INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Vezomni (VESOMNI)

SkÅ ad:

Substancje czynne: sÅ oczynianu bursztynian, tamsulozyny chlorowodorek;

1 tabletka zawiera sÅ oczynianu bursztynianu 6 mg, co odpowiada 4,5 mg sÅ oczynianu, oraz tamsulozyny chlorowodorku 0,4 mg, co odpowiada 0,37 mg tamsulozyny;

Substancje pomocnicze: mannitol (E 421), maltoza, makrogol 7000000, makrogol 8000, stearynian magnezu (E 470b), Opadry Red 03F45072*.

* Makrogol 8000, hydroksypropylometyloceluloza (E 464), tlenek żelaza czerwony (E 172), woda oczyszczona (w gotowym leku nieobecna).

PostaÄ c leku. Tabletka o modyfikowanym uwalnianiu.

GÅ ówne cechy fizykochemiczne: tabletka o ksztaÅ cie okrÄ gÅ ym, pokryta powÅ ochowÄ czerwonÄ , z oznaczeniem wytÅ oczonym "6/0.4".

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Blokery receptora adrenergicznego alfa. Kod ATC G04C A53.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Vezomni to lek kombinowany zawierający dwie substancje czynne – solifenacynę i tamsulozynę. Te substancje czynne mają niezależne i wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania w leczeniu objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS) przy łagodnym przerostie gruczołu krokowego (BPH), w obecności objawów napełniania pęcherza moczowego.

Solifenacyna to selektywny antagonistyczny antagonist receptorów muskarynowych, nie wykazujący powinowactwa do innych receptorów, enzymów ani kanałów jonowych. Solifenacyna wykazuje najwyższe powinowactwo do receptorów muskarynowych M3 oraz mniejsze powinowactwo do receptorów muskarynowych M1 i M2.

Tamsulozyna to bloker receptorów α1-adrenergicznych. Tamsulozyna wiąże się selektywnie i konkurencyjnie z postsynaptycznymi receptorami α1-adrenergicznymi, szczególnie z podtypami α1A i α1D, odpowiedzialnymi za rozluźnienie mięśni gładkich dolnych dróg moczowych.

Solifenacyna łagodzi objawy napełniania pęcherza moczowego (objawy irytacyjne) związane z działaniem acetylocholiny, która aktywuje receptory cholinergiczne M3 w pęcherzu moczowym. Acetylocholina aktywuje funkcję kurczliwą ściany pęcherza moczowego, co objawia się nagłymi parcieńmi do oddania moczu lub nietrzymaniem moczu.

Tamsulozyna poprawia objawy opróżniania, zwiększając maksymalną prędkość przepływu moczu, zmniejsza objawy obturacji, rozluźniając mięśnie gładkie gruczołu krokowego, szyjki pęcherza moczowego i cewki moczowej. Poprawia również napełnianie pęcherza moczowego.

Farmakokinetyka.

Badania bioavailability po wielokrotnym podawaniu wykazały, że farmakokinetyka po przyjmowaniu Vezomni jest porównywalna z farmakokinetyką po jednoczesnym przyjmowaniu solifenacyny i tamsulozyny.

Wchłanianie.

Po wielokrotnym przyjmowaniu Vezomni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia tmax solifenacyny wahał się między 4,27 a 4,76 godz. w różnych badaniach, tamsulozyny – odpowiednio między 3,47 a 5,65 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) solifenacyny wahało się między 26,5 ng/ml a 32,0 ng/ml, tamsulozyny – między 6,56 ng/ml a 13,3 ng/ml. Wartości pola pod krzywą „stężenie – czas” solifenacyny wahały się od 528 ng·godz./ml do 601 ng·godz./ml, a tamsulozyny – od 97,1 ng·godz./ml do 222 ng·godz./ml. Bezpośrednia biodostępność solifenacyny wynosiła około 90%, podczas gdy tamsulozyna jest wchłaniana w 70–79% dawki stosowanej.

Przeprowadzono badanie leku Vezomni po jednorazowym podaniu jednocześnie z posiłkiem, podczas posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas posiłku o niskiej kaloryczności oraz podczas posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności. Po przyjęciu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności stwierdzono wzrost parametru Cmax tamsulozyny o 54% w porównaniu z podaniem leku na czczo, przy którym AUC wzrasta o 33%. Farmakokinetyka solifenacyny nie zmienia się przy przyjmowaniu posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas posiłku o niskiej kaloryczności oraz podczas przyjmowania posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności.

Jednoczesne stosowanie solifenacyny i tamsulozyny OCAS prowadzi do wzrostu Cmax o 1,19 raza oraz wzrostu AUC tamsulozyny o 1,24 raza w porównaniu z AUC tamsulozyny OCAS w monoterapii. Brak danych o wpływie tamsulozyny na farmakokinetykę solifenacyny.

Eliminacja.

Po jednorazowym przyjęciu leku Vezomni okres półtrwania t1/2 solifenacyny wahał się od 49,5 godz. do 53 godz.; tamsulozyny – od 12,8 godz. do 14 godz.

Wielokrotne stosowanie werapamilu w dawce 240 mg jednocześnie z lekiem Vezomni prowadzi do wzrostu Cmax solifenacyny o 60% i AUC o 63%, podczas gdy u tamsulozyny Cmax wzrasta do 115%, a AUC – do 122%. Zmiany Cmax i AUC nie są klinicznie istotne.

Analiza danych farmakokinetycznych podczas prowadzenia badań klinicznych fazy 3 wskazuje na zmienność farmakokinetyki tamsulozyny w zależności od wieku, wzrostu i stężenia w osoczu α1-kwasu glikoproteinowego. Wzrost AUC jest związany ze wzrostem stężenia α1-kwasu glikoproteinowego i wiekiem, podczas gdy spadek AUC jest związany ze zmniejszeniem wzrostu. Ponadto wzrost stężenia gamma-glutamylotranspeptydazy wiąże się z wyższymi wartościami AUC. Te zmiany parametrów AUC nie są klinicznie istotne.

Informacje dotyczące farmakokinetyki substancji czynnych leku kombinowanego uzupełniają właściwości farmakokinetyczne leku Vezomni.

Solifenacyna.

Wchłanianie.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia tmax nie zależy od dawki i wynosi od 3 do 8 godz. po przyjęciu kilku dawek. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 do 40 mg. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 90%.

Rozkład. Objętość rozkładu solifenacyny po dożylnej podaniu leku wynosi około 600 l. Około 98% solifenacyny wiąże się z białkami osocza, przede wszystkim z α1-kwasem glikoproteinowym.

Biortransformacja. Solifenacyna metabolizowana jest powoli, ma niski efekt pierwszego przejścia. Solifenacyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za udziałem CYP3A4. Istnieją jednak alternatywne drogi metabolizmu, które mogą wpływać na metabolizm solifenacyny. Klirens systemowy solifenacyny wynosi około 9,5 l/godz. Po doustnym podaniu w osoczu stwierdzono (oprócz solifenacyny) jeden farmakologicznie aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) i trzy metabolity nieaktywne (N-glukuronid, N-tlenek i 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny).

Eliminacja. Po jednorazowym podaniu dawki 10 mg 14C-oznaczonej solifenacyny około 70% radioaktywności wykryto w moczu i 23% w kale w ciągu 26 dni. W moczu około 11% radioaktywności wykryto w niezmienionej formie jako substancję czynną, około 18% – jako metabolit N-tlenkowy, 9% – jako metabolit 4R-hydroksy-N-tlenkowy i 8% – jako forma 4R-hydroksymetabolitu (metabolit aktywny).

Tamsulozyna.

Wchłanianie. Dla tamsulozyny w formie OCAS tmax mieści się w zakresie od 4 do 6 godz. po kilku dawkach po 0,4 mg/dzień. Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 0,4 do 1,2 mg. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 57%.

Rozkład. Objętość rozkładu tamsulozyny po dożylnej podaniu wynosi około 16 l. Około 99% tamsulozyny wiąże się z białkami osocza, przede wszystkim z α1-kwasem glikoproteinowym.

Biortransformacja. Tamsulozyna ma niski efekt pierwszego przejścia, metabolizowana jest powoli. Tamsulozyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za udziałem CYP3A4 i CYP2D6. Klirens systemowy tamsulozyny wynosi około 2,9 l/godz. Większość podanej tamsulozyny występuje w osoczu w niezmienionej formie aktywnej substancji. Żaden z metabolitów nie był bardziej aktywny niż substancja wyjściowa. Eliminacja. Po podaniu jednorazowej dawki 0,2 mg 14C-oznaczonej tamsulozyny po tygodniu leczenia około 76% radioaktywności wydalało się z moczem i 21% – z kałem. W moczu wykryto około 9% radioaktywności w niezmienionej formie jako tamsulozynę, około 16% – jako siarczan o-dietylowanej tamsulozyny i 8% – jako kwas o-etylofenoksylooctowy.

Pacjenci w wieku podeszłym.

W badaniach farmakologii klinicznej i bioavailability wiek pacjentów wahał się od 19 do 79 lat. Po zastosowaniu leku Vezomni najwyższe stężenia stwierdzano u pacjentów w wieku podeszłym, choć indywidualne wartości były niemal całkowicie zgodne z wartościami u młodszych pacjentów. Lek Vezomni można stosować również u pacjentów starszych.

Niewydolność nerek.

Lek Vezomni stosuje się u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia, należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Farmakokinetyka leku Vezomni nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek.

Poniższe dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności nerek charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna.

AUC i Cmax solifenacyny u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i średnim stopniu nasilenia nieznacznie różnią się od odpowiednich parametrów u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) ekspozycja na solifenacynę jest znacznie wyższa – wzrost Cmax wynosi około 30%, AUC – ponad 100% i t1/2 – ponad 60%. Stwierdzono statystycznie istotny związek między klirens kreatyniny a klirens solifenacyny. Farmakokinetyka u pacjentów poddawanych hemodializie nie była badana.

Tamsulozyna.

Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 6 pacjentów z łagodnym i średnim stopniem niewydolności nerek (30 ≥ klirens kreatyniny < 70 ml/min/1,73 m²) lub od średniego do ciężkiego stopnia niewydolności nerek (< 30 ml/min/1,73 m²) oraz u 6 zdrowych pacjentów (klirens kreatyniny > 90 ml/min/1,73 m²). Stwierdzono zmiany całkowitego stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmian wiązania z α1-kwasem glikoproteinowym, stężenie aktywnej tamsulozyny chlorowodorku pozostawało stosunkowo stabilne, jak również wewnętrzny klirens pozostawał stosunkowo stabilny. Farmakokinetyka tamsulozyny u pacjentów z niewydolnością nerek w ostatnim stadium (klirens kreatyniny < 10 ml/min/1,73 m²) nie była badana.

Niewydolność wątroby.

Lek Vezomni stosuje się u pacjentów z niewydolnością wątroby o umiarkowanym i średnim stopniu nasilenia, ale jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Farmakokinetyka leku Vezomni nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek.

Poniższe dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności wątroby charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna.

U pacjentów z niewydolnością wątroby o średnim stopniu nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) wartość Cmax nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, t1/2 wzrasta dwukrotnie.

Farmakokinetyka u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Tamsulozyna.

Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 8 pacjentów z niewydolnością wątroby o średnim stopniu nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) i u 8 zdrowych pacjentów. Stwierdzono zmiany całkowitego stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmian wiązania z α1-kwasem glikoproteinowym, stężenie aktywnej tamsulozyny chlorowodorku nie zmieniało się istotnie, a wewnętrzny klirens nieaktywnej tamsulozyny zmieniał się umiarkowanie (32%). Farmakokinetyka tamsulozyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Leczenie objawów napełniania pęcherza moczowego (nieodwracalne pękanie do oddania moczu, częstsze oddawanie moczu) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym przerostem gruczołu krokowego (ŁPGK) u mężczyzn, u których nie była skuteczna monoterapia.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub dowolną z substancji pomocniczych. Hemodializa. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek, przy której stosuje się silne inhibitory cytochromu P450 (CYP) 3A4, np. ketokonazol. Umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby, przy których stosuje się również silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol.

Ciężkie choroby przewodu pokarmowego (w tym toksyczny megakolon), miastenia gravis lub jaskra zamkniętociśnieniowa oraz istnienie ryzyka rozwoju tych chorób. Obecność w wywiadzie ortostatycznej hipotensji.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z innymi lekami o działaniu antycholinergicznym może prowadzić do bardziej wyrażonego działania terapeutycznego i skutków ubocznych. Odstęp między przyjmowaniem takich leków powinien wynosić około jednego tygodnia. Działanie terapeutyczne solifenacyny może być osłabione przy jednoczesnym stosowaniu agonistów receptorów cholinergicznych.

Interakcje z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie solifenacyny z ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) w dawce 200 mg/doba prowadziło do 1,4- i 2,0-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie ketokonazolu w dawce 400 mg/doba prowadziło do 1,5- i 2,8-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny.

Przy jednoczesnym stosowaniu tamsulozyny z ketokonazolem w dawce 400 mg/doba zaobserwowano 2,2- i 2,8-krotny wzrost Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio.

Ponieważ jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, może prowadzić do zwiększonej ekspozycji zarówno solifenacyny, jak i tamsulozyny, lek Vezomni należy stosować z ostrożnością z silnymi inhibitorami CYP3A4. Leku Vezomni nie należy stosować jednoczesne z silnymi inhibitorami CYP3A4 u pacjentów o* fenotypie*, dlaktórego charakterystyczny jest niski poziommetabolizmu CYP2D6 lub u pacjentów, którzy już stosują silne inhibitory CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie leku Vezomni z werapamilem (średni inhibitor CYP3A4) prowadziło do około 2,2-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny oraz około 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny. Lek Vezomni należy stosować z ostrożnością z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4.

Przy jednoczesnym stosowaniu tamsulozyny z cyklotydyną, słabym inhibitorem CYP3A4 (400 mg co 6 godzin), zaobserwowano 1,44-krotny wzrost AUC tamsulozyny, natomiast Cmax nie uległo istotnej zmianie. Lek Vezomni można stosować jednoczesne ze słabymi inhibitorami CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z paroksetyną, silnym inhibitorem CYP2D6 (20 mg na dobę) prowadziło do 1,3- i 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio. Lek Vezomni można stosować jednoczesne z inhibitorami CYP2D6.

Wpływ indukcji enzymów na właściwości farmakokinetyczne solifenacyny i tamsulozyny nie był badany. Ponieważ solifenacyna i tamsulozyna są metabolizowane przy udziale CYP3A4, możliwe są interakcje farmakokinetyczne z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyną), które mogą zmniejszać stężenie solifenacyny i tamsulozyny we krwi.

Inne interakcje.

Solifenacyna.

Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących motorykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid i cyzapryd. W badaniach in vitro stwierdzono, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje CYP1A1/2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4, dlatego nie przewiduje się żadnych interakcji między solifenacyną a lekami metabolizowanymi przy udziale tych enzymów CYP. Przyjmowanie solifenacyny nie zmienia farmakokinetyki R-warfaryny ani S-warfaryny ani ich wpływu na czas protrombinowy. Wykazano, że przyjmowanie solifenacyny praktycznie nie wpływa na farmakokinetykę deryzogenu.

Tamsulozyna.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z innymi blokerami receptorów alfa1-adrenergicznych może prowadzić do działania hipotensyjnego. W badaniach in vitro stwierdzono, że ilość wolnej frakcji tamsulozyny we krwi człowieka nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu takich leków, jak diazepan, propranolol, trichlormetyazyna, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid, symwastatyna lub warfaryna. Tamsulozyna nie zmienia ilości wolnej frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetyazyny ani chloromadinonu. Choć diklofenak i warfaryna mogą zwiększyć szybkość wydalenia tamsulozyny. Jednoczesne stosowanie z furosemidem prowadzi do obniżenia stężenia tamsulozyny we krwi, jednak ponieważ poziom tamsulozyny pozostaje w granicach zakresu terapeutycznego, jednoczesne stosowanie tamsulozyny i furosemidu jest akceptowalne. Badania in vitro tamsulozyny wykazały, że w stężeniach terapeutycznych tamsulozyna praktycznie nie hamuje CYP1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. Dlatego nie przewiduje się żadnych interakcji między tamsulozyną a lekami metabolizowanymi przy udziale tych enzymów CYP. Brak przypadków interakcji tamsulozyny przy jednoczesnym stosowaniu z atenololem, enalaprylem lub teofiliną.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lekarstwo Vezomni należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ryzykiem rozwoju zatrzymania moczu, chorobami obturacyjnymi przewodu pokarmowego; ryzykiem rozwoju obniżenia motoryki przewodu pokarmowego, z przepukliną rozworu przeponowego/jelitowo-pokarmowym refluksie i/lub jednoczesnym przyjmowaniem leków, które mogą wywołać lub nasilić rozwój przełykowatego zapalenia przełyku (np. bisfosfoniany), przy neuropatii autonomicznej.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Vezomni należy ocenić inne możliwe przyczyny częstomoczowania (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku obecności infekcji dróg moczowych należy podać odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne.

U pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak wcześniej rozpoznany zespół wydłużonego QT i hipokaliemia, podczas leczenia sulkcinianem solifenacyny obserwowano wydłużenie odcinka QT oraz trzepotanie/migotanie komór serca (torsade de pointes).

U niektórych pacjentów stosujących sulkcinian solifenacyny i tamsulozynę zgłaszano obrzęk naczynioruchowy (Quinckego) z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego należy przerwać stosowanie leku Vezomni i nie przyjmować go ponownie. Należy podjąć odpowiednie działania i zastosować niezbędne leczenie.

U niektórych pacjentów przyjmujących sulkcinian solifenacyny zgłaszano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać przyjmowanie leku Vezomni, podjąć odpowiednie działania i zastosować niezbędne leczenie.

Tak jak przy stosowaniu innych blokerów alfa1-adrenoreceptorów, w pojedynczych przypadkach podczas leczenia tamsulozyną może dojść do obniżenia ciśnienia tętniczego, co rzadko może prowadzić do omdlenia. Pacjentów, którzy rozpoczęli leczenie lekiem Vezomni, należy ostrzec, że w przypadku pojawienia się pierwszych objawów ortostatycznej hipotensji (zawroty głowy, osłabienie) powinni usiąść lub położyć się, aż do ustąpienia objawów.

U niektórych pacjentów przyjmujących tamsulozyny chlorowodorek podczas operacji za kataraktę lub jaskrę, lub w przypadku wcześniejszego leczenia tamsulozyną chlorowodorkiem, obserwowano zespół atonicznej źrenicy (IFIS, odmiana zespołu zwężonej źrenicy). Zespół IFIS może zwiększać ryzyko wystąpienia powikłań okulistycznych podczas i po operacji. W związku z tym nie zaleca się rozpoczynania leczenia lekiem Vezomni u pacjentów, u których zaplanowano operację za kataraktę lub jaskrę. Przerwanie stosowania Vezomni 2 tygodnie przed operacją za kataraktę lub jaskrę teoretycznie uważa się za korzystne, jednak rzeczywista korzyść z przerwania leczenia nie została potwierdzona. W okresie przedoperacyjnym chirurdzy i okulisci planujący operację za kataraktę lub jaskrę powinni zapytać pacjentów, czy aktualnie stosują lub wcześniej przyjmowali lek Vezomni, aby zapewnić odpowiednie środki zapobiegające możliwemu wystąpieniu IFIS podczas operacji.

Lek Vezomni należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przyjmowaniu średnich i silnych inhibitorów CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), a nie należy go stosować w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, np. z ketokonazolem, u pacjentów z obecnym fenotypem obniżonego poziomu CYP2D6 lub u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP2D6, np. paroksetynę.

Lek zawiera manitol, dlatego może wywoływać łagodne działanie przeczyszczające.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Vezomni nie jest wskazany do stosowania przez kobiety.

Plodność.

Nie oceniano wpływu leku Vezomni na płodność. Badania solifenacyny lub tamsulozyny na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność i wczesny rozwój embrionalny.

Zaburzenia ejakulacji obserwowano w krótkotrwałych i długotrwałych badaniach klinicznych tamsulozyny. W okresie pozarejestrowym zgłaszano zaburzenia ejakulacji, ejakulację wsteczną i niedostateczność ejakulacji.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono żadnych badań wpływu leku Vezomni na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Pacjentów należy jednak poinformować o możliwości wystąpienia takich reakcji, jak zawroty głowy, zamazanie widzenia, zmęczenie oraz (rzadko) zwiększona senność, które mogą negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni starsi.

Zaleca się stosowanie doustne 1 tabletę leku Vezomni (6 mg/0,4 mg) 1 raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu. Maksymalna dobową dawką leku Vezomni jest 1 tabletka (6 mg/0,4 mg). Tabletki należy przyjmować w całości, nie żuć i nie rozdrabniać.

Pacjenci z niewydolnością nerek. Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę leku Vezomni nie był badany. Jednakże dobrze poznano wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych leku (patrz rozdział „Właściwości farmakokinetyczne”). Lek Vezomni można przepisywać pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min). Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) należy stosować lek z ostrożnością i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę Vezomni nie był badany. Jednakże dobrze poznano wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych leku (patrz rozdział „Właściwości farmakokinetyczne”). Vezomni można przepisywać pacjentom z łagodną niewydolnością wątroby (punktacja wg skali Childa-Pugh ≤ 7). Pacjentom z umiarkowaną niewydolnością wątroby (punktacja wg skali Childa-Pugh 7–9) należy stosować lek z ostrożnością i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej. Stosowanie leku Vezomni jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (punktacja wg skali Childa-Pugh > 9).

Umiarkowane i silne inhibitory cytochromu P450 3A4. Lek Vezomni należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy równocześnie otrzymują leczenie umiarkowanymi lub silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak werapamil, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, itrakonazol).

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy
Przedawkowanie przy stosowaniu kombinacji solifenacyny i tamsulozyny może potencjalnie prowadzić do ciężkiego działania antycholinergicznego z rozwojem ostrej hipotensji tętniczej. Najwyższe dawki przypadkowo przyjęte podczas badań klinicznych odpowiadały 126 mg solifenacyny bursztynianu i 5,6 mg tamsulozyny hydrochloranu. Te dawki były dobrze tolerowane, po przyjmowaniu przez 16 dni leczenia obserwowano łagodne suchość w ustach.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania leku solifenacyny i tamsulozyny pacjentowi należy podać węgiel aktywowany. Przeszczepienie żołądka może być pomocne w ciągu pierwszej godziny po przyjęciu leku, jednak nie należy wywoływać wymiotów.

Objawy przedawkowania solifenacyny, tak jak i innych leków antycholinergiczych, można leczyć w następujący sposób:

• ciężkie działanie antycholinergicze na ośrodkowy układ nerwowy, halucynacje lub inne wyraźne zaburzenia: leczenie z zastosowaniem fizostygminy lub karbokolu;
• drgawki lub wyraźne pobudzenie: leczenie z zastosowaniem benzodiazepin;
• niewydolność oddechowa: leczenie z zastosowaniem sztucznego oddychania;
• tachykardia: leczenie objawowe, jeśli jest to konieczne. Beta-blokery należy stosować z ostrożnością, ponieważ jednoczesne przedawkowanie tamsulozyny może potencjalnie spowodować ciężką hipotensję tętniczą;
• zatrzymanie oddawania moczu: kateteryzacja.

Tak jak w przypadku stosowania innych środków antymuskarynowych, w przypadku przedawkowania należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z ustalonym ryzykiem wydłużenia się odcinka QT (np. z hipokaliemią, bradykardią i jednoczesnym stosowaniem leków, które mogą wydłużać odcinek QT) oraz z wcześniejszymi chorobami serca (np. niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, niewydolność serca).

Ostrą hipotensję, która może wystąpić przy przedawkowaniu tamsulozyny, należy leczyć objawowo. Ponieważ tamsulozyna bardzo dobrze wiąże się z białkami osocza, hemodializa jest mało prawdopodobna.

Niepożądane działania.

Lek Vezomni może powodować skutki uboczne o działaniu antycholinergicznym o lekkim i umiarkowanym nasileniu. Najczęstsze działania niepożądane to suchość w ustach (9,5%), zaparcia (3,2%) oraz dolegliwości dyspeptyczne (w tym ból brzucha, 2,4%). Często obserwowane były inne działania niepożądane, takie jak zawroty głowy (1,4%), zamazanie widzenia (1,2%), zmęczenie (1,2%) oraz zaburzenia ejakulacji (w tym ejakulacja retrorogna, 1,5%). Najpoważniejszym działaniem niepożądanym leku obserwowanym podczas leczenia Vezomni w trakcie badań klinicznych była ostra retencja moczu (0,3%, rzadko). Częstotliwość działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W tabeli zawarte są działania niepożądane charakterystyczne dla solifenacyny i tamsulozyny, wymienione w skróconych charakterystykach tych leków.

* Dane z okresu po rejestracji. Ponieważ doniesienia o tych zjawiskach były spontaniczne, częstość występowania oraz związek przyczynowo-skutkowy nie mogą być wiarygodnie ustalone.

** Dane z okresu po rejestracji; obserwowano podczas zabiegów chirurgicznych związanych z zaćmą i jaskrą.

*** Zobacz rozdział „Szczególne wytyczne dotyczące stosowania”.

Bezpieczeństwo stosowania leku Vezomni w długotrwałym leczeniu.

Profil działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia trwającego do 1 roku był zbliżony do działań niepożądanych odnotowanych w trakcie 12-tygodniowego badania.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Lek Vezomni jest wskazany w leczeniu objawów napełnienia pęcherza moczowego (parcie na mocz, częstomocz) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym przerostem prostaty (LPP), występujących u pacjentów w wieku podeszłym. Badania kliniczne prowadzono u pacjentów w wieku od 45 do 91 roku życia, średnia wieku wynosiła 65 lat. Działania niepożądane u pacjentów w wieku podeszłym były podobne do działań obserwowanych u młodszej populacji.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego (AISF) pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze. Po 1 lub 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Delpharm Meppel B.V./Delpharm Meppel B.V.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Hogemaat 2, 7942 JG Meppel, Holandia/Niderlandy/Hogemaat 2, 7942 JG Meppel, the Netherlands.

Wniosek składający. Astellas Pharma Europe B.V./Astellas Pharma Europe B.V.

Adres wnioskodawcy. Sylviusweg, 62, 2333 BE Leiden, Holandia/Niderlandy/Sylviusweg, 62, 2333 BE Leiden, the Netherlands.