Vipenem

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania leku Vipenem

Skład:

Substancje czynne: imipenem i cilastatin.

1 butelka zawiera imipenemu monohydrat 530 mg, co odpowiada 500 mg imipenem i cyklostatin sodu 530 mg, co odpowiada 500 mg cilastatinu;

Substancja pomocnicza: sodowy węglan sodu.

Postać leku. Proszek do sporzędzania roztworu do wlewu.

Główne fizykochemiczne właściwości: proszek od białego do niemal białego lub jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Åšrodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego, karbapenemy. Imipenem i inhibitor enzymu. Kod ATC J01D H51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Vipenem składa się z dwóch składników: imipenemu, pierwszego przedstawiciela nowej klasy antybiotyków β-laktamowych – tienamycyn, oraz cylastatyny sodowej, specyficznego inhibitora enzymu, który blokuje metabolizm imipenemu w nerkach i istotnie zwiększa stężenie niezmienionego imipenemu w drogach moczowych. Stosunek wagowy imipenemu do cylastatyny sodowej w leku wynosi 1:1.

Klasa antybiotyków tienamycynowych, do której należy imipenem, charakteryzuje się szerszym spektrum silnego działania bakteriobójczego niż jakie zapewnia każdy z dotychczas poznanych antybiotyków.

Vipenem wskazany jest w leczeniu zakażeń mieszanych wywołanych wrażliwymi szczepami bakterii beztlenowych i tlenowych. Vipenem okazał się skuteczny w leczeniu wielu zakażeń wywołanych beztlenowymi i tlenowymi bakteriami Gram-dodatnimi i Gram-ujemnymi opornymi na cefalosporyny, w tym na cefazolin, cefoperazon, cefalotyn, cefoksytynę, cefotaksym, moksalaktam, cefamandol, cefatazydym i ceftryakson. Duża liczba zakażeń wywołanych przez drobnoustroje oporne na aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) i/lub penicyliny (ampicylina, karbenicylina, penicylina-G, tykarcylinę, piperacylinę, azlocylinę, mezlocylinę) również poddaje się leczeniu tą kombinacją.

Vipenem nie jest wskazany w leczeniu zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Vipenem jest silnym inhibitorem syntezy ściany komórkowej bakterii i wykazuje działanie bakteriobójcze wobec szerokiego spektrum Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, tlenowych i beztlenowych drobnoustrojów chorobotwórczych.

Vipenem, podobnie jak nowoczesne cefalosporyny i penicyliny, wykazuje szerokie spektrum działania wobec bakterii Gram-ujemnych, ale jego charakterystyczną cechą jest wysoka aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich, wcześniej obserwowana jedynie u β-laktamowych antybiotyków o wąskim spektrum działania. Spektrum działania leku Vipenem obejmuje Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis oraz Bacteroides fragilis – różnorodną i trudną klinicznie grupę patogenów, zazwyczaj opornych na inne antybiotyki.

Vipenem jest skuteczny wobec dużej liczby drobnoustrojów, takich jak Pseudomonas aeruginosa, gatunki Serratia oraz Enterobacter, które są naturalnie oporne na większość antybiotyków β-laktamowych.

Spektrum działania antybakteryjnego imipenemu/cylastatyny jest szersze niż jakiegokolwiek innego znanego antybiotyku i obejmuje wszystkie klinicznie istotne drobnoustroje chorobotwórcze. Do mikroorganizmów, wobec których Vipenem jest zazwyczaj skuteczny in vitro, należą:

Bakterie Gram-ujemne tlenowe.

Gatunki Achromobacter

Gatunki Acinetobacter (wcześniej – Mima-Herellea)

Aeromonas hydrophila

Gatunki Alcaligenes

Bordetella bronchicanis

Bordetella bronchiseptica

Bordetella pertussis

Brucella melitensis

Burkholderia pseudomallei (wcześniej – Pseudomonas pseudomallei)

Burkholderia stutzeri (wcześniej – Pseudomonas stutzeri)

Gatunki Campylobacter

Gatunki Capnocytophaga

Gatunki Citrobacter

Citrobacter koseri (wcześniej – Citrobacter diversus)

Citrobacter freundii

Eikenella corrodens

Gatunki Enterobacter

Enterobacter aerogenes

Enterobacter agglomerans

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Gardnerella vaginalis

Haemophilus ducreyi

Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę)

Haemophilus parainfluenzae

Hafnia alvei

Gatunki Klebsiella

Klebsiella oxytoca

Klebsiella ozaenae

Klebsiella pneumoniae

Gatunki Moraxella

Morganella morganii (wcześniej – Proteus morganii)

Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące penicylinazę)

Neisseria meningitidis

Gatunki Pasteurella

Pasteurella multocida

Plesiomonas shigelloides

Gatunki Proteus

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Gatunki Providencia

Providencia alcalifaciens

Providencia rettgeri (wcześniej – Proteus rettgeri)

Providencia stuartii

Gatunki Pseudomonas*

Pseudomonas fluorescens

Pseudomonas putida

Pseudomonas aeruginosa

Gatunki Salmonella

Salmonella typhi

Gatunki Serratia

Serratia proteamaculans (wcześniej – Serratia liquefaciens)

Serratia marcescens

Gatunki Shigella

Gatunki Yersinia (wcześniej – Pasteurella)

Yersinia enterocolitica

Yersinia pseudotuberculosis

*Stenotrophomonas maltophilia (wcześniej – Xanthomas maltophilia, wcześniej – Pseudomonas maltophilia) oraz szczepy Burkholderia cepacia (wcześniej – Pseudomonas cepacia) są ogólnie oporne na lek Vipenem.

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Gatunki Bacillus

Enterococcus faecalis

Erysipelothrix rhusiopathiae

Listeria monocytogenes

Gatunki Nocardia

Gatunki Pediococcus

Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazę)

Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące penicylinazę)

Staphylococcus saprophyticus

Streptococcus agalactiae

Streptococcus grupa C

Streptococcus grupa G

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes

Viridans Streptococci (w tym szczepy α i γ-hemolityczne)

Enterococcus faecium oraz niektóre oporne na metycylinę gronkowce są oporne na lek Vipenem.

Bakterie Gram-ujemne beztlenowe.

Gatunki Bacteroides

Bacteroides distasonis

Bacteroides fragilis

Bacteroides ovalus

Bacteroides thelaiotaomicron

Bacteroides uniformis

Bacteroides vulgatus

Bilophila wadsworthia

Gatunki Fusobacterium

Fusobacterium necrophorum

Fusobacterium nucleatum

Porphyromonas asaccharolytica (wcześniej – Bacteroides asaccharolyticus)

Prevotella bivia (wcześniej – Bacteroides bivius)

Prevotella disiens (wcześniej – Bacteroides disiens)

Prevotella intermedia (wcześniej – Bacteroides intermedius)

Prevotella melaninogenica (wcześniej – Bacteroides melaninogenicus)

Veilonella spp.

Bakterie Gram-dodatnie beztlenowe.

Gatunki Actinomyces

Gatunki Bifidobacterium

Gatunki Clostridium

Clostridium perfringens

Gatunki Eubacterium

Gatunki Lactoballus

Gatunki Mobiluncus

Microaerophilic streptococcus

Gatunki Peptococcus

Gatunki Peptostreptococcus

Gatunki Propionibacterium (w tym P. acnes)

Inne

Mycobacterium fortuitum

Mycobacterium smegmatis

Badania in vitro wskazują, że imipenem działa synergistycznie z aminoglikozydami wobec niektórych izolatów Pseudomonas aeruginosa.

Farmakokinetyka.

Imipenem. U zdrowych ochotników 20-minutowa infuzja dożylna w dawce 500 mg prowadziła do osiągnięcia szczytowych stężeń imipenemu w osoczu w zakresie od 21 do 58 μg/ml. Wiązanie imipenemu z białkami surowicy krwi człowieka wynosi około 20%.

Gdy stosowany jest samodzielnie, imipenem ulega metabolizmowi w nerkach przez dehydropeptydazę-I. Indywidualna odzyskana ilość w moczu wynosiła od 5 do 40%, średnio w kilku badaniach – 15–20%.

Cylastatyna – specyficzny inhibitor enzymu dehydropeptydazy-I – skutecznie hamuje metabolizm imipenemu, dlatego równoczesne stosowanie imipenemu i cylastatyny pozwala osiągnąć terapeutyczne stężenia antybakteryjne imipenemu w moczu i osoczu.

Okres półwyprowadzenia imipenemu z osocza wynosił 1 godzinę. W ciągu 10 godzin po podaniu około 70% podanego antybiotyku wykryto w nienaruszonej formie w moczu, a dalszego wydalania leku z moczem nie zaobserwowano. Przy stosowaniu leku według schematu co 6 godzin nie obserwowano akumulacji imipenemu w osoczu ani w moczu u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Równoczesne stosowanie leku i probenecydu prowadziło do minimalnego wzrostu stężenia w osoczu oraz wydłużenia okresu półwyprowadzenia imipenemu z osocza krwi.

Cylastatyna. Szczytowe stężenia cylastatyny w osoczu po 20-minutowej dożylnej infuzji leku w dawce 500 mg znajdowały się w zakresie od 21 do 55 μg/ml. Wiązanie cylastatyny z białkami surowicy krwi człowieka wynosi około 40%. Okres półwyprowadzenia cylastatyny z osocza wynosi około 1 godziny. W ciągu 10 godzin po podaniu leku około 70–80% dawki cylastatyny wydalane jest w niezmienionej formie z moczem. Po tym czasie cylastatyna nie była wykrywana w moczu. Około 10% wykrywano w formie metabolitu N-acetylu, który wykazuje działanie hamujące wobec dehydropeptydazy porównywalne z działaniem leku macierzystego. Równoczesne stosowanie leku i probenecydu prowadziło do podwojenia stężenia cylastatyny w osoczu i wydłużenia okresu półwyprowadzenia, ale nie miało wpływu na odzyskiwanie cylastatyny z moczem.

Niewydolność nerek.

Po pojedynczej dożywnej dawce imipenemu/cylastatyny 250 mg/250 mg pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) dla imipenemu zwiększyło się odpowiednio o 1,1, 1,9 i 2,7 razy u pacjentów z niewielką (klirens kreatyniny (CrCL) 50–80 ml/min/1,73 m²), umiarkowaną (CrCL 30–<50 ml/min/1,73 m²) i ciężką (CrCL <30 ml/min/1,73 m²) niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek (CrCL >80 ml/min/1,73 m²), natomiast AUC dla cylastatyny zwiększyła się odpowiednio o 1,6, 2 i 6,2 razy u pacjentów z niewielką, umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Po pojedynczej dożylnej dawce imipenemu/cylastatyny 250 mg/250 mg podanej 24 godziny po hemodializie, AUC dla imipenemu i cylastatyny była większa odpowiednio o 3,7 i 16,4 razy w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Wydalanie z moczem, klirens nerkowy oraz klirens osoczowy imipenemu i cylastatyny zmniejszają się wraz ze spadkiem czynności nerek po dożylnej aplikacji leku Vipenem. Korekta dawki jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Niewydolność wątroby.

Farmakokinetyka imipenemu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była ustalana. Ze względu na ograniczony zakres metabolizmu wątrobowego imipenemu oczekuje się, że niewydolność wątroby nie będzie miała wpływu na jego farmakokinetykę. Dlatego nie zaleca się korekty dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Dzieci.

Średni klirens i objętość rozkładu imipenemu były u dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 14 lat) około o 45% wyższe niż u dorosłych. AUC dla imipenemu po podaniu dawki imipenemu/cylastatyny 15/15 mg/kg masy ciała u dzieci była o około 30% wyższa niż ekspozycja u dorosłych otrzymujących dawkę 500 mg/500 mg. Przy wyższej dawce ekspozycja po podaniu 25/25 mg/kg imipenemu/cylastatyny u dzieci była o 9% wyższa w porównaniu z ekspozycją u dorosłych otrzymujących dawkę 1000 mg/1000 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U zdrowych ochotników w wieku podeszłym (w wieku od 65 do 75 lat z prawidłową czynnością nerek dla ich wieku) farmakokinetyka pojedynczej dożylnej dawki imipenemu/cylastatyny 500 mg/500 mg podanej w ciągu 20 minut była zgodna z oczekiwaniami u pacjentów z niewielką niewydolnością nerek, dla których nie uznaje się za konieczne zmiany dawki. Średnie wartości okresu półwyprowadzenia imipenemu i cylastatyny z osocza wynosiły odpowiednio 91±7 minut i 69±15 minut. Stosowanie wielokrotne nie miało wpływu na farmakokinetykę imipenemu czy cylastatyny i nie obserwowano żadnego akumulacji imipenemu/cylastatyny.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku, spowodowanych mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• infekcje jamy brzusznej;
• infekcje dolnych dróg oddechowych (ciężka zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc szpitalne i związane z wentylacją);
• infekcje wewnątrzporodowe i poporodowe;
• skomplikowane infekcje układu moczowo-płciowego;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• sepsa;
• endokardyt.

Lek można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią towarzyszącą gorączce, której prawdopodobną przyczyną jest infekcja bakteryjna.

Leczenie pacjentów z bakteriemią skojarzoną lub prawdopodobnie skojarzoną z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku, inne karbapenemy, ostry przejaw podwyższonej wrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na inne antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

U chorych stosujących gancyklowir w połączeniu z imipenemem/cylistatyną do wstrzykiwań dożylnych obserwowano napady padaczkowe. Te leki można stosować łącznie tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa możliwy ryzyko.

Kwas walproinowy.

Zgłaszano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi osocza przy jednoczesnym stosowaniu z karbapenemami, a w niektórych przypadkach zgłaszano nagłe napady padaczkowe. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu; należy również rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii lekami przeciwbakteryjnymi lub przeciwpadaczkowymi (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Leki przeciwkrwawienne doustne.

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwkrwawienne. Otrzymano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwkrwawnego leków przeciwkrwawieniowych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących antybiotyki. Ryzyko może się różnić w zależności od typu infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić rolę antybiotyku w nasileniu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekami przeciwkrwawnymi doustnymi.

Stosowanie imipenemu/cylistatyny łącznie z probencydą prowadziło do minimalnego wzrostu stężenia imipenemu we krwi osocza oraz wydłużenia okresu półtrwania imipenemu we krwi osocza. Wydalanie niezmienionego (nieprzekształconego) imipenemu z moczem zmniejszało się do około 60 % dawki, gdy lek był stosowany z probencydą. Jednoczesne stosowanie leku z probencydą podwajało stężenie cylistatyny we krwi osocza i okres półtrwania cylistatyny, nie wpływając jednak na wydalanie cylistatyny z moczem.

Szczególne wskazania.

Ogólne zalecenia.

W przypadku wyboru imipenemu/cilastatynu jako leku w leczeniu w każdej konkretnej sytuacji należy uwzględnić stosowność stosowania karbapenemów, biorąc pod uwagę ciężkość infekcji, częstość występowania oporności na inne odpowiednie antybiotyki oraz możliwość występowania bakterii opornych na karbapenemy.

Wrażliwość nadmierna.

Istnieją dane kliniczne i laboratoryjne wskazujące na częściową krzyżową alergiczność leku Vipenem i innych antybiotyków β-laktamowych, penicylin i cefalosporyn. Ciężkie reakcje (w tym anafilaksję) obserwuje się po stosowaniu większości antybiotyków β-laktamowych. Najprawdopodobniej takie reakcje mogą wystąpić u osób z uczuleniem na wiele alergenów w wywiadzie. Przed rozpoczęciem terapii lekiem należy dokładnie przeanalizować wywiad chorego pod kątem występowania reakcji nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny, cefalosporyny, inne antybiotyki β-laktamowe oraz inne alergeny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej podczas stosowania leku należy go odstawić i podjąć odpowiednie działania. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego leczenia.

Funkcje wątroby.

Podczas leczenia imipenemem/cilastatyną należy dokładnie monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko toksyczności wątrobowej (wzrost poziomu transaminaz, niewydolność wątroby i ostra postać zapalenia wątroby).

U pacjentów z istniejącymi wcześniej chorobami wątroby należy monitorować funkcje wątroby podczas leczenia imipenemem/cilastatyną. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Hematologia.

Podczas leczenia imipenemem/cilastatyną możliwe jest pozytywne wyniki bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Przed rozpoczęciem każdej terapii empirycznej należy wziąć pod uwagę zakres działania przeciwbakteryjnego imipenemu/cilastatynu, szczególnie w stanach zagrożenia życia pacjenta. Ponadto należy zachować ostrożność ze względu na ograniczoną wrażliwość niektórych patogenów (np. związanych z infekcjami skóry i tkanek miękkich) na imipenem/cilastatynę. Stosowanie imipenemu/cilastatynu jest uzasadnione w leczeniu tych typów infekcji, jeśli konkretny patogen został już potwierdzony i jest znany jako wrażliwy, lub gdy istnieją poważne przesłanki, że najbardziej prawdopodobny patogen(-y) jest(-są) wrażliwy(-e) na takie leczenie. Stosowanie wspomagające tego leku przeciwko Staphylococcus aureus opornemu na metycylinę (MRSA) może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdza obecność infekcji MRSA w przypadku zatwierdzonych wskazań. Stosowanie wspomagające aminoglikozydów może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdza udział Pseudomonas aeruginosa w infekcjach w przypadku zatwierdzonych wskazań.

Kwas walproinowy.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu/cilastatynu i kwasu walproinowego/sodu walproinianu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Clostridium difficile.

Rozwój kolitu pseudomembranaceus został zarejestrowany jako powikłanie stosowania niemal wszystkich antybiotyków; może on występować w formach od łagodnych do zagrożujących życiu. Z tego powodu antybiotyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, szczególnie kolitów. Ważne jest, aby pamiętać o możliwości rozwoju kolitu pseudomembranaceus, gdy u pacjenta podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykami wystąpi biegunka. Należy rozważyć możliwość odstawienia terapii imipenemem/cilastatyną i zastosowanie specyficznego leczenia na Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek nie jest zalecany w leczeniu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Niewydolność nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek imipenem/cilastatyna ulega kumulacji. Jeśli dawka leku nie zostanie zmniejszona ze względu na stan funkcji nerek, możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (patrz „Sposób stosowania i dawki” oraz poniżej).

Ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Tak jak w przypadku innych antybiotyków z grupy β-laktamów, opisano działania niepożądane ze strony OUN, takie jak mioklonie, dezorientacja lub drgawki, szczególnie w przypadku przekroczenia zalecanych dawek, które ustalane są w zależności od funkcji nerek i masy ciała. Zwykle takie zaburzenia obserwowano u pacjentów z uszkodzeniem OUN (urazy mózgu lub napady drgawkowe w wywiadzie) i/lub u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których możliwa jest kumulacja leku w organizmie. Z tego powodu, szczególnie u takich pacjentów, konieczne jest ścisłe przestrzeganie zalecanych dawek i trybu leczenia. Leczenie przeciwdrgawkowe należy kontynuować u pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie.

Szczególną ostrożność należy zachować wobec objawów neurologicznych lub drgawek u dzieci z znanymi czynnikami ryzyka rozwoju drgawek lub u dzieci otrzymujących leczenie wspomagające lekami zmniejszającymi nasilenie drgawek.

Jeśli w trakcie leczenia wystąpią drżenie fizjologiczne, mioklonie lub napady drgawkowe, pacjenci powinni zostać poddani badaniu neurologicznemu i otrzymać leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli wcześniej nie było ono przepisane. Jeśli objawy zaburzeń ze strony OUN utrzymują się, dawkę leku Vipenem należy zmniejszyć lub całkowicie odstawić.

Vipenem nie jest wskazany w leczeniu pacjentów z ClCr ≤ 5 ml/min/1,73 m², z wyjątkiem przypadków, gdy w ciągu 48 godzin zostanie przeprowadzona hemodializa. U pacjentów poddawanych hemodializie Vipenem zaleca się tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek.

Substancje pomocnicze.

Lek zawiera 37,6 mg sodu (1,6 mg-ekwiwalentu), co należy uwzględnić przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem zawartości sodu (bez soli).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania leku u kobiet w ciąży.

Podczas badań na ciężarnych małpach stwierdzono toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Lek Vipenem można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią.

Imipenem i cilastatyna wydzielają się w niewielkich ilościach do mleka matki. W razie konieczności stosowania leku należy rozważyć korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem leku dla dziecka.

Sposobność wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych urządzeń. Jednak niektóre działania niepożądane, takie jak halucynacje, senność, zawroty głowy, zawroty głowy, związane ze stosowaniem leku mogą wpływać na zdolność niektórych pacjentów do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecenia dotyczące dawek leku Vipenem dotyczą ilości imipenemu/cilastatynu, które będą stosowane.

Dawkę dobową Vipenemu ustala się w zależności od stopnia ciężkości infekcji, typu wyizolowanego patogenu(-ów); dawkę dzieli się na kilka równych podań w równych dawkach, uwzględniając stan funkcji nerek oraz masę ciała.

Dorośli i młodzież.

Dawki dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥90 ml/min):

• 500 mg/500 mg co 6 godzin lub
• 1000 mg/1000 mg co 8 godzin lub co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których ustaloną lub prawdopodobną przyczyną są mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią z gorączką) zaleca się stosowanie dawki 1000 mg/1000 mg co 6 godzin.

Dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z klirensem kreatyniny <90 ml/min (patrz tabela 1).

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 4000 mg/4000 mg na dobę.

Dorośli pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Aby określić zmniejszoną dawkę u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, należy:

1. Określić całkowitą dawkę dobową (tj. 2000/2000, 3000/3000 lub 4000/4000 mg), którą zazwyczaj stosuje się u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
2. Dobrać odpowiedni schemat podawania zmniejszonej dawki (patrz tabela 1) zgodnie z klirensem kreatyniny pacjenta oraz czasem trwania wlewu (patrz sekcja „Sposób stosowania”).

Tabela 1

Pacjenci z klirem kreatyniny <15 ml/min.

Vipenem do wstrzykiwania dożylne nie powinien być stosowany u pacjentów, u których w ciągu najbliższych 48 godzin nie planuje się przeprowadzenia hemodializy.

Hemodializa.

W leczeniu pacjentów z klirem kreatyniny <15 ml/min poddawanych hemodializie, stosuje się dawki zalecane dla pacjentów z klirem kreatyniny 15–29 ml/min (patrz tabela 1).

Imipenem i cilastatyna są wydalane podczas hemodializy. Pacjentowi należy podać imipenem/cilastatynę bezpośrednio po sesji hemodializy, a następnie co 12 godzin po jej zakończeniu. Pacjentów poddawanych hemodializie, a zwłaszcza tych z chorobami układu nerwowego jako podstawową chorobą towarzyszącą, należy dokładnie obserwować; stosowanie imipenem/cilastatynę u tych pacjentów zaleca się wyłącznie wtedy, gdy oczekiwany efekt przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania leku u pacjentów poddawanych dializie opuszkowej, dlatego nie zaleca się stosowania go w leczeniu tej grupy pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Dostosowanie dawki nie jest konieczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dostosowanie dawki nie jest konieczne u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek.

Dzieci powyżej 1 roku życia.

Zalecana dawka dla dzieci powyżej 1 roku życia wynosi 15/15 lub 25/25 mg/kg/dawka co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których prawdopodobną lub potwierdzoną przyczyną są mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką), zaleca się stosowanie dawki 25/25 mg/kg co 6 godzin.

Dzieci poniżej 1 roku życia oraz dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom poniżej 1 roku życia oraz dzieciom z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina osocza >2 mg/dl) ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych.

Sposób stosowania.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Przed zastosowaniem zawartość fiolki (proszek) należy odpowiednio rozpuścić i rozcieńczyć (patrz poniższe zalecenia). Każdą dawkę leku Vipenem do wstrzykiwania dożylnej nie przekraczającą 500 mg/500 mg należy podawać w ciągu 20–30 minut. Każdą dawkę przekraczającą 500 mg/500 mg należy podawać w ciągu 40–60 minut. Jeżeli u pacjenta podczas infuzji wystąpi nudności, należy zmniejszyć szybkość podawania leku.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania dożylnej.

Vipenem do infuzji dożylnej jest dostarczany w postaci proszku sterylnego w fiolkach zawierających 500 mg imipenemu i 500 mg cilastatynę.

Do składu Vipenemu jako bufor wchodzi wodorowęglan sodu, który zapewnia otrzymanie roztworu o pH od 6,5 do 8,5. Te zmiany pH nie mają istotnego znaczenia, jeśli roztwór jest przygotowywany i przechowywany zgodnie z podanymi wskazówkami. Vipenem zawiera 37,5 mg sodu (1,6 mEq).

Sterylny proszek Vipenem należy rozpuścić zgodnie z instrukcją w tabeli 2. Otrzymany roztwór należy wstrząsać aż do uzyskania klarownej cieczy. Zmienność koloru roztworu od bezbarwnego do żółtego nie wpływa na aktywność leku.

Tabela 2.

Przygotowanie roztworu Vipenem do wstrzykiwania dożylnej

Zawartość fiolki należy zawiesić i uzupełnić do objętości 100 ml odpowiednim roztworem do wlewu.

Na pierwszym etapie zaleca się dodanie około 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do fiolki. W wyjątkowych sytuacjach, gdy z powodów klinicznych nie można zastosować 0,9 % roztworu chlorku sodu, jako rozpuszczalnik można użyć 5 % roztworu glukozy.

Dobrze wstrząsnąć i przenieść powstałą zawiesinę do pojemnika z roztworem do wlewu.

Ostrzeżenie: zawiesina nie jest gotowym roztworem do wlewu.

Powtórzyć procedurę, dodając ponownie 10 ml roztworu do wlewu, aby cała zawartość fiolki przeniosła się do roztworu do wlewu. Otrzymaną mieszaninę należy wstrząsać aż do uzyskania klarownego roztworu.

Stężenie otrzymanego roztworu po powyższej procedurze wynosi około 5 mg/ml imipenemu i cilastatyny.

Rozcieńczone roztwory należy stosować natychmiast. Odstęp czasu między rozpoczęciem rozcieńczania a zakończeniem wlewu dożylnego nie powinien przekraczać 2 godzin.

Nie mrozić otrzymanego roztworu.

Nie wykorzystane materiały i pozostałości produktu należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci.

Ze względu na niewystarczające dane kliniczne nie zaleca się stosowania leku Vipenem u dzieci poniżej 1 roku życia oraz u dzieci z zaburzeniami czynności nerek (kreatynina surowicy >2 mg/dl) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy przedawkowania mogą odpowiadać profilowi reakcji niepożądanych; mogą one obejmować drgawki, dezorientację, drżenie, nudności, wymioty, hipotensję tętniczą, bradykardię.

Leczenie. Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku. Vipenem jest usuwany podczas hemodializy, jednak skuteczność tej procedury w przypadku przedawkowania nie została potwierdzona. Leczenie jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane systemowe, które mogły być związane z leczeniem imipenemem/cylostatinem, to nudności (2%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%), gorączka (0,5%), hipotensja tętnicza (0,4%), drgawki (0,4%), zawroty głowy (0,3%), świąd (0,3%), pokrzywka (0,2%), senność (0,2%).

Najczęstsze działania niepożądane miejscowe to: zapalenie żył/tromboflebit (3,1%), ból w miejscu wstrzyknięcia (0,7%), zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia (0,4%) oraz induracja żyły (0,2%).

Stwierdzono również wzrost stężenia aminotransferaz oraz fosfatazy alkalicznej w surowicy krwi.

Działania niepożądane przedstawiono w tabeli 3 według klasyfikacji układów narządów i częstości występowania: bardzo często (od >1/10), często (od >1/100 do <1/10), nieczęsto (od >1/1000 do <1/100), rzadko (od >1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (od <1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

W przypadku stosowania imipenemu/cyklasatynu u dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy zgłaszano działania niepożądane całkowicie podobne do tych, które obserwowano u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby wykonujące zawód medyczny powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Preparat jest chemicznie niezgodny z lakatanami (solanami kwasu mlekowego) i nie można go rozpuszczać w rozpuszczalnikach zawierających te substancje. Mimo to, Vipenem można podawać za pomocą tego samego systemu dożylnego, przez który prowadzona jest infuzja roztworów lakatanów.

Nie wolno mieszać leku z innymi antybiotykami ani żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób i dawka stosowania”.

Opakowanie.

500 mg/500 mg proszku w fiolce; 1 lub 10 fiol z opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent. ACS DOBFAR S.P.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

NUCLEO INDUSTRIALE S. ATTO (LOC. S. NICOLÒ A TORDINO), 64100 TERAMO (TE), Włochy.