Walacyklowir-Hetero

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALACYKLOWIR-HETERO (VALACICLOVIR-HETERO)

Skład:

substancja czynna: walacyklowir;

1 tabletka zawiera 500 mg walacyklowiru (w postaci walacyklowiru chlorowodorku);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospowidon, powidon, stearynian magnezu; powłoka: Opadry White YS-1-7003 (dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylohomeluloza, glikol polietylenowy 400, polisorbat 80).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki w kształcie kapsułki, białe lub prawie białe, powleczone powłoką filmową, z oznaczeniem „V” po jednej stronie i „500” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Kod ATC J05A B11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walacyklowir-Hetero — lek przeciwwirusowy, ester L-waliny akycyklowiru, który jest analogiem purynowego (guaniny) nukleozydu. W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie przekształca się w akycyklowir i walinę za pomocą walacyklowirhydrolazy. Akycyklowir jest specyficznym inhibitorem wirusów opryszczki, wykazując aktywność in vitro przeciwko wirusom opryszczki pospolitej typu I i II, wirusowi Varicella zoster, cytomegalowirusowi, wirusowi Epsteina-Barr oraz wirusowi opryszczki człowieka typu VI. Akycyklowir hamuje syntezę wirusowego DNA bezpośrednio po fosforylacji i przekształceniu w aktywną formę trifosforan akycyklowiru. Na pierwszym etapie fosforylacji wymagana jest aktywność wirusospecyficznego enzymu. Dla wirusa opryszczki pospolitej, wirusa Varicella zoster i wirusa Epsteina-Barr jest to wirusowa tyminokinaza (TK), obecna wyłącznie w komórkach zainfekowanych wirusem. Częściowa selektywność fosforylacji zachowana jest przy zakażeniu cytomegalowirusowym i jest pośrednictwem produktu genu fosfotransferazy UL97. Aktywacja akycyklowiru przez wirusowy enzym w znaczący sposób wyjaśnia jego selektywność.

Proces fosforylacji akycyklowiru (przekształcenie z mono- do trifosforanu) odbywa się za pomocą kinaz komórkowych. Trifosforan akycyklowiru konkurencyjnie hamuje wirusową polimerazę DNA i zostaje włączony do wirusowego DNA, co prowadzi do obligatoryjnego (pełnego) przerwania łańcucha, zatrzymania syntezy DNA i w konsekwencji do blokady replikacji wirusa.

Odporność wynika z niedoboru wirusowej tyminokinazy, co prowadzi do nadmiernej ekspansji wirusa w organizmie gospodarza. Czasem zmniejszona wrażliwość na akycyklowir wynika z pojawienia się szczepów wirusa o zmienionej strukturze wirusowej TK lub polimerazy DNA. Wirusowość tych odmian wirusa przypomina wirusa typu dzikiego.

Szerokie monitorowanie klinicznych izolatów wirusa opryszczki pospolitej i wirusa Varicella zoster u pacjentów leczonych akycyklowirem pozwoliło stwierdzić, że wirus o zmniejszonej wrażliwości na akycyklowir występuje bardzo rzadko u pacjentów z prawidłową odpornością i pojawia się jedynie rzadko u chorych z ciężkim upośledzeniem odporności, np. po przeszczepie narządów, u biorców szpiku kostnego, podczas chemioterapii nowotworów złośliwych oraz u osób zakażonych HIV.

Walacyklowir-Hetero przyspiesza ustępowanie bólu podczas leczenia ospy pospolitej, skraca czas trwania zespołu bólowego oraz zmniejsza liczbę pacjentów z bólem zosterowym, w tym z ostrym i poostrepszczycowym neuralgią.

Profilaktyka zakażenia cytomegalowirusowym za pomocą walacyklowiru-Hetero zmniejsza ryzyko ostrej odrzutu przeszczepu (u chorych po przeszczepie nerki), częstość występowania infekcji oportunisticznych oraz innych infekcji wywołanych przez wirusy opryszczki (wirus opryszczki pospolitej i wirus Herpes zoster).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu walacyklowir-Hetero jest dobrze wchłaniany, szybko i niemal całkowicie przekształca się w akycyklowir i walinę. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pomocą enzymu walacyklowirhydrolazy wyizolowanego z wątroby człowieka. Biologiczna dostępność akycyklowiru po podaniu 1 g walacyklowiru wynosi 54% i nie zmniejsza się podczas przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest zależna od dawki. Szybkość i stopień wchłaniania zmniejszają się ze wzrostem dawki, co prowadzi do mniej proporcjonalnego wzrostu maksymalnej stężenia (Cmax) w zakresie terapeutycznego zwiększenia dawek oraz do zmniejszenia biologicznej dostępności przy dawkach większych niż 500 mg. Średnie stężenie szczytowe akycyklowiru wynosi 10–37 µmol (2,2–8,3 µg/ml) po podaniu pojedynczej dawki 250–2000 mg walacyklowiru-Hetero u zdrowych ochotników z prawidłową funkcją nerek, a mediana czasu osiągnięcia tego stężenia to 1–2 godziny. Stężenie szczytowe walacyklowiru w osoczu krwi wynosi zaledwie 4% stężenia akycyklowiru i osiągane jest średnio po 30–100 minutach, a po 3 godzinach spada poniżej wartości mierzalnych. Parametry farmakokinetyczne walacyklowiru i akycyklowiru po podaniu pojedynczym i powtarzanym są podobne.

Rozkład. Wiązanie walacyklowiru z białkami osocza krwi jest bardzo niskie — 15%. Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), określone jako stosunek PMR/AUC — wynosi około 25% dla akycyklowiru i metabolitu 8-hydroksyakycyklowiru oraz 2,5% dla metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Metabolizm. Po doustnym podaniu walacyklowir przekształca się w akycyklowir i L-walinę poprzez metabolizm pierwszego przejścia w jelitach i/lub wątrobie. W niewielkim stopniu akycyklowir przekształca się w metabolity 9-karboksymetoksymetyloguaninę za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz w 8-hydroksyakycyklowir za pomocą aldehydooksydazy. Oколо 88% całkowitej stężenia leku w osoczu krwi stanowi akycyklowir, 11% — 9-karboksymetoksymetyloguanina oraz 1% — 8-hydroksyakycyklowir. Żaden z nich — ani walacyklowir, ani akycyklowir — nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie. Okres półtrwania akycyklowiru po pojedynczym i wielokrotnym podaniu walacyklowiru-Hetero u chorych z prawidłową funkcją nerek wynosił około 3 godziny. Walacyklowir-Hetero wydzielany jest z moczem głównie w postaci akycyklowiru (ponad 80% dawki) oraz jego metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Specjalne grupy pacjentów. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek okres półtrwania akycyklowiru wynosi około 14 godzin.

Wirus ospy pospolitej i wirus opryszczki pospolitej nie wpływają istotnie na farmakokinetykę akycyklowiru i walacyklowiru po doustnym podaniu walacyklowiru-Hetero.

W badaniu farmakokinetyki walacyklowiru i akycyklowiru w późnych stadiach ciąży pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) akycyklowiru w fazie plateau po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg było około 2 razy wyższe niż po podaniu akycyklowiru doustnie w dawce 1200 mg na dobę.

U pacjentów zakażonych HIV parametry farmakokinetyczne akycyklowiru po podaniu dawki pojedynczej lub wielokrotnej 1000 mg lub 2000 mg walacyklowiru nie różniły się od tych u zdrowych ochotników.

U biorców przeszczepów narządów, którzy otrzymywali walacyklowir-Hetero w dawce 2000 mg 4 razy na dobę, Cmax akycyklowiru była równa lub wyższa niż u zdrowych ochotników otrzymujących tę samą dawkę leku, a dobowe wartości AUC były istotnie większe.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie opryszczki pospolitej (Herpes zoster).

Leczenie infekcji skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnego i nawrotowego herpesu genitalnego.

Leczenie opryszczki wargowej (gorączki trądzikowej).

Leczenie zapobiegawcze (supresja) nawrotów infekcji skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym herpesu genitalnego.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa herpesu genitalnego na zdrowego partnera podczas stosowania walacyklowiru jako terapii supresyjnej w połączeniu z bezpiecznym seksem.

Profilaktyka infekcji i choroby wywołanej przez wirusa cytomegalii po przeszczepieniu narządów.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na walacyklowir, acyklowir lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Połączenia walacyklowiru z lekami nefrotoksycznymi należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, z regularnym monitorowaniem czynności nerek. Dotyczy to jednoczesnego stosowania aminoglikozydów, związków platyny, środka kontrastowych zawierających jod, metotreksatu, pentamidyny, foscarnetu, cyklosporyny i takrolimusu.

Acyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem drogą aktywnej sekrecji kanalikowej. Po przyjęciu 1000 mg walacyklowiru cymetydyna i probenecyd obniżają klirens nerkowy acyklowiru i zwiększają AUC acyklowiru odpowiednio o około 25 % i 45 % poprzez hamowanie aktywnej sekrecji acyklowiru przez nerki. Cymetydyna i probenecyd stosowane jednocześnie z walacyklowirem zwiększały AUC acyklowiru o około 65 %. Inne leki stosowane jednocześnie, które konkurują lub hamują aktywną sekrecję kanalikową (np. tenofovir), mogą zwiększać stężenie acyklowiru za pomocą tego mechanizmu. Podobnie, stosowanie walacyklowiru może zwiększać stężenie w osoczu substancji podawanych jednocześnie.

Jeśli pacjent otrzymuje ekspozycję na acyklowir większą niż po walacyklowirze (np. w dawkach stosowanych w leczeniu opryszczki pospolitej lub w profilaktyce cytomegalii [CMV]), należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących aktywną sekrecję kanalikową nerek.

W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków obserwowano zwiększenie AUC acyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mykofenolanu, immunosupresanta stosowanego u pacjentów po przeszczepieniu. Przy jednoczesnym stosowaniu walacyklowiru i mykofenolanu mykofenolanu u zdrowych ochotników nie zaobserwowano zmian Cmax ani AUC. Doświadczenie kliniczne w zakresie stosowania tej kombinacji jest ograniczone.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania.

Reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)

Podczas stosowania walacyklowiru-Hetero zgłaszano występowanie zespołu DRESS, który może zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Pacjentom stosującym walacyklowir-Hetero należy informować o objawach i objawach zespołu DRESS i dokładnie monitorować możliwe reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na zespół DRESS należy natychmiast przerwać leczenie walacyklowirem-Hetero i rozważyć alternatywne leczenie w razie potrzeby. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół DRESS, ponownego leczenia walacyklowirem-Hetero nie należy stosować.

Hidratacja

Należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia u pacjentów z podwyższonym ryzykiem odwodnienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku

Akycyklowir jest wydzielany przez nerki, dlatego dawkę walacyklowiru-Hetero należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”). Pacjenci w podeszłym wieku mają obniżoną funkcję nerek i wymagają dostosowania dawki. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku zwiększa się ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych – wymagane jest dokładne monitorowanie w celu wykrycia tych efektów. Z doniesień wynika, że takie reakcje są w większości przypadków odwracalne po przerwaniu leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie wyższych dawek walacyklowiru-Hetero u pacjentów z niewydolnością wątroby i po przeszczepieniu wątroby

Brak danych dotyczących stosowania wyższych dawek walacyklowiru-Hetero (4 g i więcej na dobę) w leczeniu pacjentów z chorobami wątroby, dlatego należy ostrożnie przepisywać wyższe dawki walacyklowiru-Hetero tym pacjentom. Specjalistycznych badań dotyczących stosowania walacyklowiru-Hetero po przeszczepieniu wątroby nie przeprowadzono, jednak stwierdzono, że profilaktyka przy użyciu wysokich dawek akycyklowiru zmniejsza częstość zakażeń i chorób spowodowanych wirusem cytomegalii.

Stosowanie w leczeniu opryszczki pospolitej

W leczeniu pacjentów, szczególnie z osłabionym układem odpornościowym, należy dokładnie monitorować odpowiedź kliniczną. Jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, zaleca się stosowanie dożylnej terapii przeciwwirusowej. Pacjentów z ciężką opryszczką pospolitą, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianiem wirusa, neuropatią ruchową, encefalitem lub zaburzeniami naczyniowymi mózgu, należy leczyć dożylnymi lekami przeciwwirusowymi.

Dodatkowo, pacjenci z osłabionym układem odpornościowym, którzy mają zmiany opryszczkowe oczu lub wysokie ryzyko rozsiania choroby i zaangażowania narządów wewnętrznych, powinni być leczeni dożylnymi lekami przeciwwirusowymi.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych

Terapia supresyjna walacyklowirem-Hetero zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki narządów płciowych. Nie leczy jednak całkowicie infekcji opryszczkowej i nie wyklucza całkowicie ryzyka przeniesienia wirusa. Oprócz terapii walacyklowirem-Hetero zaleca się, aby pacjenci przestrzegali zasad bezpiecznego seksu.

Stosowanie w infekcji wirusem cytomegalii

Dane dotyczące skuteczności leku uzyskane podczas leczenia pacjentów z wysokim ryzykiem infekcji wirusem cytomegalii w celu profilaktyki po przeszczepieniu narządu wskazują, że walacyklowir-Hetero należy stosować tym pacjentom, jeśli z powodów bezpieczeństwa przerwano stosowanie walgancyklowiru lub gancyklowiru. Stosowanie wysokich dawek walacyklowiru-Hetero, koniecznych w profilaktyce infekcji wirusem cytomegalii, może powodować częstsze występowanie działań niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu nerwowego, w porównaniu ze stosowaniem niższych dawek stosowanych przy innych wskazaniach. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek pacjentów i odpowiednio dostosować dawki leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność

Badania na zwierzętach wykazały, że walacyklowir-Hetero nie wpływał na płodność. Jednak stosowanie wysokich dawek dożylnych akycyklowiru powodowało działanie toksyczne na jądra u zwierząt.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ walacyklowiru-Hetero na płodność człowieka, jednak po 6 miesiącach codziennego stosowania akycyklowiru w dawce od 400 mg do 1 g nie zaobserwowano zmian w liczbie, morfologii i ruchliwości plemników.

Ciąża

Ograniczona liczba danych dotyczących stosowania walacyklowiru-Hetero oraz umiarkowana liczba danych dotyczących stosowania akycyklowiru w czasie ciąży (wyniki ciąży u kobiet stosujących walacyklowir-Hetero lub akycyklowir (czynny metabolit walacyklowiru) doustnie lub dożylnie) oraz doświadczenie z okresu po wprowadzeniu na rynek wskazują na brak wad rozwojowych lub toksyczności fetoplodowej/neonatalnej. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej walacyklowiru-Hetero. Walacyklowir-Hetero należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko.

Okres karmienia piersią

Akycyklowir, główny metabolit walacyklowiru-Hetero, wydostaje się do mleka matki. Jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych walacyklowiru-Hetero nie oczekuje się żadnego wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią, ponieważ dawka przyjęta przez dziecko stanowi mniej niż 2% dawki terapeutycznej akycyklowiru podawanego dożylnie w leczeniu noworodkowego opryszczki. Walacyklowir-Hetero należy stosować z ostrożnością w czasie karmienia piersią i tylko wskazaniami klinicznymi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Brak danych z badań klinicznych dotyczących tego zagadnienia, farmakologia walacyklowiru-Hetero nie daje podstaw do oczekiwania negatywnego wpływu. Jednak przy ocenie zdolności pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługiwanie innych urządzeń należy wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta oraz profil działań niepożądanych walacyklowiru-Hetero.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie opryszczki opoykowej: dorosłym stosować po 1000 mg (2 tabletki) leku 3 razy na dobę przez 7 dni.

Leczenie infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli): 500 mg (1 tabletka) leku 2 razy na dobę.

Leczenie nawracających przypadków powinno trwać 3 lub 5 dni. W przypadku pierwotnego zakażenia, które może mieć cięższy przebieg, leczenie należy przedłużyć z 5 do 10 dni. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej. W przypadku nawracających form infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej idealnie jest stosować lek w okresie prodromalnym lub natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów. Walacyklowir może zapobiegać rozwojowi zmian w nawracających infekcjach wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, o ile leczenie zostanie rozpoczęte natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Jako alternatywa, w leczeniu opryszczki wargowej (pchliny) skuteczną dawką walacyklowiru jest 2000 mg (4 tabletki) 2 razy na dobę przez 1 dzień. Drugą dawkę należy podać około 12 godzin (nie wcześniej niż po 6 godzinach) po pierwszej dawce. Przy takim trybie dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ wykazano, że dłuższe stosowanie nie zwiększa skuteczności leczenia. Leczenie należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych wczesnych objawów opryszczki wargowej (uczucie mrowienia, swędzenia lub pieczenia w okolicy ust).

Profilaktyka (supresja) nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej:

• pacjentom z prawidłową odpornością (dorośli) podaje się 500 mg (1 tabletka) leku 1 raz na dobę;
• pacjentom z niedoborem odporności (dorośli) podaje się dawkę 500 mg (1 tabletka) 2 razy na dobę.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych

Dorosłym heteroseksualnym pacjentom z prawidłową odpornością, którzy mają 9 lub mniej zaostrzeń rocznie, walacyklowir podaje się zakażonemu partnerowi w dawce 500 mg 1 raz na dobę.

Brak danych dotyczących zmniejszenia ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych w innych populacjach pacjentów.

Profilaktyka infekcji i choroby wywołanej wirusem cytomegalii

Dorośli i dzieci od 12 roku życia: walacyklowir podaje się w dawce 2000 mg (4 tabletki) 4 razy na dobę, jak najszybciej po przeszczepieniu. W przypadku niewydolności nerek dawki należy zmniejszyć (patrz „Dawkowanie w zaburzeniach czynności nerek” poniżej). Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 90 dni, ale może być przedłużony u pacjentów z wysokim stopniem ryzyka.

Dawkowanie w zaburzeniach czynności nerek

Walacyklowir należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Należy koniecznie zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Schemat dawkowania zależy od klirensu kreatyniny i wskazań oraz podano go w tabeli.

*Zastosowywać w przypadku dostępności tabletów leku w dawce 250 mg.

Pacjentom poddawanym przerywanemu hemodializowi zaleca się stosowanie tych samych dawek walacyklowiru, co u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 15 ml/min. Dawki należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Klirens kreatyniny należy stale monitorować, szczególnie w okresach, gdy funkcja nerek może szybko ulec zmianie, np. bezpośrednio po przeszczepieniu. W związku z tym należy odpowiednio dostosować dawkę walacyklowiru.

Dozowanie przy zaburzeniach funkcji nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawki u chorych z łagodnym lub umiarkowanym stopniem zaawansowania marskości (funkcja syntezy wątroby zachowana). Dane farmakokinetyczne z późnych etapów marskości (z zaburzoną funkcją syntezy wątroby oraz objawami bloku portalnego) wskazują na brak potrzeby zmiany dawkowania, jednak doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

O zastosowaniu wyższych dawek (4000 mg i więcej) na dobę patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dawka walacyklowiru wymaga dostosowania w celu uniknięcia możliwych zaburzeń funkcji nerek (patrz „Dozowanie przy zaburzeniach funkcji nerek” powyżej).

Należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dzieci.

Zastosowanie u dzieci od 12. roku życia w celu zapobiegania infekcji wirusem cytomegalii i chorobie.

Przedawkowanie.

Objawy

Przy przedawkowaniu walacyklowiru opisywano rozwój ostrej niewydolności nerek oraz objawy neurologiczne, w tym dezorientację, halucynacje, niepokój, spadek zdolności umysłowych i śpiączkę. Mogły występować nudności i wymioty. Aby zapobiec przypadkowemu przedawkowaniu, należy zachować ostrożność podczas stosowania. Wiele przypadków przedawkowania wiązało się ze stosowaniem leku u chorych z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki.

Leczenie

Pacjenci powinni przebywać pod ścisłym nadzorem medycznym w celu wykrycia objawów toksyczności. Hemodializa znacząco przyspiesza wydalanie acyklowiru z krwi, dlatego może być uważana za optymalny sposób leczenia w przypadku symptomatycznego przedawkowania.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane stwierdzone w badaniach klinicznych to ból głowy i nudności. Zgłaszano również poważniejsze działania niepożądane, takie jak zespół zatorowo-zobojętniałej małopłytkowości / zespół hemolityczno-mocznicowy, ostre niewydolność nerek oraz zaburzenia neurologiczne.

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania. Działania niepożądane podzielono według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy.

Zaburzenia układu pokarmowego

Często: nudności.

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego

Bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość.

Leukopenia występuje głównie u pacjentów z niedoborem odporności.

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko: anafilaksja.

Zaburzenia neurologiczne i psychiczne

Rzadko: zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, spadek zdolności poznawczych.

Bardzo rzadko: pobudzenie, drżenie, ataksja, dysartria, objawy psychotyczne, drgawki, encefalopatia, śpiączka, deliryj.

Zaburzenia neurologiczne, czasem ciężkie, mogą być związane z encefalopatią i obejmować dezorientację, pobudzenie, drgawki, halucynacje, śpiączkę. Wymienione powyżej objawy są w większości przypadków odwracalne i występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami predysponującymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). U pacjentów po przeszczepie narządu, którzy otrzymywali walacyklowir w celu zapobiegania infekcji cytomegalowirusowej w wysokich dawkach (8 g na dobę), reakcje neurologiczne występowały częściej niż u pacjentów otrzymujących mniejsze dawki.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i tkanek śródpiersia

Rzadko: duszność.

Zaburzenia układu pokarmowego

Rzadko: dyskomfort brzucha, wymioty, biegunka.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego

Bardzo rzadko: odwracalny wzrost poziomu testów czynności wątroby (np. bilirubiny, enzymów wątrobowych).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych

Rzadko: wysypka, w tym objawy fotosensybilizacji.

Rzadko: świąd.

Bardzo rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa wypryskowa pustulka (AGEP).

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Rzadko: zaburzenia funkcji nerek, ostra niewydolność nerek (szczególnie u pacjentów starszych lub pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, którzy otrzymują dawki wyższe niż zalecane), ból nerek, hematuria (często kojarzona z innymi zaburzeniami funkcji nerek).

Częstość nieznana: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy.

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek.

Zgłaszano odkładanie się osadu acyklowiru w kanalikach nerkowych. Podczas leczenia należy zapewnić odpowiednią ilość przyjmowanej cieczy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne: zgłaszano przypadki niewydolności nerek, mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej i małopłytkowości (czasem w połączeniu) u ciężko chorych pacjentów z niedoborem odporności, szczególnie u pacjentów z zaawansowanymi stadiami HIV, którzy otrzymywali wysokie dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas w badaniach klinicznych. Te same zjawiska obserwowano u pacjentów z tymi samymi chorobami, którzy nie byli leczeni walacyklowirem.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzenia działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 (5×2), 30 (6×5) tabletek w blistrach, w kartonowej opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited, Indie / Hetero Labs Limited, India.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Jednostka III, Formulation Plot nr 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, Indie / Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.