Valtrex

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALTRAX (VALTREX)

Skład:

substancja czynna: walacyklowir;

1 tabletka zawiera 500 mg walacyklowiru (w postaci chlorkowodoru walacyklowiru);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, kroszpawidon, pawidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, wosk karbowski, skoncentrowany barwnik biały (YS-1-18043): hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy 400, polisorbat 80.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: białe, powlekane, wydłużone dwuwypukłe tabletki o białym lub prawie białym rdzeniu, bez rysek, z grawerem GX CF1.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Kod ATC J05A B11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walacyklowir – lek przeciwwirusowy, ester L-waliny akcyklowiru, który jest analogiem nukleozydu purynowego (guaniny). W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie przekształca się w akcyklowir i walinię za pomocą walacyklowirhydrolazy. Akcyklowir jest specyficznym inhibitorem wirusów herpesa o aktywności in vitro przeciwko wirusom herpesa prostego typu I i II, wirusowi Varicella zoster, cytomegalowirusowi, wirusowi Epsteina-Barr oraz wirusowi herpesa ludzkiego typu VI. Akcyklowir hamuje syntezę wirusowego DNA bezpośrednio po fosforylacji i przekształceniu w aktywną formę trifosforanu akcyklowiru. W pierwszym etapie fosforylacji wymagana jest aktywność wirusospecyficznego enzymu. Dla wirusa herpesa prostego, wirusa Varicella zoster oraz wirusa Epsteina-Barr jest to wirusowa tymidynokinaza (TK), obecna wyłącznie w komórkach zainfekowanych wirusem. Częściowa selektywność fosforylacji zachowana jest przy infekcji cytomegalowirusa i jest pośrednictwem produktu genu fosfotransferazy UL97. Aktywacja akcyklowiru przez wirusowy enzym w znacznym stopniu wyjaśnia jego selektywność.

Proces fosforylacji akcyklowiru (przekształcenie z mono- do trifosforanu) odbywa się za pomocą kinaz komórkowych. Trifosforan akcyklowiru konkurencyjnie hamuje wirusową DNA-polimerazę i zostaje włączony do wirusowego DNA, co prowadzi do obowiązkowego (pełnego) przerwania łańcucha, zatrzymania syntezy DNA, a tym samym do blokady replikacji wirusa.

Odporność wynika z niedoboru wirusowej tymidynokinazy, co prowadzi do nadmiernej ekspansji wirusa w organizmie gospodarza. Czasem zmniejszona wrażliwość na akcyklowir wynika z pojawienia się szczepów wirusa o zaburzonej strukturze wirusowej TK lub DNA-polimerazy. Wirusowość tych odmian wirusa przypomina wirusowość szczepu dzikiego.

Szerokie monitorowanie klinicznych izolatów wirusa herpesa prostego i wirusa Varicella zoster u pacjentów leczonych akcyklowirem pozwoliło stwierdzić, że wirus o zmniejszonej wrażliwości na akcyklowir występuje wyjątkowo rzadko u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym i rzadko pojawia się jedynie u pacjentów z ciężkim upośledzeniem odporności, np. po przeszczepieniu narządów lub u biorców szpiku kostnego, podczas chemioterapii nowotworów złośliwych oraz u chorych zakażonych HIV.

Valtrex przyspiesza ustępowanie bólu w leczeniu ospy pospolitej, skraca czas trwania zespołu bólowego oraz zmniejsza liczbę pacjentów z bólem zosterowym, w tym z ostrym i poherpesowym neuralgią.

Profilaktyka infekcji cytomegalowirusa za pomocą Valtrex zmniejsza ryzyko ostrego odrzucenia przeszczepu (u pacjentów po przeszczepieniu nerki), częstość występowania infekcji oportunistycznych oraz innych infekcji wywołanych przez wirusy herpesa (wirus herpesa prostego i wirus Herpes zoster).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu walacyklowir jest dobrze wchłaniany, szybko i niemal całkowicie przekształca się w akcyklowir i walinię. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pomocą enzymu walacyklowirhydrolazy wyizolowanego z wątroby człowieka. Biologiczna dostępność akcyklowiru po podaniu 1 g walacyklowiru wynosi 54% i nie zmniejsza się podczas przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka Valtrex nie jest zależna od dawki. Szybkość i stopień wchłaniania zmniejszają się ze wzrostem dawki, co prowadzi do mniej niż proporcjonalnego wzrostu Cmax w zakresie terapeutycznego zwiększenia dawek oraz do zmniejszenia biologicznej dostępności przy dawkach większych niż 500 mg. Średnie stężenie szczytowe akcyklowiru wynosi 10–37 µmol (2,2–8,3 µg/ml) po podaniu pojedynczej dawki 250–2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z prawidłową funkcją nerek, a mediana czasu osiągnięcia tego stężenia wynosi 1–2 godziny. Stężenie szczytowe walacyklowiru w osoczu wynosi zaledwie 4% stężenia akcyklowiru i osiągane jest średnio po 30–100 minutach, a po 3 godzinach spada poniżej poziomu wykrywalności. Parametry farmakokinetyczne walacyklowiru i akcyklowiru po podaniu pojedynczym i powtarzanym są podobne.

Rozkład

Łączenie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo niskie – 15%. Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), określone jako stosunek PMR/AUC osocza krwi, wynosi około 25% dla akcyklowiru i metabolitu 8-hydroksyakcyklowiru oraz 2,5% dla metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Metabolizm

Po doustnym zastosowaniu Valtrex konwertuje się do akcyklowiru i L-waliny poprzez metabolizm pierwszego przejścia w jelitach i/lub wątrobie. W niewielkim stopniu akcyklowir konwertuje się do metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz do 8-hydroksyakcyklowiru za pomocą aldehydowej oksydazy. Oколо 88% całkowitego narażenia na lek w osoczu krwi przypada na akcyklowir, 11% – na 9-karboksymetoksymetyloguaninę oraz 1% – na 8-hydroksyakcyklowir. Żaden z leków – ani Valtrex, ani akcyklowir – nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie

Okres półtrwania akcyklowiru po pojedynczym i wielokrotnym podaniu walacyklowiru u chorych z prawidłową funkcją nerek wynosi około 3 godziny. Walacyklowir wydzielany jest z moczem głównie w postaci akcyklowiru (ponad 80% dawki) oraz jego metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Grupy specjalne pacjentów

U pacjentów z nerek w stadium zaawansowanej niewydolności okres półtrwania akcyklowiru wynosi około 14 godzin.

Wirus ospy pospolitej oraz wirus herpesa prostego nie wpływają istotnie na farmakokinetykę akcyklowiru i walacyklowiru po doustnym zastosowaniu Valtrex.

W badaniu farmakokinetyki walacyklowiru i akcyklowiru w późnych okresach ciąży pole pod krzywą „stężenie/czas” akcyklowiru w fazie plateau po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg było około 2 razy wyższe niż po podaniu akcyklowiru doustnie w dawce 1200 mg na dobę.

U pacjentów zakażonych HIV parametry farmakokinetyczne akcyklowiru po podaniu dawki pojedynczej lub wielokrotnej 1000 mg lub 2000 mg Valtrex nie różniły się od tych u osób zdrowych.

U biorców przeszczepów narządów, którzy otrzymywali walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy/dobę, maksymalne stężenie akcyklowiru było równe lub wyższe niż u zdrowych ochotników otrzymujących tę samą dawkę leku, a dobowe wartości pola pod krzywą „stężenie/czas” były istotnie większe.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie opryszczki pospolitej (Herpes zoster).

Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnego i nawrotowego opryszczki narządów płciowych.

Leczenie opryszczki wargowej (gorączki brzegowej).

Profilaktyka (supresja) nawrotów zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym opryszczki narządów płciowych.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych na zdrowego partnera podczas stosowania Valtrax jako terapii supresyjnej w połączeniu z zachowaniem zasad bezpiecznego seksu.

Profilaktyka zakażenia i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepieniu narządów.

Przeciwwskazania.

Valtrex jest przeciwwskazany u chorych z podwyższoną wrażliwością na walacyklowir, akycyklowir lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Akycyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem drogą aktywnej sekrecji kanalikowej. Wszystkie leki stosowane jednocześnie, które wpływają na ten mechanizm wydalania, mogą zwiększać stężenie akycyklowiru w osoczu po podaniu Valtrax. Po podaniu Valtrax w dawce 1 g, cymetydyna i probenecyd, które blokują sekrecję kanalikową, zwiększają pole pod krzywą „stężenie/czas” akycyklowiru i zmniejszają jego klirens nerkowy, jednak nie ma potrzeby zmiany dawki ze względu na szeroki indeks terapeutyczny akycyklowiru.

U chorych otrzymujących wyższe dawki Valtrax (4 g i więcej na dobę) należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków konkurujących z akycyklowirem o drogi wydalania, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu jednego lub obu leków oraz ich metabolitów. Jednoczesne stosowanie z mykofenolanem mofetylu (immunosupresorem stosowanym po przeszczepieniu narządów) zwiększa stężenie w osoczu akycyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu.

Należy również zachować ostrożność (z monitorowaniem zmian czynności nerek) przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek Valtrax (4 g i więcej) oraz innych leków wpływających na czynność nerek (np. cyklosporyna, tarkolimus).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Zgłaszano przypadki zespołu DRESS, który może być zagrażający życiu lub śmiertelny, podczas stosowania walacyklowiru. Przy przepisywaniu leku należy poinformować pacjenta o możliwości wystąpienia takich objawów i zalecić dokładne monitorowanie reakcji skórnych. W przypadku pierwszych objawów wskazujących na zespół DRESS należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozważyć terapię alternatywną (w razie potrzeby). Pacjentom, u których podczas stosowania walacyklowiru rozwinął się zespół DRESS, nie należy ponownie przepisywać tego leku.

Hidratacja. Należy zapewnić odpowiedni poziom przyjmowanej cieczy u pacjentów z podwyższonym ryzykiem odwodnienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i u pacjentów w podeszłym wieku

Akycyklowir jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę walacyklowiru należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjenci w podeszłym wieku mają obniżoną funkcję nerek i wymagają dostosowania dawki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u osób w podeszłym wieku zwiększa się ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych, dlatego wymagają oni dokładnego monitorowania w celu wykrycia tych efektów. Z doniesień wynika, że takie reakcje są w większości przypadków odwracalne po przerwaniu leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie wyższych dawek Valtrexa u pacjentów z niewydolnością wątroby i po przeszczepieniu wątroby

Brak danych dotyczących stosowania wyższych dawek Valtrexa (4 g i więcej na dobę) w leczeniu pacjentów z chorobami wątroby, dlatego należy ostrożnie przepisywać wyższe dawki Valtrexa tym pacjentom. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania Valtrexa po przeszczepieniu wątroby; jednak stwierdzono, że profilaktyka przy użyciu wysokich dawek akycyklowiru zmniejsza częstość zakażeń i chorób spowodowanych wirusem cytomegalii.

Stosowanie w leczeniu opryszczki pospolitej

W leczeniu pacjentów, szczególnie z osłabionym układem odpornościowym, należy dokładnie monitorować odpowiedź kliniczną. Jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, zaleca się stosowanie dożylnej terapii przeciwwirusowej. Pacjentów z ciężką opryszczką pospolitą, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianiem wirusa, neuropatią ruchową, encefalitem czy zaburzeniami układu krążenia mózgowego, należy leczyć dożylnymi lekami przeciwwirusowymi.

Ponadto pacjentom z osłabionym układem odpornościowym, którzy mają porażenia oka spowodowane wirusem opryszczki lub wysokie ryzyko rozsiania choroby i zaangażowania narządów wewnętrznych, należy stosować dożylne leki przeciwwirusowe.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych

Terapia supresyjna Valtrexem zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki narządów płciowych. Terapia ta nie wylecza infekcji opryszczkowej i nie wyklucza całkowicie ryzyka przeniesienia wirusa. Oprócz terapii Valtrexem zaleca się, aby pacjenci przestrzegali zasad bezpiecznego seksu.

Stosowanie w infekcji wirusem cytomegalii

Dane dotyczące skuteczności leku uzyskane w leczeniu pacjentów z wysokim ryzykiem infekcji wirusem cytomegalii w celu profilaktyki po przeszczepieniu narządu wskazują, że walacyklowir należy stosować tym pacjentom, jeśli z powodów bezpieczeństwa przerwano stosowanie walacyklowiru lub gancyklowiru. Stosowanie wysokich dawek walacyklowiru, koniecznych w profilaktyce infekcji wirusem cytomegalii, może powodować częstsze występowanie działań niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu nerwowego, w porównaniu ze stosowaniem niższych dawek stosowanych przy innych wskazaniach. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek pacjentów i odpowiednio dostosować dawkę leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Fekundacja

Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu Valtrexa na płodność. Jednak stosowanie wysokich dawek parenteralnych akycyklowiru powodowało działanie toksyczne na jądra u szczurów i psów.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ Valtrexa na płodność człowieka, jednak po 6 miesiącach codziennego stosowania akycyklowiru w dawce od 400 mg do 1 g nie zaobserwowano zmian w liczbie, morfologii i ruchliwości plemników.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania Valtrexa w czasie ciąży są ograniczone. Valtrexa można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Istnieją udokumentowane dane z rejestru obserwacji ciężarnych, które stosowały walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru (czynny metabolit walacyklowiru): odpowiednio 111 i 1 246 kobiet (29 i 756 ciężarnych stosowało odpowiednio walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru w I trymestrze ciąży). Wyniki tych obserwacji nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych u noworodków wśród ciężarnych, które przyjmowały akycyklowir, w porównaniu z ogólną populacją takich pacjentów. Żadna z wad wrodzonych nie miała jednolitego lub charakterystycznego wzorca, aby można było jednoznacznie wskazać ich przyczynę. Ze względu na małą liczbę obserwowanych ciężarnych nie można sformułować wiarygodnego i ostatecznego wniosku dotyczący bezpieczeństwa stosowania walacyklowiru u ciężarnych (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Karmienie piersią

Akycyklowir, główny metabolit walacyklowiru, przenika do mleka matki. Stwierdzono, że po codziennym stosowaniu 500 mg walacyklowiru średnie stężenie szczytowe akycyklowiru w mleku matki było od 0,5 do 2,3 raza (średnio 1,4 raza) wyższe niż stężenie akycyklowiru we krwi matki. Stosunek stężenia akycyklowiru w mleku matki do stężenia we krwi matki wynosił od 1,4 do 2,6 (średnio 2,2). Średnie stężenie akycyklowiru w mleku matki wynosiło 2,24 μg/ml (9,95 μmol). W przypadku przyjmowania przez matkę walacyklowiru w dawce 500 mg dwa razy dziennie niemowlę otrzymuje z mlekiem matki dawkę akycyklowiru około 0,61 μg/kg na dobę. Okres półwydalenia akycyklowiru z mleka matki jest podobny do okresu półwydalenia z osocza krwi. Nie wykryto niezmienionego walacyklowiru we krwi matki, mleku matki ani moczu niemowlęcia.

Waltrexa należy przepisywać kobietom w okresie karmienia piersią z ostrożnością, tylko w przypadkach klinicznej konieczności. Jednak akycyklowir stosuje się w leczeniu noworodków z infekcjami spowodowanymi wirusem opryszczki pospolitej, poprzez dożylne podawanie w dawkach 30 mg/kg na dobę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Brak danych z badań klinicznych dotyczących tej kwestii, a farmakologia walacyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania negatywnego wpływu. Jednak przy ocenie zdolności pacjenta do prowadzenia samochodu i obsługi innych urządzeń należy uwzględnić stan kliniczny pacjenta oraz profil działań niepożądanych Valtrexa.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie opryszczki półpasłica: dorosłym podaje się po 1000 mg (2 tabletki) 3 razy dziennie przez 7 dni.

Leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli): 500 mg (1 tabletka) 2 razy dziennie.

Leczenie nawrotów powinno trwać 3 lub 5 dni. W przypadku zakażenia pierwotnego, które może mieć cięższy przebieg, leczenie należy przedłużyć z 5 do 10 dni. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej. W przypadku nawrotowych form zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej optymalne jest stosowanie leku w okresie prodromalnym lub natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów. Valtrex może zapobiegać rozwojowi zmian w nawrotach zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, o ile leczenie zostanie rozpoczęte natychmiast po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Jako alternatywę, w leczeniu opryszczki wargowej (gorączki powietrznej) skuteczną dawką Valtrexa jest 2000 mg (4 tabletki) 2 razy dziennie przez 1 dzień. Drugą dawkę należy podać około 12 godzin (nie wcześniej niż po 6 godzinach) po pierwszej dawce. W takim trybie dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ wykazano, że dłuższe stosowanie nie zwiększa skuteczności terapii klinicznej. Leczenie należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych wczesnych objawów opryszczki wargowej (uczucie mrowienia, swędzenia lub pieczenia w okolicy warg).

Leczenie zapobiegające nawrotom zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej (supresja):

• pacjentom z prawidłową odpornością (dorośli) podaje się 500 mg (1 tabletka) 1 raz dziennie;
• pacjentom z niedoborem odporności (dorośli) podaje się dawkę 500 mg (1 tabletka) 2 razy dziennie.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych.

Dorośli pacjenci heteroseksualni z prawidłową odpornością, którzy mają 9 lub mniej zaostrzeń rocznie, powinni otrzymać Valtrexa w dawce 500 mg 1 raz dziennie od strony zainfekowanego partnera.

Brak danych dotyczących zmniejszenia ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych w innych populacjach pacjentów.

Profilaktyka zakażenia wirusem cytomegalii i choroby po przeszczepie narządu.

Dorośli i dzieci od 12 roku życia: Valtrexa podaje się w dawce 2000 mg (4 tabletki) 4 razy dziennie, jak najszybciej po przeszczepie. W przypadku niewydolności nerek dawki są zmniejszane (patrz „Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek”). Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 90 dni, ale może być przedłużony u pacjentów z wysokim stopniem ryzyka.

Dawkowanie przy zaburzonej funkcji nerek.

Walfacyklowir należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Należy koniecznie zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Schemat dawkowania zależy od klirensu kreatyniny i wskazań (patrz tabela poniżej).

*stosować w przypadku dostępności tabletek leku w dawce 250 mg.

Pacjentom poddawanym przerywanej hemodializie zaleca się stosowanie tych samych dawek Valtrexa, co pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 15 ml/min. Dawki należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Klirens kreatyniny należy stale kontrolować, szczególnie w okresach, gdy funkcja nerek może szybko ulec zmianie, np. bezpośrednio po przeszczepieniu. W związku z tym należy odpowiednio dostosować dawkę Valtrexa.

Stosowanie przy zaburzeniach funkcji wątroby

Nie ma potrzeby zmiany dawki u chorych z łagodnym lub umiarkowanym stopniem marskości (przy zachowanej funkcji syntetycznej wątroby). Dane farmakokinetyczne w późnych stadiach marskości (z zaburzoną funkcją syntetyczną wątroby i objawami bloku portalnego) wskazują na brak potrzeby zmiany dawkowania, jednak doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

W przypadku stosowania wyższych dawek (4000 mg i więcej) na dobę, patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Pacjenci w wieku podeszłym

Dawkę Valtrexa należy dostosować, aby uniknąć możliwych zaburzeń funkcji nerek (patrz „Stosowanie przy zaburzeniach funkcji nerek”).

Należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dzieci.

Stosuje się u dzieci od 12. roku życia w celu zapobiegania infekcji wirusem cytomegalii i chorobom po przeszczepieniu narządu.

Przedawkowanie.

Objawy

Przy przedawkowaniu walacyklowiru opisywano rozwój ostrej niewydolności nerek oraz objawy neurologiczne, w tym dezorientację, halucynacje, pobudzenie psychoruchowe, spadek zdolności poznawczych i śpiączkę. Możliwe są nudności i wymioty. Aby zapobiec przypadkowemu przedawkowaniu, należy zachować ostrożność podczas stosowania. Wiele przypadków przedawkowania wiązało się ze stosowaniem leku u chorych z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki.

Leczenie

Pacjenci powinni przebywać pod dokładnym nadzorem medycznym w celu wykrycia objawów toksyczności. Hemodializa znacząco przyspiesza wydalanie acyklowiru z krwi i dlatego może być uznana za optymalny sposób leczenia w przypadku symptomatycznego przedawkowania.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane stwierdzone w badaniach klinicznych to ból głowy i nudności. Do poważniejszych działań niepożądanych zalicza się zgłoszenia zakrzepowej zakrzepicy małopłytkowej/zespołu hemolityczno-uremicznego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń neurologicznych oraz zespołu DRESS.

Działania niepożądane, o których wiadomości przedstawiono poniżej, sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Według częstości występowania podzielono je na następujące kategorie:

bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Na podstawie danych z badań klinicznych

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy.

Zaburzenia układu pokarmowego

Często: nudności.

Na podstawie danych z nadzoru pozwalowego

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość.

Leukopenia występuje głównie u pacjentów z niedoborem odporności.

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko: anafilaksja.

Zaburzenia układu nerwowego i psychicznego

Rzadko: zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, obniżenie zdolności poznawczych.

Bardzo rzadko: pobudzenie, drżenie, ataksja, dysartria, objawy psychotyczne, drgawki, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej objawy są w większości przypadków odwracalne i występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami predysponującymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). U pacjentów po przeszczepie narządu, którzy otrzymują Valtrex w celu zapobiegania infekcji wirusem cytomegalii w wysokich dawkach (8 g na dobę), reakcje neurologiczne występują częściej niż u pacjentów otrzymujących mniejsze dawki.

Zaburzenia układu oddechowego i klatki piersiowej

Rzadko: duszność.

Zaburzenia układu pokarmowego

Rzadko: dyskomfort brzucha, wymioty, biegunka.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego

Bardzo rzadko: odwracalny wzrost poziomu badań czynności wątroby.

Czasem opisywane jako zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: wysypka, w tym objawy fotosensybilizacji.

Rzadko: świąd.

Bardzo rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Nieznane: wywołana lekiem reakcja z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Rzadko: zaburzenia funkcji nerek.

Bardzo rzadko: ostra niewydolność nerek, ból nerek, hematuria (często kojarzona z innymi zaburzeniami funkcji nerek).

Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek.

Nieznane: nefryt naczyniowo-śródmiąższowy.

Zgłaszano odkładanie się osadów acyklowiru w kanalikach nerkowych. W trakcie leczenia należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia pacjenta (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne: zgłaszano przypadki niewydolności nerek, mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej oraz małopłytkowości (czasem w połączeniu) u ciężko chorych pacjentów z niedoborem odporności, szczególnie u pacjentów z późnymi stadiami choroby HIV, którzy otrzymywali wysokie dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas w badaniach klinicznych. Te same zjawiska obserwowano u pacjentów z tymi samymi chorobami, którzy nie byli leczeni walacyklowirem.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym; lub 6 tabletek w blistrze, 7 blisterów w pudełku kartonowym; lub 14 tabletek w blistrze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Glaxo Wellcome S.A., Hiszpania/Glaxo Wellcome S.A., Spain.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Glaxo Wellcome S.A., Avda. de Extremadura, 3, Pol. Ind. Allendeduero, 09400 Aranda de Duero, Burgos, Hiszpania / Glaxo Wellcome S.A., Avda. de Extremadura, 3, Pol. Ind. Allendeduero, 09400 Aranda de Duero, Burgos, Spain.