Vistamid

INSTRUKCJA dot. stosowania leku VISTAMID (VISTAMID)

Skład:

substancja czynna: bicalutamid;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera 150 mg bicalutamidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; powidone; crospovidone; sodu laurylosulfat; magnezu stearynian;

powłoka: laktoza jednowodna; hydroksypropyloceluloza; ditlenek tytanu (E 171); makrogol (PEG 4000).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlecane powłoką filmową; po jednej stronie tabletek tłoczone oznaczenie „ВСМ 150”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w terapii hormonalnej. Antagoniści hormonów i ich analogi. Środki antyandrogenowe. Bicalutamid. Kod ATC: L02B B03.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Bikalutamid jest niesteroidowym antyandrogenem, który nie wywiera innych oddziaływań na układ endokrynny. Lek wiąże się z niemutowanymi receptorami androgenowymi (typu „dzikiego”), nie aktywując ekspresji genów, w ten sposób hamując działanie androgenów. W wyniku tego hamowania obserwuje się regresję guzów gruczołu krokowego. Po odstawieniu bikalutamidu u części pacjentów może wystąpić zespół odstawienia leków antyandrogenowych.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Bikalutamid w dawce 150 mg był badany w trakcie leczenia pacjentów z lokalizowanymi (T1–T2, N0 lub Nx, M0) lub miejscowo zaawansowanymi (T3–T4, N, M0; T1–T2, N+, M0) guzami gruczołu krokowego bez przerzutów w trzech placebo-kontrolowanych, podwójnie ślepych badaniach, w których wzięło udział 8113 pacjentów. W tych badaniach bikalutamid stosowano jako natychmiastową terapię hormonalną lub jako leczenie wspomagające podczas radykalnej prostatektomii lub radioterapii (głównie zewnętrznej radioterapii wiązką). W chwili mediany obserwacji wynoszącej 9,7 roku u 36,6 % i 38,17 % wszystkich pacjentów przyjmujących odpowiednio bikalutamid lub placebo zaobserwowano obiektywne postępowanie choroby. Zmniejszenie ryzyka obiektywnego postępowania choroby obserwowano u większości pacjentów w grupach, jednak było najbardziej widoczne u tych, którzy mieli najwyższe ryzyko postępowania choroby. Dlatego lekarze kliniczni mogą uznać, że optymalną strategią leczenia dla pacjentów z niskim ryzykiem postępowania choroby, szczególnie przy zastosowaniu leku w trybie adiuwantowym po radykalnej prostatektomii, może być terapia hormonalna rozpoczęta przed wystąpieniem postępowania choroby.

W chwili mediany czasu obserwacji wynoszącej 9,7 roku nie zaobserwowano różnic w poziomie przeżycia ogólnego, przy czym śmiertelność wyniosła 31,4 % (stosunek ryzyka = 1,01; 95 % przedział ufności 0,94–1,09). Jednak podczas analizy wyników podgrup badawczych niektóre trendy były oczywiste.

Dane dotyczące przeżycia bez postępowania choroby oraz dane dotyczące przeżycia ogólnego, oparte na analizie Kaplana-Meiera, u pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem prostaty przedstawiono w tabelach 1 i 2.

Tabela 1

Stosunek liczby pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem prostaty i pacjentów z

postępowaniem choroby w podgrupach z różnymi schematami leczenia

Tabela 2

Ogólne przeżycie u pacjentów z chorobą lokalnie zaawansowaną

w podgrupach z różnymi schematami leczenia

U pacjentów z lokalizowanym schorzeniem, którzy otrzymywali wyłącznie bicalutamid, nie stwierdzono istotnej różnicy w przeżyciu bez postępu choroby. Również u pacjentów z lokalizowanym schorzeniem, którzy otrzymywali bicalutamid jako terapię uzupełniającą po radioterapii (HR = 0,98; 95 % CI 0,80–1,20) lub po radykalnej prostatektomii (HR = 1,03; 95 % CI 0,85–1,25), nie zaobserwowano istotnej różnicy w poziomach przeżycia całkowitego. U pacjentów z lokalizowanym schorzeniem, którym w innych okolicznościach zastosowano by strategię obserwacji dynamicznej, zaobserwowano również tendencję do zmniejszenia poziomu przeżycia w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (HR = 1,15; 95 % CI 1,00–1,32). Z uwagi na to stosunek ryzyka do korzyści z zastosowania bicalutamidu u pacjentów z lokalizowanym schorzeniem nie uznaje się za uzasadniony.

W innej programie skuteczność bicalutamidu w leczeniu pacjentów z lokalnie zaawansowanym rakiem prostaty bez przerzutów, u których wskazano natychmiastową kastrację, została zademonstrowana w dwóch badaniach, w których wzięło udział 480 wcześniej nieleczonych pacjentów z rakiem prostaty bez przerzutów (M0). W chwili mediany okresu obserwacji wynoszącej 6,3 roku poziom śmiertelności wynosił 56 % i nie różnił się istotnie statystycznie w grupach stosowania bicalutamidu i kastracji (HR = 1,05; CI 0,81–1,36); jednakże równoważności obu metod leczenia nie można ocenić statystycznie.

W trakcie dwóch badań, w których wzięło udział 805 wcześniej nieleczonych pacjentów z przerzutami (M1) przy poziomie śmiertelności 43 %, bicalutamid został oceniony jako mniej skuteczny niż kastracja pod względem czasu przeżycia (stosunek ryzyka = 1,30; przedział ufności 1,04–1,65), przy czym różnica liczbowo wynosiła 42 dni (6 tygodni) przy medianie przeżycia 2 lata.

Bicalutamid jest racematem o aktywności antyandrogenowej, która jest niemal wyłącznie związana z enancjomerem R.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem dzieci (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią»).

Farmakokinetyka

Absorpcja

Bicalutamid jest dobrze wchłaniany po doustnym podaniu. Nie ma dowodów na klinicznie istotny wpływ przyjmowania pokarmu na biodostępność leku.

Rozkład

Bicalutamid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (racemat – 96 %, enancjomer R – > 99 %) i jest intensywnie metabolizowany (poprzez oksydację i glukuronidację); jego metabolity są równomiernie wydalane z moczem i żółcią.

Biotransformacja

Enancjomer S jest bardzo szybko wydalany w porównaniu z enancjomerem R; okres półtrwania ostatniego w osoczu wynosi około 1 tygodnia.

Przy codziennym stosowaniu bicalutamidu enancjomer R, ze względu na długi okres półtrwania, kumuluje się w osoczu do stężenia 10-krotnie wyższego.

Stałe stężenie enancjomeryczne (R) na poziomie około 22 μg/ml obserwuje się przy dawce dobowej 150 mg bicalutamidu. W fazie stacjonarnej na udział głównie aktywnego enancjomerycznego (R) przypada 99 % całkowitej liczby krążących enancjomerów. Eliminacja (wydalanie)

W trakcie badania klinicznego średnie stężenie (R)-bicalutamidu w nasieniu mężczyzn przyjmujących lek w dawce 150 mg wynosiło 4,9 μg/ml. Ilość bicalutamidu, która potencjalnie może przedostać się do organizmu partnerki kobiety podczas stosunku, jest niska i może wynosić około 0,3 μg/ml. Poziom ten jest niższy niż ten, który u zwierząt laboratoryjnych prowadzi do zmian potomstwa.

Specjalne grupy pacjentów

Farmakokinetyka enancjomerycznego (R) nie zależy od wieku pacjenta, obecności uszkodzenia nerek lub lekkiego lub umiarkowanego uszkodzenia wątroby. Istnieją dowody, że u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby enancjomer (R) jest wolniej eliminowany z osocza.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Vistamid, 150 mg, wskazany jest w monoterapii lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z radykalną prostatektomią lub terapią napromieniania u pacjentów z lokalnie zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego o wysokim ryzyku postępu choroby (patrz punkt „Właściwości farmakologiczne”).

Vistamid, 150 mg, wskazany jest również w leczeniu pacjentów z lokalnie zaawansowanym, niemetastatycznym rakiem gruczołu krokowego, u których kastracja chirurgiczna lub inne interwencje medyczne są nieakceptowalne lub nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania

Vistamid jest przeciwwskazany w stosowaniu u kobiet i dzieci.

Vistamid nie powinien być stosowany u pacjentów, u których wystąpiły reakcje nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład leku. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie bicalutamidu z terfenadyną, astemizolem lub cizaprydem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania in vitro wykazały, że R-bicalutamid jest inhibitorem CYP3A4 oraz wywiera mniejszy wpływ inhibitorowy na aktywność CYP2C9, 2C19 i 2D6. Chociaż badania kliniczne, w których antypiryna była stosowana jako marker aktywności cytochromu P450 (CYP), nie wskazują na potencjalną interakcję z bicalutamidem, średnie stężenie midazolamu (pole pod krzywą farmakokinetyczną) zwiększyło się o 80% po jednoczesnym stosowaniu przez 28 dni z bicalutamidem.

Dla leków o wąskim zakresie działania terapeutycznego takie zwiększenie może mieć duże znaczenie. Dlatego jednoczesne stosowanie z terfenadyną, astemizolem i cizaprydem jest przeciwwskazane. Bicalutamid należy również stosować z ostrożnością z takimi związkami, jak cyklosporyna czy blokery kanałów wapniowych. Może istnieć potrzeba zmniejszenia dawki tych leków, szczególnie jeśli występują objawy nasilenia działania leku lub pojawiają się działania niepożądane po jego zastosowaniu. W przypadku stosowania cyklosporyny zaleca się dokładne monitorowanie jej stężenia w osoczu krwi oraz stanu klinicznego pacjenta po rozpoczęciu lub zakończeniu leczenia bicalutamidem. Z ostrożnością należy przepisywać bicalutamid w połączeniu z lekami, które mogą hamować utlenianie leku (takimi jak cyklosporyna czy blokery kanałów wapniowych). Teoretycznie może to prowadzić do zwiększenia stężenia bicalutamidu w osoczu krwi, co może nasilić działania niepożądane leku.

Badania in vitro wykazały, że bicalutamid może wypierać kumarynowy lek przeciwpłytkowy warfarynę z miejsc wiązania z białkami krwi. Opisywano nasilenie działania warfaryny i innych kumarynowych leków przeciwpłytowych przy jednoczesnym stosowaniu z bicalutamidem. Dlatego w przypadku przepisywania bicalutamidu pacjentom, którzy już przyjmują kumarynowe leki przeciwpłytowe, zaleca się dokładne monitorowanie czasu protrombinowego oraz należy rozważyć korektę dawki leków przeciwpłytowych. Ponieważ terapia antyandrogenowa może prowadzić do wydłużenia odcinka QT, należy z ostrożnością przepisywać bicalutamid jednoczesnie z lekami, które mogą wydłużać odcinek QT lub wywoływać komorową tachyarytmie typu torsade de pointes, takimi jak leki przeciwarhythmiczne klasy IA (chinidyna, dysopyrydyna) lub klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid), metadon, moxifloksacyna, neuroleptyki (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

U dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Leczenie należy rozpoczynać pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Bikalutamid jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. Niektóre dane pozwalają przypuszczać, że u pacjentów z ciężkimi uszkodzeniami wątroby wydalanie leku może być opóźnione, co może prowadzić do jego kumulacji. Dlatego bikalutamid należy stosować z ostrożnością u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi uszkodzeniami wątroby.

Ze względu na możliwość zaburzeń funkcji wątroby należy okresowo kontrolować próby wątrobowe. Większość zmian obserwuje się w pierwszych 6 miesiącach stosowania bikalutamidu. Rzadko obserwuje się ciężkie zmiany ze strony wątroby, a nawet donoszono o przypadkach śmiertelnych. W przypadku wystąpienia ciężkich zmian należy przerwać leczenie bikalutamidem.

W przypadku obiektywnych objawów postępu choroby oraz wzrostu stężenia PSA (antygenu specyficznego dla prostaty) należy rozważyć możliwość przerwania terapii bikalutamidem.

Wykazano, że bikalutamid hamuje aktywność cytochromu P450 (CYP3A4), dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP3A4.

W rzadkich przypadkach donoszono o reakcjach fotosensybilizacji u pacjentów przyjmujących bikalutamid w dawce 150 mg. Pacjentom należy zalecić unikanie bezpośredniego oddziaływania nadmiernego światła słonecznego lub światła ultrafioletowego oraz korzystanie ze środków ochronnych przed słońcem podczas przyjmowania bikalutamidu w dawce 150 mg. W przypadku, gdy reakcja na światło jest bardziej trwała i/lub ciężka, należy rozpocząć odpowiednią lecznictwo objawowe.

Terapia antyandrogenowa może prowadzić do wydłużenia odstępu QT.

U pacjentów z czynnikami ryzyka lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie, a także u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), lekarz powinien przed rozpoczęciem leczenia bikalutamidem ocenić stosunek ryzyka do korzyści, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia tachykardii komorowej typu torsade de pointes.

Terapia antyandrogenowa może powodować zmiany morfologii plemników. Chociaż wpływu bikalutamidu na morfologię plemników nie oceniano i nie donoszono o takich zmianach u pacjentów przyjmujących bikalutamid, pacjentom i/lub ich partnerkom należy zalecić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji podczas leczenia oraz przez 130 dni po zakończeniu terapii bikalutamidem.

Donoszono o nasileniu działania antykoagulantów kumarynowych u pacjentów przyjmujących jednocześnie bikalutamid, co może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego (PT) i międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Niektóre przypadki były związane z ryzykiem krwawienia. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomów PT/INR oraz należy rozważyć korektę dawki antykoagulantów.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, wrodzoną niedostatecznością laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego leku.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Vistamid jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet. Stosowanie bikalutamidu jest przeciwwskazane kobietom w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Bikalutamid jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią.

Plodność

W badaniach na zwierzętach obserwowano odwracalne pogorszenie płodności mężczyzn. U ludzi należy przypuszczać okresową subplodność lub bezpłodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiowania maszyn

Bikalutamid nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z złożonymi mechanizmami. Należy jednak pamiętać, że często mogą występować senność i zawroty głowy (patrz dział „Działania niepożądane”). Pacjenci przyjmujący ten lek powinni zachować ostrożność.

Sposób stosowania i dawki

Dorośli mężczyźni, w tym pacjenci w wieku podeszłym: doustnie, jedna tabletka 150 mg jednorazowo na dobę.

Vistamid 150 mg należy stosować przez dłuższy czas, przynajmniej przez 2 lata lub do pojawienia się objawów postępu choroby.

Grupy pacjentów specjalnych

Niewydolność nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki.
Niewydolność wątroby. U pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby możliwe jest zwiększone nagromadzenie leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci. Bicalutamid jest przeciwwskazany u dzieci.

Przedawkowanie

Objawy. Brak danych dotyczących przedawkowania u ludzi.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum; leczenie objawowe. Dializa może być nieskuteczna, ponieważ bicalutamid w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie wydostaje się w niezmienionej postaci z moczem. W przypadku przedawkowania wskazane jest ogólne leczenie wspierające, w tym monitorowanie parametrów życiowych.

Niepożądane działania

Niepożądane działania podano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (na podstawie dostępnych danych nie można oszacować częstości występowania).

1 Zmiany ze strony wątroby rzadko są ciężkie i często ustępują lub słabną podczas kontynuacji leczenia lub po jego zakończeniu.

2 Większość pacjentów otrzymujących bicalutamid w dawce 150 mg jako monoterapię doświadczała ginekomastii i/lub bólu gruczołów piersiowych. W trakcie badań u 5 % pacjentów objawy te sklasyfikowano jako ciężkie. Ginekomastia może nie ustąpić samoistnie po odstawieniu leczenia, szczególnie po długotrwałym leczeniu.

3 Zgodnie z zasadami kodowania stosowanymi w badaniach EPC, reakcja niepożądana „suchość skóry” została zakodowana w systemie COSTART jako „wysypka”. Dlatego nie można określić odrębnej częstości występowania tego objawu dla bicalutamidu 150 mg; przewiduje się jednak, że częstość ta jest taka sama jak dla dawki 50 mg leku.

4 Uwzględniono w wykazie reakcji niepożądanych po otrzymaniu danych pozarejestrowych. Częstość ustalono na podstawie liczby doniesień o przypadkach uszkodzenia wątroby u pacjentów otrzymujących bicalutamid w dawce 150 mg w grupie otwartego leczenia w badaniach programu Early Prostate Cancer (EPC).

5 Uwzględniono w wykazie reakcji niepożądanych po otrzymaniu danych pozarejestrowych. Częstość ustalono na podstawie liczby doniesień o przypadkach zapalenia pęcherzykowego (interstycjalnej zapalenia płuc) w okresie randomizowanego leczenia bicalutamidem w dawce 150 mg w badaniach EPC.

Zwiększenie PT/INR. W doniesieniach z okresu pozarejestrowego raportowano o interakcji leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn z bicalutamidem.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania

Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze; po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Síntesis España, S. L.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności

ul. C/Castello, nr 1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania.