Voluven

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU WOLUWEN (VOLUVEN®)

Skład:

substancje czynne: 100 ml roztworu zawiera 6 g hydroksyetylowego skrobiu 130/0,4 oraz 0,9 g chlorku sodu;

substancje pomocnicze: kwas chlorowodorowy rozcieńczony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Elektrolity: sód (Na+) — 154 mmol/l, chlor (Cl–) — 154 mmol/l.

Teoretyczna osmolarność 308 mOsm/l, pH 4,0–5,5, zasadowość miareczkowana < 1,0 mmol NaOH/l.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty lub lekko opalescencyjny roztwór, bezbarwny lub lekko żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Zamienniki krwi i roztwory do przetaczania.

Kod ATX B05A A07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek Voluven to środek koloidowy do uzupełnienia objętości krwi, którego właściwości farmakologiczne, takie jak zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej i hemodylucja, zależą od stopnia zastąpienia grupami hydroksyetylowymi (0,4), średniej masy cząsteczkowej (130000 Da), stężenia (6 %), a także dawki i szybkości wlewu. Skrobię hydroksyetylową (HEK 130/0,4) zawartą w preparacie Voluven otrzymuje się ze skrobi kukurydzy woskowatej, a jej stopień zastąpienia (stosunek C2/C6) wynosi około 8–12.

Wlewanie 500 ml Voluvenu w ciągu 30 minut osobom zdrowym powodowało płaskie zwiększenie objętości o około 100 % objętości podanej, które utrzymywało się przez około 4–6 godzin.

Efekt terapeutyczny preparatu Voluven w uzupełnieniu objętości krwi obiegowej wynosi 100 % i utrzymuje się co najmniej 6 godzin.

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka skrobi hydroksyetylowej ma charakter złożony i zależy od masy cząsteczkowej, a przede wszystkim od stopnia zastąpienia molowego oraz charakteru zastąpienia (stosunek C2/C6). Po podaniu dożylnym cząsteczki o masie poniżej progu wydalenia nerkowego, wynoszącego 60000–70000 Da, są wydalone z moczem, podczas gdy większe cząsteczki są rozkładane przez α-amylazę osocza krwi, zanim produkty rozpadu zostaną również wydalone przez nerki.

Średnia masa cząsteczkowa Voluvenu w pierwszych minutach po wlewaniu wynosi in vivo w osoczu krwi 70000–80000 Da i pozostaje wyższa niż próg wydalenia przez cały okres leczenia.

Objętość rozprzestrzenienia wynosi około 5,9 litra. Po 30 minutach od zakończenia wlewu stężenie preparatu Voluven w osoczu krwi wynosi jeszcze 75 % maksymalnego stężenia. Po 6 godzinach stężenie preparatu w osoczu krwi spada do 14 % maksymalnego stężenia. Po jednorazowym podaniu 500 ml Voluvenu cząsteczki skrobi hydroksyetylowej są całkowicie wydalone z organizmu w ciągu 24 godzin.

Po podaniu 500 ml leku Voluven klirens w osoczu krwi wynosi 31,4 ml/min, a wartość AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie–czas”) wynosi 14,3 mg/ml/godz., co wskazuje na kinetykę nieliniową. Po jednorazowym podaniu dawki 500 ml wartości okresu półtrwania w osoczu krwi wynoszą: t1/2 α = 1,4 godz., t1/2 β = 12,1 godz.

Po podaniu analogicznych dawek (500 ml) osobom zdrowym i pacjentom z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek wartość AUC wzrosła umiarkowanie o 1,7 raza (95 % przedział ufności od 1,44 do 2,07) u pacjentów z kliresem kreatyniny < 50 ml/min w porównaniu z pacjentami z kliresem kreatyniny ≥ 50 ml/min. Stopień niewydolności nerek nie wpływał na końcowy okres półtrwania ani maksymalne stężenie skrobi hydroksyetylowej. Przy klirensie kreatyniny ≥ 30 ml/min 59 % preparatu wydaje się z moczem, w porównaniu z 51 % przy klirensie kreatyniny od 15 do < 30 ml/min.

Nawet po podawaniu 500 ml roztworu skrobi hydroksyetylowej zawartego w Voluvenie osobom zdrowym przez 10 dni nie obserwowano istotnego kumulowania się leku w osoczu krwi.

Po wielokrotnym podawaniu leku Voluven w dawce 0,7 g/kg masy ciała dziennie przez 18 dni w badaniach na zwierzętach (szczurach) po 52 dniach od ostatniego podania zaobserwowano kumulowanie się leku w tkankach na poziomie 0,6 % całkowitej dawki.

W ramach kolejnego badania farmakokinetycznego osiem pacjentom ze stadium końcowym choroby nerek wymagającym dializy podano dawkę pojedynczą 250 ml (15 g) HEK 130/0,4 (6 %).

W ciągu 2-godzinnego dializowania wydalone zostało 3,6 g (24 %) dawki HEK (przy przepływie dializatu 500 ml na minutę i z zastosowaniem dializatora HD Highflux FX 50 firmy Fresenius Medical Care, Niemcy). Po 24 godzinach średnie stężenie HEK w osoczu krwi wyniosło 0,7 mg/ml. Po 96 godzinach średnie stężenie HEK w osoczu krwi wyniosło 0,25 mg/ml. Stosowanie HEK 130/0,4 (6 %) jest przeciwwskazane u pacjentów wymagających dializy.

Działanie toksyczne przy długotrwałym podawaniu

Po wlewie dożylnym skrobi hydroksyetylowej zawartej w leku Voluven w dawce 9 g na kilogram masy ciała dziennie podawanej szczurom i psom przez 3 miesiące nie zaobserwowano efektów toksycznych.

Zwiększona obciążenie nerek, wątroby oraz metabolizmu skrobi hydroksyetylowej w układzie siateczkowo-śródbłonkowym prowadziło do stanów niefizjologicznych u zwierząt w trakcie okresu testowania.

Najmniejsza dawka toksyczna skrobi hydroksyetylowej zawartej w leku Voluven wynosi ponad 9 g na kilogram masy ciała dziennie i przekracza zatem minimalnie 5-krotnie maksymalną dawkę terapeutyczną.

Toxyczność reprodukcyjna

Skrobia hydroksyetylowa zawarta w leku Voluven nie wykazywała działania teratogennego u szczurów i królików. Efekty embrionicielne obserwowano u królików po podaniu 5 g substancji czynnej na kilogram masy ciała dziennie. Leczenie w czasie ciąży i laktacji prowadziło do utraty masy ciała i opóźnienia rozwoju u potomstwa szczurów, które otrzymywały tę dawkę w formie wstrzyknięcia bolusowego. U organizmów matek stwierdzono objawy przeciążenia objętościowego. Badania płodności u zwierząt bezpośrednio narażonych na działanie leku nie były prowadzone.

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z niewydolnością wątroby oraz pacjentów pediatrycznych i geriatrycznych. Wpływ płci na farmakokinetykę leku Voluven nie był badany.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Hipowolemia spowodowana ostrą utratą krwi, w przypadkach, gdy stosowanie wyłącznie roztworów krystaloidowych uznaje się za niewystarczające.

Przeciwwskazania.

Nie stosować w sepsie, niewydolności nerek oraz u pacjentów w ciężkim stanie ogólnym.

• Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub dowolny składnik pomocniczy wymieniony w sekcji „Skład”
• Sepsa
• Opłuczenia
• Upośledzenie funkcji nerek lub prowadzona terapia nerkozastępcza
• Krwawienie śródczaszkowe lub śródmózgowe
• Pacjenci w ciężkim stanie ogólnym (zazwyczaj ci, którzy wymagają hospitalizacji w oddziale intensywnej terapii)
• Hipernatremia lub ciężka hiperchloramia
• Ciężkie upośledzenie funkcji wątroby
• Niewydolność serca w stadium dekompensacji
• Ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi
• Pacjenci z przeszczepionymi organami

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji z innymi lekami.

Należy, jeśli to możliwe, unikać mieszania z innymi lekami. Jeżeli w wyjątkowych przypadkach niemożliwe jest uniknięcie mieszania leków, należy zwrócić uwagę na ich wzajemną zgodność (nie powinno dochodzić do mętnienia roztworu lub wytrącania osadu), przestrzeganie zasad higieny podczas podawania leków oraz ich dokładne wymieszanie.

Szczególne środki ostrożności

Z powodu ryzyka wystąpienia reakcji alergicznych konieczna jest częsta kontrola stanu pacjenta, a ponadto infuzję leku należy rozpoczynać z niską prędkością. Reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idowe, takie jak nadwrażliwość, objawy podobne do grypy, bradykardia, tachykardia, skurcz oskrzeli, niekardiogenny obrzęk płuc, były wiązane z roztworami zawierającymi hydroksyetylowy skrobi. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać podawanie leku i zastosować odpowiednie leczenie oraz działania wspierające, aż do ustąpienia objawów.

Zabiegi chirurgiczne i urazy

Obecnie brak jest wiarygodnych długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania HES u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym oraz u pacjentów z urazami.

Przed zastosowaniem HES u takich pacjentów należy dokładnie rozważyć oczekiwane korzyści i niepewność co do długoterminowego bezpieczeństwa, a także rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Konieczna jest staranna ocena wskazań do stosowania HES w celu uzupełnienia objętości. Wymagana jest również kontrola parametrów hemodynamicznych w celu monitorowania i regulacji objętości i dawki.

W każdym przypadku należy unikać przeciążenia objętościowego (hiperwolemii) wynikającego z przedawkowania lub zbyt wysokiej prędkości infuzji. Dawka leku powinna być dobrane ostrożnie, szczególnie u pacjentów z chorobami płuc i układu sercowo-naczyniowego. Konieczna jest częsta kontrola stężenia elektrolitów w surowicy krwi, bilansu wodnego oraz funkcji nerek.

Stosowanie leków HES jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów otrzymujących zastępczą terapię nerek. W przypadku pierwszych objawów uszkodzenia nerek należy przerwać stosowanie HES.

Zgłaszano przypadki zwiększonej potrzeby przeprowadzania zastępczej terapii nerek w okresie do 90 dni po podaniu roztworów HES. Dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek u pacjentów przez co najmniej 90 dni.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów z ograniczoną funkcją wątroby lub pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Należy unikać wyraźnej hemodylucji związanej ze stosowaniem wysokich dawek roztworów HES również w leczeniu pacjentów z hipowolemią.

W przypadku ponownego podawania konieczna jest dokładna kontrola parametrów krzepnięcia krwi. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zaburzeń krzepnięcia należy przerwać leczenie roztworami HES.

Jeśli pacjent wymaga operacji na otwartym sercu z krążeniem wspomaganym, stosowanie roztworów HES nie jest zalecane ze względu na ryzyko wystąpienia silnych krwawień.

W przypadku ciężkiego odwodnienia najpierw należy podać roztwory kryształoidalne. Ogólnie należy podać wystarczającą ilość płynów, aby uniknąć odwodnienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej.

Ocena kliniczna i okresowe badania laboratoryjne są konieczne do kontroli bilansu płynów, stężeń elektrolitów w surowicy krwi, funkcji nerek, równowagi kwasowo-zasadowej oraz parametrów krzepnięcia podczas długotrwałej terapii parenteralnej i w przypadku, gdy stan pacjenta wymaga takiej oceny. Obecnie brak jest wiarygodnych danych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania HES u pacjentów po zabiegach chirurgicznych i u pacjentów z urazami.

Przed zastosowaniem HES u takich pacjentów należy dokładnie rozważyć oczekiwane korzyści i niepewność co do długoterminowego bezpieczeństwa, a także rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Dzienna dawka leku Voluven zależy od masy ciała pacjenta i może zawierać więcej niż 1 mmol (więcej niż 23 mg) sodu. Należy to uwzględnić, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Dostępne są pewne dane z badań klinicznych dotyczące stosowania pojedynczej dawki leku Voluven u ciężarnych podczas cesarskiego cięcia z zastosowaniem znieczulenia podpajęczynówkowego. Częstość występowania hipotensji tętniczej w grupie stosowania Voluvenu była istotnie niższa w porównaniu z grupą stosowania kryształoidów (odpowiednio 36,6% i 55,3%). Ogólna ocena parametrów skuteczności wykazała istotne korzyści leku Voluven w zapobieganiu hipotensji tętniczej, a także w zapobieganiu wystąpieniu ciężkiej hipotensji tętniczej w porównaniu z grupą kontrolną, w której stosowano kryształoidy.

W odniesieniu do bezpieczeństwa leku Voluven u pacjentek nie stwierdzono negatywnego wpływu, a także nie zaobserwowano negatywnego wpływu leku na noworodki.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego niekorzystnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój embrionu/płodu, poród i rozwój pozapłodowy. Nie zaobserwowano również objawów teratogenności.

Voluven można stosować w czasie ciąży tylko w przypadkach, gdy oczekiwane korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.

Z wyjątkiem cesarskiego cięcia brak informacji o stosowaniu Voluvenu podczas porodów. Voluven należy stosować tylko wtedy, gdy jest to naprawdę konieczne.

Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki. Wydalanie hydroksyetylowej skrobi do mleka matki nie było badane u zwierząt. Decyzję o kontynuowaniu/przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/przerwaniu terapii lekiem Voluven należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Voluven dla matki.

Obecnie brak danych o doświadczeniu klinicznym stosowania leku Voluven w okresie laktacji.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Voluven nie wpływa na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Tylko do wstrzykiwania dożylnego.

Dawka dla dorosłych.

Maksymalna dzienna dawka leku Voluven wynosi 30 ml/kg masy ciała.

Stosowanie hydroksyetylowego skrobu (HEK) powinno być ograniczone do wstępnej fazy stabilizacji hemodynamiki i nie powinno przekraczać 24 godzin.

Pierwsze 10–20 ml roztworu należy wstrzykiwać powoli. Pacjent powinien być pod bieżącym nadzorem ze względu na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznych/reakcji anafilakto-bieżnych.

Dzienna dawka i szybkość wlewania zależą od objętości utraty krwi, konieczności utrzymania lub przywrócenia hemodynamiki oraz od hemodylucji (efektu rozcieńczenia).

Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę leku. W trakcie leczenia należy kierować się wynikami monitorowania hemodynamiki i po osiągnięciu docelowych parametrów hemodynamicznych należy przerwać wlewanie. Nie wolno przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania po otwarciu opakowania ponosi użytkownik.

Produkt należy używać bezpośrednio po otwarciu.

Dzieci.

Dane dotyczące stosowania HEK u dzieci są ograniczone. Z tego powodu stosowanie leków HEK w tej grupie pacjentów nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Tak jak przy podawaniu innych roztworów zastępczych osocza, przedawkowanie Voluven może prowadzić do przeciążenia układu krążenia (np. do obrzęku płuc). W takim przypadku należy natychmiast przerwać wlewanie i, jeśli konieczne, podać środek moczopędny.

Efekty uboczne.

Do oceny częstości występowania działań niepożądanych stosowana jest następująca klasyfikacja: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko: ≥ 1/1000 i < 1/100; niezwykle rzadko: ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10000, częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego. Rzadko (przy wysokich dawkach): podczas podawania krochmalu hydroksyetylowego mogą występować zaburzenia krzepnięcia krwi zależne od dawki, spowodowane efektem rozcieńczenia.

Ze strony układu odpornościowego. Rzadko: leki zawierające HES mogą powodować reakcje anafilaktyczne/anafilaktydopodobne (nadwrażliwość, łagodne objawy podobne do grypy, bradykardię, tachykardię, skurcz oskrzeli, obrzęk płuc niekardiogenny). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie oraz działania wspierające, aż do ustąpienia objawów.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często (zależnie od dawki): długotrwałe podawanie wysokich dawek krochmalu hydroksyetylowego może powodować świąd.

Świąd może pojawić się kilka tygodni po ostatniej infuzji i utrzymywać się przez kilka miesięcy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Częstość nieznana: uszkodzenie wątroby.

Ze strony nerek i dróg moczowych. Częstość nieznana: uszkodzenie nerek.

Badania. Często (zależnie od dawki): podczas podawania HES może wzrastać stężenie amylazy w surowicy, co może wpływać na rozpoznanie zapalenia trzustki.

Zwiększenie stężenia amylazy wynika z tworzenia się kompleksu enzym-substrat amylazy i HES, co powoduje powolną eliminację i nie powinno być uznawane za kryterium diagnostyczne zapalenia trzustki.

Często (zależnie od dawki): przy wysokich dawkach efekt rozcieńczenia może prowadzić do rozcieńczenia składników krwi, takich jak czynniki krzepnięcia krwi i inne białka osocza, oraz do obniżenia hematokrytu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanym z zastosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z wymogami prawa farmakologicznego.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać! Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Folijowy butelka polietylenowa o pojemności 500 ml.

Worka Freeflex ® z dwoma portami o pojemności 250 ml.

Worka Freeflex ® z dwoma portami o pojemności 250 ml, 30 worków w kartonie.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Fresenius Kabi Deutschland GmbH.

Siedziba producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Freseniusstraße 1, 61169 Friedberg, Niemcy.

Wnioskodawca.

Fresenius Kabi Deutschland GmbH.

Siedziba wnioskodawcy.

Else-Kröner-Straße 1, 61352 Bad Homburg, Niemcy.