Vessel Due F

INSTRUKCJA dot. stosowania leku VESSEL DUE F (VESSELDUEF)

Skład:

substancja czynna: sulodeksyd;

1 ampułka (2 ml roztworu) zawiera 600 JO (jednostek lipoproteinolipazowych) sulodeksydu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty roztwór, zawarty w ampułkach z ciemnego szkła.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwzakrzepowe. Sulodeksyd. Kod ATC B01AB11.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Vessel Due F to lek zawierający sulodexid, naturalną mieszaninę glikozaminoglikanów wyodrębnionych z błony śluzowej jelita świń. Sulodexid składa się z frakcji podobnej do heparyny o masie cząsteczkowej około 8000 Da (80 %) oraz dermatanu siarczanowego (20 %).

Sulodexid wykazuje działanie przeciwzakrzepowe, przeciwkrzepliwe, profibrynolityczne oraz ochronne na naczynia krwionośne.

Działanie przeciwkrzepliwe sulodexidu wynika z jego powinowactwa do czynnika heparynowego II, który hamuje trombinę.

Działanie przeciwzakrzepowe sulodexidu jest pośrednie i polega na hamowaniu aktywności Xa, stymulowaniu syntezy i sekrecji prostacykliny (PGI2) oraz obniżeniu stężenia fibrynogenu we krwi.

Działanie profibrynolityczne wynika ze wzrostu aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu oraz obniżenia aktywności jego inhibitora.

Działanie ochronne na naczynia krwionośne wiąże się z regeneracją strukturalnej i funkcjonalnej integralności komórek śródbłonka oraz z normalizacją gęstości ujemnego ładunku błon podstawnych naczyń.

Dodatkowo sulodexid normalizuje właściwości reologiczne krwi poprzez zmniejszenie poziomu trójglicerydów (co wiąże się z aktywacją lipoproteinolipazy – enzymu odpowiedzialnego za hydrolizę trójglicerydów).

Skuteczność leku w nefropatii cukrzycowej wynika z możliwości sulodexidu zmniejszania grubości błon podstawnych oraz produkcji macierzy międzykomórkowej poprzez ograniczanie proliferacji komórek mezangium.

Farmakokinetyka.

Sulodexid jest wchłaniany w jelicie cienkim. 90 % podanej dawki sulodexidu gromadzi się w śródbłonku naczyń krwionośnych, gdzie jego stężenie jest 20–30 razy wyższe niż w tkankach innych narządów. Sulodexid jest głównie metabolizowany w wątrobie, a wydalany głównie z moczem. W przeciwieństwie do heparyny niefrakcjonowanej i heparyny o niskiej masie cząsteczkowej, nie występuje desulfatacja prowadząca do osłabienia działania przeciwzakrzepowego oraz znacznie przyspieszonego wydalania sulodexidu. W badaniach rozkładu sulodexidu wykazano, że jest on wydalany z nerek z okresem półtrwania wynoszącym 4 godziny.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Angiopatie z podwyższonym ryzykiem zakrzepicy, w tym zakrzepica po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego;
• choroby mózgowo-naczyniowe: udar mózgu (ostry udar niedokrwienny i okres wczesnej rehabilitacji po przebytym udarze);
• encefalopatia dyskrążeniowa spowodowana miażdżycą, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym oraz demencja naczyniowa;
• obturacyjne choroby tętnic obwodowych zarówno o etiologii miażdżycowej, jak i cukrzycowej;
• flebopatie oraz zakrzepica żył głębokich;
• mikroangiopatie (nefropatia, retinopatia, neuropatia) oraz makroangiopatie (zespół stopy cukrzycowej, encefalopatia, kardiopatia) spowodowane cukrzycą;
• trombofilia, zespół przeciwciał antyfosfolipidowych;
• trombocytopenia indukowana heparyną.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, heparynę lub substancje podobne do heparyny, lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• diateza krwotoczna oraz choroby towarzyszące obniżeniu krzepliwości krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ sulodekstyda jest cząsteczką podobną do heparyny, podczas jednoczesnego stosowania może nasilać działanie przeciwzakrzepowe heparyny oraz doustnych leków przeciwzakrzepowych. Nie stwierdzono innych klinicznie istotnych interakcji preparatu z innymi lekami.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W trakcie leczenia lekiem należy okresowo kontrolować parametry krzepnięcia krwi (badanie krzywej krzepnięcia). Na początku i po zakończeniu terapii należy oznaczyć następujące parametry laboratoryjne: aktywowany częściowy czas tromboplastynowy, czas krwawienia/czas krzepnięcia oraz poziom antytrombiny III. W czasie stosowania leku aktywowany częściowy czas tromboplastynowy wydłuża się około 1,5 raza.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ponieważ brakuje doświadczenia w stosowaniu leku w I trymestrze ciąży, należy unikać przepisywania leku kobietom w tym okresie, z wyjątkiem sytuacji, gdy według lekarza oczekiwana korzyść z leczenia dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Istnieje ograniczone doświadczenie w stosowaniu sulodeksydu w II i III trymestrze ciąży w celu leczenia powikłań naczyniowych spowodowanych cukrzycą typu I i II oraz późnym zatruciem ciążowym. W takich przypadkach sulodeksyd podawano codziennie w sposób domięśniowy w dawce 600 JE na dobę przez 10 dni, a następnie stosowano doustnie 1 kapsułkę dwa razy dziennie (500 JE/dobę) przez 15–30 dni. W przypadku zatrucia ciążowego ten schemat leczenia można również łączyć z tradycyjnymi metodami terapii.

W II i III trymestrze ciąży lek należy stosować z ostrożnością pod ścisłym nadzorem lekarza.

Nie wiadomo, czy sulodeksyd lub jego metabolity przenikają do mleka matki. Z uwagi na kwestie bezpieczeństwa nie zaleca się przepisywania leku kobietom w okresie karmienia piersią.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu sulodeksydu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ogólnie lek nie wpływa lub niemal nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami. Jeżeli podczas leczenia wystąpi utrata przytomności, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólne wskazówki

Zazwyczaj stosowane schematy leczenia obejmują podanie leku drogą parenteralną, a następnie doustne przyjmowanie kapsułek; w niektórych przypadkach leczenie sulodexydem można rozpoczynać bezpośrednio od przyjmowania kapsułek. Tryb leczenia oraz dawki leku mogą być dostosowane przez lekarza na podstawie badania klinicznego i wyników badań laboratoryjnych.

Ogólnie kapsułki zaleca się przyjmować w odstępach między posiłkami; jeśli dzienną dawkę kapsułek dzieli się na kilka dawek, zaleca się zachować 12-godzinne odstępy między podawaniem dawek leku.

Ogólnie pełny cykl leczenia zaleca się powtarzać co najmniej 2 razy w roku.

Angiopatie z podwyższonym ryzykiem zakrzepicy, w tym zakrzepica po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego

W ciągu pierwszego miesiąca podaje się codziennie wstrzykiwania domięśniowe po 600 LO sulodexydu (zawartość 1 ampułki), po czym leczenie kontynuuje się doustnie, przyjmując 1–2 kapsułki dwa razy dziennie (500–1000 LO/dobę). Najlepsze efekty można uzyskać, jeśli rozpocznie się leczenie w ciągu pierwszych 10 dni po epizodzie ostrego zawału mięśnia sercowego.

Choroby mózgowo-naczyniowe: udar (ostry udar niedokrwienny i okres wczesnej rehabilitacji po przebytym udarze)

Leczenie rozpoczyna się od codziennego podania domięśniowego 600 LO sulodexydu lub dożylnej infuzji bolusowej lub kroplowej, do której zawartość 1 ampułki leku rozpuszcza się w 150–200 ml roztworu fizjologicznego. Czas trwania infuzji wynosi od 60 minut (prędkość 25–50 kropel/min) do 120 minut (prędkość 35–65 kropel/min). Zalecana długość cyklu leczenia wynosi 15–20 dni. Następnie leczenie należy kontynuować przyjmując kapsułki doustnie, po 1 kapsułce dwa razy dziennie (500 LO/dobę) przez 30–40 dni.

Encefalopatia dyskrążeniowa spowodowana miażdżycą, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym oraz demencja naczyniowa

Zaleca się przyjmowanie 1–2 kapsułek leku dwa razy dziennie (500–1000 LO/dobę) doustnie przez 3–6 miesięcy. Cykl leczenia można również rozpocząć od podania domięśniowego 600 LO sulodexydu dziennie przez 10–30 dni.

Choroby okluzyjne tętnic obwodowych, zarówno miażdżycowe, jak i pochodzenia cukrzycowego

Leczenie rozpoczyna się od codziennego podania domięśniowego 600 LO sulodexydu i kontynuuje się przez 20–30 dni. Następnie cykl leczenia kontynuuje się doustnie, przyjmując 1–2 kapsułki dwa razy dziennie (500–1000 LO/dobę) przez 2–3 miesiące.

Choroby żył oraz zakrzepica żył głębokich

Zazwyczaj przepisuje się doustne przyjmowanie kapsułek sulodexydu w dawce 500–1000 LO/dobę (2 lub 4 kapsułki) przez 2–6 miesięcy. Cykl leczenia można również rozpocząć od codziennego podania domięśniowego 600 LO sulodexydu przez 10–30 dni.

Mikroangiopatie (nefropatia, retinopatia, neuropatia) oraz makroangiopatie (zespoł cukrzycowej stopy, encefalopatia, kardiopatia) spowodowane cukrzycą

Zaleca się leczenie pacjentów z mikro- i makroangiopatią w dwóch etapach. Najpierw przez 15 dni podaje się codziennie domięśniowo po 600 LO sulodexydu, a następnie leczenie kontynuuje się doustnie, przyjmując 1–2 kapsułki dwa razy dziennie (500–1000 LO/dobę). Ponieważ efekty krótkotrwałego leczenia mogą częściowo zaniknąć, zaleca się przedłużenie drugiego etapu leczenia co najmniej do 4 miesięcy.

Trombofilia, zespół przeciwciał antyfosfolipidowych

Typowy tryb leczenia obejmuje doustne przyjmowanie 500–1000 LO sulodexydu dziennie (2 lub 4 kapsułki) przez 6–12 miesięcy. Kapsułki sulodexydu przepisuje się zazwyczaj po leczeniu heparyną o niskiej masie cząsteczkowej w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym, przy czym dawkowanie kwasu acetylosalicylowego nie wymaga zmiany.

Wywołana heparyną trombocytopenia

W przypadku wystąpienia wywołanej heparyną trombocytopenii podawanie heparyny lub heparyny o niskiej masie cząsteczkowej zastępuje się infuzjami sulodexydu. W tym celu zawartość 1 ampułki leku (600 LO sulodexydu) rozpuszcza się w 20 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu i podaje w postaci wolnej infuzji trwającej 5 minut (prędkość 80 kropel/min). Następnie 600 LO sulodexydu rozpuszcza się w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu i podaje w postaci 60-minutowych infuzji kroplowych (prędkość 35 kropel/min) co 12 godzin, aż do czasu, gdy konieczne jest prowadzenie terapii przeciwzakrzepowej.

Dzieci.

Istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania leków zawierających sulodexyd w leczeniu nefropatii cukrzycowej i gruczolakowatego zapalenia nerek u nastolatków w wieku 13–17 lat. W takich przypadkach podawano domięśniowo po 600 LO sulodexydu codziennie przez 15 dni, a następnie przepisywano doustnie 1–2 kapsułki leku dwa razy dziennie (500–1000 LO/dobę) przez 2 tygodnie.

Brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie leku może prowadzić do wystąpienia objawów hemoragicznych, takich jak diateza krwotoczna lub krwawienie. W przypadku krwawienia należy podać 1 % roztwór protaminy siarczan. Ogólnie w przypadku przedawkowania należy odstawić lek i rozpocząć odpowiednią terapię objawową.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane, które wystąpiły w badaniach klinicznych i są związane z zastosowaniem sulodexidu, sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania. Do określenia częstości działań niepożądanych stosuje się następującą terminologię: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Rzadko: ból głowy.

Bardzo rzadko: utrata przytomności.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i ucha wewnętrznego

Często: zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: ból w górnej części brzucha, biegunka, nudności.

Rzadko: uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, dyspepsja, wzdęcia, wymioty.

Bardzo rzadko: krwawienie żołądka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: wysypka skórna.

Rzadko: egzema, rumień, pokrzywka.

<Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Rzadko: ból w miejscu wstrzyknięcia, siniak w miejscu wstrzyknięcia.

Bardzo rzadko: obrzęk obwodowy.

W trakcie badań pozarejestrowych stosowania sulodexidu otrzymano dodatkowe doniesienia o następujących działaniach niepożądanych, których częstość wystąpienia nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia psychiczne: derealizacja.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: drgawki, drżenie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony serca: silne bicie serca.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: naparstki gorąca.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i przestrzeni międzyłojowych: odkrztuszanie krwi.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: świąd, purpura, rumień ogólny.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: zwężenie szyjki pęcherza moczowego, dysuria.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: ból w klatce piersiowej, ból, uczucie pieczenia w miejscu wstrzyknięcia.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ponieważ sulodexid jest polisacharydem o słabych właściwościach kwasowych, podczas podawania w postaci mieszanek ekstemporanych może tworzyć kompleksy z innymi substancjami o właściwościach zasadowych. Sulodexid jest niezgodny z następującymi substancjami, które są powszechnie stosowane w ekstemporanych mieszankach do wstrzykiwań: witamina K, kompleks witamin grupy B, hialuronidaza, hydrokortyzon, glukonian wapnia, czwartej rzędowe sole amonowe, chloramfenikol, tetracyklina oraz streptomycyna.

Opakowanie.

Po 2 ml (600 JN) roztworu do wstrzykiwań w fiolkach z ciemnego szkła; po 5 fiol w opakowaniu konturowym blisterowym; po 2 opakowania blisterowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Alfasigma S.p.A./ Alfasigma S.p.A.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Via Enrico Fermi 1, 65020 Alanno (Pescara), Włochy / Via Enrico Fermi 1, 65020 Alanno (Pescara), Italy.