Werapamil-Darnytsia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WERAPAMIL-DARNYTSIA (VERAPAMIL-DARNYTSIA)

Skład:

substancja czynna: verapamil;

1 tabletka zawiera 40 mg werapamilo hydrochloridu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), sodowa só kroskarboksymetelową, ditlenek krzemu (dwutlenek krzemu) bezwodny, talk, stearyna magnezu, Sepifilm 752 biały, makrogol 4000.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane, o barwie białej, o kształcie okrągłym, z powierzchnią podwójnie wypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu głównie na serce. Pochodne fenyloalkiloaminy. Kod ATC C08DA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Werapamil blokuje transbłonowy przepływ jonów wapniowych do kardiomiocytów i komórek mięśni gładkich naczyń. Bezpośrednio zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez wpływ na procesy metaboliczne zużywające energię w komórkach mięśnia sercowego oraz pośrednio wpływa na zmniejszenie obciążenia końcowego. Dzięki blokowaniu kanałów wapniowych mięśni gładkich tętnic wieńcowych wzmacnia się dopływ krwi do mięśnia sercowego, nawet w odcinkach po stenozie, oraz ustępuje skurcz tętnic wieńcowych. Skuteczność przeciw nadciśnieniowa werapamilu wynika ze zmniejszenia oporu naczyń obwodowych bez zwiększania częstości skurczów serca (częstotliwość skurczów serca – CSS) jako odruchowej odpowiedzi. Nie obserwuje się niepożądanych zmian fizjologicznych wartości ciśnienia krwi. Werapamil wykazuje wyraźne działanie przeciwarytmiczne, szczególnie przy arytmii nadkomorowej. Opóźnia przewodzenie impulsu w węźle przedsionkowo-komorowym, w wyniku czego, w zależności od typu arytmii, przywraca się rytm zatokowy i/lub częstość skurczów komór normalizuje się. Normalny poziom CSS nie zmienia się lub nieznacznie obniża.

Farmakokinetyka.

Werapamil jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany w jelicie cienkim. Stopień wchłonięcia przekracza 90%. Średnia absolutna biodostępność u zdrowych ochotników po pojedynczej dawce wynosi 22%, co wyjaśnia intensywny wątrobowy metabolizm przy pierwszym przejściu. Biodostępność zwiększa się dwukrotnie po wielokrotnym przyjmowaniu.

Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest 1–2 godziny po przyjęciu dawki. Okres półwydalenia wynosi 3–7 godzin po pojedynczej dawce i 4,5–12 godzin po dawkowaniu kuracyjnym. Wiązanie z białkami osocza wynosi 90%. Werapamil jest niemal całkowicie metabolizowany, w wyniku czego powstają różne metabolity. Spośród tych metabolitów tylko norwerapamil jest farmakologicznie aktywny.

Werapamil i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, jedynie 3–4% wydaje się w niezmienionej formie. Około 50% podanej dawki wydaje się w ciągu 24 godzin, 70% wydaje się w ciągu 5 dni. Do 16% leku wydaje się z kałem. Ostatnio uzyskane dane wskazują, że nie ma różnic w farmakokinetyce werapamilu u osób z prawidłową czynnością nerek i u pacjentów z nerek w końcowym stadium niewydolności nerek. Okres półwydalenia wydłuża się u pacjentów z marskością wątroby z powodu niskiego klirensu i dużego objętości rozprzestrzenienia.

Werapamil i norwerapamil nie są usuwane podczas hemodializy.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Choroba niedokrwienna serca, w tym: stabilna dławica wysiłkowa; niestabilna dławica (dławica postępująca, dławica spoczynkowa), dławica wazospastyczna (dławica wariantna, dławica Prinzmetala), dławica popoinfarcyjna u pacjentów bez niewydolności serca, jeśli nie są wskazane leki β-adrenoblokujące.
• Arytmie: napadowe nadkomorowe tachyarytmie; migotanie/mrowienie przedsionków z szybkim przewodzeniem przedsionkowo-komorowym (z wyjątkiem zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW)).
• Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

• Szok kardiogenny.
• Ciężkie zaburzenia przewodnictwa: blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym sztucznym stymulatorem serca).
• Zespół słabości węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym sztucznym stymulatorem serca).
• Znana nadwrażliwość na werapamil lub którykolwiek składnik leku.
• Niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutu poniżej 35% i/lub ciśnieniem w tętnicy płucnej powyżej 20 mm Hg (chyba że wtórna tachyarytmia nadkomorowa nie poddaje się leczeniu werapamilem).
• Migotanie/mrowienie przedsionków w obecności dodatkowych dróg przewodzenia (zespół WPW, zespół LGL). U takich pacjentów stosowanie chlorku werapamilu wiąże się z ryzykiem wystąpienia komorowej tachyarytmii, w tym migotania komór.
• Podczas leczenia werapamilem nie stosować jednocześnie β-adrenoblokatorów dożylnie (z wyjątkiem intensywnej terapii).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania metabolizmu chlorku werapamilu in vitro wykazały, że metabolizowany jest przez cytochrom P450 CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 oraz CYP2C18. Werapamil jest inhibitorem enzymów CYP3A4 oraz białek P-glikoproteinowych (P-gp). Opisywano klinicznie istotne interakcje z inhibitorami CYP3A4, które powodowały wzrost stężenia werapamilu w osoczu, natomiast induktory CYP3A4 powodowały obniżenie stężenia chlorku werapamilu we krwi, dlatego konieczne jest monitorowanie możliwych interakcji z innymi lekami.

Potencjalne interakcje związane z układem enzymatycznym CYP-450

Prazozyna: wzrost Cmax prazozyny (~40%) bez wpływu na okres półtrwania. Efekt addytywny obniżający ciśnienie.

Terazozyna: wzrost AUC (~24%) oraz Cmax (~25%) terazozyny. Efekt addytywny obniżający ciśnienie.

Chinidyna: zmniejszenie klirensu chinidyny (~35%) przy doustnym przyjmowaniu. Możliwe wystąpienie hipotensji tętniczej, a u pacjentów z przerośniętą obturacyjną kardiomiopatią – obrzęk płuc.

Flekainidyna: minimalny wpływ na klirens flekainidyny w osoczu krwi (< ~10%); nie wpływa na klirens werapamilu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Teofilina: zmniejszenie klirensu doustnego i ogólnoustrojowego o około 20%, u palaczy – o 11%.

Karbamazepina: wzrost AUC karbamazepiny (~46%) u chorych z oporną częściową epilepsją; wzrost stężenia karbamazepiny, co może powodować skutki uboczne takie jak podwójne widzenie, ból głowy, ataksja lub zawroty głowy.

Fenytoina: zmniejszenie stężenia werapamilu w osoczu krwi.

Imipramina: wzrost AUC (~15%) imipraminy bez wpływu na aktywny metabolit – dezpraminę.

Gliburyd: wzrost Cmax gliburydu o około 28%, AUC – o 26%.

Kolchicyna: wzrost AUC (około 2 razy) oraz Cmax (około 1,3 razy) kolchicyny. Zaleca się zmniejszenie dawki kolchicyny (patrz instrukcja do stosowania leku kolchicyna).

Klaritromycyna, erytromycyna, telitromycyna: możliwe zwiększenie stężenia werapamilu.

Ryfampicyna: możliwe osłabienie efektu hipotensyjnego. Zmniejszenie AUC werapamilu (~97%), Cmax (~94%), dostępności biologicznej po podaniu doustnym (~92%).

Doksorubicyna: przy jednoczesnym stosowaniu doksorubicyny i werapamilu (doustnie) wzrasta AUC (~104%) oraz Cmax (~61%) doksorubicyny w osoczu krwi u chorych z małokomórkowym rakiem płuc. U chorych w fazie progresji nowotworu nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki doksorubicyny przy jednoczesnym dożylnym podaniu werapamilu.

Fenobarbital: zwiększa klirens doustny werapamilu 5-krotnie.

Buspiron: wzrost AUC oraz Cmax buspironu 3,4-krotnie.

Midazolam: wzrost AUC midazolamu 3-krotnie oraz Cmax – 2-krotnie.

Metoprolol: wzrost AUC metoprololu (~32,5%) oraz Cmax (~41%) u pacjentów z dławicą (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Propranolol: wzrost AUC propranololu (~65%) oraz Cmax (~94%) u pacjentów z dławicą (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Digoksyna: u zdrowych ochotników wzrost Cmax digoksyny (~44%), C12h (~53%), Css (~44%), AUC (~50%). Zaleca się zmniejszenie dawki digoksyny (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Digityna: zmniejszenie klirensu digityny (~27%) oraz klirensu ekstrarenalnego (~29%).

Cymetydyna: zwiększa się AUC R-werapamilu (~25%) oraz S-werapamilu (~40%) z odpowiednim zmniejszeniem klirensu R- i S-werapamilu.

Cyklosporyna: wzrost AUC, Cmax, Css cyklosporyny o około 45%.

Everolimus: wzrost AUC everolimusu (około 3,5 razy) oraz Cmax (około 2,3 razy). Wzrost Ctrough werapamilu (około 2,3 razy). Może być konieczna precyzyjna kontrola stężenia i dawki everolimusu.

Syrolimus: wzrost AUC (około 2,2 razy) syrolimusu, wzrost AUC (około 1,5 razy) S-werapamilu. Może być konieczna kontrola stężenia i korekta dawki syrolimusu.

Takrolimus: możliwe zwiększenie stężenia tego leku w osoczu krwi.

Środki obniżające poziom lipidów (inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)): leczenie inhibitorami HMG-CoA-reduktazy (sywastatyna, atorwastatyna, lowastatyna) u pacjentów przyjmujących werapamil należy rozpoczynać od najniższych możliwych dawek i stopniowo je zwiększać. Jeśli pacjentowi, który już przyjmuje werapamil, konieczne jest podanie inhibitora HMG-CoA-reduktazy, należy wziąć pod uwagę konieczność zmniejszenia dawki statyn i dostosować dawkowanie w zależności od stężenia cholesterolu w osoczu krwi.

Atorwastatyna: możliwe zwiększenie stężenia atorwastatyny. Atorwastatyna zwiększa AUC werapamilu o około 43%.

Lowastatyna: możliwe zwiększenie stężenia lowastatyny. Zwiększenie AUC (~63%) i Cmax (~32%) werapamilu.

Sywastatyna: wzrost AUC sywastatyny około 2,6-krotnie, Cmax sywastatyny – 4,6-krotnie.

Fluwastatyna, prawastatyna i rozuwastatyna nie są metabolizowane przez cytochrom CYP3A4 i mają mniejsze prawdopodobieństwo interakcji z werapamilem.

Almotryptan: wzrost AUC o 20%, Cmax – o 24%.

Subfenazon: wzrost klirensu doustnego werapamilu 3-krotnie, zmniejszenie dostępności biologicznej – o 60%. Może występować osłabienie efektu hipotensyjnego.

Sok grejpfrutowy: zwiększa się AUC R-werapamilu (~49%) oraz S-werapamilu (~37%), wzrasta Cmax R-werapamilu (~75%) oraz S-werapamilu (~51%) bez zmiany okresu półtrwania i klirensu nerkowego. Należy unikać spożycia soku grejpfrutowego wraz z werapamilem.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana): zmniejsza się AUC R-werapamilu (~78%) oraz S-werapamilu (~80%) z odpowiednim zmniejszeniem Cmax.

Inne interakcje

Środki przeciwwirusowe (HIV): z uwagi na zdolność niektórych środków przeciwwirusowych, takich jak rytonawir, do hamowania metabolizmu, stężenia werapamilu w osoczu mogą wzrastać. Należy przepisywać z ostrożnością. Może być konieczne zmniejszenie dawki werapamilu.

Lit: opisywano zwiększoną neurotoksyczność litu przy jednoczesnym stosowaniu chlorku werapamilu i litu, bez lub z podwyższeniem stężenia litu w osoczu krwi. Jednak u pacjentów, którzy stale przyjmowali tę samą dawkę litu doustnie, dodanie chlorku werapamilu prowadziło do obniżenia stężenia litu w osoczu krwi. Pacjenci otrzymujący oba leki powinni być pod ścisłą kontrolą.

Blokery nerwowo-mięśniowe: dane kliniczne i badania na zwierzętach wskazują, że chlorek werapamilu może potęgować działanie blokerów nerwowo-mięśniowych (działających podobnie jak kurary i depolaryzujących). Może być konieczne zmniejszenie dawki chlorku werapamilu i/lub dawki blokera nerwowo-mięśniowego przy jednoczesnym stosowaniu.

Kwas acetylosalicylowy: zwiększone ryzyko krwawienia.

Ethanolo (alkohol): zwiększenie stężenia etanolu w osoczu krwi.

Środki przeciwciśnieniowe, diuretyki, rozkurczacze naczyń: nasilenie efektu hipotensyjnego.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zawał serca

Środek leczniczy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego powikłanym bradykardią, nasiloną hipotensją tętniczą lub dysfunkcją lewej komory.

Blok serca / blok przedsionkowo-komorowy I stopnia / bradykardia / asystolia

WeraPamīlu chlorowodorek wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy oraz wydłuża czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Należy stosować z ostrożnością, ponieważ rozwój bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia (co stanowi przeciwwskazanie) lub jedno-, dwu- lub trójramiennego bloku odnogi pęczka Hisa wymaga odstawienia kolejnych dawek weraPamīlu chlorowodoroku oraz podania odpowiedniej terapii w razie potrzeby.

WeraPamīlu chlorowodorek wpływa na węzeł przedsionkowo-komorowy i węzeł zatokowy oraz bardzo rzadko może wywołać wystąpienie bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, bradykardię oraz nadzwyczaj rzadko – asystolię. Takie objawy są bardziej prawdopodobne u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego (choroba węzła zatokowego), który częściej występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Asystolia u pacjentów, którzy nie mają zespołu słabości węzła zatokowego, jest zazwyczaj krótkotrwała (kilka sekund lub mniej), z samoczynnym powrotem do przewodzenia przez węzeł przedsionkowo-komorowy lub do normalnego rytmu zatokowego. Jeśli to zjawisko nie jest szybko przemijające, należy natychmiast rozpocząć odpowiednią terapię (patrz rozdział „Reakcje niepożądane”).

Leki przeciwardżeniowe, β-blokery

Wzajemne nasilenie działania kardiowaskularnego (wzrost stopnia bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia, znaczne spowolnienie rytmu serca, wystąpienie niewydolności serca, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego). U pacjentów otrzymujących równocześnie leczenie kroplami ocznymi z tymlololem (β-bloker) podczas terapii weraPamīlu chlorowodorkiem obserwowano bezobjawową bradykardię (36 uderzeń/min) z migrującym węzłem rozrusznikowym przedsionków.

Digoksyna

Podczas jednoczesnego stosowania weraPamīlu z digoksyną należy zmniejszyć dawkę digoksyny (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Niewydolność serca

Przed rozpoczęciem leczenia weraPamīlem należy skompensować niewydolność serca u pacjentów z frakcją wyrzutu większą niż 35% i odpowiednio kontrolować ją przez cały okres leczenia.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

WeraPamīlu chlorowodorek należy stosować z ostrożnością u chorych z chorobami powodującymi zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia (Myastenia gravis), zespół Lamberta-Eatona, postępująca dystrofia mięśniowa Duchenne’a).

Niewydolność nerek

Chociaż dane potwierdzonych badań porównawczych wykazały, że niewydolność nerek nie wpływa na farmakokinetykę weraPamīlu u pacjentów z nerek w stadium końcowym, istnieje kilka doniesień wskazujących, że pacjentom z niewydolnością nerek należy stosować weraPamīl z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem. WeraPamīl nie jest usuwany podczas hemodializy.

Niewydolność wątroby

Pacjentom z istotnym zaburzeniem funkcji wątroby należy stosować weraPamīl z ostrożnością (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Werapamil-Darnytsia zawiera 31,4 mg laktozy monohydratu, dlatego jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjęciem tego środka leczniczego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak jednoznacznych i dobrze udokumentowanych danych dotyczących stosowania środka leczniczego u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na toksyczność rozrodczą. Ponieważ dane uzyskane w badaniach rozrodczych na zwierzętach nie zawsze można ekstrapolować na człowieka, środek leczniczy należy stosować w czasie ciąży tylko w przypadku nagłej potrzeby.

WeraPamīl przenika przez łożysko i jest wykrywany we krwi pępowinowej.

WeraPamīl i jego metabolity przenikają do mleka matki. Ograniczone dane dotyczące doustnego przyjmowania przez człowieka wskazują, że dawka weraPamīlu, która dociera do organizmu noworodka, jest niska (0,1–1% dawki przyjętej przez matkę), dlatego stosowanie weraPamīlu może być zgodne z karmieniem piersią, ale nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków. Ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych reakcji niepożądanych u noworodków karmionych piersią, weraPamīl w okresie karmienia piersią można stosować tylko w przypadku nagłej potrzeby dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Z uwagi na działanie przeciwciśnieniowe weraPamīlu chlorowodoroku, w zależności od indywidualnej reakcji, zdolność prowadzenia pojazdów, pracy z mechanizmami lub pracy w warunkach niebezpiecznych może być zaburzona. Szczególnie dotyczy to wczesnej fazy leczenia, przy zwiększaniu dawki, przy zmianie leku hipotensyjnego oraz przy jednoczesnym przyjmowaniu środka leczniczego z alkoholem. WeraPamīl może podnosić poziom alkoholu w osoczu krwi i spowalniać jego wydalanie, wskutek czego działanie alkoholu może być nasilone.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki dobiera się indywidualnie dla każdego pacjenta. Lek należy przyjmować nie rozżuwając i nie rozsypywując, z odpowiednią ilością płynu (np. 1 szklanka wody, w żadnym wypadku nie sok grejpfrutowy), najlepiej podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Dorośli i nastolatkowie o masie ciała powyżej 50 kg

Choroba niedokrwienna serca, paroksystalna tachykardia nadkomorowa, migotanie/mrowienie przedsionków: zalecana dawka dobową wynosi 120 – 480 mg, podzielona na 3 – 4 dawki. Maksymalna dawka dobowa – 480 mg.

Hipertensja tętnicza: zalecana dawka dobową wynosi 120 – 360 mg, podzielona na 3 dawki.

Dzieci w wieku przedszkolnym starszym niż 6 lat, wyłącznie przy zaburzeniach rytmu serca:
zalecana dawka wynosi 80 – 120 mg na dobę, podzielona na 2 – 3 dawki.

Dzieci w wieku 6 – 14 lat, wyłącznie przy zaburzeniach rytmu serca: zalecana dawka wynosi 80 – 360 mg na dobę, podzielona na 2 – 4 dawki.

Zaburzenia funkcji nerek: dostępne dane opisano w sekcji „Szczególne wskazania stosowania”. Werdapamidu chlorowodoran należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem u pacjentów z niewydolnością nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby: u chorych z ograniczoną funkcją wątroby działanie werapamidu chlorowodoranu jest nasilone i wydłużone z powodu spowolnienia rozkładu leku. Dlatego w takich przypadkach dawkowanie należy ustalać z szczególną ostrożnością i zaczynać od małych dawek (np. u chorych z zaburzoną funkcją wątroby początkowo 2 – 3 razy dziennie po 40 mg, odpowiednio 80 – 120 mg na dobę).

Nie przyjmować leku w pozycji leżącej.

Werapamidu chlorowodoranu nie należy stosować chorym z zawałem mięśnia sercowego w ciągu 7 dni od zdarzenia.

Po długotrwałej terapii lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę.

Czas trwania leczenia określa lekarz indywidualnie i zależy od stanu pacjenta oraz przebiegu choroby.

Dzieci .

Werapamil-Darnytsia w tej formie leku stosuje się u dzieci wyłącznie przy zaburzeniach rytmu serca.

Przedawkowanie.

Objawy: hipotensja tętnicza, bradykardia aż do bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia i zatrzymania węzła zatokowego, hiperglikemia, stupor oraz kwasica metaboliczna. Obserwowano przypadki śmiertelne w wyniku przedawkowania.

Leczenie przedawkowania werapamidu chlorowodoranu powinno być głównie wspomagające i indywidualne. Skuteczne są stymulacja β-adrenergiczna i/lub wewnętrzne podanie leków wapniowych (wapń chlorku) w celu wyeliminowania objawów celowego przedawkowania przy doustnym stosowaniu werapamidu chlorowodoranu.

W przypadku znacznej hipotensji tętniczej lub bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia należy stosować środki podnoszące ciśnienie tętnicze (zwężające naczynia) lub odpowiednio środki kardiostymulujące. W przypadku asystolii należy jednocześnie ze zwykłymi procedurami stosować stymulację β-adrenergiczną (np. izoprenaliny chlorowodoran), inne środki podnoszące ciśnienie tętnicze lub przeprowadzić odbudowę czynności serca i oddychania.

Werapamidu chlorowodoranu nie usuwa się za pomocą hemodializy.

Efekty niepożądane.

O poniższych efektach niepożądanych zgłaszano w trakcie badań klinicznych, w okresie postmarketingowym po zastosowaniu werapamilu lub w fazie IV badań klinicznych.

Dla każdego układu narządów efekty niepożądane sklasyfikowano zależnie od częstości występowania: często (≥1/10), czasami (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000), nieznane (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Najczęściej obserwowane efekty niepożądane to: ból głowy, zawroty głowy; zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, zaparcia i ból brzucha; a także bradykardia, tachykardia, uczucie przyspieszonego serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaczerwienienie skóry, obrzęk obwodowy oraz zmęczenie.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego: rzadko – szum w uszach; nieznane – zawroty głowy.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i tchawicy: nieznane – skurcz oskrzeli, duszność.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – nudności, zaparcia; czasami – ból brzucha; rzadko – wymioty; nieznane – dyskomfort brzucha, niedrożność jelit, nadżerliwość dziąseł (zapalenie dziąseł i krwawienie).

Zaburzenia nerek i układu moczowego: nieznane – niewydolność nerek.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu: nieznane – hiperkaliemia.

Zaburzenia układu nerwowego: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – mrowienie, drżenie; nieznane – zaburzenia pozapiramidowe, porażenie (tetraparezę)*, napady padaczkowe.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – senność.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: często – bradykardia, zaczerwienienie skóry, obniżenie ciśnienia tętniczego; czasami – uczucie przyspieszonego serca, tachykardia; nieznane – blokada I, II lub III stopnia, niewydolność serca, zatrzymanie węzła zatokowego, zatokowa bradykardia, asystolia.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieznane – reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, uczucie świądu, swędzenie, purpura.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rzadko – nadmierne potliwość; nieznane – obrzęk naczyniowy (Quinckego), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa czerwieniela, wysypka makularna i plamnicza, łysienie, pokrzywka, swędzenie, purpura, erytromegalia.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieznane – ból mięśni, ból stawów, osłabienie mięśni.

Zaburzenia układu rozrodczego i funkcji gruczołów mlecznych: nieznane – dysfunkcja erekcji, ginekomastia, galaktoreja.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – obrzęki obwodowe; rzadko – zmęczenie.

Badania laboratoryjne: nieznane – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i poziomu prolaktyny w surowicy krwi.

*Podczas obserwacji postmarketingowych zgłoszono raz porażenie (tetraparezę) związane z jednoczesnym stosowaniem werapamilu i kolchicyny. Może to być spowodowane przenikaniem kolchicyny przez barierę krew-mózg w wyniku hamowania przez werapamil CYP3A4 i P-gp, zob. sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, 2 blistry w puszce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Państwowe „Farmaconytyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspilska 13.