Vesikar™

I N S T R U K C J A do stosowania leku Vesikar™ (Vesikar™)

Skład:

substancja czynna: solifenacin succinat;

1 tabletka zawiera solifenacinu succinianu 5 mg lub 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, skrobia kukurydziana, hipromeloza, stearynian magnezu;

skład powłoki tabletek 5 mg: Opadry Yellow 03F12967 (hipromeloza, talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), żelazka tlenek żółty (E 172));

dla tabletek 10 mg: Opadry Pink 03F14895 (hipromeloza, talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), żelazka tlenek czerwony (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 5 mg – o kształcie okrągłym, powlekane powłoką błonową, jasnożółtego koloru, z logo oraz oznaczeniem „150” po jednej stronie;

tabletki 10 mg – o kształcie okrągłym, powlekane powłoką błonową, jasnoróżowego koloru, z logo oraz oznaczeniem „151” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Środki stosowane w leczeniu nadmiernego parcia na pęcherz i nietrzymania moczu. Kod ATC G04B D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Solefenacyna jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą receptora cholinergicznego. Pęcherz moczowy jest unerwiony przez przyśrodkowe nerwy cholinergiczne. Acetylocholina powoduje skurcz mięśni gładkich mięźnia pęcherza moczowego poprzez działanie na receptory muskarynowe, które głównie reprezentowane są przez podtyp M3.

W badaniach in vitro i in vivo stwierdzono, że solefenacyna jest konkurencyjnym, specyficznym antagonistą receptora cholinergicznego, głównie podtypu M3. Stwierdzono również, że solefenacyna wykazuje słabe powinowactwo lub brak powinowactwa do innych receptorów oraz testowanych kanałów jonowych.

Skuteczność leku, badaną w kilku podwójnych ślepych randomizowanych badaniach kontrolowanych u mężczyzn i kobiet z zespołem nadreaktywnego pęcherza moczowego, obserwowano już w pierwszym tygodniu leczenia i ustabilizowała się w ciągu następnych 12 tygodni leczenia. W badaniach otwartych przy długotrwałym stosowaniu wykazano, że skuteczność utrzymuje się przez co najmniej 12 miesięcy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po przyjęciu tabletek maksymalna stężenie solefenacyny w osoczu (Cmaks) osiągane jest po 3–8 godzinach. Wartości czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmaks) nie zależą od dawki leku. Wartości Cmaks i pola pod krzywą (AUC) wzrastają proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 mg do 40 mg. Biodostępność absolutna wynosi około 90%. Spożycie posiłku nie wpływa na wartości Cmaks i AUC solefenacyny.

Rozproszenie. Solefenacyna w dużym stopniu (niemal 98%) wiąże się z białkami osocza, głównie z α1-glikoproteiną kwasową.

Metabolizm. Solefenacyna w dużym stopniu metabolizowana jest w wątrobie, głównie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Klirens ogólnoustrojowy solefenacyny wynosi około 9,5 l/godz., a końcowy okres półtrwania wynosi 45–68 godzin. Po doustnym podaniu leku w osoczu, oprócz solefenacyny, zidentyfikowano jeden metabolit farmakologicznie aktywny (4R-hydroksysolefenacyna) oraz trzy metabolity nieaktywne (N-glukuronid, N-tlenek i 4R-hydroksy-N-tlenek solefenacyny).

Wydalanie. Po pojedynczym podaniu 10 mg [14C-oznaczonej] solefenacyny około 70% radioaktywnego znacznika wydalało się z moczem i 23% z kałem. W moczu około 11% radioaktywnego znacznika wydalało się w postaci niezmienionej substancji czynnej; około 18% – w postaci metabolitu N-tlenku, 9% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy-N-tlenku oraz 8% – w postaci metabolitu 4R-hydroksy (metabolit aktywny).

Zależność dawkowa. W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka leku jest liniowa.

Osobliwości farmakokinetyki u poszczególnych grup pacjentów.

Wiek. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku chorych. Badania wykazały, że ekspozycja na solefenacynę (5 i 10 mg), wyrażona jako AUC, była podobna u zdrowych ochotników starszych (od 65 do 80 roku życia) i u zdrowych ochotników młodych i w wieku dojrzałym (< 55 roku życia). Średnia szybkość absorpcji, wyrażona jako tmaks, była nieco niższa, a końcowy okres półtrwania – o około 20% dłuższy u pacjentów starszych. Te niewielkie różnice nie są klinicznie istotne.

Farmakokinetyki solefenacyny nie badano u dzieci i młodzieży.

Płeć. Farmakokinetyka solefenacyny nie zależy od płci pacjenta.

Rasa. Przynależność rasowa nie wpływa na farmakokinetykę solefenacyny.

Niewydolność nerek. AUC i Cmaks solefenacyny u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek nieznacznie różnią się od odpowiednich wartości u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) ekspozycja na solefenacynę jest istotnie wyższa – wzrost Cmaks wynosi około 30%, AUC – ponad 100%, a okres półtrwania – ponad 60%. Zaobserwowano istotną statystycznie zależność między klirens kreatyniny a klirens solefenacyny. Farmakokinetyki u pacjentów poddawanych hemodializie nie badano.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (punktacja Childa-Pugha od 7 do 9) wartość Cmaks nie zmienia się, AUC wzrasta o 60%, a okres półtrwania wydłuża się dwukrotnie. Farmakokinetyki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Leczenie objawowe nagłego (impulsywnego) nietrzymania moczu i/lub częstomoczania oraz nagłych (impulsywnych) parów pęcherza, charakterystycznych dla pacjentów z zespołem nadreaktywnego pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych; u pacjentów z zatrzymaniem oddawania moczu, ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego (w tym toksycznym megakolonem), z miastenią posoczną lub z zamkniętym kątem jaskry oraz u pacjentów z ryzykiem rozwoju tych stanów; podczas dializy krwi (zob. rozdział „Farmakokinetyka”); u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (zob. rozdział „Farmakokinetyka”); u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, leczonych silnymi inhibitorami cytochromu CYP3A4, takimi jak ketokonazol (zob. rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Oddziaływania farmakologiczne.

Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu antycholinergicznym może nasilić zarówno efekty terapeutyczne, jak i niepożądane. Po zakończeniu stosowania Vesikar™ należy zachować około tygodniowy okres przejściowy przed rozpoczęciem leczenia innymi lekami o działaniu antycholinergicznym. Efekt terapeutyczny solifenacyny może być zmniejszony przy jednoczesnym stosowaniu agonistów receptorów cholinergicznych. Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących perystaltykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid czy cyzapryd.

Oddziaływania farmakokinetyczne.

Badania in vitro wykazały, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje mikrosomalnych enzymów wątrobowych CYP1A1/2, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że solifenacyna wpływa na klirens leków metabolizowanych przez enzymy CYP.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę solifenacyny.

Solifenacyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4. Jednoczesne stosowanie ketokonazolu (200 mg/dziennie), silnego inhibitora CYP3A4, prowadziło do dwukrotnego wzrostu AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie ketokonazolu w dawce 400 mg/dziennie powodowało trzykrotny wzrost AUC solifenacyny. W związku z tym maksymalna dawka Vesikar™ powinna być ograniczona do 5 mg przy jednoczesnym stosowaniu z ketokonazolem lub terapeutycznymi dawkami innych silnych inhibitorów enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, nelinawir, itrakonazol) (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Jednoczesne stosowanie solifenacyny i silnego inhibitora enzymu CYP3A4 jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby.

Nie badano wpływu induktorów enzymów na farmakokinetykę solifenacyny i jej metabolitów, ani działania substratów CYP3A4 o wysokiej powinowactwie oraz jej metabolitów na ekspozycję na solifenacynę. Ponieważ solifenacyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, możliwe są oddziaływania farmakokinetyczne z innymi substratami tego enzymu o wysokim powinowactwie (np. werapamil, dyltiazem) oraz induktorami enzymu CYP3A4 (np. ryfampycyna, fenytoina, karbamazepina).

Wpływ solifenacyny na farmakokinetykę innych leków.

Antykoncepcja doustna.

Stosowanie leku Vesikar™ nie wpływa na farmakokinetyczne oddziaływanie solifenacyny z kombinowanymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynylestradiol/lewonorgestrel).

Warczaryna.

Stosowanie leku Vesikar™ nie wpływa na farmakokinetyczne oddziaływanie R-warfaryny ani S-warfaryny ani na jej wpływ na czas protrombinowy.

Dygoxyna.

Stosowanie leku Vesikar™ nie wpływa na farmakokinetykę dygoxyny.

Właściwości stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy rozważyć inne możliwe przyczyny częstomoczliwości (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku stwierdzenia infekcji dróg moczowych należy rozpocząć odpowiednią terapię antybakteryjną.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów:

• z klinicznie istotną obturacją odpływu z pęcherza moczowego, co może powodować ryzyko zatrzymania oddawania moczu;
• z chorobami obturacyjnymi przewodu pokarmowego;
• z ryzykiem obniżenia motoryki przewodu pokarmowego;
• z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz umiarkowaną niewydolnością wątroby (wg skali Childa-Pugh od 7 do 9) (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”); dawki dla tych pacjentów nie powinny przekraczać 5 mg;
• przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• z przepukliną roztokową przełyku i/lub refluksiem żołądkowo-przełykowym i/lub u pacjentów jednoczesne przyjmujących leki (np. bisfosfoniany), które mogą powodować lub nasilać zapalenie przełyku;
• z neuropatią autonomiczną.

U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniej zdiagnozowany zespół wydłużenia odcinka QT oraz hipokaliemia, obserwowano wydłużenie odcinka QT oraz komorowe trzepotanie (torsade de pointes).

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku nie zostały zbadane u chorych z nadmierną aktywnością mięśnia zwieracza pochodzenia neurogennego.

Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, z niedoborem laktazy typu Lapp lub z zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy podawać tego leku.

U niektórych pacjentów stosujących bursztynian solifenacyny zgłaszano angioobrzęki z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quincka należy przerwać leczenie bursztynianem solifenacyny i podjąć odpowiednie działania lub wdrożyć właściwą terapię.

U niektórych pacjentów stosujących bursztynian solifenacyny obserwowano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać leczenie solifenacyną bursztynianem i podjąć odpowiednie działania lub wdrożyć właściwą terapię.

Maksymalny efekt leku osiąga się nie wcześniej niż po 4 tygodniach.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych klinicznych dotyczących kobiet, które zajadły w czasie stosowania solifenacyny. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego niekorzystnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny/owodniowy ani poród. Ryzyko potencjalne jest nieznane. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu tego leku u kobiet w ciąży.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących wydzielania solifenacyny z mlekiem matki. U myszy solifenacyna i/lub jej metabolity przechodzą do mleka i powodują zależne od dawki zaburzenia wzrostu u nowo narodzonych myszy. Stosowanie Vesikar™ nie jest zalecane w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Ponieważ solifenacyna, podobnie jak inne leki antycholinergiczne, może powodować nieostre widzenie oraz rzadko senność i zwiększone zmęczenie (patrz rozdział „Efekty niepożądane”), przyjmowanie leku może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym: zalecana dawka to 5 mg leku 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 10 mg 1 raz na dobę.

Pacjenci z niewydolnością nerek: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z umiarkowaną oraz umiarkowanie ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) lek należy stosować ostrożnie w dawce nie przekraczającej 5 mg 1 raz na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby: nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (wynik wg skali Childa-Pugh 7–9) lek należy stosować ostrożnie, nie przekraczając dawki 5 mg 1 raz na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

W przypadku stosowania silnych inhibitorów cytochromu P450 3A4: maksymalna dawka leku Vesikar™ powinna być ograniczona do 5 mg w przypadku jednoczesnego stosowania z ketokonazolem lub dawkami terapeutycznymi innych silnych inhibitorów izoformy cytochromu CYP3A4, takimi jak rytonawir, nelfinawir, itrakonazol (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Vesikar™ należy przyjmować doustnie, połykając tabletki całe, z płynem, niezależnie od posiłku.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci, dlatego Vesikar™ nie powinien być stosowany u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy.

Przedawkowanie sukcytanu solifenacyny może prowadzić do ciężkich efektów antycholinergiczych. Najwyższa dawka sukcytanu solifenacyny przyjęta przypadkowo przez jednego pacjenta wyniosła 280 mg w ciągu 5 godzin; obserwowano zaburzenia stanu psychicznego, które nie wymagały hospitalizacji.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania sukcytanu solifenacyny pacjentowi należy podać węgiel aktywowany. Przydatne może okazać się przemywanie żołądka, jeśli zostanie wykonane w ciągu 1 godziny od przyjęcia leku, jednak nie należy wywoływać wymiotów.

W przypadku innych efektów antycholinergiczych objawy należy leczyć w następujący sposób:

• ciężkie efekty antycholinergicze ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak halucynacje lub podwyższona pobudliwość: leczenie fizostygminą lub karbokolem;
• drgawki lub podwyższona pobudliwość: leczenie benzodiazepinami;
• niewydolność oddechową: leczenie – sztuczna wentylacja płuc;
• tachykardię: leczenie beta-blokerami;
• zatrzymanie moczu: leczenie – cewnikowanie;
• midryzę: leczenie kroplami do oczu, np. pilokarpiną, i/lub umieszczenie pacjenta w ciemnym pomieszczeniu.

Tak jak w przypadku przedawkowania innych leków o działaniu antycholinergicznym, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wyjściowo zwiększonego ryzykiem wydłużenia interwału QT (przy hipokalcemii, bradykardii, przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających interwał QT) oraz na pacjentów z chorobami serca (ischemia mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu, niewydolność serca).

Niepożądane działania.

Vesikar™ może powodować działania niepożądane związane z działaniem antycholinergicznym solifenacyny, które zazwyczaj są słabe lub umiarkowane. Ich częstość zależy od dawki leku.

Najczęstszym objawem niepożądanym jest suchość w ustach, która występowała u 11% pacjentów przyjmujących dawkę 5 mg na dobę, u 22% pacjentów przyjmujących 10 mg na dobę oraz u 4% pacjentów przyjmujących placebo. Nasilenie suchości w ustach było zazwyczaj słabe i tylko w pojedynczych przypadkach prowadziło do przerwania leczenia. Ogólnie lek był dobrze tolerowany (około 99%), a około 90% pacjentów przyjmowało lek przez cały okres badania trwający 12 tygodni.

W poniższej tabeli przedstawiono inne działania niepożądane zarejestrowane podczas przeprowadzania badań klinicznych Vesikaru™ oraz w okresie po rejestracji.

*po rejestracji.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 1 lub 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Delpharm Meppel B.V., Holandia/Delpharm Meppel B.V., the Netherlands.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Hogemaat 2, 7942 JG Meppel, Holandia/Hogemaat 2, 7942 JG Meppel, the Netherlands.

Wnioskodawca. Astellas Pharma Europe B.V./Astellas Pharma Europe B.V.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Sylviusweg, 62, 2333 BE Leiden, Holandia/Sylviusweg, 62, 2333 BE Leiden, the Netherlands.