Vazostenon

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Vazostenon (VASOSTENOON)

Skład:

substancja czynna: alprostadil;

1 ampułka zawiera 20 μg alprostadilu;

substancja pomocnicza: etanol bezwodny.

Postać leku. Stężony roztwór do sporządzania roztworu do wstrzykiwań dożylnych.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny, przezroczysty roztwór bez domieszek mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Prostaglandyny. Kod ATC C01EA01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Alprostadil, substancja czynna leku Vazostenon, jest środkiem rozszerzającym naczynia krwionośne. Wzmacnia przepływ krwi poprzez rozszerzanie naczyń włosowatych i zwieraczy przedkapilarnych. Alprostadil poprawia mikrokrążenie oraz reologiczne właściwości krwi. Po podaniu dożylnym u zdrowych ochotników oraz pacjentów obserwuje się zwiększenie elastyczności erytrocytów oraz hamowanie ich agregacji ex vivo.

Alprostadil skutecznie hamuje aktywację płytek krwi in vitro. Ten efekt obejmuje również zmianę kształtu, agregację, sekrecję substancji zawartych w ziarnach oraz uwalnianie tromboksanu – substancji sprzyjającej agregacji. Lek prowadzi do zmniejszenia przypadków powstawania skrzepliny tętniczej.

U człowieka wywołuje stymulację fibrynolizy oraz zwiększenie niektórych wskaźników endogennej fibrynolizy (plazminogenu, plazminy, aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu).

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnym alprostadylu w dawce 60 µg/2 godz. maksymalna stężenie w osoczu krwi zdrowych ochotników było wyższe o 6 pg/ml niż maksymalne stężenie w fazie placebo (2,4 pg/ml).

Okres półtrwania w fazie alfa wynosi około 0,2 minuty (wartość obliczona), a w fazie beta – około 8 minut. W związku z tym stężenie równowagowe osiągane jest krótko po rozpoczęciu infuzji. Dane dotyczące Tmax są niedostępne ze względu na rozwinięcie się plateau.

Alprostadil jest metabolizowany głównie w płucach – około 80–90% podczas pierwszego przejścia. Głównymi metabolitami powstającymi podczas pierwszego przejścia są 15-keto-PGE1, PGE0 (13,14-dihydro-PGE1) oraz 15-keto-PGE0 (13,14-dihydro-15-keto-PGE1), które z kolei ulegają dalszemu rozkładowi, w szczególności poprzez beta-utlenianie i omega-utlenianie.

Metabolity wydalane są z moczem (88%) i kałem (12%). Pełne wydalenie następuje w ciągu 72 godzin. Spośród pierwotnych metabolitów tylko 15-keto-PGE0 może być wykrywany in vitro przy użyciu homogenatów płuc.

Po podaniu alprostadylu w dawce 60 µg/2 godz. zdrowym ochotnikom PGE0 osiąga maksymalne stężenie w osoczu krwi wynoszące 11,8 pg/ml po fazie placebo (1,7 pg/ml), przy czym okres półtrwania wynosi około 2 minut w fazie alfa i około 33 minut w fazie beta. Tmax osiągane jest po 119 minutach. Odpowiednie wartości dla

15-keto-PGE0 to: Cmax 151 pg/ml (placebo 8 pg/ml), t½α około 2 minuty, t½ß 20 minut oraz Tmax 106 minut.

Alprostadil wiąże się w 93% z makromolekularnymi składnikami osocza krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie przewlekłych chorób obturacyjnych tętnic obwodowych w stadium III i IV u dorosłych, gdy niemożliwe jest przeprowadzenie procedury działającej wazodylatacyjnie lub gdy taka procedura nie przyniosła sukcesu.

Podawanie dożylnie nie jest zalecane w leczeniu przewlekłych chorób obturacyjnych tętnic obwodowych w stadium IV.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na alprostadil lub którykolwiek ze składników pomocniczych preparatu;
• zaburzenia czynności serca:
  • niedostateczność serca w stadium dekompensacji III i IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA);
  • niewydolność serca spowodowana poprzednim nieskutecznym leczeniem;
  • arytmia o różnej etiologii, w tym arytmia powodująca zaburzenia hemodynamiczne;
  • arytmia serca spowodowana poprzednim nieskutecznym leczeniem;
  • niedostateczność i/lub zwężenie zastawek aortalnej i/lub mitralnej;
  • niewystarczająco kontrolowane choroby wieńcowe serca;
  • choroba wieńcowa serca;
  • niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego (w ciągu ostatnich 6 miesięcy);
• podejrzenie ostrej/przewlekłej obrzęku płuc, stwierdzonego w badaniu klinicznym lub rentgenologicznym, obrzęk płuc w wywiadzie lub infiltracja płuc;
• ciężkie przewlekłe choroby obturacyjne płuc, choroby płuc z zatorowością żylną;
• choroby wątroby, w szczególności objawy ostrej niewydolności wątroby (podwyższony poziom transaminaz lub gamma-glutamylotranspeptydazy) lub ciężka niewydolność wątroby (w tym w wywiadzie);
• ciężka dysfunkcja nerek (oligoanuria) (eSzP ≤ 29 ml/min/1,73 m²);
• wielokrotne urazy (politramatyzm);
• zaburzenia krzepnięcia krwi;
• aktywne lub potencjalne miejsca krwawienia, takie jak ostry zespół erozyjny żołądka, aktywne owrzodzenia żołądka i/lub dwunastnicy;
• krwotoki wewnątrz mózgowe;
• udar mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• ogólne przeciwwskazania do terapii infuzyjnej (np. niewydolność serca zastoinowa, obrzęk płuc lub mózgu oraz hiperhydratacja);
• okres ciąży lub karmienia piersią;
• wiek dziecięcy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas leczenia preparatem może nasilać się działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze, leków wazodylatacyjnych oraz leków przeciwwijątkowych. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z alprostadilem oraz przy stosowaniu innych leków wazodylatacyjnych konieczna jest staranna kontrola stanu układu sercowo-naczyniowego, w tym monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Sympatomymetiki, adrenalina, noradrenalina osłabiają działanie wazodylatacyjne preparatu. Jednoczesne stosowanie preparatu oraz środków antytrombotycznych (antykoagulantów, inhibitorów agregacji płytek krwi, środków trombolicznych) może zwiększyć skłonność do krwawień. Biorąc pod uwagę słabe działanie hamujące agregację płytek krwi alprostadilu in vitro, należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów jednoczesnie przyjmujących antykoagulany.

Jednoczesne stosowanie z cefamandolem, cefaperazonem, cefatetanem osłabia działanie preparatu Vazostenon.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Pacjentom z grupy ryzyka leczenie lekiem należy prowadzić z ostrożnością, pod ścisłą kontrolą stanu pacjenta podczas podawania każdej dawki.

Pacjentom predysponowanym do niewydolności serca ze względu na wiek oraz pacjentom z chorobą niedokrwienną serca należy przebywać w warunkach szpitalnych podczas leczenia i przez jeden dzień po zakończeniu terapii lekiem. Lek należy stosować z ostrożnością również w przypadku nadciśnienia tętniczego.

W celu zapobiegania hiperhydratacji objętość infuzji nie powinna przekraczać 50–100 ml na dobę (podawanie za pomocą urządzenia do infuzji). Należy również przestrzegać zaleceń dotyczących czasu trwania infuzji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Konieczne jest monitorowanie parametrów układu sercowo-naczyniowego pacjenta (ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca), kontrola masy ciała, bilansu płynów, ciśnienia wrotnego centralnego oraz echokardiografia. Pacjenta można wypisać ze szpitala dopiero po ustabilizowaniu się wskaźników układu sercowo-naczyniowego.

Tak samo staranne monitorowanie (kontrola bilansu płynów i wskaźników czynności nerek) wymagane jest u pacjentów z obrzękami obwodowymi lub łagodną (eGFR ≤ 89 ml/min/1,73 m²) oraz umiarkowaną (eGFR ≤ 59 ml/min/1,73 m²) niewydolnością nerek.

Leku należy stosować z ostrożnością u pacjentów poddawanych hemodializie (leczenie należy prowadzić w okresie po dializie), u chorych na cukrzycę typu I, szczególnie w przypadku nasilonego uszkodzenia naczyń.

Vazostenon powinien podawać lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu chorób okluzyjnych tętnic obwodowych, zapoznany z nowoczesnymi metodami ciągłego monitorowania wskaźników układu sercowo-naczyniowego i posiadający odpowiednie wyposażenie. Nie należy stosować alprostadolu w sposób dożylny bolusowy (strumieniowy).

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami hipotensyjnymi, lekami rozszerzającymi naczynia oraz lekami przeciwwąskoskurczowymi należy przeprowadzać staranne monitorowanie wskaźników układu sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Alprostadol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, w tym z wrzodziejącym zapaleniem żołądka, krwawieniami przewodu pokarmowego, wrzodami żołądka i/lub dwunastnicy lub jeśli w wywiadzie występuje krwotok do mózgu lub inne krwawienia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki towarzyszące, które mogą zwiększyć ryzyko krwawienia, np. leki przeciwwągrzyczne lub inhibitory agregacji płytek krwi. Takim pacjentom należy starannie monitorować objawy i oznaki krwawienia.

Lek ten zawiera 99,5% obj. etanolu (alkoholu), tj. 786 mg/na dawkę, co odpowiada 15,9 ml piwa, 6,7 ml wina w dawce. Może być szkodliwy dla pacjentów z alkoholizmem. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z chorobami wątroby i u chorych na padaczkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie stosować leku u kobiet w wieku rozrodczym i w okresie ciąży. W razie potrzeby zastosowania leku w okresie laktacji należy przerwać karmienie piersią.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w celu zapobiegania ciąży w okresie stosowania leku.

Dane badań przedklinicznych dotyczących płodności nie wskazują na wpływ leku na płodność przy stosowaniu dawek klinicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podobnie jak wszystkie leki działające na układ sercowo-naczyniowy (mogą powodować obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego), lek może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów, szczególnie na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki, po odstawieniu leku, po spożyciu alkoholu, co może spowodować obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego. Pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Vazostenon przeznaczony jest do wstrzykiwania wewnątrz tętniczego lub dożylnej infuzji w postaci roztworu, przy czym lekarz powinien mieć doświadczenie w angiologii, być obeznany z nowoczesnymi metodami ciągłego monitorowania układu sercowo-naczyniowego oraz posiadać stosowne wyposażenie. Nie należy podawać leku dożylnie w sposób bolusowy (jednorazowy).

Do podania leku zaleca się stosowanie automatycznego strzykawki lub pompy infuzyjnej oraz kaniuli do terapii infuzyjnej.

Podawanie dożylne nie jest zalecane w leczeniu przewlekłych obturacyjnych chorób tętnic obwodowych w stadium IV.

Terapia dożylna w stadium III.

Terapię dożylną należy przeprowadzać według poniższego schematu.

Zawartość 2 ampułek (40 µg alprostadyłu) rozpuścić w 50–250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu. Otrzymany roztwór podawać dożylnie przez 2 godziny. Dawkę tę stosować dwa razy dziennie. Alternatywnie: jednorazowa dożylna infuzja 3 ampułek (60 µg alprostadyłu) przez 3 godziny, zawartość których należy rozpuścić w 50–250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (niewydolność nerek przy stężeniu kreatyniny > 1,5 mg/dl) leczenie dożylne należy rozpocząć od 1 ampułki 2 razy dziennie (2 × 20 µg alprostadyłu), przy czym każda infuzja trwa 2 godziny. W zależności od ogólnego stanu klinicznego dawkę można zwiększyć do wyżej wymienionej dawki normalnej w ciągu 2–3 dni.

Pacjentom z niewydolnością nerek oraz pacjentom z grupy ryzyka zaburzeń funkcji serca objętość infuzji należy ograniczyć do 50–100 ml na dobę i koniecznie podawać za pomocą urządzenia do infuzji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Terapia wewnątrz tętnicza w stadium III i IV.

Terapię wewnątrz tętniczą należy przeprowadzać według poniższego schematu.

Zawartość 1 ampułki (20 µg alprostadyłu) rozpuścić w 50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu.

Objętość otrzymanego roztworu odpowiadającą zawartości połowy ampułki leku (25 ml roztworu zawierające 10 µg alprostadyłu) podawać wewnątrz tętniczo przez 60–120 minut za pomocą urządzenia do infuzji. W przypadku dobrej tolerancji dawkę można zwiększyć do 1 ampułki (20 µg alprostadyłu), szczególnie przy obecności martwic. Zazwyczaj należy stosować 1 infuzję na dobę.

Jeśli infuzję wewnątrz tętniczą przeprowadza się przez wprowadzony kaniul, zaleca się dawkę 0,1–0,6 ng/kg masy ciała/min (odpowiada zawartości ¼–1½ ampułki leku) w zależności od tolerancji leku i ciężkości choroby; infuzja z zastosowaniem urządzenia do infuzji trwa 12 godzin.

Grupy szczególne

Pacjenci w podeszłym wieku, skłonni do niewydolności serca, oraz pacjenci z chorobą wieńcową.

Pacjenci w podeszłym wieku, skłonni do niewydolności serca, oraz pacjenci z chorobą wieńcową powinni być stale pod opieką medyczną (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z obrzękami obwodowymi.

Pacjenci z obrzękami obwodowymi powinni być stale pod opieką medyczną (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Pacjenci z łagodną (GFR ≤ 89 ml/min/1,73 m²) i umiarkowaną (GFR ≤ 59 ml/min/1,73 m²) niewydolnością nerek powinni być stale pod ścisłą opieką medyczną (np. kontrola bilansu cieczy i laboratoryjna kontrola funkcji nerek) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Dzieci. Nie stosować u dzieci.

Czas trwania podania

Po trzytygodniowym cyklu leczenia należy rozważyć celowość dalszego stosowania leku. W przypadku braku efektu terapeutycznego leczenie należy przerwać. Cykl leczenia nie powinien przekraczać 4 tygodni.

Sposób podania

Stabilność chemiczna i fizyczna leku podczas stosowania zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze do 20 °C, w warunkach zabezpieczenia przed światłem. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. Jeśli lek nie został użyty natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie leku może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego i odruchowej tachykardii w wyniku efektu wazodylatacyjnego. Inne możliwe objawy: omdlenie wazowaginalne z bladością skóry, nadmierne pocenie się, nudności, wymioty, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca. Możliwe są reakcje miejscowe: ból, obrzęk i zaczerwienienie kończyny, do której prowadzono infuzję, objawy nadwrażliwości.

Leczenieobjawowe . Nie ma specyficznego antydota. W przypadku przedawkowania (silny ból, obniżenie ciśnienia tętniczego) należy zmniejszyć dawkę lub natychmiast przerwać podawanie infuzji. W przypadku obniżenia ciśnienia tętniczego przede wszystkim należy ułożyć pacjenta w pozycji leżącej, podnosząc kończyny dolne. Jeśli objawy nie ustępują, należy sprawdzić/kontrolować parametry układu sercowo-naczyniowego. W razie potrzeby można stosować leki stabilizujące krążenie (np. sympatomimetyki). W przypadku ciężkich objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego (np. niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca) infuzję należy natychmiast przerwać.

Działania niepożądane.

Zdarzenia niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, parestezje w kończynie, na której przeprowadzono zabieg; nieczęsto – dezorientacja; rzadko – drgawki mózgowe; nieznana częstość – udar mózgu.

Ze strony układu pokarmowego: nieczęsto – zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym biegunka, nudności, wymioty oraz zwiększone perystaltyki jelit; nieznana częstość – krwawienia przewodu pokarmowego.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nieczęsto – obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, dławica piersiowa; rzadko – zaburzenia rytmu serca; niewydolność serca z przypadkami ostrego obrzęku płuc, co może prowadzić do całkowitej niewydolności serca; nieznana częstość – zawał mięśnia sercowego, krwawienia.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – zaburzenia poziomu enzymów wątrobowych.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy mostu: rzadko – obrzęk płuc; nieznana częstość – duszność.

Ze strony układu krwi i układu chłonnego: rzadko – leukopenia, leukocytoza, trombocytopenia, anemia.

Badania:

niewcześnie – podwyższenie wskaźników czynności wątroby (transaminaz); podwyższenie temperatury ciała, zmiany wskaźnika CRP (białka C-reaktywnego); po zakończeniu leczenia następuje szybka normalizacja tych parametrów.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – zaczerwienienie, obrzęk, uczucie gorąca.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: bardzo często – ból, rumień lub obrzęk kończyny, do której podano infuzję dożylną lub wewnątrz tętniczą; często – uczucie ocieplenia, uczucie opuchlizny, obrzęk w miejscu podania, parestezje; przy podaniu dożylnym – zaczerwienienie żył w miejscu podania infuzji; po podaniu wewnątrz tętniczym – uczucie ocieplenia, uczucie opuchlizny, obrzęk w miejscu podania, parestezje; nieczęsto – nadmierne pocenie się, dreszcze, gorączka; po podaniu dożylnym – uczucie ocieplenia, uczucie opuchlizny, obrzęk w miejscu podania, parestezje; nieznana częstość – zapalenie żył (flebita) w miejscu podania, zakrzepica w miejscu wprowadzenia kaniuli, krwawienia miejscowe.

Ze strony układu odpornościowego: nieczęsto – reakcje alergiczne (reakcje nadwrażliwości skórnej, w tym wysypka, uczucie obrzęku, dyskomfort w stawach, reakcja febrilna, pocenie się, dreszcze); bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieczęsto – objawy stawowe, w tym ból; bardzo rzadko – odwracalny hiperostoz długich kości rurkowatych po zastosowaniu leku przez ponad 4 tygodnie. Nieznana częstość – hipotensja ortostatyczna, zwiększona zmęczalność.

Raportowanie działań niepożądanych.

Raportowanie przewidywanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Umożliwia to kontynuację monitorowania bilansu korzyści i ryzyka. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich przewidywanych działań niepożądanych poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 ml w fiolkach ze szkła borokrzemowego.

20 µg alprostadolu w fiolce. Opakowanie kartonowe zawierające 5, 10 lub 20 fiolki z uchwytami na fiolki.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent/Wniosekodawca. AT „Kevelt”, Estonia (AS Kevelt, Estonia).

Miejsce produkcji i adres działalności producenta/miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Teaduspargi 3/1, 12618 Tallinn, Estonia.