorów, defekty pola widzenia, amblyopia, podwójne widzenie; skotoma, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego.

Zaburzenia narządu słuchu i błędnika.

Nieczone: zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego.

Nieczone: kołatanie serca, tachykardia, obrzęki, zatrzymanie płynu, niewydolność serca, zaczerwienienie twarzy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: nadciśnienie tętnicze, napady gorąca, krwotoki, zapalenie naczyń, siniaki.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia.

Nieczone: zapalenie nosa.

Rzadko: duszność, kaszel, skurcz oskrzeli.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Często: nudności, ból brzucha, dyspepsja, biegunka, wymioty.

Nieczone: zaparcia, wzdęcia, odbijanie, suchość w ustach, zapalenia żołądka, wrzody żołądka i dwunastnicy, ból w górnej części brzucha, krwawienie dziąseł, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej.

Rzadko: melaena, wymioty z domieszką krwi, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, choroba refluksowa żołądka i przełyku (GERD), dysfagia, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, perforacja wrzodów żołądka, hemoroidy, krwawienia z przewodu pokarmowego.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego.

Nieczone: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (ALT, AST).

Bardzo rzadko: toksyczne działanie na wątrobę, które może prowadzić do niewydolności wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki, cholestazy.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej.

Nieczone: wysypka, swędzenie, nadmierne pocenie się, zaczerwienienie, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, łysienie.

Rzadko: zapalenie skóry, egzema, wysypka makularna i plamnicza, purpura.

Bardzo rzadko: obrzęki i reakcje pęcherzykowe, zmiany paznokci, łuszczycę, eritemę wielopostaciową, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolyz.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieczone: ból stawów.

Rzadko: ból kości i pleców, skurcze mięśni, osłabienie mięśni, ból mięśni, zapalenie błony maziowej.

Zaburzenia nerek i układu moczowego.

Rzadko: nokturia, zaburzenia oddawania moczu, podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi.

Bardzo rzadko: lornotyksyk może spowodować ostrą niewydolność nerek u pacjentów z już istniejącymi chorobami nerek, u których przepływ krwi przez nerki zależy od prostaglandyn nerkowych, które odgrywają ważną rolę w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Nefrotoksyczność w różnych formach, w tym zapalenia nerek i zespół nerczynowy, jest charakterystycznym skutkiem NLPZ. Zanotowano przypadki martwicy brodawek nerkowych wywołanej przez NLPZ.

Zaburzenia ogólne.

Nieczone: niedowolność, obrzęk twarzy.

Rzadko: osłabienie.

Termin ważności.
2 lata.

Warunki przechowywania.
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie.
6 tabletek w blistrze. 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.
Na receptę.

Producent.
Takeda GmbH, miejsce produkcji Oranienburg, Niemcy / Takeda GmbH Betriebsstätte Oranienburg, Germany.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.
Lehnitzstrasse 70-98, 16515 Oranienburg, Niemcy / Lehnitzstrasse 70-98, 16515 Oranienburg, Germany.